Ημέρα 24ωρης πανελλαδικής απεργίας η Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2025, και όλα τα συνδικαλιστικά σωματεία βρίσκονται “στο πόδι” για να εκφράσουν την αντίδρασή τους στις κυβερνητικές πολιτικές.
Αφορμή για την νέα αυτή 24ωρη πανελλαδική απεργία που έχουν προκηρύξει η ΑΔΕΔΥ και η ΓΣΕΕ (καθώς και πολλά άλλα εργατικά σωματεία) είναι το νέο εργασιακό νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας, το οποίο ψηφίζεται την επόμενη ημέρα της απεργίας και, μεταξύ άλλων, προβλέπει ρυθμίσεις που επιτρέπουν εργασία έως και 13 ώρες ημερησίως.
Προφανώς και το δικαίωμα στην απεργία είναι ιερό και αδιαπραγμάτευτο. Επ’αυτού ουδεμία συζήτηση.
Ωστόσο ένα ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής:
Με τις 24ωρες απεργίες έχουν πετύχει τίποτα τα συνδικαλιστικά σωματεία;
Αν λάβουμε υπόψη τα αποτελέσματα που είχαν αυτές οι απεργίες τα τελευταία χρόνια (όσα, τέλος πάντων, ασχολούμαστε με την δημοσιογραφία), διαπιστώνουμε πως
όχι μόνο δεν κατάφεραν να πετύχουν κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα,
αλλά και “πέτυχαν” να υποβαθμίσουν το συνδικαλιστικό κίνημα στα μάτια των εργαζόμενων και των υπόλοιπων πολιτών (προφανώς δεν είναι αυτή η μοναδική αιτία).
Και αυτό διότι -εκτός των άλλων- η οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι εργαζόμενοι είναι τόσο κακή που πολύ δύσκολα θα στερηθούν έστω και μια ημέρα για να απεργήσουν -ειδικά από τη στιγμή που βλέπουν πως οι κυβερνήσεις δεν “συγκινούνται” με μονοήμερες απεργίες.
Εκτός και αν…
εκτός και αν, κάποια στιγμή, αποφασίσουν τα συνδικαλιστικά σωματεία πως μόνο με πολυήμερες απεργίες διαρκείας (και “παράλυση” της χώρας) θα μπορεί να ασκηθεί κάποια σοβαρή πίεση προς την κυβέρνηση.
Τώρα θα μου πείτε “Και μέσα σε αυτές τις πολυήμερες απεργίες διαρκείας τι θα ‘τρώνε’ οι απεργοί; Πώς θα ζήσουν;”
Μια λύση που (γνωρίζουμε πως) εφαρμόστηκε στο παρελθόν, και που μπορεί να εφαρμοστεί ακόμα και σήμερα, θα ήταν αυτή των “απεργιακών ταμείων“, δηλ. ταμείων που θα ‘γεμίζουν’ από ένα μικρό ποσό που θα συνεισφέρουν τα μέλη των σωματείων, και από το οποίο θα μπορούν να εκταμιεύονται χρήματα για την διαβίωση των απεργών που θα συμμετέχουν σε πολυήμερες απεργιακές κινητοποιήσεις.
Προφανώς και απαιτείται πολύ μεγάλη διαφάνεια και πλήρης έλεγχος σε ένα απεργιακό ταμείο. Όμως μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε όχι μόνο να ενισχύσει την δυνατότητα των εργατικών σωματείων να προχωρήσουν σε μεγάλης διάρκειας κινητοποιήσεις (ώστε να ασκηθούν σοβαρές πιέσεις προς την εκάστοτε κυβέρνηση) αλλά και να κάνει πολλούς εργαζόμενους που δεν ανήκουν σε κάποιο συνδικαλιστικό σωματείο να ενταχτούν σε αυτά -ώστε να μπορέσουν να νιώσουν την ανάγκη να απεργήσουν και αυτοί.
Το “απεργιακό ταμείο” είναι μια πιθανή σκέψη. Μπορεί να μην είναι η μοναδική, πολύ πιθανόν να υπάρχουν και άλλες. Όμως κάποια στιγμή θα πρέπει τα συνδικαλιστικά σωματεία να μπουν στη διαδικασία να αναθεωρήσουν τις στρατηγικές τους. Διότι με τις μονοήμερες απεργίες “για να πουν και αυτοί ότι απήργησαν” δουλειά δεν γίνεται…
Και δεν ιδρώνει και το αυτί των κυβερνήσεων…
