Ήταν σίγουρα μια “Λευκή Νύχτα” αλλιώτικη από αυτές που είχαν διεξαχθεί μέχρι και το 2019 στην Καβάλα.
Όχι φυσικά λόγω των events που έλαβαν χώρα στην οδό Ομονοίας και στους πεζόδρομους του Αγίου Νικολάου και της Μεγάλου Αλεξάνδρου (και στις πλατείες Ελευθερίας και Καπνεργάτου)
είτε μιλάμε για χορευτικές επιδείξεις (από τους Kavalatino και από τοπικές σχολές χορού), είτε για συναυλίες (με το παραδοσιακό ποντιακό γλέντι με τον Αλέξη Παρχαρίδη να συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον), είτε για αθλητικές επιδείξεις (μπάσκετ από τους Πάνθηρες Καβάλας και την Έ.Κ. Καβάλας, ποδόσφαιρο από τον Βύρωνα Καβάλας και την ΑΕΚ Καβάλας, πινγκ πονγκ, σκάκι από τον Σκακιστικό Όμιλο Καβάλας), είτε για την παρουσία ξυλοπόδαρων και ταχυδακτυλουργών, είτε ακόμα και για τις συναυλίες μουσικών σχολείων από όλη την Ελλάδα (στο πλαίσιο του “Άδοντες και Ψάλλοντες εν τη καρδία”)
ούτε λόγω της παράτασης της λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων μέχρι τις 12 τα μεσάνυχτα,
ούτε λόγω της μεγάλης προσέλευσης πολιτών (μεγαλύτερης από το 2019, σύμφωνα με εκτιμήσεις εμπόρων),
ούτε λόγω του χαμηλού ποσοστού αγορών (ως και 50% σε σχέση με το 2019, σύμφωνα με εκτιμήσεις εμπόρων),
ούτε λόγω του (ουσιαστικού) κέρδους που είχαν τα καταστήματα εστίασης -για μια ακόμα φορά.
Αυτά ήταν, λίγο ως πολύ, κοινά σε όλες τις “Λευκές Νύχτες” – τα έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, δεν χρειάζεται να τα αναλύουμε ξανά.
Αυτό που σίγουρα θα πρέπει να τονίσουμε ήταν η πολύ μεγάλη επιθυμία του κόσμου να βγει έξω, να περπατήσει, να συνομιλήσει με φίλους του, να “ξεσκάσει” -με λίγα λόγια-.
Μια επιθυμία πολύ μεγάλη αλλά και αναμενόμενη, μετά από 2 χρόνια συνεχόμενων περιοριστικών μέτρων εξαιτίας του κορωνοϊού SARS-COV-2 και της νόσου COVID-19.
Μια επιθυμία που αποτυπώθηκε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στα πρόσωπα όσων περπάτησαν, το βράδυ της Παρασκευής 6 Μαΐου 2022, στους δρόμους της Καβάλας.
Πρόσωπα που μπορεί, στο πίσω μέρος του μυαλού τους, να είχαν την έλλειψη ρευστού και την πολύ μεγάλη ακρίβεια,
αλλά που έδειχναν αυθόρμητα -και όχι προσποιητά- πως ήθελαν να ξεχάσουν έστω και για λίγο τις σκοτούρες της καθημερινότητας, να ξεδώσουν και να χαλαρώσουν. Το αν το κατάφεραν ή όχι, είναι άλλο θέμα. Σίγουρα όμως έδειξαν πως επιθυμούσαν πολύ να τα καταφέρουν.
Αν θα θέλαμε να χαρακτηρίσουμε, με λίγα λόγια, τα οφέλη της “Λευκής Νύχτας” θα λέγαμε πως ήταν αυτή ακριβώς η επιθυμία του κόσμου να “ξεσκάσει”.
Το αν τα καταστήματα είχαν -έστω και λίγο- οικονομικό όφελος από τη διεξαγωγή μιας “Λευκής Νύχτας” τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή (με την ακρίβεια στο peak της, λίγες μόνο ημέρες μετά το Πάσχα, και με τα καταστήματα να ανοίγουν και την Κυριακή),
το αν ο πραγματικός κερδισμένος ήταν η εστίαση,
το αν έπρεπε να στηθούν ακόμα καλύτερα τα events της “Λευκής Νύχτας”,
είναι μεν ζητήματα σημαντικά (σε τελική ανάλυση, για τα εμπορικά καταστήματα διεξάγεται η “Λευκή Νύχτα”),
αλλά θα συζητηθούν σε εύθετο χρόνο.
Τώρα δεν πρέπει να μιζεριάζουμε. Δεν το θέλουμε ούτε εμείς, δεν μας αξίζει μετά από 2 χρόνια lockdowns.
Χρόνος για να διορθωθεί (στο μέτρο του δυνατού) οτιδήποτε μπορεί να διορθωθεί υπάρχει (αρκεί να υπάρχει και διάθεση).
Τώρα…όπως έλεγε και ο Οράτιος, “Nunc est bibendum” (=Ήρθε η ώρα να πιούμε)
