Ανάρπαστο έγινε, από το πρωί της Κυριακής, στα περίπτερα και τα πρακτορεία εφημερίδων και περιοδικών στην Καβάλα το κυριακάτικο φύλλο της εφημερίδας “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”.
Και ο λόγος δεν ήταν άλλος από τον 10ο τόμο του μηνιαίου ένθετου “Οι τόποι μας”, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην Καβάλα.
Στις 256 σελίδες του τόμου, ο αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να ενημερωθεί για την Καβάλα, το παρελθόν της, το παρόν της και τις προοπτικές της, τους αρχαίους Φιλίππους, το Παγγαίο, τις λιμνοθάλασσες της Κεραμωτής και τον κάμπο (αλλά όχι και για τη Θάσο -κάτι ασυνήθιστο για ένα έντυπο που δείχνει να παίζει τον ρόλο του ως τουριστικός οδηγός). Στις σελίδες του τόμου αυτού ο αναγνώστης θα διαβάσει για διάφορες τουριστικές και γαστρονομικές προτάσεις, καθώς και για το πολιτιστικό υπόβαθρο της πόλης και των ανθρώπων της.
Η περιγραφή της εφημερίδας “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ” για το ένθετο αυτό ήταν η εξής:
Νεάπολη, Χριστούπολη, Καβάλα. Στην πάλαι ποτέ «Μέκκα του καπνού», τη γοητευτική θαλασσινή της Ανατολικής Μακεδονίας ταξιδεύει ο δέκατος τόμος της σειράς «Οι Τόποι μας». Από το χρυσοφόρο Παγγαίο στις λιμνοθάλασσες της Κεραμωτής και από την πεδιάδα των Φιλίππων στον εύφορο κάμπο της Χρυσούπολης, μας αποκαλύπτεται μια ακόμη από τις ιδιαίτερες πατρίδες μας, η πόλη-λιμάνι του βορρά με τη μακρά και ταραγμένη διαδρομή στον χρόνο αλλά και τις ανεξάντλητες δυνατότητες στο παρόν.
Το συναρπαστικό αφήγημα του καπνού (Σχόλιο γράφοντος: Εντός του ένθετου, βέβαια, δεν παραλείπεται να τονιστεί πως πλέον αυτοί που ασχολούνται με τον καπνό στον νομό Καβάλας είναι ελάχιστοι), του καβαλιώτικου «χρυσού» που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στον τόπο και ο αρχιτεκτονικός πλούτος των δεκάδων διατηρητέων καπναποθηκών που παραμένουν ανεκμετάλλευτες. Η χερσόνησος της Παναγίας, ένα νησί μέσα στην πόλη, που διατηρεί την αύρα παλιάς συνοικίας και μας συστήνεται με τη ματιά του «Χειμερινού Κολυμβητή» Αργύρη Μπακιρτζή, ο οποίος την αγάπησε και την επέλεξε ως τόπο κατοικίας του. Τα εμβληματικά τοπόσημα: Ιμαρέτ, Φρούριο, Οικία Μοχάμεντ Άλι, τζαμί Χαλίλ μπέη, Παλαιό Υδραγωγείο. Οι μουσικοί, οι σκακιστές, οι street artists, οι ζωγράφοι, οι φωτογράφοι, οι ανήσυχοι άνθρωποι που μετατρέπουν την Καβάλα σε σταυροδρόμι συνεργειών. Το Φεστιβάλ Φιλίππων, οι σταθμοί, τα ορόσημα και οι πρωταγωνιστές του δεύτερου μεγαλύτερου και μακροβιότερου στο είδος του πολιτιστικού θεσμού στη χώρα. Ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων, ένα από τα σημαντικότερα μνημειακά σύνολα της ανθρωπότητας. Το Παγγαίο με τις όμορφες πεζοπορικές διαδρομές, τα υπέροχα χωριά και τα σπουδαία προϊόντα, ένα βουνό-προορισμός που φέρνει στο προσκήνιο την εξερεύνηση, την επαφή με τη φύση, τη ζωή και τη κοινωνία. Οι προσφυγικές μνήμες, τα κειμήλια, οι ιστορίες. Οι γεύσεις της γης και της θάλασσας, τα μοναδικά κρασιά. Οι ψαράδες του Θρακικού πελάγους και το Ινστιτούτο Αλιευτικής Έρευνας, σταθερός σύμμαχος για την προστασία του επαγγέλματός τους αλλά και της θαλάσσιας βιοποικιλότητας. Οι κινήσεις εξωστρέφειας και οι αναπτυξιακοί παίκτες της περιοχής, που θέτουν τις βάσεις για την επόμενη μέρα. Η Καβάλα του χθες και του σήμερα σε μια συλλεκτική έκδοση 260 σελίδων.
Σχόλιο γράφοντος:
Κάτι που μας προκάλεσε πολύ μεγάλη εντύπωση είναι το γεγονός πως, ενώ στη σελίδα του Δήμου Καβάλας στο Facebook αναρτώνται συνεχώς πάμπολλα άρθρα από ενημερωτικούς ιστότοπους που προβάλλουν τα θετικά της Καβάλας, αυτή τη φορά δεν είδαμε ούτε μια σχετική ανάρτηση από τον δήμο!
Βέβαια αυτό ισχύει μέχρι και την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές (το βράδυ της Κυριακής 29 Δεκεμβρίου 2024), συνεπώς δεν γνωρίζουμε αν θα υπάρξει κάποια ανάρτηση μέσα στις επόμενες ώρες. Πάντως, με δεδομένο πως στις σελίδες αυτού του ένθετου δεν φιλοξενείται ούτε μια δήλωση αλλά ούτε και μια φωτογραφία του δημάρχου Θόδωρου Μουριάδη, μάλλον θα πρέπει να αποκλείσουμε κάποια ευχαριστήρια ανάρτηση.
Κατά τα άλλα, σίγουρα το γεγονός πως μια εφημερίδα πανελλαδικής εμβέλειας αφιερώνει 256 σελίδες στον τόπο μας δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί μια ευχάριστη είδηση. Φυσικά δεν περιμέναμε να δούμε σε αυτόν τον τουριστικό οδηγό κάτι διαφορετικό από αυτά που έχουμε δει σε αντίστοιχους οδηγούς τα προηγούμενα χρόνια, ωστόσο δεν μπορούμε (προσωπικά) να μη σταθούμε σε μια παράγραφο που διαβάσαμε:
Οι Καβαλιώτες είναι αποφασισμένοι να αξιοποιήσουν την προίκα που τους άφησαν η φύση και η Ιστορία. Η πόλη ξαναβρίσκει εκείνη τη δυναμικότητα που τη βοήθησε να ξανασταθεί στα πόδια της μετά τα δεινά των κατοχών. Μια πόλη που καθιερώνεται και ως πολιτιστικό κέντρο και ως ανερχόμενος συγκοινωνιακός και ενεργειακός κόμβος, έχει κάθε λόγο να ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία.
Με κάθε σεβασμό προς τους συντάκτες του ένθετου τούτου, αλλά το να μιλάνε με συγκεκριμένα, λιγοστά άτομα και να ακούν από αυτά τα λιγοστά άτομα μια “εξιδανικευμένη” εικόνα για τον τόπο μας δεν κάνει καλό. Όχι μόνο για την ίδια την εφημερίδα και το ένθετό της, αλλά και για εμάς τους Καβαλιώτες που έχουμε μάθει να “φουσκώνουν τα μυαλά μας” με κάτι τέτοια παχιά λογάκια.
Διότι αν μπορούσαν οι συντάκτες του ένθετου τούτου να μιλήσουν με τον εμπορικό κόσμο της πόλης και με τους απλούς κατοίκους (ή ακόμα και με τους αγρότες -όσους έχουν απομείνει, μιας και ο αγροτικός μας πληθυσμός μειώνεται ολοένα και περισσότερο), θα καταλάβαινε αμέσως πως το “ανερχόμενος συγκοινωνιακός κόμβος” και το “έχει κάθε λόγο να ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία” ανήκουν μόνο στη σφαίρα της φαντασίας.
Ειδικά όταν μιλάμε για έναν τόπο στον οποίο η ανεργία παραμένει εξαιρετικά υψηλή (αυτό ταιριάζει με το “έχει κάθε λόγο να ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία“), και στην οποία το κυκλοφοριακό πρόβλημα χειροτερεύει καθημερινά αντί να βελτιώνεται (αυτό ταιριάζει με το “ανερχόμενος συγκοινωνιακός κόμβος“). Εκτός και αν πιστεύουν οι συντάκτες πως με το να έρχονται κάποια κρουαζιερόπλοια στην Καβάλα ή με τις ελπίδες πως κάποτε ίσως και να ολοκληρωθεί η πολυσυζητημένη σιδηροδρομική σύνδεση μπορεί αυτός ο τόπος να θεωρηθεί “ανερχόμενος συγκοινωνιακός κόμβος“.
Κατανοητό, βέβαια, πως αυτές οι πληροφορίες δεν μπορούν (ίσως δεν είναι και σωστό) να αποτυπωθούν σε έναν τουριστικό οδηγό που έχει ως στόχο του να προβάλλει έναν προορισμό. Όμως καλό είναι να τα τονίζουμε και αυτά κάπου-κάπου, όχι τίποτε άλλο αλλά γιατί από “φουσκωμένα μυαλά” και από “παχιά λόγια” έχουμε χορτάσει σε αυτόν τον τόπο…
