Στην φωτό το πρακτορείο ΟΠΑΠ του Γιώργου Αμπαζόπουλου στην Κηπούπολη (οδός Σοφοκλή Βενιζέλου 29) – όπου και παίχτηκε το τυχερό δελτίο ΣΚΡΑΤΣ
Πρόσφατα διαβάζαμε ένα άρθρο στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (μπορείτε να το διαβάσετε πατώντας εδώ), στο οποίο ο αρθρογράφος -ο διευθυντής περιεχομένου του ομίλου “διανέοσις” Θοδωρής Γεωργακόπουλος- μιλούσε για τον τζόγο, τον οποίο και χαρακτήριζε ως “μια αόρατη αρρώστια της κοινωνίας”.
Στο κείμενο αυτό τονίζεται πως, αν και δεν υπάρχουν ακριβείς έρευνες, είναι γνωστό πως οι Έλληνες κάθε χρόνο χάνουν στο τζόγο σχεδόν 2,6 δισ. ευρώ! Και το άρθρο συνέχιζε ως εξής: “Το χωράει ο νους σας; Είναι λεφτά των νοικοκυριών, που θα μπορούσαν να προσθέτουν πλούτο στις ελληνικές οικογένειες, να επενδυθούν στην εκπαίδευση των παιδιών, στην κατάρτιση των ενηλίκων, σε νέες επιχειρήσεις ή σε επενδυτικά προϊόντα, σε περιουσιακά στοιχεία και σε άλλες παραγωγικές δραστηριότητες, ή ακόμα και σε προϊόντα ή υπηρεσίες από άλλες ελληνικές επιχειρήσεις, ή στην ψυχαγωγία και την ατομική ευεξία των πολιτών“.
Προφανώς και μιλάμε για ένα παγκόσμιο φαινόμενο, το οποίο ειδικά με την αλματώδη άνοδο του ιντερνετικού τζόγου έχει λάβει τη μορφή φρενίτιδας. Και το χειρότερο είναι πως όχι μόνο βλέπουμε ολοένα και μεγαλύτερα χρηματικά ποσά να παίζονται στον τζόγο (την ώρα, μάλιστα, που τα εισοδήματα των νοικοκυριών είναι όλο και πιο μικρά), αλλά και πως ολοένα και πιο νέοι άνθρωποι μυούνται στον τζόγο -σύμφωνα με το ίδιο άρθρο, “ένας στους τρεις μαθητές ηλικίας 16 ετών στην Ελλάδα δηλώνουν ότι έχουν παίξει κάποιας μορφής online τυχερό παιχνίδι με χρήματα τον τελευταίο χρόνο”.
Και φυσικά όλο αυτό δεν θα μπορούσε να στηθεί χωρίς να υπάρχει και το κατάλληλο “υπόβαθρο”: Μια κοινωνία εξαθλιωμένη, η οποία ψάχνει την παραμικρή χαραμάδα για να πάρει μια ανάσα (και την αναζητάει συχνά στον τζόγο), και ένα ελληνικό κράτος που μπροστά στα χρήματα που λαμβάνει από τους φόρους από τις νόμιμες εταιρείες στοιχημάτων (κάπου 900 εκατομμύρια € τον χρόνο) “ποιεί την νήσσαν”.
Και φυσικά σε όλο αυτό συνένοχοι είναι και οι ίδιες οι στοιχηματικές εταιρείες, οι οποίες μέσα από τη συνεχόμενη και πολυδιάστατη διαφήμιση μοιάζουν ικανές να “μπουν στο κεφάλι” του κάθε ενός από εμάς -για να μη μιλήσουμε, φυσικά, για την εταιρική τους ευθύνη και την χρηματική στήριξη δεκάδων αθλητών και ομάδων…
Με βάση τα παραπάνω, δεν νομίζουμε πως μπορεί κανείς να ξαφνιαστεί με το ότι αποτέλεσε είδηση για τα τοπικά ΜΜΕ το γεγονός πως ένας συμπολίτης μας έπαιξε “ΣΚΡΑΤΣ – 24 ΜΗΝΕΣ ΤΥΧΗ” (στο πρακτορείο του κ. Αμπαζόπουλου, το οποίο και απεικονίζεται στην φωτογραφία του άρθρου) και κέρδισε χρηματικό έπαθλο 1000 € για κάθε έναν από τους επόμενους 24 μήνες.
Και φυσικά δεν έχουμε και τίποτα με τον συμπολίτη μας, για τον οποίο ακόμα και αυτά τα 1000 € ανά μήνα μπορεί να είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό βοήθημα. Και μπράβο του που τα κέρδισε.
Απλά προβληματιζόμαστε…
Ξέρουμε: Δεν θα μαζέψουμε likes από αυτό το κείμενο, αλλά πότε μάς ενδιέφεραν τα likes ως Kavala Portal;
Υ.Γ.
Το παρακάτω απόσπασμα προέρχεται από το αριστουργηματικό βιβλίο του Τζορτζ Όργουελ “1984”. Ίσως είναι το καλύτερο συμπλήρωμα για το παρόν άρθρο…
Σε μια γωνιά ήταν μαζεμένοι ο ένας κοντά στον άλλον τρεις άνθρωποι. Ο μεσαίος κρατούσε μια διπλωμένη εφημερίδα, και οι άλλοι δύο τη μελετούσαν πάνω από τον ώμο του. Παρ’ότι πολύ μακριά για να διακρίνει την έκφρασή τους, ο Γουίνστον από την ένταση που έδειχνε η στάση του σώματός τους μπόρεσε να διαπιστώσει πόσο απορροφημένοι ήταν. Ολοφάνεροι πως διάβαζαν κάτι πολύ σοβαρό. Τους είχε πλησιάσει, όταν ξαφνικά ο όμιλος διαλύθηκε και οι δύο απ’ αυτούς άρχισαν να λογομαχούν. Για μια στιγμή παραλίγο να ‘ρθουν στα χέρια.
“Δεν μπορείς να καταλάβεις τι σου λέω; Σου λέω ότι κανένα νούμερο στο εφτά δεν έχει κερδίσει εδώ και δεκατέσσερις μήνες!”
“Όχι, έχει και παραέχει”
“Όχι, δεν έχει! Τα ‘χω κρατήσει όλα σπίτι, καθόμουνα και τα ‘γραφα όλα εδώ και δύο χρόνια. Τα γράφω όλα τακτικά σαν ρολόι. Και σου λέω, κανένα νούμερο που λήγει στο εφτά…”
“Ναι, κι εγώ σου λέω ότι έχει κερδίσει ένα εφτά! Παραλίγο να θυμηθώ κι ολόκληρο τον παλιοαριθμό. Τέλειωνε στο 407. Ήταν Φλεβάρης -κοντά στα μέσα του Φλεβάρη.”
“Τον κακό σου τον καιρό που ήταν Φλεβάρης! Τα ‘χω όλα γραμμένα πολύ καθαρά. Και σου λέω, δεν υπάρχει νούμερο…”
“Βγάλτε το σκασμό!” είπε ο τρίτος.
Μιλούσαν για το λαχείο. Ο Γουίνστον γύρισε και τους ξανακοίταξε, αφού είχε προχωρήσει τρία μέτρα. Τσακώνονταν ακόμα με ξαναμμένα πρόσωπα. Το λαχείο και τα τεράστια ποσά που μπορούσε κανείς να κερδίσει κάθε βδομάδα, ήταν το μόνο που απασχολούσε σοβαρά τους προλετάριους. Δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγε κανείς πως, για μερικά εκατομμύρια προλετάριους, το λαχείο αποτελούσε τον κύριο, αν όχι το μοναδικό λόγο να διατηρούνται ζωντανοί. Ήταν η χαρά τους, η τρέλα τους, το καταπραϋντικό τους, αυτό που τους τόνωνε το πνεύμα. Άνθρωποι που μετά βίας μπορούσαν να διαβάσουν και να γράψουν, όταν επρόκειτο για το λαχείο, αποδεικνύονταν ικανοί για πολύπλοκους λογαριασμούς, ναι να εκτελούν άθλους της μνήμης. Ολόκληρη τάξη ανθρώπων ζούσε αποκλειστικά από συστήματα, προγνωστικά και φυλαχτά για γούρι. Ο Γουίνστον δεν γνώριζε τίποτα από το μηχανισμό του λαχείου που διευθυνόταν από το Υπουργείο Αφθονίας, αλλά ήξερε (δηλαδή, όλοι στο Κόμμα ήξεραν) ότι τα περισσότερα κέρδη ήταν φανταστικά. Μονάχα μικροποσά πληρώνονταν, κι αυτοί που υποτίθεται πως κέρδιζαν το πολύ χρήμα ήταν ανύπαρκτα πρόσωπα. Αυτό δεν ήταν δύσκολο να συμβεί, μια και δεν υπήρχε καμιά πραγματική εσωτερική επικοινωνία ανάμεσα στις περιοχές της Ωκεανίας.
