Όπως ήδη καταλάβατε, θα σταθούμε γύρω από την είδηση της αυτοκτονίας του άνδρα ο οποίος, την περασμένη Παρασκευή, έπεσε από την πεσμένη γέφυρα και έδωσε τέλος στην ζωή του -έχοντας προσκρούσει στα βράχια που βρίσκονται κάτω από την γέφυρα.
Σίγουρα θα παραξενέψει κάποιους ο σκληρός τίτλος της σημερινής παρέμβασης του “Τηλεβόα”,
με δεδομένο μάλιστα πως το άρθρο αυτό το υπογράφει ένας άνθρωπος που –αποδεδειγμένα, και όποιος πιστεύει το αντίθετο, ας βρει τα “κάκαλα” να έρθει και να μου το πει κατάμουτρα και να το αποδείξει– έχει ενδιαφερθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό για την ευζωΐα των κατοικίδιων ζώων και την διαχείριση των αδέσποτων ζώων τόσο από τους πολίτες όσο και από τους δήμους.
Όμως κάποια πράγματα θα πρέπει να ειπωθούν – δεν γίνεται αλλιώς.
Βέβαια, έτσι όπως βλέπουμε αυτή την στιγμή την τοπική μας κοινωνία, και να ειπωθούν αυτά τα πράγματα πολύ φοβάμαι πως δεν θα νοιαστεί μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας.
Άσχημη αυτή η διαπίστωση, αλλά με δεδομένο πως το άρθρο-προειδοποίηση για την κακή περίφραξη της πεσμένης γέφυρας (δείτε εδώ) είχε μετρημένες στα δάχτυλα αντιδράσεις από μέρους των σχολιαστών των social media,
ενώ ένα άρθρο που διαβάσαμε σήμερα (σε άλλο site) και αναφερόταν στην ανάγκη να βρεθεί σπίτι για τον σκύλο του αυτόχειρα έχει κυριολεκτικά συγκινήσει την τοπική κοινή γνώμη (με πάμπολλες αντιδράσεις στα social media, τόσο για αυτό το άρθρο όσο και για την αρχική του πηγή -μια ανάρτηση του φιλοζωικού σωματείου Καβάλας “Αίσωπος”)
άντε να πούμε πως έχουμε άδικο.
Για την ιστορία, η ανάρτηση του “Αισώπου” ήταν η εξής:
Και επειδή σίγουρα θα βγουν οι πάσης φύσεως “καλοθελητές” και θα προσπαθήσουν να το παίξουν ότι είμαστε “σκατόψυχοι” επειδή και καλά δεν νοιαζόμαστε για τον σκύλο, να το πάμε άλλη μια φορά το έργο:
Το θέμα μας δεν είναι σε καμία περίπτωση το ότι γίνεται προσπάθεια για την εξεύρεση σπιτιού για τον σκύλο του αυτόχειρα, αλλά το ότι έχει συγκεντρώσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον -από πλευράς της τοπικής κοινής γνώμης- το ότι γίνεται προσπάθεια για την εξεύρεση σπιτιού για τον σκύλο παρά για τον ίδιον τον αυτόχειρα (και για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, φυσικά, η πεσμένη γέφυρα).
Να είναι σημεία των καιρών; Να είναι μια ανάγκη να βάλουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας τα όποια δυσάρεστα και να επικεντρωθούμε σε κάτι ίσως πιο θετικό;
Μπορεί να είναι αυτά, μπορεί να είναι και άλλα…
Απλά θυμόμαστε και το πρόσφατο κήρυγμα του Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης Παύλου, ο οποίος είχε πει πως “αρκετοί συμπολίτες παραμελούν τα παιδιά τους για να φροντίζουν τα ζώα τους”,
και όσο βαρύ και χονδροειδές και αν ήταν αυτό το σχόλιο, ώρες ώρες αναρωτιόμαστε αν είχε δίκιο που τα έλεγε…
Βέβαια θα μας πει κανείς: “Εδώ ο άνθρωπος εργαζόταν σε καίριο τοπικό φορέα παροχής κοινωνικής πρόνοιας και κανείς από τους συναδέλφους του -αλλά και από όλους όσους ενδεχομένως τον γνώριζαν- δεν φαίνεται να παρατήρησε ότι ζούσε υπό ασφυκτική ψυχολογική κόπωση και πίεση.”
Δεν θα διαφωνήσουμε. Απλά τονίζουμε αυτήν ακριβώς την αντίθεση: πως, ενώ ένας άνθρωπος πρακτικά αγνοήθηκε εν ζωή από την υπόλοιπη κοινωνία, η ίδια η κοινωνία (ίσως και για να απενοχοποιηθεί) δείχνει ένα (επίπλαστο; ) ενδιαφέρον για τον σκύλο του…
Υ.Γ.: Και για το κλείσιμο, δεν γίνεται να προσπεράσουμε την εντελώς άστοχη παρατήρηση του πρώην δημάρχου Καβάλας Κωστή Σιμιτσή για το ότι κάποιοι δημοσιογράφοι αποκάλεσαν τον δρόμο στον οποίο βρίσκεται η πεσμένη γέφυρα “οδό Νυρεμβέργης” αντί για “οδό Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού”.
Και δεν γίνεται να την προσπεράσουμε αφενός διότι, όλα αυτά τα χρόνια που ήταν θεματικός αντιπεριφερειάρχης ανάπτυξης ΑΜΘ, έβλεπε τον χρόνο να περνάει και την “Εγνατία Οδό Α.Ε.” να μας κοροϊδεύει με τις ατελείωτες μελέτες για την γέφυρα χωρίς να πιέζει (και αυτός αλλά και η διοίκηση Μέτιου αλλά και η σημερινή διοίκηση του “πολιτικού του παιδιού” δημάρχου Θόδωρου Μουριάδη) την “Εγνατία Οδό” για την ολοκλήρωση των μελετών,
αφετέρου δεν φάνηκε να δείχνει κανένα ενδιαφέρον για τον τρόπο με τον οποίον λειτουργούν την σήμερον ημέρα οι κοινωνικές δομές αυτού του τόπου…
αλλά ενδιαφέρθηκε για το όνομα του δρόμου!
