Πέρασαν 40 ημέρες από την ημέρα που ο Μητροπολίτης Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου Προκόπιος αποδήμησε εις Κύριον (την Κυριακή είναι και το επίσημο μνημόσυνο για τις 40 ημέρες από την κοίμησή του) και η μέρα που θα οριστεί ο διάδοχος του δεν είναι πολύ μακριά -όλα δείχνουν πως μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου θα μάθουμε ποιος θα είναι ο νέος Μητροπολίτης Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου.

Τις τελευταίες εβδομάδες βλέπουμε μερίδα του τοπικού τύπου αλλά και συμπολιτών να στηρίζουν την υποψηφιότητά του πατέρα Παύλου Κίτσου, ενός κληρικού που επί πολλά χρόνια δραστηριοποιείται στα εκκλησιαστικά κεντήματα τα πράγματα του νομού. Το ότι υπάρχουν συμπολίτες που επιθυμούν να οριστεί ως μητροπολίτης ένας συγκεκριμένος κληρικός (τον οποίον, μάλιστα, γνωρίζουν οι ίδιοι τους από πρώτο χέρι) είναι απολύτως θεμιτό -άλλωστε, οι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα προτίμησης προς κάποιον τον οποίον εκτιμούν για τη στάση του και το ποιμαντορικό του έργο.

Τελευταία όμως βλέπουμε να έχουν μπει στο παιχνίδι της υποστήριξης του πατέρα Παύλου Κίτσου και φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης. Την περασμένη εβδομάδα το δημοτικό συμβούλιο Νέστου εξέδωσε ψήφισμα υπέρ της υποψηφιότητας του Αρχιμανδρίτη, ενώ και στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Καβάλας που θα διεξαχθεί την προσεχή Δευτέρα αναμένεται να εκδοθεί ένα αντίστοιχο ψήφισμα.

Μάλιστα το γεγονός ότι το ψήφισμα αυτό επρόκειτο αρχικά να εκδοθεί την περασμένη Δευτέρα -στη διάρκεια της προηγούμενης συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου-, αλλά δεν εξεδόθη λόγω της επιθυμίας της δημάρχου Δήμητρας Τσανάκα να ληφθεί μια τέτοια απόφαση μετά το μνημόσυνο της Κυριακής προκάλεσε την αντίδραση της αντιπολίτευσης – η οποία κατηγόρησε την δημοτική αρχή για αναβλητικότητα και για υποχωρήσεις σε πιέσεις εκκλησιαστικών κύκλων.

Άποψή μας, πάντως, είναι ότι όλη αυτή η κινητοποίηση -ιδίως από πλευράς αυτοδιοικητικών φορέων- δεν είναι βέβαιο πως ωφελεί την υποψηφιότητα του Αρχιμανδρίτη.

Βλέπετε, σε αντίθεση με ότι ισχύει για την εκλογή δημάρχων περιφερειαρχών βουλευτών και πρωθυπουργών, η εκκλησία διατηρεί την δική της στάση εδώ και πολλά χρόνια, με την Ιερά Σύνοδο να είναι αυτή που επιλέγει τους μητροπολίτες. Αυτό έκανε πάντα, αυτό πρόκειται να κάνει και τώρα. Ήδη μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες μας, δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν πληροφορηθεί τα όσα ακούγονται στην Καβάλα και έχουν ενοχληθεί από την όλη κίνηση υπέρ του αρχιμανδρίτη.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι όλο αυτό θα πρέπει να αλλάξει και θα πρέπει οι μητροπολίτες να εκλέγονται από το ποίμνιό τους (όπως ακριβώς γίνεται με τους δημάρχους). Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι ναι μεν η Ιερά Σύνοδος είναι αυτή που θα έχει -επίσημα- τον τελευταίο λόγο, πλην όμως δεν είναι κακό να αφουγκραστούν τα μέλη της την θέληση του ποιμνίου.

Δεν διαφωνούμε με καμία από τις παραπάνω απόψεις. Αλλά καλό είναι να θυμόμαστε την ανακοίνωση που εξέδωσε, στις αρχές Αυγούστου, ο ίδιος ο αρχιμανδρίτης Παύλος Κίτσου, μια ανακοίνωση με την οποία ζητούσε να κατεβούν οι τόνοι -μιας και ήδη από την πρώτη κιόλας μέρα είχαν ακουστεί οι φωνές για την υποψηφιότητά του. Σε περίπτωση που δεν το θυμούνται κάποιοι, η ανακοίνωσή του ανέφερε τα εξής:

Κατ’ αυτάς τας ημέρας κυκλοφορούν εις τα ηλεκτρονικά διαδικτυακά μέσα προτάσεις περί πληρώσεως της έδρας της Ιεράς Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου, γεγονός το οποίον θεωρούμεν πρόωρον και ανείκοιον, καθότι το σκήνωμα του μακαριστού μας πατρός Μητροπολίτου Προκοπίου νωπόν κείται εν τω τάφω.

Φρονώ ότι η ποιμαίνουσα Εκκλησία μας καιρώ τω δέοντι και τη καθοδηγήσει του Αγίου Πνεύματος θα δώσει την ως Εκείνο κρίνει λύσιν.

Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που ο αρχιμανδρίτης Παύλος Κίτσου μίλησε δημόσια για το ενδεχόμενο της υποψηφιότητάς του -από εκεί και πέρα, ο ίδιος του προτίμησε να ρίξει τους τόνους.

Μήπως, λοιπόν, πρέπει να γίνει και τώρα το ίδιο; Ιδίως από τους αυτοδιοικητικούς φορείς.

Σκεφτήκαμε, προς στιγμήν, να μην ασχοληθούμε με το εν λόγω θέμα – ασχοληθήκαμε λιγάκι και ανακατεύτηκε το στομάχι μας (δεν παίρνουμε πίσω αυτά που γράψαμε πάντως, για να εξηγούμαστε…)

Ο λόγος ήταν ένας, ευθύς εξαρχής: Οποιαδήποτε ενασχόληση με το εν λόγω θέμα θα είχε ως αποκλειστική συνέπεια τη δυσφήμηση όχι τόσο ενός φεστιβάλ, όσο της προσπάθειας μιας ομάδας παιδιών γυμνασίου και λυκείου (των “παιδιών” μας, όπως τα είχαμε αποκαλέσει πέρσι τέτοιο καιρό). Μιας προσπάθειας η οποία δεν έχει σαν στόχο της μόνο τη διεξαγωγή κάποιων εκδηλώσεων και φεστιβάλ αλλά και την ανιδιοτελή προσφορά -και μάλιστα, για να αποφευχθούν οι πάσης φύσεως παρεξηγήσεις, πρώτα προς τους συμπολίτες τους και μετά προς οποιονδήποτε άλλο (το αποδεικνύει και η ως τώρα πορεία της, αλλά και το ότι η εν λόγω ομάδα ξεκίνησε τη δραστηριότητά της μέσα από την “ΠΝΟΗ”).

Από την άλλη, όμως, εκτιμήσαμε  καλύτερα τα πράγματα και κρίναμε σκόπιμο να τοποθετηθούμε επί του θέματος. Όχι μόνο διότι πιστεύαμε και εξακολουθούμε να πιστεύουμε στο όραμα, στις πρωτοβουλίες και στα μυαλά αυτών των παιδιών, αλλά και διότι τις τελευταίες ημέρες γίναμε μάρτυρες καταστάσεων που πραγματικά μας κάνουν να αισθανόμαστε αηδία για το γεγονός ότι οι άνθρωποι που μίλησαν με ιδιαίτερα υβριστικούς χαρακτηρισμούς για την προσπάθεια των παιδιών (διαβάζοντας, όπως θα δείτε παρακάτω, μόνο 3 λέξεις!!!) έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με εμάς.

Και επειδή πιστεύαμε και εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι “η σιωπή είναι συνενοχή”, και δεν θέλουμε με τίποτα να δώσουμε αυτή την εικόνα (το οφείλουμε, άλλωστε, στα παιδιά αυτά που τα έχουμε βοηθήσει προσωπικά, όχι μόνο με την προβολή των εκδηλώσεών τους αλλά και με συμβουλές όπου κρίναμε απαραίτητο), δηλώνουμε “παρόντες”.

Βέβαια, για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, δεν ξέρουμε πώς ακριβώς πρέπει να αντιδράσουμε… Πρέπει να γελάσουμε, να κλάψουμε, να θυμώσουμε με αυτά που διαβάζουμε τις τελευταίες ημέρες; Ένα ερώτημα χωρίς εύκολη απάντηση.

Προς το παρόν, θα χρησιμοποιήσουμε κάτι μεταξύ σάτιρας, ειρωνείας, οργής και…μαθημάτων δημοτικού σχολείου. Είναι ένα “κοκτέιλ” που δεν θα αρέσει σε κάποιους –αλλά δεν μας απασχολεί καθόλου. Είμαστε βέβαιοι, μάλιστα, πως μόλις αναρτηθεί το εν λόγω άρθρο θα ακολουθήσει μια εκατόμβη υβριστικών σχολιασμών -από τώρα μπορούμε να προβλέψουμε και τι θα γράψουν- από όσους πρόκειται να θιχτούν από τα γραφόμενά μας (σχολιασμών που σίγουρα θα έχουν σχέση με…σεξουαλικές προτιμήσεις ή εθνικότητες, και τα οποία δεν θα παραθέσουμε -από σεβασμό αποκλειστικά και μόνο στους εαυτούς μας).

Τέλος πάντων…

Ο τίτλος της παρέμβασης του “Τηλεβόα” -για να μπούμε και λίγο στο νόημα- σχετίζεται με το Colors Festival (το “Φεστιβάλ Χρωμάτων”) που θα διοργανωθεί την ερχόμενη Παρασκευή 8 και το ερχόμενο Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου στην Καβάλα από τα νεαρά μέλη της Action Team.

Φέτος λοιπόν, ως γνωστόν, τα μέλη της Action Team αποφάσισαν να επεκτείνουν το Colors Festival και να ενσωματώσουν σε αυτό μια μικρή πορεία (μήκους 400-500 μέτρων), στη διάρκεια της οποίας οι εθελοντές που θα λάβουν μέρος θα “βομβαρδίζουν” τους συγκεντρωθέντες με χρωματιστή σκόνη -όπως ακριβώς στο παρακάτω βίντεο:

Πού να φανταζόντουσαν, όμως, τα μέλη της Action Team ότι το όνομα που έδωσαν σε αυτήν την πορεία (“Παρέλαση των Χρωμάτων” ή, στα αγγλικά, “Colors Parade“) θα προκαλούσε παροξυσμό στις τάξεις μιας ομάδας συμπολιτών με σαφείς και δεδηλωμένους εθνικιστικούς προσανατολισμούς -και τους οποίους συχνά κοροϊδεύουμε χρησιμοποιώντας την σκόπιμα ανορθόγραφη λέξη “Αίλλυναις“, μιας και τα γραπτά της πλειοψηφίας αυτών είναι γεμάτα ορθογραφικά λάθη-, οι οποίοι ούτε λίγο ούτε πολύ ταύτισαν την Παρέλαση των Χρωμάτων με……

την Gay Pride (την “Παρέλαση των Ομοφυλόφιλων”)!!!!!!!!!!!

Αφορμή στάθηκε ένα ανυπόγραφο (κάτι που καλό είναι να τονίσουμε) δημοσίευμα της εφημερίδας “7η Μέρα”, το οποίο με μια “λογική” που δεν εξηγείται από πουθενά (παρά μόνο από σκοπιμότητα του αρθρογράφου) προσπαθεί να “ταυτίσει” την παρέλαση των χρωμάτων με την gay pride!!!

Όπως μπορείτε να δείτε, 3 είναι τα σημεία που μας κάνουν και μιλάμε για σκοπιμότητα:

α) το ότι ο ανώνυμος αρθρογράφος ξεκινάει μιλώντας για παρέλαση διαφορετικότητας και αναφέροντας ότι το Colors Parade το έχει “στολίσει κανονικά” ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος –ενώ είναι γνωστό σε όλους ότι ο Άνθιμος έχει μιλήσει εναντίον του Gay Pride-

β) το ότι η λέξη “διαφορετικότητα” επαναλαμβάνεται και σε άλλα σημεία του άρθρου (σημειώνουμε με πράσινο χρώμα), και

γ) το “ερώτημα” αν θα λάβουν μέρος στις εκδηλώσεις και τα παιδιά των προσφύγων που βρίσκονται μέσα στο Κέντρο Φιλοξενίας του Ασημακοπούλου μια και η παρέλαση είναι…για την διαφορετικότητα! (ένα ακόμα ενδεικτικό της “σκόπιμης ασχετοσύνης” του “αρθρογράφου”, καθώς όσοι έχουν ασχοληθεί με τους διαμένοντες στο εν λόγω κέντρο φιλοξενίας ξεκαθαρίζουν πως οι πρόσφυγες είναι πολύ λιγότερους από αυτούς που δηλώνουν “οικονομικοί μετανάστες”)

Ξεκαθαρίζουμε σε αυτό το σημείο ότι δεν έχουμε σκοπό να ασχοληθούμε έτι περαιτέρω με το αν πρέπει να γίνονται gay pride -θα σταθούμε μόνο στην προσωπική μας άποψη, σύμφωνα με την οποία οι gay pride δεν προσφέρουν τίποτα σε αυτό που αποκαλούν κάποιοι “ομοφυλοφιλικό κίνημα” -μιας και η συντριπτική πλειοψηφία των ομοφυλόφιλων δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο να πάρουν μέρος σε μια φαιδρή και εντελώς ανούσια εκδήλωση- και ότι απλά και μόνο γίνονται για να σκανδαλίσουν (και να δώσουν σε κάποιους μια απατηλή ψευδαίσθηση ότι συνεισφέρουν στο τουριστικό κεφάλαιο των πόλεων στις οποίες διοργανώνονται).

Επανερχόμαστε, λοιπόν, στο θέμα μας…

Η αλήθεια είναι ότι δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο για την προβολή του Colors Festival από την εν λόγω εφημερίδα, καθώς πέρσι είχε επιχειρήσει να μας “δουλέψει ψιλό γαζί” γράφοντας για την εκδήλωση που έγινε στην Καβάλα χρησιμοποιώντας φωτογραφίες από αντίστοιχη εκδήλωση που έλαβε χώρα λίγες ημέρες νωρίτερα…στην Ξάνθη!!! Ωστόσο ομολογούμε ότι δεν περιμέναμε να αντικρίσουμε αυτό που διαβάσατε πριν από λίγο!

Όπως ήταν φυσικό, μόνο και μόνο ο τίτλος του παραπάνω άρθρου ήταν αρκετό για να προκαλέσει παροξυσμό. Άτομα που δεν μπήκαν καν στον κόπο να διαβάσουν το κείμενο του άρθρου και έμειναν μόνο στην επικεφαλίδα (ορισμένοι, μάλιστα, εξ αυτών το παραδέχτηκαν χωρίς καμία αίσθηση ντροπής) “κόλλησαν” στη λέξη “διαφορετικότητα”, και άρχισαν να χρησιμοποιούν απίστευτα χυδαίους όρους προσβάλλοντας…παιδιά γυμνασίου και λυκείου!!!

Έφτασαν, μάλιστα, στο σημείο να καταγγέλλουν ότι το Colors Festival αποτελεί προάγγελο…μιας Gay Pride!!!

Ο παροξυσμός αυτός συνεχίστηκε -αν και σε μικρότερο βαθμό- ακόμα και μετά από ένα νέο δημοσίευμα της ίδιας εφημερίδας, στο οποίο επιχειρήθηκε μια ανασκευή του πρότερου δημοσιεύματος! Αν και για να λέμε την αλήθεια, η “συγνώμη” που ζητήθηκε από την εφημερίδα συνοδεύτηκε από νέο παραλήρημα, καθώς -όπως μπορείτε να δείτε παρακάτω- ο ανώνυμος (για μια ακόμα φορά) αρθρογράφος μίλησε και πάλι για σημαίες και μηνύματα! (Κάτι, βέβαια, που οι ίδιοι οι διοργανωτές του Colors Festival έχουν αποκλείσει κατ\’επανάληψη)

Επ\’ αυτού ορισμένες παρατηρήσεις (βέβαια, αυτοί στους οποίους στοχεύουν οι εν λόγω παρατηρήσεις αποκλείεται να τις διαβάσουν -θα έχουν μείνει στην επικεφαλίδα και στο σκόπιμα ανορθόγραφο “Αίλλυναις”- αλλά δεν πειράζει…)

α) Επειδή πολλοί εξ αυτών έχουν ταυτίσει τον σκοπό του Colors Festival (ένα παιχνίδι με τα χρώματα) με κάποια αυθαίρετα συνθήματα των συμμετεχόντων σε gay pride (όπως το “Πολύχρωμη θα κάνουμε όλη τη γη”, που διαβάσαμε σε πανό στην Gay Pride της Θεσσαλονίκης) ή με τη σημαία του ομοφυλοφιλικού κινήματος -μια “κομμένη” παραλλαγή του ουράνιου τόξου-, ας μας επιτρέψουν να τους θυμίσουμε ότι το ουράνιο τόξο είναι ένα φυσικό φαινόμενο (υπάρχει εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια), που εμφανίζεται όταν οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν πάνω σε σταγονίδια βροχής.

Από τη στιγμή που το φως του ηλίου πέσει πάνω στα σταγονίδια αυτά διαθλάται, δηλ. “λυγίζει” γιατί το νερό είναι πιο πυκνό από τον αέρα, και διαχωρίζεται σε πολλές χρωματιστές ακτίνες -οι οποίες και ανακλώνται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Δηλ., με λίγα λόγια, τα 7 χρώματα του ουράνιου τόξου (στην πραγματικότητα είναι περισσότερα, απλά σε εμάς φαίνονται μόνο 7) είναι απλά φως με διαφορετικά μήκη κύματος. Η πλέον ξεκάθαρη εξήγηση της δημιουργίας του ουράνιου τόξου δόθηκε από τον Νεύτωνα, αν και άλλοι επιστήμονες στο παρελθόν (όπως ο Αριστοτέλης και ο Καρτέσιος, αλλά και οι Άραβες) έφτασαν κοντά στην εξήγησή του.

Το λέμε αυτό διότι, όπως αναφέραμε και προηγουμένως, το ουράνιο τόξο δημιουργείται εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια, ενώ αξίζει να αναφέρουμε ότι οι αρχαίες μυθολογίες δίνουν σε αυτό μυθικές διαστάσεις (θεωρώντας το, εν γένει, ως συνδετικό κρίκος μεταξύ της γης και του ουρανού) -στη Βολιβία χρησιμοποιείται, μάλιστα, ως δεύτερη σημαία (μαζί με την κανονική της σημαία), η οποία συμβολίζει τους Ίνκας -τους προγόνους, δηλαδή, των λαών των Άνδεων!!!

Παρόλα αυτά, επειδή στα 1978 ένας Αμερικανός καλλιτέχνης και ακτιβιστής ονόματι Gilbert Baker αποφάσισε -εντελώς αυθαίρετα- να χρησιμοποιήσει τα 6 από τα 7 χρώματα για να σχηματίσει μια σημαία-σύμβολο του ομοφυλοφιλικού κινήματος (αρχικά, μάλιστα, είχε χρησιμοποιήσει 8 χρώματα αλλά “έκοψε” τα 2 λόγω…κόστους!), κάποιοι ευφάνταστοι -ένθεν και ένθεν- έχουν φτάσει στο σημείο να ταυτίζουν τα χρώματα του ουράνιου τόξου με τους gay!!!

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Πρόσφατα εντοπίσαμε την παρακάτω φωτογραφία από ένα δημόσιο κτίριο στη Σιγκαπούρη -μια παλιά φυλακή-, το οποίο είχε ανακατασκευαστεί, με τα παράθυρά του να έχουν βαφτεί στα χρώματα του ουράνιου τόξου. Και όμως, βρέθηκαν κάποιοι που “σκέφτηκαν” και “υπέθεσαν” ότι το εν λόγω κτίριο χρησιμοποιείται…από την ομοφυλοφιλική κοινότητα της Σιγκαπούρης!!!

Έχουμε φτάσει στο σημείο να φοβόμαστε να βγάλουμε φωτογραφίες με ουράνιο τόξο (ή γενικότερα φωτογραφίες με χρώματα) διότι θα βγουν κάποιοι και θα πουν ότι προωθούμε τη διαφορετικότητα και το ομοφυλοφιλικό κίνημα, ότι συμμετέχουμε σε ένα κίνημα για την προώθηση της σεξουαλικής απελευθέρωσης και την “κατάλυση” των οικογενειακών δεσμών!!!

Με λίγα λόγια…οδός προς την τρέλα!!!

β) Προς όλους όσους προσπαθούν να μιλήσουν υπέρ της υπεράσπισης των ευγενών μας παραδόσεων και της οικογένειάς μας από κάθε λογής “ανωμαλίες” χρησιμοποιώντας, όμως, υβρεολόγιο προς πάσα κατεύθυνση -και ιδίως προς μικρά παιδιά- αφιερώνουμε μια φράση του μεγάλου Έλληνα ποιητή Λορέντζου Μαβίλη:

“Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει. Υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι”

Επίσης, αφιερώνουμε το εξαιρετικό -από κάθε άποψη- “Συμπόσιο” του Πλάτωνα – έτσι, για να θυμηθούν τι άποψη είχαν στην αρχαία Ελλάδα περί ομοφυλοφιλίας (όχι, όμως, αυτής των gay pride – για να μην ξεχνιόμαστε)

Αν θέλουμε, βέβαια, να γίνουμε και εμείς “χυδαίοι” με τη σειρά μας, θα αφιερώσουμε και τον συνταγματάρχη Φιτς από την εξαιρετική ταινία “American Beauty” (όσοι έχουν δει την ταινία κατάλαβαν τι εννοούμε)

γ) Και για να τελειώνουμε με αυτό το θέμα…

Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα για το Colors Festival και την εξαίρετη, από κάθε άποψη, προσπάθεια των παιδιών της Action Team. Το μόνο που μπορούμε να προσθέσουμε είναι η φωτογραφία του άρθρου μας.

Μια φωτογραφία που ελήφθη στη διάρκεια της περσινής διοργάνωσης, και η οποία δείχνει μια μητέρα να παίζει με το παιδί της ρίχνοντάς το χρωματιστή σκόνη!

Τέτοιες εικόνες θα δούμε και στο φετινό Colors Festival (είτε στο στρατόπεδο Ασημακοπούλου είτε στην πορεία επί της παραλιακής λεωφόρου). Το μόνο που μπορούμε να υποθέσουμε είναι ότι:

Αν αυτή η εικόνα έχει σχέση με τη διαφορετικότητα και τα gay pride, τότε ο φάντης έχει την ίδια ακριβώς σχέση με το ρετσινόλαδο!!!

Υ.Γ.: Αλήθεια, αυτός που έγραψε το άρθρο στην “7η Μέρα” -ο δήθεν “ανώνυμος”, αλλά εμείς οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ μπορούμε άνετα να υποθέσουμε ποιος το έγραψε- έχει συνειδητοποιήσει τι έκανε; Είχε άραγε γνώση του τι συνέπειες θα προκαλέσει με το γραπτό του; Έχει άραγε συνειδητοποιήσει ότι με αυτό τον τρόπο υποβαθμίζει, στην πραγματικότητα, την ίδια την εφημερίδα και την ιστορία της (έστω και αν αυτή γράφτηκε με το όνομα “Έβδομη”);

Δεν θα πάρουμε απάντηση, δεν περιμένουμε άλλωστε απάντηση από ανθρώπους που χρωστάνε τα μαλλιά της κεφαλής τους, έχουν αφήσει απλήρωτους δεκάδες πρώην εργαζόμενους και τώρα κουνάνε το δάχτυλο και παριστάνουν τους τιμητές της τοπικής κοινωνίας…

Με αφορμή ένα πρόγραμμα μελέτης των αρχαίων τεχνικών επεξεργασίας των μετάλλων της Θάσου, Έλληνες και Γάλλοι αρχαιολόγοι προχώρησαν, το απόγευμα του Σαββάτου, σε ένα σημαντικής αξίας πείραμα, επιχειρώντας να κατανοήσουν τον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι εξήγαγαν σίδηρο από μεταλλεύματα.

Πιο συγκεκριμένα, η ομάδα των αρχαιολόγων (η οποία προερχόταν από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Καβάλας-Θάσου, τη Γαλλική Σχολή Αθηνών και το Πανεπιστήμιο της Λιλ) κατασκεύασαν έναν κλίβανο από νερό, πηλό και άχυρα (ακριβώς όπως στην εποχή του σιδήρου δηλ. περί το 1000 π. Χ.) και επανέλαβαν την αρχαία τεχνική καμίνευσης σιδήρου!

Το πείραμα διεξήχθη στο χώρο των αποθηκών του Μεταλλευτικού Συγκροτήματος Λιμεναρίων (με την ευγενική φιλοξενία του Πολιτιστικού Συλλόγου Λιμεναρίων “Το Κάστρο”) και διήρκεσε αρκετές ώρες -ξεκίνησε λίγο μετά το μεσημέρι και ολοκληρώθηκε αργά το βράδυ του Σαββάτου (με τις εικόνες που απέστειλε στο Kavala Portal η υπεύθυνη του πειράματος Δήμητρα Μαλαμίδου να είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακές)\r\n

Ο σίδηρος που παρήχθη θα εξεταστεί από χημικούς -σε σύγκριση με δείγματα που έχουν διασωθεί από εκείνη την περίοδο- και τα αποτελέσματα αναμένεται να ανακοινωθούν σύντομα.

Ο μεγάλος Ιταλός συγγραφέας, φιλόσοφος και στοχαστής Ουμπέρτο Έκο είχε πει, κάποτε, για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το εξής:

Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης έδωσαν το δικαίωμα να μιλάνε σε λεγεώνες ηλιθίων που άλλοτε δεν μίλαγαν παρά μόνο σε μπαρ, αφού είχαν πιει κανένα ποτήρι κρασί, χωρίς να βλάπτουν την κοινότητα. Τους αναγκάζαμε αμέσως να σωπάσουν, αλλά σήμερα έχουν το ίδιο δικαίωμα λόγου με ένα βραβείο Νόμπελ. Είναι η εισβολή των ηλιθίων.

Είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό ρητό του Έκο που σχετίζεται με το πώς διαχειρίζονται οι άνθρωποι το Internet και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (έχει πει και άλλα, εξίσου δηκτικά), και σίγουρα ταιριάζει “γάντι” στο παρακάτω παράδειγμα.

Στις αρχές Ιουλίου ένας χρήστης του Facebook ανάρτησε στον λογαριασμό του μια σειρά φωτογραφιών που απεικόνιζαν τρόφιμα πεταμένα σε κάδους απορριμμάτων, με την ένδειξη ότι “αυτή η εικόνα είναι μόλις τώρα 1345 έξω από το κέντρο προσφύγων στο Λαύριο”

https://www.facebook.com/Sarantos.retsos1967/posts/10203839596266582

Είμαστε βέβαιοι ότι σε αυτό το σημείο θα αναρωτηθείτε “Τι σχέση έχει το Λαύριο με την Καβάλα;” Θα έχετε δίκιο!

Έλα όμως που, από μια κοινοποίηση με εντελώς άσχετα σχόλια, κάποιοι δήθεν “ενημερωτικοί ιστότοποι” (από αυτούς που αποτελούν ευρύτατο πεδίο εφαρμογής όσων ασχολούνται επιστημονικά με το φαινόμενο των fake news, δηλ. των ψεύτικων ειδήσεων) έφτασαν στο σημείο να συνδέσουν το Λαύριο με…την Καβάλα!!!

Ασχέτως, βέβαια, αν οι 2 πόλεις απέχουν…696 χιλιόμετρα (τι είναι, άλλωστε, 696 χιλιόμετρα; Σιγά την απόσταση…)!!!

Όλα ξεκίνησαν όταν ένας συμπολίτης μας κοινοποίησε την προηγούμενη ανάρτηση, προχωρώντας σε μια σύγκριση με τα όσα (κατ’ αυτόν) γίνονται στην Καβάλα. Μιλάμε όμως για απλή σύγκριση – τίποτα παραπάνω.

https://www.facebook.com/ioannis.demertzis.9/posts/1489413734456861

Δικαίωμα και των 2 προαναφερθέντων χρηστών είναι να ανεβάζουν ότι θέλουν στο προσωπικό τους προφίλ. Δεν σχολιάζουμε τις αναρτήσεις αυτές, αλλά το γεγονός ότι…βρέθηκε ένα “site” με την “ευφάνταστη” επωνυμία diaforetiko.com, το οποίο παρέθεσε τις 2 προαναφερθείσες αναρτήσεις με τον τίτλο……

Μετανάστες στην Καβάλα πετάνε στα σκουπίδια τρόφιμα που τους δίνει το κράτος.

Πατήστε εδώ για να δείτε το σχετικό link!

Κάθε άλλο σχόλιο περιττεύει…

Εδώ και πολλά χρόνια οι διάφορες κυβερνήσεις προσπαθούν, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, να θέσουν επί τάπητος το ζήτημα του ανοίγματος των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές. Τελευταίο “φρούτο” αποτελεί η Κοινή Υπουργική Απόφαση που επιτρέπει προαιρετικά τη λειτουργία εμπορικών επιχειρήσεων 32 Κυριακές τον χρόνο (από τον Μάιο ως και τον Οκτώβριο), σε συγκεκριμένες περιοχές στον δήμο Αθήνας, στο παραλιακό μέτωπο, στο αεροδρόμιο και στο ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης -αρχής γενομένης από την προσεχή Κυριακή 16 Ιουλίου.

Κατά καιρούς έχουν ακουστεί διάφορες δικαιολογίες για αυτή την πρεμούρα με τις Κυριακές, όπως:

α) “το ότι σε πολλές χώρες της Ευρώπης τα καταστήματα λειτουργούν και τις Κυριακές”,

β) “η ανάγκη για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας της αγοράς και της ρευστότητας”,

γ) “η ανάγκη για την εξυπηρέτηση του τουριστικού κεφαλαίου”,

Ας τα πιάσουμε ένα ένα -άλλωστε δεν χρειάζονται πολλές γραμμές για να καταρρίψεις τα επιχειρήματα αυτά…

α) Δεν είμαι σε θέση να ξέρω τι γίνεται σε άλλες πόλεις του εξωτερικού, αλλά προσωπικά, όταν επισκέφτηκα πριν από ένα μήνα το Στρασβούργο διαπίστωσα ότι τα εμπορικά καταστήματα ΔΕΝ άνοιγαν τις Κυριακές! Και δεν μιλάμε για μια πόλη “ό,τι και ό,τι” αλλά για την έδρα του Ευρωκοινοβουλίου, μια πλούσια και πολύ τουριστική πόλη, στην οποία διαβιούν πολλοί άνθρωποι από πολλές χώρες της Ευρώπης -οι οποίοι δουλεύουν τις καθημερινές και θα μπορούσαν, ίσως, να αξιοποιήσουν ένα ενδεχόμενο άνοιγμα εμπορικών καταστημάτων την Κυριακή για να κάνουν τις αγορές τους.

Προφανώς, όμως, στο Στρασβούργο “δεν ξέρουν τι τους γίνεται”…

β) Σύμφωνα με μελέτη της Icap Group, το ποσοστό της ανεργίας στην Ελλάδα ανήλθε το 1ο τρίμηνο του 2017 στο 23,9% -μιλάμε για το επίσημο ποσοστό, καθώς το ανεπίσημο αγγίζει το 40%-, ενώ η μακροχρόνια ανεργία έχει παγιωθεί στο 70% και η ανεργία των νέων παραμένει ανησυχητικά υψηλή. Δεν χρειάζεται μυαλό πυρηνικού φυσικού ή επιστήμονα της NASA για να κατανοήσει κάποιος ότι όσοι ανήκουν στις προαναφερθείσες κατηγορίες ή δεν έχουν εισόδημα ή έχουν κάποιο ελάχιστο “χαρτζιλίκι” από “δουλειές του ποδαριού”.

Όχι βέβαια ότι οι υπόλοιποι που εργάζονται αμείβονται με “τρελούς” μισθούς -600 € κατά μέσο όρο (και πολύ είπαμε) στον ιδιωτικό τομέα, κάτι παραπάνω στο δημόσιο. Και φυσικά ούτε να διανοηθούμε να προβλέψουμε ότι κάποια στιγμή οι μισθοί θα αυξηθούν – περισσότερες είναι οι πιθανότητες να αγωνιστούμε στο NBA παρά να αυξηθούν οι μισθοί!!!

Σχόλιο γράφοντος: Εδώ μιλάμε μόνο για τα μισθολογικά. Με τα άλλα εργασιακά δικαιώματα θα ασχοληθούμε στη συνέχεια…

Το ερώτημα είναι κάτι παραπάνω από προφανές (καλό, όμως, είναι να το τονίζουμε ξανά και ξανά, γιατί κάποιοι φαίνεται ότι δεν το καταλαβαίνουν):

Αυτή τη στιγμή, με τις απολαβές των καταναλωτών να είναι ελάχιστες (έστω ΧΧΧ €), τα εμπορικά καταστήματα τις 6 ημέρες που λειτουργούν (στο ωράριο αγοράς) θυμίζουν “στοιχειωμένη πόλη” -ακριβώς διότι δεν πατάει ψυχή σε αυτά.

Αφού, λοιπόν, δεν υπάρχει στον ορίζοντα καμία προοπτική να αυξηθούν οι απολαβές- και να γίνουν π.χ. ΧΧΧ+ΥΥΥ €-, και από τη στιγμή που τα ΧΧΧ € δεν επαρκούν για αγορές στις 6 ημέρες που λειτουργούν τα εμπορικά καταστήματα, πόσες πιθανότητες υπάρχουν να επαρκούν τα ΧΧΧ € για αγορές την Κυριακή;

Ρητορικό το ερώτημα, το καταλαβαίνουμε, αλλά καλό είναι να το θέτουμε…

γ) Ναι, ισχύει αυτό που ονομάζουμε “η ψυχολογία του τουρίστα”. Ναι, ισχύει το ότι αν ένας τουρίστας δει ανοιχτά καταστήματα οι πιθανότητες να αγοράσει κάτι -όσο μικρής αξίας και αν είναι- αυξάνονται.

Αλλά με κάποιο “μαγικό” τρόπο οι κυβερνώντες προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι τουριστικές ανάγκες της Καβάλας είναι ακριβώς οι ίδιες με πόλεις όπως π.χ. τα Ιωάννινα, η Καστοριά, η Τρίπολη ή η Ρόδος! (δεν έχουμε κανένα απολύτως πρόβλημα με τους κατοίκους των πόλεων αυτών, το παράδειγμα είναι τυχαίο). Με κάποιο “μαγικό” τρόπο οι κυβερνώντες προσπαθούν να αποφασίσουν πως όλες οι πόλεις στην Ελλάδα έχουν την ίδια τουριστική κίνηση όλες τις εποχές του χρόνου -ιδίως το καλοκαίρι- και, ως εκ τούτου, τα εμπορικά καταστήματα πρέπει να παραμείνουν ανοιχτά τις Κυριακές για να εξυπηρετήσουν τους τουρίστες!

Για να σοβαρευόμαστε…

Είναι πολλοί αυτοί που βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία να “πατήσουν” στην δημοσιονομική κρίση των τελευταίων ετών και με μόνο σκοπό την αύξηση του ήδη αυξημένου κέρδους τους να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να μας επιστρέψουν σε εργασιακές συνθήκες όπως αυτές που ζούσαν όσοι δούλευαν στα ορυχεία του 19ου αιώνα ή όσοι -αλυσοδεμένοι- κωπηλατούσαν (υπό το φόβο του μαστίγιου) στις γαλέρες που διέσχιζαν τις θάλασσες τους περασμένους αιώνες.

Είναι πολλοί αυτοί που προσπαθούν να μας πλασάρουν απόψεις του στυλ “αν δουλέψετε πολύ, πάρα πολύ, πάρα πάρα πολύ, με ελάχιστα εισοδήματα και χωρίς κανένα άλλο δικαίωμα θα γίνετε ανταγωνιστικοί” (λες και χώρες όπως το Μπαγκλαντές, στις οποίες ισχύουν ακριβώς αυτά που αναφέραμε προηγουμένως, έχουν δει προκοπή…)

Οι τρόποι; Δυστυχώς πολλοί -και με εφαρμογή εδώ και πολλά χρόνια-:

α) ωράρια που ξεπερνάνε σε μόνιμη βάση τις 8 ώρες -και φτάνουν τις 10 ως και τις 12 ώρες ημερησίως.

β) μισθοί που, στο όνομα της κρίσης, περικόπτονται ολοένα και περισσότερο,

γ) παραβίαση κάθε έννοιας ξεκούρασης και ρεπό.

δ) απειλές ότι “άμα δεν σου αρέσει σηκώνεσαι και φεύγεις. Ξέρεις πόσοι περιμένουν απ’ έξω για να πάρουν τη θέση σου;”.

ε) καταπάτηση κάθε είδους δικαιώματος -όπως άδεια λόγω κύησης ή γέννησης ή η δυνατότητα επαναπρόσληψης εργαζόμενου που υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία.

στ) ελάχιστο προσωπικό, στα όρια του “απολύτως απαραίτητου”, χωρίς επιπλέον βάρδιες

ζ) πάταξη οποιασδήποτε φωνής για δικαιότερη μεταχείριση (με το προπέτασμα του “συνδικαλισμού”)

και άλλοι πολλοί…

Και το χειρότερο είναι ότι, ακόμα και τώρα αυτοί οι πολλοί δεν θέλουν να καταλάβουν ότι με το να φέρεσαι στους εργαζόμενούς σου σαν “ζώα” ή σαν δούλους δεν έχεις κανένα απολύτως κέρδος ούτε εσύ ως επιχειρηματίας-εργοδότης. Δεν θέλουν να καταλάβουν ότι με το να επιβάλλεις αυτές τις εργασιακές συνθήκες το μόνο που καταφέρνεις είναι να παίρνεις πάντα ένα “μέτριο” αποτέλεσμα, μια “μέτρια”, μειωμένη απόδοση -που δεν σε κάνει πιο “ανταγωνιστικό”, αντίθετα σε υποβαθμίζει στον ανταγωνισμό (άσε που σου δημιουργεί και κακό όνομα, το οποίο κάποια στιγμή θα πληρώσεις…)

Και για να το δούμε και από καθαρά οικονομική άποψη:

Το ποιον συμφέρει πραγματικά το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές είναι κάτι παραπάνω από προφανές: Πολυκαταστήματα, εμπορικά κέντρα τύπου “The Mall”, πολυεθνικές εταιρείες, μόνο αυτοί μπορούν να ωφεληθούν από το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές (είναι ανέκδοτο και μόνο να το σκεφτόμαστε ότι θα ωφεληθούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις).

Αλλά και αυτοί μόνο στην Αθήνα, άντε και στην Θεσσαλονίκη! Διότι στην επαρχία μπορεί τα αντίστοιχα υποκαταστήματα να ανοίγουν κανονικά αλλά σε καμία περίπτωση η αγοραστική τους κίνηση δεν είναι τέτοια που να δικαιολογεί άνοιγμα τις Κυριακές. Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμα και οι υπεύθυνοι των υποκαταστημάτων στην Καβάλα δηλώνουν (έστω και ανεπίσημα) πως ανοίγουν τις Κυριακές “απλά και μόνο επειδή μάς το είπαν από τα κεντρικά, στα οποία και υπαγόμαστε”, και ότι “Ταλαιπωρούμε τους υπαλλήλους μας, τους εξουθενώνουμε, σπαταλάμε τη μια και μοναδική ημέρα που έχουν για να ξεκουραστούν και να την περάσουν με τους δικούς τους. Και γιατί; Για πενταροδεκάρες -οι οποίες δε θα μπουν και στο ταμείο μας αλλά θα πάνε σε οφειλές!!!”

Θα μπορούσαμε ίσως να δικαιολογούσαμε το ενδεχόμενο να ανοίξουν τα εμπορικά καταστήματα τις Κυριακές αν τυχόν υπήρχε έστω και ένα ελάχιστο κέρδος για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Μέχρι τώρα, όμως, δεν έχει προκύψει κανένα τέτοιο κέρδος. Μα κανένα απολύτως!

Και για να το κλείσουμε, διότι καλές οι διαπιστώσεις αλλά χρειάζονται και λύσεις-προτάσεις:

Όπως ακριβώς υπάρχουν επαγγέλματα στα οποία πρέπει να τηρείται απαραιτήτως το 8ωρο εργασίας και οι Κυριακές, έτσι υπάρχουν και επαγγέλματα που δύσκολα γνωρίζουν ξεκούραση τις Κυριακές. Ξενοδόχοι και ξενοδοχοϋπάλληλοι, εργαζόμενοι σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος (εστιατόρια, καφέ-μπαρ), γιατροί, εργαζόμενοι σε βιομηχανίες, εργαζόμενοι σε πρακτορεία του ΟΠΑΠ, αστυνομικοί, πυροσβέστες, εργαζόμενοι σε αεροδρόμια και λιμάνια, ακόμα και οι δημοσιογράφοι, όλοι αυτοί είναι αναγκασμένοι να δουλέψουν και Κυριακές.

Είναι λάθος, όμως, να μπαίνουμε στο τρυπάκι του να “μαλώνουμε” μεταξύ μας όλοι όσοι δεν δουλεύουν τις Κυριακές με όλους όσους δουλεύουν. Το κάθε επάγγελμα έχει τις δικές του ανάγκες, τις δικές του ιδιαιτερότητες -οι οποίες πρέπει να είναι σεβαστές από όλους μας.

Και από τη στιγμή, δε, που έχουμε να κάνουμε όχι μόνο με τους ντόπιους καταναλωτές αλλά και με τους τουρίστες, η λύση είναι πολύ απλή:

Η αρμοδιότητα για τις Κυριακές να περάσει στα χέρια των κατά τόπους περιφερειακών αρχών (περιφέρεια, αντιπεριφέρειες)!

Αυτές ακριβώς οι αρχές ξέρουν τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και των εργαζόμενων, και στην τελική αυτές τις αρχές μπορεί ο οποιοσδήποτε από εμάς να τις βρει εύκολα και να διαπραγματευτεί με αυτές ή να διαμαρτυρηθεί σε αυτές -σε αντίθεση π.χ. με την κεντρική εξουσία. Αυτές ακριβώς οι αρχές ξέρουν ποιοι πρέπει να δουλέψουν Κυριακές, ποιοι όχι, και σε ποια ακριβώς μέρη πρέπει να εργαστούν και Κυριακές και σε ποια άλλα όχι.

Σαφώς υπάρχουν και άλλες λύσεις-προτάσεις, όπως: πρόσληψη επιπλέον προσωπικού (ιδίως από τις μεγάλες επιχειρήσεις), αυστηρότερη τήρηση της εργασιακής νομοθεσίας κλπ. Δεν τις υποτιμάμε καθόλου -απλά τονίζουμε ότι η εφαρμογή τους είναι πιο δύσκολη, ιδίως στην παρούσα συγκυρία. Αντίθετα, το να δοθεί η αρμοδιότητα των Κυριακών στις περιφερειακές αρχές -οι οποίες και θα αποφασίσουν ανάλογα, για κάθε επάγγελμα- είναι ένα πρώτο βήμα, και μάλιστα άμεσα εφαρμόσιμο.

Τόσο απλό είναι…

Συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας στα 60 χρόνια του Φεστιβάλ Φιλίππων με το 2ο μας άρθρο, το οποίο αναφέρεται στο 1958 – μια χρονιά με 3 σημαντικές πρωτιές:

– για πρώτη φορά ανέβηκαν περισσότερες της μιας θεατρικές παραστάσεις (2, για την ακρίβεια),

– για πρώτη φορά ανέβηκε μια αριστοφανική κωμωδία

– για πρώτη φορά ανέβηκε μια παράσταση και στο αρχαίο θέατρο Θάσου

Η καλή αρχή έγινε…

2 ημέρες μετά το ανέβασμα της “Ηλέκτρας” του Ευριπίδη -με το οποίο ξεκίνησαν οι παραστάσεις στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων το 1957– ο τότε νομάρχης Καβάλας Κώστας Κουκουρίδης, σε δηλώσεις του που δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες της εποχής, είχε τονίσει πως (διατηρούμε τη σύνταξη της εποχής, αλλά σε μονοτονικό σύστημα):

Η δοκιμή επέτυχε. Η καλή αρχή έγινε.
Δια το μέλλον το θέμα βλέπω υπό άλλην όψιν ολοκληρωμένην. Δηλαδή: Μίαν εβδομαδιαίαν έκθεσιν-εμποροπανήγυριν, κατά τας αρχάς Αυγούστου εις τους ελεύθερους λιμενικούς χώρους.
Κατά την διάρκειαν της Εκθέσεως αυτής να γίνουν περισσότεραι καλλιτεχνικαί εκδηλώσεις. Παραστάσεις Αρχαίου Δράματος εις Θάσον και Φιλίππους, Συναυλίαι, Λαϊκοί χοροί κλπ.
Δεν βλέπω διατί θα ηρνήτο την συμμετοχήν του το Εθνικόν μας Θέατρον. Και υποχρέωσιν έχει να ενισχύση την πνευματική κίνησιν της Επαρχίας, και ζημίαν δεν θα υποστή αφού θα καταβάλωμεν πάσαν δαπάνην.
Αι σκέψεις αυταί είναι εύχερους εφαρμογής και πρέπει να αρχίσωμεν αμέσως την προπαρασκευήν

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι ο κ. Κουκουρίδης, ο οποίος αναγνώριζε τη δουλειά του Δ. Λαζαρίδη (παραδόξως, στις δηλώσεις του ο κ. νομάρχης δεν έκανε έστω και μια αναφορά στον Χ. Λαλένη παρά μόνο στον κ. Λαζαρίδη) είχε σαν στόχο του να “επενδύσει” στη δυναμική των θεατρικών παραστάσεων -αν και δεν μπορούσε, κατά πως φαίνεται, να ξεφύγει από την νεοελληνική αισθητική της “εμποροπανηγύρεως”.

Την ίδια ακριβώς αντίληψη -χωρίς, φυσικά, την “εμποροπανήγυριν”- είχε ο κ. Λαζαρίδης, ο οποίος στην εισαγωγική του ομιλία πριν το ανέβασμα της “Ηλέκτρας” (η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΩΙΝΗ στις 11 Σεπτεμβρίου 1957) είχε εκφράσει την πεποίθηση ότι θα μπορούσε να καθιερωθεί ένα ετήσιο φεστιβάλ (η πρώτη φορά που γίνεται μνεία στον όρο “φεστιβάλ”) με παραστάσεις στους Φιλίππους και στη Θάσο.

Μπορεί, βέβαια, οι φιλοδοξίες να ήταν πολύ μεγάλες, αλλά -όπως είδαμε και στο πρώτο άρθρο του αφιερώματος για το Φεστιβάλ Φιλίππων- η κατάσταση στην οποία βρισκόταν το θέατρο των Φιλίππων δεν ήταν η καλύτερη δυνατή. Επιπλέον, το 1958 ξεκίνησε με μια “αλλαγή φρουράς”, καθώς ο κ. Κουκουρίδης μετατέθηκε στην Νομαρχία της Κομοτηνής και στη θέση του ανέλαβε ο Θεόδωρος Μπαγλανέας.

Ευτυχώς ο κ. Μπαγλανέας έδειξε από την αρχή ότι ήταν θετικός στη συνέχιση του ανεβάσματος (ή της “διδαχής”, αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε τον αντίστοιχο όρο της αρχαίας ελληνικής γλώσσας) παραστάσεων. Έτσι, στα μέσα της άνοιξης του 1958 διεξάγεται σύσκεψη με τη συμμετοχή του νομάρχη, των κ. Λαζαρίδη και Λαλένη, αλλά και άλλων κρατικών λειτουργών, με στόχο τον προγραμματισμό των παραστάσεων για το επερχόμενο καλοκαίρι.

Σωκράτης Καραντινός

Στη διάρκεια της σύσκεψης ορίστηκε ότι οι ημερομηνίες ανεβάσματος των παραστάσεων ήταν οι 19 και 20 Ιουλίου 1958 αποφασίστηκε να κληθεί στο θέατρο Φιλίππων η Αττική Σκηνή, καλλιτεχνικός διευθυντής της οποίας ήταν ένας άνθρωπος που έμελλε να συνδέσει άρρηκτα το όνομά του με τα πρώτα χρόνια της ιστορίας του Φεστιβάλ Φιλίππων: ο Σωκράτης Καραντινός.

Επρόκειτο για έναν εμπειρότατο θεατράνθρωπο (το 1958 συμπλήρωνε 25 χρόνια επαγγελματικής σταδιοδρομίας στο θέατρο, μιας και η πρώτη του επαγγελματική παράσταση -ο “Κατά Φαντασίαν Ασθενής” του Μολιέρου- ανέβηκε το 1933 στα “Ολύμπια”), με μεγάλη αγάπη για την επαρχία, ο οποίος πέρα από το “γονίδιο” -καθώς ήταν γιος του ιδιοκτήτη του θεάτρου “Ολύμπια” στην Κωνσταντινούπολη, όπου και γεννήθηκε- είχε και ευρωπαϊκή παιδεία -σπούδασε θέατρο στη Βιέννη και παρακολούθησε τη θεατρική ζωή στη Γερμανία και στη Γαλλία την εποχή του Μεσοπολέμου- αλλά και μια συγκεκριμένη, καλά θεμελιωμένη άποψη για το πώς πρέπει να ανεβαίνει μια αρχαία ελληνική τραγωδία – την οποία και αξιοποίησε από το 1961 και μετά, από τη θέση του ιδρυτικού μέλους και του καλλιτεχνικού διευθυντή του νεοσύστατου Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, το οποίο ανέλαβε τη διοργάνωση του Φεστιβάλ Φιλίππων από το 1961 ως και το 1984.

Όπως αναφέρει η δρ. θεατρολόγος-φιλόλογος Όλγα Μάμαλη στο βιβλίο “Φίλιπποι: Το θέατρο-οι παραστάσεις αρχαίου δράματος 1957-2007” (που εξέδωσε η εφημερίδα “ΕΒΔΟΜΗ” σε συνεργασία με το δήμο Καβάλας και το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης το 2007),

ο Καραντινός θεωρούσε το αρχαίο δράμα και την ερμηνεία του δύσκολα, μεγάλα, εθνικά θέματα για τους Έλληνες και ζητούσε να αντιμετωπιστούν με σοβαρότητα από τα Κρατικά Θέατρα, τόσο στην Επίδαυρο όσο και στους Φιλίππους. Υποστήριζε ότι η Επίδαυρος πρέπει να είναι ο χώρος στον οποίον θα δοκιμάζεται αποκλειστικά το Εθνικό Θέατρο και αντίστοιχα οι Φίλιπποι ο χώρος αναμέτρησης του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος με το αρχαίο δράμα. Και επιχειρηματολογούσε πάνω σε αυτό ως εξής: Όχι γιατί τα κρατικά θέατρα μπορούν να περιορίσουν τη δραστηριότητα των άλλων, των ελεύθερων θεάτρων, αλλά γιατί καλλιεργώντας με συνέχεια και με συνέπεια την άποψή τους αποκτούν στέρεη προσωπικότητα ερμηνείας και παρέχουν δυνατότητες για κρίση, για σύγκριση και βάσανο. Υπόθεση μεγάλη, ο ‘αγών’ -αν έτσι παρουσιάζεται- μπορεί να γίνεται αλλού σε άλλα θέατρα, ας πούμε στου Ηρώδη του Αττικού ή σε κάποια από τα 70 άλλα που υπάρχουν σκορπισμένα σε όλη την Ελλάδα. Αλλά τα κρατικά θέατρα πρέπει να αφεθούν με αυτονομία για τη διαμόρφωση ενός δικού τους τρόπου ερμηνείας.”

Από τα παραπάνω λεγόμενα του Καραντινού (τα οποία επρόκειτο να ειπωθούν το 1966) γίνεται ξεκάθαρη η πίστη του τόσο στο ρόλο των κρατικών θεάτρων για την ανάπτυξη της ελληνικής θεατρικής σκηνής αλλά και στην ίδια δυναμική του αρχαίου θεάτρου Φιλίππων και του φεστιβάλ που διοργανωνόταν εκεί. Και αυτό από μόνο του δίνει μια διαφορετική, σαφώς μεγαλύτερη διάσταση στην προσπάθεια που είχαν ξεκινήσει το 1957 οι Δ. Λαζαρίδης και Χ. Λαλένης.

Ακόμα χρειάζεται δουλειά στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων

Ας επιστρέψουμε όμως στο 1958, υπενθυμίζοντας παράλληλα ότι ο Σ. Καραντινός δεν ήταν εντελώς άγνωστος στο καβαλιώτικο κοινό, καθώς νωρίτερα μέσα στο ίδιο έτος είχε επισκεφτεί την Καβάλα για με μια σειρά παραστάσεων στο θέατρο Αίγλη.

Μετά τη σύσκεψη μεταξύ του νομάρχη Μπαγλανέα, των Δ. Λαζαρίδη και Χ. Λαλένη, ο Καραντινός δέχτηκε να αναλάβει το ανέβασμα 2 θεατρικών έργων:

– του “Αίαντα” (ή Αίαντα Μαστιγοφόρου) του Σοφοκλή, και

– του “Πλούτου” του Αριστοφάνη

Λίγες ημέρες μετά ο κ. Καραντινός ανεβαίνει στην Καβάλα για να επιθεωρήσει το αρχαίο θέατρο Φιλίππων. Τα όσα αντίκρισε στη διάρκεια της επιθεώρησης αυτής παρατίθενται σε ένα άρθρο που συνέγραψε ο ίδιος λίγους μήνες μετά, και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΩΙΝΗ (στις 9 Αυγούστου 1958):

• 

• 

• 

Το άρθρο παρατίθεται αυτούσιο, ωστόσο άξια λόγου είναι η εξής αναφορά (στην πρώτη εικόνα):

Όταν πρωτοπήγα -δύο μήνες πριν- να δω το θέατρο, όπου θα δινόντουσαν οι παραστάσεις, είδα την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν τα αρχαία μνημεία και φοβήθηκα πως θα ήταν αδύνατον να συμμορφωθούν, έτσι που να υπηρετήσουν το σκοπό που είχαν θέσει οι οργανωτές των εορτών. Όταν ξαναήρθα για τις παραστάσεις έτριβα κυριολεκτικά τα μάτια μου. Πόση δουλειά δεν είχε γίνει. Κι όταν παρακολούθησα τις παραστάσεις στην οργάνωσή τους εθαύμασα για το τι μπορεί να πετύχει το δόσιμο και ο ενθουσιασμός μερικών ανθρώπων, όταν βάζουν σε μια δουλειά την ψυχή τους και την ευθύνη τους. Τόσος κόσμος μπήκε και βγήκε στο αρχαίο, ωραίο θέατρο, κάθισε και παρακολούθησε τις παραστάσεις, χειροκρότησε, αντέδρασε -αν θέλετε δείχνει κι αυτό μια ζωντάνια- κι έδωσε νέο παλμό, μια νέα ώθηση προς τη συστηματικότερη καθιέρωση των εορτών.

Από τα παραπάνω συμπεραίνει κανείς ότι ο Σ. Καραντινός, στην πρώτη του επίσκεψη στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων, δε θα πρέπει να είδε κάτι διαφορετικό από αυτό που είχαν αντικρίσει την περασμένη χρονιά οι Δ. Λαζαρίδης και Χ. Λαλένης όταν ξεκίνησαν οι εργασίες για την προετοιμασία του αρχαίου θεάτρου για την “Ηλέκτρα” του Ευριπίδη. Το αποτέλεσμα της επιθεώρησης αυτής, αν και ως ένα βαθμό αναμενόμενο, φαίνεται πως αποτέλεσε το έναυσμα για μια νέα, συστηματικότερη προσπάθεια για την αναστήλωση του θεάτρου.

Η προσπάθεια αυτή, όπως ήταν φυσικό, ξεκίνησε από το Δ. Λαζαρίδη, σε συνεργασία με τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή και τη Διεύθυνση Αναστηλώσεως του Υπουργείου Προεδρίας, και ολοκληρώθηκε σε 3 φάσεις:

α) από τον Μάιο έως τον Ιούλιο του 1958
β) από τον Νοέμβριο έως τον Δεκέμβριο του 1958
γ) από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο του 1959

Στην διάρκεια αυτής της προσπάθειας αναστηλώνεται ολόκληρο το θέατρο των Φιλίππων και ανακατασκευάζονται όλα τα εδώλια του κοίλου, ώστε το θέατρο να φτάνει σε χωρητικότητα άνω των 7000 ατόμων. Η αρχαιολογική έρευνα του μνημείου φέρνει στην επιφάνεια νέα στοιχεία για την αρχική μορφή του θεάτρου, σύμφωνα με τα οποία το θέατρο ανασκευάζεται, και τέλος ο χώρος αποκτά μόνιμη ηλεκτρική εγκατάσταση και περίφραξη. Στο σημείο αυτό, βέβαια, αξίζει να αναφέρουμε ότι μαζί με το αρχαίο θέατρο Φιλίππων, την ίδια χρονιά ξεκίνησε ένα καθαρά ερευνητικό ανασκαφικό πρόγραμμα στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων -υπό την εποπτεία του εφόρου Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Μακεδονίας Στυλιανού Πελεκανίδη -ένα πρόγραμμα που θα αποκαλύψει το Οκτάγωνο της αρχαίας ρωμαϊκής αγοράς και τον πρώτο ευκτήριο οίκο της Ευρώπης -αφιερωμένο στον Απόστολο Παύλο.

Λίγες μέρες πριν τις παραστάσεις

Με αυτά και με αυτά φτάνουμε στον Ιούλιο του 1958, λίγες ημέρες πριν τις παραστάσεις στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων. Η αναμονή είναι μεγάλη, οι προσδοκίες ακόμα μεγαλύτερες μετά και την επιτυχία της παράστασης του 1957 -όπως τονίζεται σε άρθρα της εποχής (όπως το παρακάτω, γραμμένο από το Ζήση Μπρουκάκη, το οποίο δημοσιεύτηκε στις 5 Ιουλίου 1958 στην ΠΡΩΙΝΗ) αλλά και σε αναφορές στην υπόθεση του “Αίαντα” και του “Πλούτου”–

• 

• 

ενώ οι προβλέψεις για την αθρόα προσέλευση τουριστών για τις παραστάσεις είναι τόσο πολλές που αναγκάζουν τον διοικητή της Τουριστικής Αστυνομίας Καβάλας να εκδώσει ανακοίνωση (στις 12 Ιουλίου) με την οποία καλούνταν οι ντόπιοι να ανοίξουν τα σπίτια τους και να προσφέρουν -έναντι αντιτίμου- κατάλυμα στους επισκέπτες (μια πρώιμη μορφή AirBnb)!

Οι εργασίες αναστήλωσης του αρχαίου θεάτρου των Φιλίππων συνεχίζονταν μέχρι και ελάχιστες ημέρες πριν τις παραστάσεις, αν και τα παράπονα για την ανυπαρξία οιασδήποτε ενίσχυσης από το επίσημο κράτος παρέμεναν έντονα (όπως και οι ευχαριστίες προς την ΧΙ Μεραρχία Πεζικού, η οποία για μια ακόμα χρονιά κλήθηκε να “βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά” -και το έκανε με μεγάλη προθυμία).

Παραστάσεις με προσωπεία!

Και φτάνουμε στο Σαββατοκύριακο 19-20 Ιουλίου 1958, ημερομηνίες στις οποίες το θέατρο Φιλίππων αποτέλεσε το επίκεντρο του πολιτιστικού ενδιαφέροντος για το νομό Καβάλας. Η αρχή έγινε στις 6:30 το απόγευμα του Σαββάτου, με την πρώτη κωμωδία που παίχτηκε στην ιστορία του φεστιβάλ (τον Πλούτο του Αριστοφάνη), αλλά μόλις 300 θεατές κατάφεραν να την δουν -στα δημοσιεύματα της εποχής αναφέρεται ως βασικότερος λόγος το γεγονός ότι “η ώρα ήταν ακατάλληλη” (προφανώς λόγω της ζέστης του Ιουλίου). Λίγες ώρες αργότερα, και συγκεκριμένα στις 9 το βράδυ, το θέατρο των Φιλίππων γέμισε από 3500 θεατές (μεταξύ αυτών ο υπουργός Βορείου Ελλάδος Αύγουστος Θεολογίτης, ο οποίος λίγες ώρες νωρίτερα είχε κηρύξει την έναρξη του πανελλήνιου πρωταθλήματος κλασικού αθλητισμού στη Δράμα, καθώς και ο υπουργός Βιομηχανίας Νικόλαος Μάρτης) που παρακολούθησαν τον Αίαντα Μαστιγοφόρο του Σοφοκλή. Την επομένη το πρόγραμμα των παραστάσεων αντιστράφηκε, με τον “Αίαντα” να ανεβαίνει στις 6:30 και τον “Πλούτο” στις 9.

• 

• 

Η επιτυχία των παραστάσεων -τις οποίες παρακολούθησαν θεατές προερχόμενοι όχι μόνο από την Καβάλα και τους γύρω οικισμούς αλλά και τη Δράμα, την Ξάνθη, τις Σέρρες και τη Θεσσαλονίκη- είχε σαν αποτέλεσμα την είσπραξη ενός ποσού της τάξης των 100.000 δραχμών (όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της ΠΡΩΙΝΗΣ στις 22 Ιουλίου 1958). Άξιο αναφοράς, όμως, είναι το γεγονός ότι, ενώ στην “Ηλέκτρα” το 1957 οι ηθοποιοί εμφανίζονταν με τα κανονικά τους πρόσωπα, ο Σ. Καραντινός το 1958 αποφάσισε να φορέσει προσωπεία στους ηθοποιούς του (ακριβώς όπως γινόταν στην αρχαιότητα).

Οι συντελεστές των παραστάσεων

ΑΙΑΣ ΜΑΣΤΙΓΟΦΟΡΟΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ	Σωκράτης Καραντινός
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ	Γιώργος Τσαντίλης
ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ-ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ	Αλέξανδρος Μυλωνάς
ΜΟΥΣΙΚΗ	Ιωσήφ Γκρέκας
ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ	Στέφανος Βασιλειάδης
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ	Νίκος Παπαδάκης
ΑΘΗΝΑ	Μαρούλα Ρώτα
ΟΔΥΣΣΕΥΣ	Μπάμπης Γιωτόπουλος
ΑΙΑΣ	Σταύρος Χριστοφίδης
ΤΕΚΜΗΣΣΑ	Μιράντα
ΑΓΓΕΛΟΣ	Θοδωρής Αρώνης
ΤΕΥΚΡΟΣ	Κώστας Ματσακάς
ΜΕΝΕΛΑΟΣ	Γιώργος Μάζης
ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ	Θοδωρής Αρώνης
ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ	Ευρυσάκης
ΧΟΡΟΣ ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΝΑΥΤΩΝ
ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ	Νίκος Παπαδάκης
ΒΟΥΒΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

ΠΛΟΥΤΟΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ	Κανέλλος Αποστόλου
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ	Κώστας Βάρναλης
ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ-ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ	Λίζα Φ. Ζαΐμη
ΜΟΥΣΙΚΗ	Γεώργιος Πλάτωνας
ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ	Στέφανος Βασιλειάδης
ΠΛΟΥΤΟΣ	Μπάμπης Γιωτόπουλος
ΧΡΕΜΥΛΟΣ	Κώστας Ματσακάς
ΚΑΡΙΩΝ	Γιώργος Μάζης
ΒΛΕΨΙΔΗΜΟΣ	Θοδωρής Αρώνης
ΠΕΝΙΑ	Μιράντα
ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΕΜΥΛΟΥ	Μαρούλα Ρώτα
ΔΙΚΑΙΟΣ	Νίκος Παπαδάκης
ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ	Σταύρος Χριστοφίδης
ΓΡΙΑ	Μιράντα
ΝΕΑΝΙΑΣ	Θοδωρής Αρώνης
ΕΡΜΗΣ	Νίκος Παπαδάκης
ΙΕΡΕΑΣ	Σταύρος Χριστοφίδης
ΒΟΥΒΑ ΠΡΟΣΩΠΑ
ΠΑΙΔΙ	Γιάννης Κανδηλάς
ΜΑΡΤΥΡΑΣ	Μισέλ Πολάτος

Παραστάσεις και στη Θάσο! – Αρχή με “Αίαντα”

Στο κλείσιμο της ομιλίας του, λίγο πριν την έναρξη της παράστασης του “Αίαντα” στις 19 Ιουλίου, ο Δ. Λαζαρίδης είχε πει τα εξής:

“Η συνέχεια θα είναι πιο εύκολη και πιστεύω ολόψυχα, πως οι Εορτές των Φιλίππων μπορούν και πρέπει να καθιερωθούν σε μόνιμο ετήσιο καλλιτεχνικό θεσμό. Η ολοκλήρωση των εργασιών του θεάτρου και ο εξωραϊσμός και διαμόρφωση του χώρου, που είναι μπροστά και γύρω απ’ αυτό, έτσι που και άνετη να είναι η προσέλευση των θεατών και η στάθμευση των αυτοκινήτων και η αξιοποίηση του ωραίου θεάτρου της Θάσου θα πρέπει να είναι το προσεχές μέλημά μας.”

Λίγοι, όμως, ήταν αυτοί που περίμεναν ότι το αρχαίο θέατρο Θάσου θα φιλοξενούσε παράσταση μέσα σε ελάχιστες ημέρες. Και όμως, χάρη στην προτροπή του Χαράλαμπου Λαλένη, την επόμενη Πέμπτη 24 Ιουλίου οι συντελεστές του “Αίαντα” μετέβησαν στο Λιμένα Θάσου και έδωσαν μια ακόμα –μη προγραμματισμένη– παράσταση (στις 6 το απόγευμα), εγκαινιάζοντας για τους νεότερους χρόνους και το θέατρο της Θάσου και προσφέροντας ταυτόχρονα στο Φεστιβάλ το δεύτερο σκέλος του: «Φεστιβάλ Φιλίππων και Θάσου». Αν και η προετοιμασία ήταν και πάλι στοιχειώδης, καθώς οι ανασκαφές του θεάτρου δεν είχαν ολοκληρωθεί, αν και ο χρόνος για διαφήμιση της παράστασης ήταν εξαιρετικά περιορισμένος, η προσέλευση του κόσμου ήταν μεγάλη. Ο Χ. Λαλένης θυμάται ότι:

“Δεν μπορούσε να γίνει λόγος για σκηνικά. Κόψαμε τα πουρνάρια που κάλυπταν τα ερείπια της σκηνής και μ’ αυτά έγινε το σκηνικό, πρόχειρο, αλλά ότι χρειαζόταν για το στρατόπεδο του Αίαντα, όπου εξελίσσεται η υπόθεση της τραγωδίας. Χωρίς προετοιμασία και προβολή ο κόσμος, ντόπιοι και ξένοι παραθεριστές, πλημμύρισαν το Αρχαίο Θέατρο. Το θέαμα ήταν συγκινητικότατο.“

Κριτικές

Όπως ήταν αναμενόμενο, δε θα μπορούσαν να λείψουν και οι κριτικές για τις 2 παραστάσεις. Μια πρώτη κριτική -που αφορούσε μόνο τον “Αίαντα”– διαβάζουμε στις 23 Ιουλίου, στην εφημερίδα ΠΡΩΙΝΗ, από το Λευτέρη Νεγρεπόντη, ο οποίος μπορεί στο μεγαλύτερο μέρος του κειμένου του να περιγράφει το μύθο πίσω από την παράσταση αλλά σχολιάζει με καυστικό τρόπο τα κοστούμια. Πιο συγκεκριμένα, θεωρεί υπερβολικό τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκαν ντυμένα τα πρόσωπα, με πολύ έντονα φωτεινά χρώματα, “που τους μετέτρεπαν σε μορφές φανταστικών ανθρώπων του Άρη που κάποιο διαστημόπλοιο μάς τους έφερε στη γη” και περιγράφει τα προσωπεία με χαρακτηρισμούς όπως “άλλα μας θύμισαν γιαπωνέζικο κουκλοθέατρο και άλλα μορφές παριζιάνικου θεάτρου παραστάσεων γκραν-γκινιόλ” . Πηγαίνοντας, ωστόσο, ένα βήμα παραπέρα ο Λ. Νεγρεπόντης έφτασε στο σημείο να μιλάει για μεγάλη προχειρότητα στο ενδυματολογικό (αλλά και στον οπλισμό του Αίαντα), να χαρακτηρίσει την όψη τους «περιφρόνηση προς την επαρχιακή καλαισθησία» και ότι δεν οδηγεί παρά στο «να αποξενώσει τον μέσο Έλληνα από το αρχαίο μας δράμα». Αξίζει, δε, να αναφερθεί ότι στην κριτική του Λ. Νεγρεπόντη απάντησε ο Σ. Καραντινός με το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ΠΡΩΙΝΗ στις 9 Αυγούστου (το οποίο και παραθέσαμε νωρίτερα)

• 

• 

• 

Αναλυτικότερη κριτική για τον “Αίαντα”, αλλά και για τον “Πλούτο”, έγραψε ο καθηγητής Γιάννης Σχινάς (στην εφημερίδα ΕΡΕΥΝΑ – στο φύλλο της 28ης Ιουλίου 1958) -όπως ακριβώς έκανε και την προηγούμενη χρονιά.

Όσον αφορά τον Αίαντα, ο Γ. Σχινάς χαρακτηρίζει την παράσταση απόλυτα συνεπή με τις απόψεις του σκηνοθέτη, δίνοντας έμφαση στο πομπώδες και τελετουργικό ύφος της υποκριτικής των ηθοποιών, την χρήση των προσωπείων, την κίνηση του χορού με γεωμετρικούς σχηματισμούς, την ομαδική απαγγελία και το τραγούδι των χορικών μερών, τον διαχωρισμό του χώρου δράσης των υποκριτών από τον χώρο δράσης του χορού. Θεωρεί όμως ότι τα χαρακτηριστικά που προσέδωσε ο Καραντινός σ’ αυτή την παράσταση οδήγησαν τελικά στην έλλειψη επικοινωνίας σκηνής, ορχήστρας και θεατών. Η αναφορά που κάνει ο κριτικός στην όψη της παράστασης –σε αντίθεση με την κριτική του κ. Νεγρεπόντη– αφορά μόνο τα προσωπεία που φορούσαν οι ηθοποιοί, που αν και οδήγησαν σε μια πιο εκφραστική κίνηση στο σώμα, ωστόσο ξένισαν και απομάκρυναν τους θεατές από την ταύτιση με τους ήρωες. Διαπιστώνει την αδυναμία των νεότερων ηθοποιών του θιάσου να ακολουθήσουν την σκηνοθετική γραμμή και την αδυναμία του Σταύρου Χριστοφίδη να ανταπεξέλθει στο μέγεθος του ρόλου του. Ξεχωρίζει τους ηθοποιούς Μιράντα και Κώστα Ματσακά που έσπασαν την φόρμα της υποκριτικής με ένα πιο ρεαλιστικό ύφος και εξαίρει την απόδοση του χορού, την ομαδική απαγγελία των χορικών και των τραγουδιών και την θεατρική μετάφραση του Γιώργου Τσαντίλη.

Όσον αφορά τον Πλούτο, ο Γ. Σχινάς εντοπίζει κοινή σκηνοθετική γραμμή -παρά το ότι εδώ πρόκειται για διαφορετικό σκηνοθέτη, τον κ. Κανέλλο Αποστόλου- αλλά μιλάει για ένα πιο «ανάλαφρο ύφος» στην υποκριτική των ηθοποιών και επιρροές της λαϊκής παράδοσης του Καραγκιόζη στην κίνηση τους, που οδήγησαν σε μια πιο άμεση σχέση επικοινωνίας με το κοινό της παράστασης. Κάνει επίσης λόγο για την χρήση των προσωπείων –κοινή και στις δυο παραστάσεις– που δεν ξενίζει στην περίπτωση του Πλούτου τόσο τον θεατή, αλλά δεν υπάρχει καμιά άλλη αναφορά στην όψη της παράστασης. Τέλος βρίσκει την μετάφραση του Κώστα Βάρναλη πιστή στο πνεύμα του Αριστοφάνη, αλλά αναγκαία κάποιων διορθώσεων (όπως στη λέξη “Συκοφάντης”, η οποία αποδίδεται ως “καταδότης”), και χαρακτηρίζει ικανοποιητικό το επίπεδο υποκριτικής των ηθοποιών γενικότερα, ξεχωρίζοντας τη Μιράντα, το Θ. Αρώνη, τον Μ. Γιωτόπουλο και τη Μαρούλα Ρώτα.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Πηγές:

1) Όλγα Μάμαλη, “Φίλιπποι: Το θέατρο-οι παραστάσεις αρχαίου δράματος 1957-2007”, εφημερίδα “ΕΒΔΟΜΗ”-δήμος Καβάλας-υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, 2007

2) Μαρίτα Τσαλκιτζόγλου, “Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου: Τα πρώτα χρόνια (1957-66)”, Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία, Τμήμα Θεάτρου, Σχολή Καλών Τεχνών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 2009

3) Ευτέρπη Κοντίδου, “Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου και παραστάσεις αρχαίου ελληνικού δράματος. Η αναζήτηση της ταυτότητας του Φεστιβάλ”, Διπλωματική Εργασία, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πατρών, 2015

4) Χάιδω Κουκούλη Χρυσανθάκη, “Φίλιπποι 1861-1961: Ανασκαφές και ανασκαφείς”

5) Σωκράτης Καραντινός, “Σαράντα χρόνια θέατρο ΙΙ Σκαμπανεβάσματα Β'”, 1976

6) Χαράλαμπς Λαλένης, “Εορταί Φιλίππων-Θάσου. Το Αρχαίο Δράμα. Προσωπική μαρτυρία”, Καβάλα, 1994

Το βράδυ της Κυριακής 8 Σεπτεμβρίου 1957 ήταν σημαδιακό για την έναρξη ενός μεγάλου “ταξιδιού” στον πολιτισμό για τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων, το θέατρο των Φιλίππων αλλά και για ολόκληρο το νομό Καβάλας.

Εκείνη τη βραδιά ο θίασος του Κωστή Λειβαδέα ανέβασε στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων την τραγωδία του Ευριπίδη “Ηλέκτρα” (μπροστά σε 6.000 θεατές) και “έκανε ποδαρικό” σε ένα θεσμό που, 60 χρόνια μετά, έχει καθιερωθεί στις συνειδήσεις όλων μας ως “Φεστιβάλ Φιλίππων” (για κάποια χρόνια και “Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου”).

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των 60 αυτών χρόνων, το Kavala Portal επιχειρεί μια ανασκόπηση (ανά έτος) της ιστορίας του Φεστιβάλ – μια ανασκόπηση με αρθρογραφία στηριζόμενη σε μαρτυρίες, ιστορικές πηγές και δημοσιεύματα των εφημερίδων της εποχής.

Ξεκινάμε, λοιπόν, το αφιέρωμά μας αρχίζοντας από το 1957

Η Καβάλα της εποχής

Στη δεκαετία του 50 η Καβάλα έμοιαζε με “σκιά” της πόλης που άκμαζε και αποτελούσε καπνοπαραγωγικό κέντρο μείζονος σημασίας πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάτι τέτοιο, βέβαια, ήταν ως ένα βαθμό αναμενόμενο, μιας και τα προηγούμενα 40 περίπου χρόνια η πόλη πέρασε κυριολεκτικά από 40 κύματα, ζώντας 2 βουλγαρικές κατοχές (τις περιόδους 1916-1918 και 1941-1943), την εγκατάσταση ενός μεγάλου κύματος προσφύγων από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο -ένεκα της ανταλλαγής των πληθυσμών το 1923-, την έξαρση του καπνεργατικού κινήματος την περίοδο του Μεσοπολέμου -που οδήγησε ακόμα και στην εκλογή κομμουνιστή δημάρχου, του Δημήτρη Παρτσαλίδη το 1934- και την κατακόρυφη πτώση της καπνικής παραγωγής. Και μπορεί, μετά από 4 δεκαετίες αναταραχών, κατοχών και άλλων ζυμώσεων, η Καβάλα να μη βρήκε την “ησυχία” της, ωστόσο στη δεκαετία του 50 παρατηρούνται τα πρώτα μικρά βήματα ανάκαμψης -αν και όντως πολύ δειλά, αν λάβουμε υπόψη και τα εξώφυλλα των εφημερίδων της εποχής (με την “ΠΡΩΙΝΗ“, στις 29 Αυγούστου 1957, να τονίζει ότι “Η Καβάλα πρέπει να κηρυχθή εις κατάστασιν εκτάκτου ανάγκης υπό των οργανώσεών της και να αξιώση την άμεσον λύσιν των τοπικών προβλημάτων” αναφερόμενη στο μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας).

Η ανάκαμψη αυτή παρατηρείται και στον τομέα του πολιτισμού, με αρχικό μπροστάρη το Δημοτικό Ωδείο -το οποίο μπορεί να ιδρύθηκε το 1938 αλλά, λόγω των συνθηκών της εποχής, δεν μπόρεσε να δραστηριοποιηθεί ουσιαστικά παρά μόνο μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, η δημιουργία -το 1951- του “Συνδέσμου Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών” (του γνωστού και ως ΣΦΓΤ) αποτέλεσε την απαρχή για μια άνοδο και μια συστηματικότερη προσπάθεια ανάδειξης της πολιτισμικής ταυτότητας της Καβάλας. Αρχικά, βέβαια, ο ΣΦΓΤ δεν κατάφερε να ξεφύγει από το δυσχερές περιβάλλον της εποχής και τα μέλη του αναγκάστηκαν να τον διαλύσουν, όμως το 1957 -όταν και επανιδρύθηκε- στάθηκε “τυχερό” λόγω της συνύπαρξης, στην ηγεσία του, δύο σπουδαίων προσωπικοτήτων:

– του αρχαιολόγου και τότε έφορου αρχαιοτήτων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης Δημητρίου Λαζαρίδη (ο οποίος πέρα από τις αναστηλώσεις και τα έργα αναστήλωσης και ανάδειξης μνημείων στους αρχαιολογικούς χώρους των Φιλίππων και της Θάσου, είχε ξεκινήσει το 1954 τις ανασκαφές στην Αμφίπολη και μερικά χρόνια αργότερα άρχισε τις έρευνες στον τύμβο Καστά), και

– του γαμπρού του, φιλόλογου, διευθυντή του Γυμνασίου Θηλέων Καβάλας και έκτακτου επιμελητή αρχαιοτήτων Χαράλαμπου Λαλένη

Οι προετοιμασίες για τις παραστάσεις

Οι 2 αυτοί άνδρες έβαλαν σαν στόχο τους την αναβάθμιση του πολιτιστικού ενδιαφέροντος στην Καβάλα, με πολλές εκδηλώσεις όπως λογοτεχνικές βραδιές και εκθέσεις ζωγραφικής, ωστόσο ο βασικότερος στόχος τους ήταν η αναβίωση των αρχαίων θεάτρων των Φιλίππων και της Θάσου. Έτσι, στις 3 Αυγούστου του 1957 (όπως πληροφορούμαστε από το φύλλο που εξέδωσε η εφημερίδα ΠΡΩΙΝΗ την επόμενη ημέρα) ο τότε νομάρχης Καβάλας Κώστας Κουκουρίδης δήλωσε ότι δόθηκε άδεια από το Συμβούλιο Αρχαιοτήτων του υπουργείου Παιδείας για να χρησιμοποιηθεί το αρχαίο θέατρο Φιλίππων για 2 παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας.

Όπως διαβάζουμε στο σχετικό άρθρο, το έργο που επρόκειτο παρουσιαστεί στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων ήταν η “Ηλέκτρα” του Ευριπίδη από τον “Όμιλο Αρχαίας Τραγωδίας” του Κωστή Λειβαδέα (έναν θίασο που “ειδικευόταν” στην εγκαινίαση θεάτρων, καθώς από το 1955 ως και το 1957 είχε ανεβάσει 8 πρώτες παραστάσεις σε θέατρα που μέχρι εκείνα τα χρόνια παρέμεναν αδρανή).

Το βασικότερο πρόβλημα όμως, όπως αναφέρεται και στο κλείσιμο του άρθρου, ήταν ότι “ελάχισται ημέραι απομένουν μέχρι τον Σεπτέμβριο” και το θέατρο Φιλίππων ήταν σε άσχημη κατάσταση. Όπως αναφέρει ο Χ. Λαλένης στο βιβλίο του “Εορταί Φιλίππων-Θάσου, το Αρχαίο Δράμα. Προσωπική Μαρτυρία” (Καβάλα 1994, εκδ. δήμος Καβάλας),

“το θέατρο ήταν άσκαφτο και μονάχα η ορχήστρα είχε αποκαλυφθεί Ο φωτισμός ήταν φυσικά ανύπαρκτος”

• 

• 

Οι εργασίες διαμόρφωσης και καθαρισμού του θεάτρου -οι οποίες είχαν σαν στόχο να δώσουν τη δυνατότητα σε 5 με 6 χιλιάδες θεατές να παρακολουθήσουν την παράσταση- ξεκίνησαν την Τρίτη 13 Αυγούστου (όπως πληροφορούμαστε από το φύλλο της ΠΡΩΙΝΗΣ της 15ης Αυγούστου 1957), με ιδιαίτερα πενιχρά οικονομικά μέσα. Μοναδικός πόρος που “κλείδωσε” εκείνες τις ημέρες (καθώς, όπως θα δούμε παρακάτω, δεσμεύτηκαν από άλλους φορείς και άλλα χρηματικά ποσά) ήταν οι 13.267 δραχμές που διέθεσε -όπως πληροφορούμαστε από το ίδιο φύλλο- η Τοπική Επιτροπή Τουρισμού, ενώ άξια αναφοράς -αν και, εκείνα τα χρόνια, αναμενόμενη- είναι η επισήμανση ότι πέραν από την Κοινότητα Κρηνίδων (με τον πρόεδρο Σ. Κυριακίδη, το δήμο Καβάλας και το γραφείο Νομομηχανικού, συνέδραμε και η ΧΙ Μεραρχία (με την προσφορά γρύλων για την απομάκρυνση των μαρμάρινων όγκων που κάλυπταν την ορχήστρα και γεννήτριας για τη φωταγώγηση του θεάτρου). Ο Χ. Λαλένης θυμάται:

Στο κοίλο του θεάτρου σκάφτηκε το χώμα σε αναβαθμούς, όπου κάθησαν κατάχαμα οι χιλιάδες θεατές, πλημμύρισαν το θέατρο, ενώ με απομεινάρια σανιδιών από το Βουλγαρικό Εργοστάσιο της Θάσου, που υπήρχε ακόμα, σχηματίσαμε 2-3 σειρές εδωλίων για … “πρώτες θέσεις”. Η απογευματινή παράσταση έγινε με το φως της ημέρας. Για τη βραδινή η Μεραρχία μας έδωσε μια μικρή γεννήτρια, που τη στήσαμε έξω από το θέατρο και με φανάρια αυτοκινήτων για προβολείς και με λίγα λαμπιόνια “εγένετο φως”. Σκηνικά δεν διέθετε ο θίασος – οι ηθοποιοί παρουσιάζονταν μέσα από τα ερείπια”

2 χρόνια αργότερα, όπως ανέφερε σε συνέντευξή του στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ ο κ. Λαζαρίδης:

Η συστηματική ανασκαφή του κοίλου του θεάτρου αποκάλυψε τις οκτώ πρώτες σειρές εδωλίων. Παράλληλα άρχισε η αναστήλωση του περιφερειακού τοίχου της ορχήστρας με την επανατοποθέτηση των μαρμάρινων εδωλίων που είχαν διασωθεί. Πάνω από τα μαρμάρινα εδώλια κατασκευάστηκαν οκτώ σειρές ξύλινων εδωλίων, ενώ το πιο ψηλό κατηφορικό τμήμα του κοίλου αναδιαμορφώθηκε με μικρούς αναβαθμούς ώστε να είναι κατάλληλο να φιλοξενήσει θεατές. Τέλος διευθετήθηκε ο χώρος της ορχήστρας και των παρόδων για την διευκόλυνση της μετακίνησης των ηθοποιών και του χορού

• 

• 

Οι εργασίες συνεχίστηκαν με εντατικούς ρυθμούς (αν και, όπως αναφέρει η δρ. θεατρολόγος-φιλόλογος Όλγα Μάμαλη στο βιβλίο “Φίλιπποι: Το θέατρο-οι παραστάσεις αρχαίου δράματος 1957-2007” που εξέδωσε η εφημερίδα “ΕΒΔΟΜΗ” σε συνεργασία με το δήμο Καβάλας και το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης το 2007, “οι εργασίες ήταν κάποτε βάναυσες για τα μνημεία”) με τα εισιτήρια για τις 2 παραστάσεις να έχουν ήδη παραγγελθεί (και τα οποία επρόκειτο να πωληθούν προς 5, 10, 20 και 30 δραχμές –οι εφημερίδες, εκείνη την εποχή, κόστισαν 1,5 δραχμή). Μάλιστα, όπως διαβάζουμε σε δημοσιεύματα των επόμενων ημερών, η ζήτηση ήταν αυξημένη για τα ακριβά εισιτήρια (!), κάτι που ανάγκασε τους διοργανωτές να προχωρήσουν σε ορισμένες αναπροσαρμογές των τιμών για τη διευκόλυνση των θεατών.

Η κινητοποίηση των τοπικών φορέων παρέμενε ιδιαίτερα σημαντική (με την Κοινότητα Φιλίππων να ψηφίζει πίστωση 5.000 δραχμών και την Κοινότητα Υδρόμυλων να ψηφίζει, με τη σειρά της, πίστωση 3.000 δραχμών), δεν μπορούμε όμως να πούμε το ίδιο και για τον Εθνικό Οργανισμό Τουρισμού -καθώς, όπως διαβάζουμε στις 27 Αυγούστου, παρότι είχε υποσχεθεί ότι θα ενισχύσει οικονομικά την Τοπική Επιτροπή Τουρισμού, δεν προσέφερε ούτε μια δραχμή!)

Καθώς πλησιάζουμε στην 8η Σεπτεμβρίου 1957 πληθαίνουν τα δημοσιεύματα-προσκλήσεις προς το κοινό της Καβάλας για να δώσει μαζικά το παρόν στις 2 παραστάσεις της “Ηλέκτρας” του Ευριπίδη (όπως μεγαλώνει, επίσης, και η πικρία για το γεγονός ότι η κεντρική εξουσία περιορίστηκε στο να…εγκρίνει τη διεξαγωγή των παραστάσεων, χωρίς να προσφέρει καμία άλλη βοήθεια), δημοσιεύματα τα οποία έχουν αποτέλεσμα, καθώς όπως διαβάζουμε στις 31 Αυγούστου “υπάρχει μεγάλη ζήτησις εισιτηρίων τόσο εις την πόλιν μας όσο και εις τα Κοινότητας του κάμπου από Αμυγδαλεώνος μέχρι Δοξάτου”. Την 1η Σεπτεμβρίου δημοσιεύεται στον τοπικό τύπο η επίσημη ανακοίνωση της Τοπικής Επιτροπής Τουρισμού (με υπογραφές των κ. Κουκουρίδη και Λαζαρίδη) για τη διεξαγωγή των παραστάσεων -με σειρά διευκρινίσεων διαδικαστικού χαρακτήρα σχετικά με τα εισιτήρια και τις ώρες διεξαγωγής των παραστάσεων -στις 6 το απόγευμα και στις 9 το βράδυ).

Και εγένετο παράσταση

Και φτάνουμε στη μεγάλη ημέρα. Την παραμονή 7 Σεπτεμβρίου καταφτάνει στην Καβάλα ο θίασος και ολοκληρώνονται οι εργασίες στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων.

Η αισιοδοξία για την επιτυχία της παράστασης ήταν πολύ μεγάλη, όπως παρατηρείται και στην αρθρογραφία της εποχής. Ενδεικτικό ήταν το άρθρο του Χαράλαμπου Λαλένη με τίτλο “Η αρχαία τραγωδία και εμείς” που δημοσιεύτηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1957.

Οι καταρρακτώδεις βροχές, όμως, των προηγούμενων ημερών -οι οποίες μετέτρεψαν σε βούρκο ολόκληρη την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, προκαλώντας πολύ μεγάλες ζημιές και το θάνατο 8 θανάτων (3 από πνιγμό και 5 από κεραυνούς)- λίγο έλειψε να προκαλέσουν τη ματαίωση των παραστάσεων. Οι διοργανωτές, όμως, ήταν αποφασισμένοι και ευτυχώς ουδέν πρόβλημα παρουσιάστηκε.

Οι πρώτοι ηθοποιοί που έπαιξαν στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων ήταν οι εξής:

Μάκης Πρωτοπαπάς (Γεωργός)
Μαλαίνα Ανουσάκη (Ηλέκτρα)
Κωστής Λειβαδέας (Ορέστης – σκηνοθέτης της παράστασης)
Μέμος Ορφανίδης (Πυλάδης)
Αλέξης Δαμιανός (Γερο βοσκός)
Νίκος Δενδρινός (Αγγελιοφόρος)
Μπέμπα Μωραϊτοπούλου (Κλυταιμνήστρα)
Βασίλης Μαυρομμάτης (Κάστωρ, Διόσκουροι)
Σαπφώ Νοταρά (Α’ Κορυφαία Χορού)
Μαρίνα Κρασσά (Β’ Κορυφαία Χορού)
Νάντια Τζάκα (Γ’ Κορυφαία Χορού)
Κ. Ζάκκα, Μ. Περάνθη, Κ. Χειλά, Μ. Λήδα, Α. Παπά (λοιπά μέλη Χορού)
Ακόλουθοι-Υπηρέτες-Τρωαδίτισσες-Δούλες

Όπως τελικά αναμενόταν, οι 2 παραστάσεις ανέβηκαν κανονικά και οι εντυπώσεις που άφησαν στους θεατές ήταν κάτι παραπάνω από θετικές. Ο πρώτος σπόρος είχε πλέον πέσει, ενώ από την επόμενη κιόλας ημέρα γράφονταν και τα πρώτα δημοσιεύματα που έκαναν προτάσεις για τη διεξαγωγή ενός ετήσιου φεστιβάλ με περισσότερες παραστάσεις.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Αξίζει, πάντως, να αναφέρουμε και μια πλήρη κριτική της παράστασης, η οποία συντάχθηκε από τον καθηγητή Ιωάννη Σχινά στην εβδομαδιαία εφημερίδα ΕΡΕΥΝΑ (στις 16 Σεπτεμβρίου)

Από αυτή την κριτική (όπως αναφέρει η Μαρίνα Τσαλκιτζόγλου στη μεταπτυχιακή της εργασία με τίτλο “Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου: Τα πρώτα χρόνια (1957-66)” που συντάχθηκε το 2009 για τη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ) διαπιστώνουμε ότι:

η παράσταση της Ηλέκτρας από τον Όμιλο Αρχαίας Τραγωδίας υστερούσε σε καλλιτεχνικό όραμα και σκηνοθετική άποψη και δεν διέθετε υψηλές ερμηνευτικές επιδόσεις. αποτέλεσε «μια υπερμοντέρνα εκδοχή της Ηλέκτρας» με την μετάφραση-διασκευή του αρχαίου ποιητικού λόγου σε πεζό από τον Κ. Λειβαδέα. Ο Κ. Λειβαδέας επιλέγει να διασκευάσει την τραγωδία της Ηλέκτρας σε κοινωνικό δράμα με τόνους ρεαλισμού. Τα σκηνικά της παράστασης ήταν ανύπαρκτα και έτσι οι ηθοποιοί έπαιζαν ανάμεσα στα αρχαία ερείπια του θεάτρου. Όσον αφορά την ερμηνεία των ηθοποιών ο κριτικός είναι αρκετά αναλυτικός. Πιο συγκεκριμένα αναφέρει για την Μαλαίνα Ανουσάκη ότι διέθετε τα προσόντα μιας αρχαίας τραγωδού, «πλούσια κλίμακα φωνής και υποκριτικής τέχνης», αλλά χαρακτηριζόταν από υπερβολικές κινήσεις και μονοτονία στο λόγο.

Ο κριτικός βρίσκει, σε γενικές γραμμές, ικανοποιητική την απόδοση των ηθοποιών Μάκη Πρωτοπαπά, Μπέμπης Μωραϊτοπούλου, Κωστή Λειβαδέα και Νίκου Δενδρινού, αλλά χωρίς να φτάνει σε ένα υψηλό επίπεδο ερμηνείας. Ο Σχινάς διαχωρίζει τον Αλέξη Δαμιανό από τους υπόλοιπους ηθοποιούς, γιατί θεωρεί ότι ήταν ο μόνος που ξέφυγε από το «ρεαλιστικό καλούπι» της σκηνοθεσίας του Κ. Λειβαδέα και έπιασε τον τόνο του κειμένου της αρχαίας τραγωδίας.

Στα αρνητικά σημεία της παράστασης εντάσσει την ερμηνεία του Βασίλη Μαυρομάτη στον ρόλο του Κάστορα χαρακτηρίζοντάς την απογοητευτική και ότι μαζί με την παρουσία του χορού αποτέλεσε το πιο αδύναμο κομμάτι της παράστασης. Κατά τον κριτικό ο χορός των γυναικών που αποτελούνταν από επτά κοπέλες διακρίνονταν από έλλειψη ικανοτήτων και θεατρικής εμπειρίας. Δεν υπάρχει κανένα τεκμήριο για την παρουσίαση των χορικών ή ύπαρξη μουσικών μερών στην παράσταση. Σύμφωνα με τον Σχινά η σκηνοθεσία φάνηκε «σαν να μην είχε ιδέα πώς να διαπραγματευτεί το ζήτημα του χορού». Ο κριτικός δεν δείχνει να έμεινε συνολικά ικανοποιημένος από την παράσταση της Ηλέκτρας, αναγνωρίζει ωστόσο στον θίασο του Κ. Λειβαδέα, την προσφορά του στην επαρχία της Ελλάδας «όπου ξαναζωντανεύει άγνωστα και λησμονημένα αρχαία θέατρα».

Με απόφαση που έλαβε ομόφωνα το Δημοτικό Συμβούλιο Καβάλας την περασμένη εβδομάδα καθορίζονται οι συνδρομές που θα καταβάλλει ο δήμος σε εφηµερίδες, ενηµερωτικά site, περιοδικά, ενηµερωτικά δελτία και ηλεκτρονικές βάσεις δεδοµένων. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, τα 19 (!!!) ενημερωτικά sites που δραστηριοποιούνται στην πόλη της Καβάλας θα μοιραστούν το ποσό των 3.800 € – κάτι που σημαίνει ότι το κάθε site θα λάβει ετησίως το “εξωφρενικά υψηλό” ποσό των…200 €!

Στην αρχή απορήσαμε και εμείς με τον αριθμό των 19 sites, ωστόσο ερευνώντας τον προσεκτικά πέσαμε σε περιπτώσεις που “βγάζουν μάτι”:

1) Δικαιούται συνδρομής 200 € το www.philippoi.gr, το οποίο όμως…δεν υπάρχει!!!

Μάλιστα, ο ίδιος ο browser “αναρωτιέται” αν το γράψαμε καλά και προτείνει το www.philippos.gr (το οποίο, όμως, αντιστοιχεί σε ιστότοπο…ξενοδοχείου στο Βόλο!!!)

Ερευνώντας το ζήτημα με το ανύπαρκτο www.philippoi.gr διαπιστώσαμε (σύμφωνα με τα στοιχεία που διαθέτει το Ινστιτούτο Πληροφορικής του Ιδρύματος Τεχνολογίας & Έρευνας) ότι το όνομα αυτό έχει δεσμευτεί ως τις 17 Ιουλίου του 2018 (ελπίζουμε ότι μέχρι τότε θα ενεργοποιηθεί και ο ιστότοπος):

Domain Name:philippoi.gr
Domain Handle:d1f1d8d1470b64e4cb341949793c9cfd9-gr
Protocol Number:2941560
Creation Date:18-07-2016
Expiration Date:17-07-2018
Updated Date:
Whois Server:
Bundle Name:philippoi.gr
Τα επόμενα στοιχεία αναγράφονται με xxxxxxxxxx, καθώς αναφέρονται σε γνωστό ιστότοπο καταχώρησης ονομάτων
Registrar: xxxxxxxxxx
Registrar Referral URL:xxxxxxxxxx 
Registrar Email:xxxxxxxxxx 
Registrar Telephone:xxxxxxxxxx \r\n

2) Δικαιούται συνδρομής 200 € το www.nownews.gr, το οποίο -όπως παρατηρήσαμε- έχει να ενημερωθεί 20 ολόκληρες ημέρες (!!!) και το οποίο, όπως παρατηρήσαμε ερευνώντας το, ενημερώνεται…1 ή 2 φορές την εβδομάδα, με τους συντάκτες του να ανεβάζουν σερί 15-20 άρθρα (στη συντριπτική τους πλειοψηφία δανεισμένα από άλλα τοπικά ΜΜΕ) και μετά…να το παρατάνε στο έλεος του θεού!\r\n

3) Ένα άλλο στοιχείο που παρατηρήσαμε είναι ότι δικαιούνται συνδρομής 200 €…τα sites των τηλεοπτικών σταθμών – μια πρακτική που, όπως διαπιστώσαμε, δεν ισχύει πουθενά σε ολόκληρη την περιφέρεια ΑΜΘ!

Σχόλιο γράφοντος:

Κάποια στιγμή σε αυτόν τον “κακόμοιρο” τον τόπο θα πρέπει να υπάρξει ένας σαφής ορισμός για το τι εστί ενημερωτικός ιστότοπος. Ξέρουμε ότι αυτό που λέμε δεν αρέσει σε κάποιους οι οποίοι παριστάνουν ότι παράγουν δημοσιογραφικό και ειδησεογραφικό περιεχόμενο, αλλά αυτή η ασυδοσία δεν μπορεί να συνεχιστεί. Αν, μάλιστα, πάμε στο άλλο άκρο (το τονίζουμε αυτό, διότι ίσως είναι κομματάκι τραβηγμένο αλλά φανταζόμαστε ότι καταλαβαίνετε το νόημα) και ερευνήσουμε τα στοιχεία του Μητρώου Διαδικτυακών ΜΜΕ (εντάξει, μιλάμε για ένα νεόκοπο φορέα, ωστόσο αποτελεί μια αρχή για την εξασφάλιση των ενημερωτικών sites), θα διαπιστώσουμε ότι από τα 19 ενημερωτικά sites που δραστηριοποιούνται στην Καβάλα θα πρέπει να δικαιούνται συνδρομής (λόγω εγγραφής τους στο Μητρώο) τα εξής 5 (!!!):

α) www.kavala-portal.gr
β) www.kavalapost.gr
γ) www.xronometro.com
δ) www.kavalawebnews.gr
ε) www.k-tipos.gr

ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα 5 αυτά sites καταχωρήθηκαν πριν τις 18 Μαΐου, ημέρα ψήφισης της απόφασης του ΔΣ Καβάλας. Το τονίζουμε αυτό διότι σήμερα, 23 Μαΐου 2017, καταχωρήθηκε και ένα 6ο site (το metropoliskavalas.blogspot.gr)

Παρά τις διαβεβαιώσεις που λάβαμε προσφάτως από τον αντιδήμαρχο παιδείας-αθλητισμού Γιώργο Φιλόσογλου ότι και θα γίνει προσπάθεια για μια αύξηση της συνδρομής και ότι θα ερευνηθούν επισταμένως τα sites που δεν ενημερώνονται επαρκώς, είναι προφανές ότι οι συντάκτες των 6 αυτών sites που εντάχθηκαν στο Μητρώο Διαδικτυακών ΜΜΕ (αλλά και άλλων sites, όπως το www.proininews.gr ή το www.kokkinokavalas.gr) θεωρούνται από τους υπευθύνους του δήμου Καβάλας (αλλά και ΟΛΟΚΛΗΡΟ το δημοτικό συμβούλιο, το οποίο ψήφισε ΟΜΟΦΩΝΑ) ως “κορόιδα“, τα οποία αλωνίζουν όλη την ημέρα στους δρόμους για να βγάλουν την είδηση αλλά θα πρέπει να δικαιούνται την ίδια ακριβώς “συνδρομή της δεκάρας” με κάποιους που…δεν υπάρχουν ή…δεν ενημερώνονται!!!

Τα συμπεράσματα δικά σας…

φωτογραφία: Στάθης Ντουμπουρίδης

Ένα από τα πιο γραφικά σημεία του οικισμού του Παληού, στις στροφές μετά τις “Γλάστρες”, έχει αποκτήσει εδώ και μερικές ημέρες 2 παγκάκια για να μπορούν οι περαστικοί να κάθονται και να απολαμβάνουν τη θέα. Μέχρι και πριν από λίγους μήνες δεν υπήρχε κανένα παγκάκι στην περιοχή, ωστόσο πρόσφατα -μετά από αίτημα των κατοίκων του Παληού- τοποθετήθηκε το ένα από αυτά. Πλέον βλέπουμε ότι και άλλο ένα παγκάκι έχει προστεθεί -δείγμα, ίσως, του ότι η ιδέα “έπιασε”…

Αφορμή για το άρθρο αυτό αποτέλεσε η απάντηση που έδωσε ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας Ανδρέας Νεφελούδης σε μια ερώτησή μας, στο πλαίσιο της συνέντευξης τύπου που παραχώρησε το μεσημέρι της Παρασκευής -προτού συναντηθεί με τους απολυμένους της ELFE ΑΒΕΕ (πρώην ΒΦΛ).

Η ερώτηση που θέσαμε στον κ. Νεφελούδη ήταν η εξής:

Η “Λιπάσματα Νέας Καρβάλης” έχει προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας για να πετύχει την ανάκληση της απόφασης της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας – Θράκης, της 3ης Μαΐου 2017, βάσει της οποίας ακυρώθηκε η άδεια λειτουργίας του βιομηχανικού συγκροτήματος, που είχε χορηγήσει η αντιπεριφέρεια Καβάλας τον περασμένο Φεβρουάριο. Αν το ΣτΕ δεχτεί την προσφυγή της επιχείρησης το εργοστάσιο λειτουργεί ως έχει. Αν το ΣτΕ απορρίψει την προσφυγή, υπάρχουν 2 σενάρια:

α) συμμόρφωση της επιχείρησης με τη νομοθεσία

β) οικειοθελής αποχώρηση

Αν τυχόν η διοίκηση της επιχείρησης (όποια και αν είναι αυτή) αποφασίσει να ακολουθήσει το 2ο σενάριο, υπάρχει κάποιο σχέδιο για τη λειτουργία της ΒΦΛ;

Η απάντηση του κ. Νεφελούδη ήταν η εξής:

Δεν έχουμε κάτι με τον κ. Νεφελούδη, αλλά φοβόμαστε ότι η απάντηση που έδωσε ο ίδιος του δεν μας έπεισε καθόλου! Και δεν μας έπεισε για πολλούς και διάφορους λόγους:

α) Στο 0:48 ακούμε τον κ. Νεφελούδη να λέει “Έχετε την εντύπωση ότι οποιοσδήποτε επιχειρηματίας θα θελήσει να σηκωθεί να φύγει; Και να κάνει τι;”

Καλό θα ήταν αυτό το ερώτημα να το θέσει αρχικά σε όλους τους επιχειρηματίες (μικρούς και μεγάλους) που αναγκάστηκαν τα τελευταία χρόνια, λόγω της δυσβάσταχτης φορολόγησης -που επιβλήθηκε από όλες τις κυβερνήσεις- να κλείσουν ή να αλλάξουν χώρα έδρας (μετακομίζοντας σε κράτη όπως η Βουλγαρία). Και είναι σίγουρο ότι η απάντηση θα είναι από τους περισσότερους η ίδια: “Γιατί δεν αντέχαμε να ζήσουμε εδώ, να δουλεύουμε για να πληρώνουμε το κράτος” (και άλλα πολλά, τα οποία είμαστε βέβαιοι ότι ξέρετε πολύ καλά).

Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων: Σε καμία περίπτωση δε θέλουμε να ταυτίσουμε όλους αυτούς τους επιχειρηματίες που απλά δεν άντεξαν να ζήσουν εδώ με έναν Λαυρέντη Λαυρεντιάδη. Σε καμία περίπτωση. Απλά προσπαθούμε να τονίσουμε ότι όπως οι πρώτοι αποφάσισαν να φύγουν και να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους -γιατί έτσι το ήθελαν-, ακριβώς το ίδιο πράγμα μπορεί να κάνει -γιατί έτσι το θέλει- και ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης.

Και δε θα είναι και η πρώτη φορά που θα το κάνει, στην τελική. Βλέπετε, προσπαθούμε με τα χίλια ζόρια να θυμηθούμε μια επιχείρηση που κράτησε ανοιχτή ο πάλαι ποτέ “Επιχειρηματίας της Χρονιάς” -το 2006- αλλά δεν τα έχουμε καταφέρει ως τώρα.

Και το ερώτημα παραμένει: Αν τυχόν αποχωρήσει η “Λιπάσματα Νέας Καρβάλης” (ίσως και οι άλλες εταιρείες) υπάρχει σχέδιο για την επόμενη μέρα;

Ας συνεχίσουμε, όμως…

β) Στη συνέχεια ο κ. Νεφελούδης στάθηκε κυρίως στο ότι “δεν μπορεί να λειτουργήσει κανένα εργοστάσιο με (αυτές τις ακραίες) παραβατικότητες” Κανείς δεν είπε το αντίθετο. Ίσα ίσα, για αυτό συνεχίζουμε και γράφουμε και ασχολούμαστε με την υπόθεση του εργοστασίου των λιπασμάτων:

– διότι θέλουμε και να λειτουργήσει το εργοστάσιο και να τηρούνται όλες οι προϋποθέσεις (εργασιακές, περιβαλλοντικές κλπ.) που απαιτεί η νομοθεσία. Δε ζητάμε καμία έκπτωση στην τήρηση των προϋποθέσεων -και αυτό είναι κάτι που δεν το διαπραγματευόμαστε. Αν θέλει να κάνει εκπτώσεις ο Λ. Λαυρεντιάδης (ή ο οποιοσδήποτε άλλος διευθύνει το εργοστάσιο), καλά θα κάνει να το ξανασκεφτεί

– διότι θέλουμε και οι νυν απολυμένοι να επιστρέψουν στους χώρους εργασίας τους αλλά και να συνυπάρξουν με όλους όσους δουλεύουν αυτή τη στιγμή στο εργοστάσιο ώστε ΟΛΟΙ τους (γιατί όλοι χωράνε -και ας λένε κάποιοι το αντίθετο-) να εργαστούν σε ένα περιβάλλον αξιοπρεπές από όλες τις πλευρές, σε μια βιομηχανία που θα παράγει λίπασμα και -κυρίως- πλούτο για την Καβάλα.

– διότι συνεχίζουμε και θα συνεχίζουμε να χαρακτηρίζουμε ως προκλητικές και απαράδεκτες οποιεσδήποτε αιτιάσεις συμπολιτών που σχολιάζουν άκοπα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι “ας κλείσει το εργοστάσιο, μας μολύνει” (Προφανώς διότι δεν είναι σε θέση να ζητήσουν το αυτονόητο, δηλ. την τήρηση των νόμων και των περιβαλλοντικών κανονισμών, ή διότι πιστεύουν ότι αφού έχουν μείνει οι ίδιοι τους άνεργοι ας μείνουν και άλλοι 180+630 εργαζόμενοι χωρίς δουλειές, ή διότι μπορεί και να έχουν την οικονομική δυνατότητα να ταΐσουν 180+630 ανέργους)

γ) Στο τέλος, όμως, ο κ. Νεφελούδης (μετά την “επιστροφή” στο αρχικό ερώτημα) απάντησε ότι “ας παραιτηθεί και υπάρχουν τόσα σχήματα!”

Ας μας επιτρέψει ο κ. Νεφελούδης να εκφράσουμε τη διαφωνία μας με τη στάση το. Δε μπορούμε να βαδίζουμε με τη λογική αυτή, δεν μπορούμε να “κάνουμε δουλειά” με μια λογική του στυλ “ότι κάτσει, έχει ο θεός”.

Ας ληφθεί, δε, υπόψη ότι αν η απόφαση του ΣτΕ δεν κάνει δεκτές τις αιτιάσεις της «Λιπάσματα Νέας Καρβάλης ΑΕ» τότε οι υπηρεσίες της Διεύθυνσης Ανάπτυξης της ΠΕ Καβάλας (της ίδιας διεύθυνσης που έδωσε την άδεια λειτουργίας στην επιχείρηση) θα πρέπει να εφαρμόσουν την κείμενη νομοθεσία, που προβλέπει ότι θα προειδοποιηθεί άμεσα η εταιρεία να εξαντλήσει στο επόμενο εξάμηνο τα όποια αποθέματά της σε πρώτες ύλες και να μην προμηθευτεί άλλες, ώστε να ξεκινήσει, κατόπιν, το «σφράγισμα» των εργοστασιακών μονάδων (για να μη θυμίσουμε ότι αυτή τη στιγμή, τυπικά, η “Λιπάσματα Νέας Καρβάλης” λειτουργεί χωρίς άδεια και ότι κανονικά θα έπρεπε ήδη να έχουν κινηθεί οι αρμόδιες υπηρεσίες και ο αντιπεριφερειάρχης Καβάλας για να εφαρμόσει το νόμο -αλλά μπορεί και να μην το κάνουν σε μια προσπάθεια να δοθεί χρόνος ώστε να συμμορφωθεί η εταιρεία με τη νομοθεσία)

Σε αυτή την περίπτωση ξεκινάει ουσιαστικά η “αντίστροφη μέτρηση” για το εργοστάσιο. Και σε περίπτωση που δεν υπάρχει διάδοχος κατάσταση το εργοστάσιο βαίνει ολοταχώς για λουκέτο…

Αν πραγματικά υπάρχουν εναλλακτικές για τη συνέχιση της λειτουργίας του εργοστασίου (με βάση, φυσικά, τις προϋποθέσεις που θέσαμε νωρίτερα) και αυτή τη στιγμή, λόγω τακτικής, δε θέλουν κάποιοι να αποκαλύψοtile

Αν όμως υπάρχουν…διότι από τέτοιου είδους δεσμεύσεις και υποσχέσεις (όπως η διαβόητη “αυτοδιαχείριση βιομηχανιών” που ευαγγελιζόταν τον περασμένο Ιούνιο η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας Θεανώ Φωτίου) έχουμε χορτάσει εδώ και πολλούς μήνες -και το κυριότερο: χωρίς να έχουν διασπάσει το κλίμα ενότητας στις τάξεις των απολυμένων, αυτές οι συνεχείς δεσμεύσεις έχουν σκορπίσει στις τάξεις τους την απογοήτευση.

Και για να το κλείσουμε…Μακάρι να υπάρχει εναλλακτική, μακάρι να υπάρχει κάποια σοβαρή πρόταση για την επόμενη ημέρα του εργοστασίου, μακάρι να διαψευστούν όλοι οι φόβοι μας και οι επιφυλάξεις μας. Αν γίνει αυτό, τότε εμείς θα είμαστε οι πρώτοι που θα βγούμε και θα παραδεχτούμε ότι σφάλαμε, ότι κακώς φοβόμασταν. Μέχρι τότε, όμως, ας μας επιτραπεί να κρατήσουμε μια πισινή…