Από έναν συμπολίτη μας που δεν επιθυμεί, για ευνόητους λόγους, να δημοσιευτεί το όνομά του (θα χρησιμοποιήσουμε, χάριν ευκολίας, τα αρχικά Σ.Π.) λάβαμε την παρακάτω επιστολή-καταγγελία, την οποία και δημοσιεύουμε:
Σχόλιο γράφοντος: Τα περιστατικά που καταγγέλλει ο συμπολίτης μας δεν σχετίζονται με τις πρόσφατες καταγγελίες της προέδρου των εργαζόμενων στο νοσοκομείο Καβάλας Κατερίνας Πετράκη για άσκηση σωματικής και λεκτικής βίας σε βάρος ιατρονοσηλευτικού προσωπικού του νοσοκομείου. Αυτές θα σχολιαστούν σε άλλη ανάρτηση
Πριν από 2 μήνες η μητέρα μου διακομίσθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας με αφόρητους πόνους στην κοιλιά. Τηλεφώνησα στον διοικητή του Νοσοκομείου Καβάλας Ντίνο Κλειτσιώτη (ο ίδιος του μού είχε δώσει τον αριθμό του 2 μήνες νωρίτερα από τη διακομιδή της μητέρας μου, λέγοντάς μου πως θα είναι υποψήφιος δήμαρχος Καβάλας, ζητώντας μου να γράφω θετικά σχόλια για αυτόν στα social media και δίνοντας δέσμευση πως θα με βοηθήσει σε οτιδήποτε χρειαστώ), τού ανέφερα πως η μητέρα μου είναι στα επείγοντα και του είπα πως απλά ήθελα να την εξετάσει κάποιος γιατρός διότι πονούσε πολύ. Ο ίδιος του μετέβη στα επείγοντα και, αφού βρήκε τη μητέρα μου, της είπε επί λέξει “Όλα καλά θα πάνε. Περαστικά και μην ξεχάσεις να με ψηφίσεις”.
Η μητέρα μου διαγνώστηκε με περιττώματα στο έντερο και οι γιατροί τής χορήγησαν φαρμακευτική αγωγή με χάπια. Ελέγχοντας τις εξετάσεις της είδα πως μια εξέταση που σχετίζεται με το συκώτι έδωσε τιμή 126 -όταν το όριό της είναι 30. Παραξενεύτηκα και ζήτησα τη γνώμη ενός δεύτερου ιατρού, φίλου μου (του Ν.Δ.), ο οποίος μού ζήτησε να την μεταφέρω άμεσα στο ιατρείο του. Εκεί, η μητέρα μου πέρασε από υπέρηχο, ο οποίος έδειξε καρκίνο στο συκώτι και στην κοιλιακή χώρα, σε προχωρημένο στάδιο.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά ξεκίνησε ο Γολγοθάς. Το νοσοκομείο δεν έχει προσωπικό για διενέργεια βιοψίας, και έτσι αναγκαστήκαμε να πάμε στην Αλεξανδρούπολη (όπως και πολύς άλλος κόσμος, από όσα έχουμε μάθει και εμείς). Ξεκινήσαμε χημειοθεραπείες στην Καβάλα (με μεγάλες ποσότητες παυσίπονων μέσα στην ημέρα), εκ των οποίων η μια αναβλήθηκε επειδή ο γιατρός είχε άδεια.
Σε κάποια στιγμή συνάντησα τον φιλικό μου ιατρό, τον Ν.Δ., και ζήτησα να μάθω έναν πιθανό λόγο για τον οποίο η κοιλιά της μητέρας μου είναι συνεχώς πρησμένη ενώ δεν τρώει. Η απάντηση που έλαβα από τον Ν.Δ. ήταν πως το πρήξιμο οφείλεται σε συγκέντρωση υγρών. Τηλεφώνησα στον ιατρό που διενεργεί τις χημειοθεραπείες (ο οποίος, όπως ανέφερα πριν, ήταν σε άδεια) και τον ρώτησα αν η μητέρα μου έχει υγρά στην κοιλιά της. Όταν ο ίδιος του μου έδωσε θετική απάντηση, ζήτησα να μάθω τον λόγο για τον οποίο δεν προχώρησε σε παρακέντηση, για να λάβω την εξής απάντηση: “Πες τους γιατρούς στο νοσοκομείο να της κάνουν παρακέντηση!”. Τελικά η παρακέντηση έγινε, και αφαιρέθηκαν από την κοιλιά της μητέρας μου 6 κιλά υγρό (κινδύνευε με ανακοπή).
Σε κάποια άλλη χρονική στιγμή η μητέρα μου υποβλήθηκε σε εξετάσεις αίματος. Μόλις έλαβα τα αποτελέσματά της διαπίστωσα πως, με βάση αυτά, η μητέρα μου εμφανιζόταν να είναι θετική στον ιό HIV (που προκαλεί τη νόσο AIDS). Ήξερα πως είχε γίνει λάθος και ρώτησα τους γιατρούς που μου έδωσαν τις εξετάσεις. Οι ίδιοι τους μού είπαν πως έδωσαν λάθος αποτελέσματα (και αυτό παρά το γεγονός ότι στο έγγραφο που είχα παραλάβει αναφέρονταν τα στοιχεία της μητέρας μου, δηλ. το ονοματεπώνυμό της και ο ΑΜΚΑ της).
Μια άλλη ημέρα ο κ. Κλειτσιώτης κατέβηκε στα επείγοντα, παρά το γεγονός ότι -κανονικά- δεν έχει καμία δουλειά εκεί, όπως και εγώ (μιας και υπάρχουν ακόμα και γυμνοί άνθρωποι). Μπαίνει, λοιπόν, στα επείγοντα ο κ. Κλειτσιώτης και, αντί να κάνει έστω και ένα ερώτημα για την κατάσταση της υγείας των ασθενών (έστω για τους τύπους), ξεκίνησε προεκλογικό αγώνα! Του ζήτησα να φύγει αμέσως από το χώρο, λέγοντάς του “έχεις καταστρέψει το νοσοκομείο” και μου απάντησε “κάνε δουλειά σου εσύ”. Συνέχισα ακόμα πιο επιτακτικά, λέγοντάς του πως έχω τη μητέρα μου σε φορείο με δυσβάσταχτους πόνους, και πως πολύς άλλος κόσμος εδώ πέρα πονάει και υποφέρει.
Η απάντηση που έλαβα (επί λέξη, και μπροστά στη μάνα μου) ήταν “Εντάξει, ηλικιωμένη είναι, κάποια στιγμή θα φύγει!”. Θόλωσε το μυαλό μου, με αποτέλεσμα να κινηθώ προς το μέρος του με άγριες προθέσεις. Με συγκράτησαν οι άνθρωποι της ασφάλειας του νοσοκομείου, ενώ ο κόσμος που παρακολουθούσε το όλο περιστατικό συνέχιζε να τον βρίζει.
Αμέσως μετά, άρχισα να τον βρίζω και εγώ για τα καρότσια μεταφοράς ασθενών, τα οποία παραμένουν ίδια από την εποχή της λειτουργίας του παλιού Σανατορίου (σας στέλνω και φωτογραφίες).
Εκείνη τη στιγμή ο κ. Κλειτσιώτης έφυγε τρέχοντας από το νοσοκομείο, και κατόπιν οι ίδιοι οι γιατροί μού απέδωσαν τα εύσημα λέγοντας πως “πως κάποιος έπρεπε να του τα πει, μας έχει ζαλίσει εδώ μέσα, δεν μπορούμε να κάνουμε την δουλειά μας.”
Το πλέον απίστευτο είναι πως, λίγη ώρα αργότερα, επικοινώνησαν μαζί μου τοπικά στελέχη της ΝΔ (δεν χρειάζεται να ειπωθούν τα ονόματά τους) και μου ζήτησαν να δώσω τόπο στην οργή, λέγοντας πως “εντάξει, έκανε ένα λάθος ο Ντίνος Κλειτσιώτης αλλά κατά βάθος είναι καλό παιδί.”
