Δεν είναι λίγοι που απορούν, εδώ και λίγες ημέρες, γιατί ο οίκος Moody’s δεν έδωσε την επενδυτική βαθμίδα στην Ελλάδα, τονίζοντας (μεταξύ άλλων) πως η οικονομία της χώρας εξαρτάται σημαντικά από τομείς όπως ο τουρισμός και πως η ανάπτυξη “επιβραδύνεται”, και “κρούοντας” το καμπανάκι για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις.
Ίσως βέβαια αν ζούσαν λίγο εντός της ελληνικής κοινωνίας (και όχι στο δικό τους “συννεφάκι”) θα καταλαβαίναν πολύ καλά πως “πάλι καλά τα είπε ο οίκος Moody’s” και πως τα πράγματα είναι κατά πολύ χειρότερα.
Όχι βέβαια πως ιδρώνει το αυτί των κυβερνώντων που λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με την οικονομία και τα οικονομικά των πολιτών, καθώς οι ίδιοι τους συνεχίζουν κανονικά σαν να μην τρέχει τίποτα!
Και δεν συζητάμε μόνο για τα “μη μέτρα” που δήθεν λαμβάνουν για την πάταξη της ακρίβειας (μέτρα τα οποία μόνο οι ίδιοι τους πιστεύουν πως λειτουργούν -οι υπόλοιποι πολίτες τούς διαψεύδουν καθημερινά).
Μιλάμε και για την τελευταία “μανία” του κρατικού μηχανισμού να παραβιάζει κανονικότατα (σαν να μην τρέχει τίποτα) τους τραπεζικούς λογαριασμούς εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, με σκοπό να δεσμεύσει ότι έχουν και δεν έχουν σε αυτούς και να τους υποχρεώσει να πληρώσουν τις οφειλές τους προς το κράτος!
Ακόμα και αν έχουν πλήρως ρυθμισμένες τις οφειλές τους και τις τηρούν απαρέγκλιτα -όπως είμαστε σε θέση να επιβεβαιώσουμε, με βάση τις δεκάδες καταγγελίες που έχουμε λάβει από αγανακτισμένους συμπολίτες μας.
Και μάλιστα, στις περισσότερες των περιπτώσεων χωρίς καν να υπάρξει έστω και η παραμικρή προειδοποίηση -ακόμα και αυτοί που αντιμετωπίζουν την θανατική ποινή δικαιούνται να απολογηθούν, ακόμα και οι ίδιοι οι μελλοθάνατοι δικαιούνται να πουν μια τελευταία κουβέντα, αλλά για το ελληνικό κράτος ο πολίτης δεν δικαιούται πρώτα να ενημερωθεί και να κληθεί να ρυθμίσει τις οφειλές του (όχι βέβαια πως αν τις ρυθμίσει θα είναι 100% ασφαλής).
Μιλάμε για μια “μανία” που δεν είναι τελείως καινούρια, η οποία έχει ήδη “νομιμοποιηθεί” με τη σφραγίδα (και) του Συμβουλίου της Επικρατείας, και η οποία έχει ως μοναδικό της σκοπό να παρουσιάσει προς τα έξω την εικόνα ότι τα ταμεία του κράτους είναι γεμάτα.
Το πόσο πετυχαίνουν, βέβαια, αυτά τα μέτρα φαίνεται από το γεγονός πως αντί να μειώνονται τα ληξιπρόθεσμα χρέη αυξάνονται ολοένα και περισσότερο (ήδη μέσα στο 2023 προστέθηκαν επιπλέον 7,6 δισ. ευρώ, ενώ το συνολικό ποσό υπερβαίνει τα 106 δισ. ευρώ)!
Τώρα, μάλιστα, μαθαίνουμε πως μια νέα εφαρμογή της ΑΑΔΕ θα έχει ως σκοπό της τον άμεσο έλεγχο των φορολογικών δηλώσεων (σε νεκρό χρόνο) και την άμεση επιβολή των προστίμων χωρίς εξηγήσεις από τον φορολογούμενο, ο οποίος θα τις παράσχει αργότερα!
Μιλάμε, με απλά λόγια, για μια “ληστεία” που συντελείται από το ελληνικό κράτος (και μάλιστα από τα κεντρικά, με αυτοματοποιημένο και δήθεν “έξυπνο” τρόπο) καθημερινά -και εντελώς οριζόντια, μη μπαίνοντας στη διαδικασία να διαχωρίσουν αμνούς από ερίφια (άλλωστε αυτό απαιτεί να δουλέψουν κάποιοι, και στο ελληνικό δημόσιο δεν θέλουν να δουλεύουν και πολύ)…
Αν βάλουμε σε όλα αυτά και το ότι και τα υπόλοιπα προσωπικά δεδομένα των πολιτών μοιάζουν να “πετάνε από κανάρα σε κανάρα” (όπως έλεγε και ο Χρηστάκης στο “Θα ζήσω ελεύθερο πουλί”) – δείτε μόνο την ιστορία με τα emails των αποδήμων, τα οποία δόθηκαν ελεύθερα προς χρήση από την ευρωβουλευτή της ΝΔ Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου,
τότε άνετα μπορούμε να μιλήσουμε για ένα κράτος-“Μεγάλο Αδελφό”!
Σε ένα τέτοιο κράτος γιατί να θέλει να ζήσει κάποιος και να επενδύσει;
Σε ένα τέτοιο κράτος γιατί να θέλει να επιστρέψει κάποιος απόδημος Έλληνας;
Καλή συνέχεια…
