Μπορεί να έχει περάσει, πλέον, στο παρελθόν πλέον, το συλλαλητήριο που διοργανώθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου 28 Φεβρουαρίου 2026 στην κεντρική πλατεία της Καβάλας με αφορμή την συμπλήρωση 3 ετών από την σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών,
ωστόσο δεν μπορούμε να αφήσουμε ασχολίαστο κάτι που παρατηρήσαμε στη διάρκεια του συλλαλητηρίου,
όχι μόνο στην κεντρική πλατεία αλλά και στους γύρω δρόμους.
Όσο και αν προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν ότι η προσέλευση ήταν μεγάλη, η αλήθεια είναι πως όχι μόνο δεν άγγιζε τα περσινά επίπεδα (των περίπου 20.000 συγκεντρωθέντων), αλλά ούτε κυμάνθηκε στα επίπεδα που ίσως να περίμεναν οι διοργανωτές.
Η αλήθεια βέβαια είναι πως, αν και ως ένα βαθμό περιμέναμε την προσέλευση να μην είναι ιδιαίτερα μεγάλη (ένεκα τόσο της ώρας διεξαγωγής όσο και της έλλειψης ενός ευρύτερου καλέσματος -σε αντίθεση με πέρσι),
από ένα σημείο και μετά οι εικόνες που αντικρίσαμε στο κέντρο της Καβάλας κατά τη διάρκεια του συλαλλητηρίου και λίγο αργότερα,
δηλ. κόσμος απλά να πηγαινοέρχεται στα καταστήματα σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, και τα τραπεζοκαθίσματα στις καφετέριες να είναι γεμάτα,
έμοιαζαν σαν να δίνουν προς τα έξω το μήνυμα πως και ξέχασαν και συγχώρεσαν!
Θα πει κάποιος, σε αυτό το σημείο: “Η ζωή συνεχίζεται…”
Μα ναι, προφανώς και η ζωή συνεχίζεται, δεν λέει κανείς πως δεν πρέπει να συνεχιστεί. Δεν είπαμε να μην πάτε για ψώνια, δεν είπαμε να μην πιείτε τον καφέ σας, προς Θεού.
Αλλά δεν χάθηκε, βρε παιδιά, ο κόσμος να δαπανήσετε μια ώρα από τη ζωή σας (τόσο κράτησε, πάνω κάτω, το συλλαλητήριο) προκειμένου να τιμήσετε την μνήμη 57 ανθρώπων που έχασαν τόσο άδοξα και τόσο τραγικά την ζωή τους επειδή ένα ολόκληρο κράτος και ένας ολόκληρος μηχανισμός αδιαφόρησε τόσο πολύ και τόσο επιδεικτικά για την ασφάλεια των σιδηρόδρομων επί τόσες και τόσες δεκαετίες.
Στην τελική, αν έστω και ένα από τα 57 αυτά θύματα ήταν συγγενικό σας πρόσωπο, δεν θα θέλατε να το τιμήσετε;
Θα πει, επίσης, κάποιος σε αυτό το σημείο: “Αν το συλλαλητήριο διεξαγόταν κάποια άλλη ώρα, π.χ. το απόγευμα που θα ήταν κλειστή η αγορά;”
Δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε αν μια διαφορετική ώρα διεξαγωγής (που προτάθηκε, από όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε) θα άλλαζε την κατάσταση. Ίσως ναι, ίσως πάλι και όχι…
Ίσως ήταν ακόμα καλύτερη ιδέα -από συμβολικής άποψης- να διοργανωθεί μια συγκέντρωση λίγο μετά τις 11 το βράδυ, δεδομένου ότι στις 23:21 της 28ης Φεβρουαρίου 2026 συγκρούστηκαν οι 2 αμαξοστοιχίες στα Τέμπη και σκοτώθηκαν οι 57 συνάνθρωποί μας.
Θα πει, επίσης, κάποιος σε αυτό το σημείο: “Μα σε όλη την Ελλάδα οι εκδηλώσεις μνήμης καπελώθηκαν κομματικά – είχαμε και την ιστορία με την Καρυστιανού και το κόμμα που ετοιμάζει…”
Μα… δεν θα πηγαίνατε, βρε παιδιά, για να στηρίξετε το κάθε κόμμα που θα ήθελε να πάρει λίγη “λάμψη” από την παρουσία του σε ένα συλλαλητήριο. Θα πηγαίνατε σε μια συγκέντρωση μνήμης για 57 συνανθρώπους μας που έχασαν τόσο άδοξα τη ζωή τους μέσα σε μια και μόνο στιγμή.
Και ναι, μαζί σας. Δυστυχώς οι εκδηλώσεις αυτές “καπελώθηκαν”. Όπως και πέρσι, για να λέμε και τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη -απλά η πολύ μεγάλη προσέλευση μάς έκανε να το προσπεράσουμε αδιάφορα.
Και καπελώθηκαν από κάτι κόμματα (όπως το ΚΚΕ) και φορείς που νομίζουν ότι είναι αντισυστημικοί και πως στέκονται στο πλευρό του λαού αλλά στην πραγματικότητα, με το ξερό “όχι” και τον τρόπο με τον οποίον το εκφράζουν, έχουν μετατραπεί στο απόλυτο “δεκανίκι” του συστήματος!
Ακούσαμε διάφορα συνθήματα και μηνύματα για την παιδεία, για την εργασία, για την “κακιά” ΕΕ (διότι στο μυαλό όσων μίλησαν, φταίει η πηγή νερού για το γεγονός ότι αποδειχτήκαμε ανίκανοι να χειριστούμε σωστά το νερό που πήραμε από αυτήν), για τους εξοπλισμούς (ήταν “ζεστό”, άλλωστε, το ψωμί της επίθεσης ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν),
και στην πραγματικότητα κοντέψαμε να ξεχάσουμε και το βασικό νόημα της ημέρας!
Αλλά αυτό δεν σας απαλλάσει, κύριοι και κυρίες, από το γεγονός ότι δεν δώσατε το παρόν.
Στην τελική, δεν θα το κάνατε για το κάθε κόμμα και το κάθε σωματείο. Θα το κάνετε για την μνήμη των συνανθρώπων σας…
Υ.Γ.: Απογοητευτικό, επίσης, το γεγονός ότι τόσο ο δήμαρχος Καβάλας όσο και ο αντιπεριφερειάρχης Καβάλας προτίμησαν, την ώρα της διεξαγωγής του συλλαλητηρίου, να κρατήσουν ανοιχτά τα γραφεία τους για να υποδεχτούν συμπολίτες που θα έδιναν τις ευχές τους για την ονομαστική τους εορτή.
Και επειδή τα γραφεία τους ήταν ανοιχτά από το πρωί, να σημειώσουμε πως το θέμα μας δεν είναι ότι τα άνοιξαν, αλλά το ότι θα μπορούσαν την ώρα του συλλαλητηρίου να τα κλείσουν για μερικά λεπτά ώστε να βρεθούν στην κεντρική πλατεία της Καβάλας.
Έστω και αν αυτοί που μίλησαν στο συλλαλητήριο προτίμησαν να αναλώσουν τον περισσότερό τους χρόνο για άλλα πράγματα παρά για την μνήμη των 57 θυμάτων…
