Όταν αναφερόμαστε στην ιστορία της Στέγης Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών μιλάμε για μία πορεία ετών κατά τη διάρκεια της οποίας η προσφορά της στην πολιτιστική ζωή του τόπου ήταν σημαντική, μοναδική θα λέγαμε. Σε αυτή την πορεία αυτό που ξεχώρισε για μεγάλες χρονικές περιόδους ήταν η προοδευτική κατεύθυνση του παραγόμενου καλλιτεχνικού έργου, η προσπάθεια να αποτελέσει «φάρο» πολιτισμού και σημείο αναφοράς για τη νεολαία της πόλης, πραγματική διέξοδο για την ερασιτεχνική καλλιτεχνική δημιουργία. Μια συλλογική προσπάθεια να καλλιεργηθούν αξίες και ιδανικά που μόνο η γνήσια λαϊκή καλλιτεχνική δημιουργία μπορεί να αφήσει ως αποτύπωμα σε αντίθεση με την κυρίαρχη (δυστυχώς) λογική της εμπορευματοποίησης.

Σίγουρα δεν είναι δυνατό να απαριθμήσουμε την πληθώρα των δράσεων και παρεμβάσεων σε αυτή μας την τοποθέτηση για τις τελευταίες εξελίξεις σχετικά με το χώρο όπου στεγάζεται ο ιστορικός πολιτιστικός Σύλλογος.

Θεωρούμε όμως σκόπιμο να αναφέρουμε ότι η πλούσια δράση του Συνδέσμου έγινε από την προσφορά των συμπολιτών μας και την αγάπη τους για τις τέχνες και τα γράμματα, για τον πολιτισμό γενικότερα, χωρίς την ουσιαστική συνδρομή και βοήθεια από το κράτος και τους φορείς του.

Άλλωστε κάτι ανάλογο συνέβαινε και συμβαίνει μέχρι σήμερα. Έτσι ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, η ερασιτεχνική δημιουργία γενικότερα δεν στηρίζονται αλλά αφήνονται βορά στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Για του λόγου το αληθές, αρκεί κάποιος να δει τον φετινό κρατικό προϋπολογισμό, όπου ο πολιτισμός αντιμετωπίζεται ως “κανονικό αποπαίδι”, καθότι το κονδύλι που διατίθεται είναι μόλις 0,5%. Συνεχίζεται η λογική όλων των κυβερνήσεων και της σημερινής, ότι ο πολιτισμός αποτελεί περιττή πολυτέλεια και πεταμένα λεφτά για το κράτος.

Θεωρούμε ότι η συζήτηση που εξελίσσεται σχετικά με τη μετεγκατάσταση της “ΣΤΕΓΗΣ” σε άλλο χώρο, γιατί στο χώρο που τώρα στεγάζεται η “ΣΤΕΓΗ” η Μητρόπολη θέλει να δημιουργήσει “εκκλησιαστικό μουσείο” δεν αφορά μόνο το σημερινό Δ.Σ. του Συνδέσμου, τον πρώην και νυν Μητροπολίτη, τον πάλαι ποτέ Σύλλογο καπνεμπόρων, τα σχέδια για αξιοποίηση του χώρου με διαφορετικό τρόπο, αλλά το σύνολο της καβαλιώτικης κοινωνίας.

Κατανοούμε τη θεμιτή επιθυμία της Μητρόπολης να δημιουργήσει “εκκλησιαστικό μουσείο”. Πως όμως είναι δυνατό να γίνει αυτό, δηλαδή ένας χώρος πολιτισμού, με υλικά από τα χαλάσματα του παλαιότερου πολιτιστικού κύτταρου της πόλης;

Σίγουρα θεωρούμε ότι η απόφαση της Μητρόπολης πάρθηκε χωρίς να συνυπολογίσει τις αρνητικές εντυπώσεις που θα δημιουργηθούν, από μία τέτοια εξέλιξη, τόσο στην τοπική κοινωνία όσο και στο πανελλήνιο, καθότι η στέγη σε όλη πορεία της απέκτησε πανελλαδική εμβέλεια. Σίγουρα πολλά από τα μεγάλα ονόματα καλλιτεχνών, ποιητών, ζωγράφων, μουσικών κτλ δεν βρίσκονται στη ζωή για να ορθώσουν το ανάστημα σε αυτό που πάει να γίνει στη “ΣΤΕΓΗ”. Σίγουρα όμως υπάρχουν στο πανελλήνιο και πολλοί νεότεροι που ξέρουν την ιστορία της “ΣΤΕΓΗΣ” και θα αντιδράσουν. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να ξαναγίνει η πόλη μας αντικείμενο συζήτησης για ένα τέτοιο θέμα. Και για αυτό θεωρούμε πως η Μητρόπολη πρέπει να αναθεωρήσει την απόφασή της.

Παράλληλα ο Δήμος Καβάλας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Να μπει μπροστά, διεκδικώντας τα απαραίτητα κονδύλια από το κράτος και να ανακαινίσει το χώρο, αφού πρώτα έρθει σε συνεννόηση με τη Μητρόπολη, ώστε αυτή να αλλάξει τα σχέδια της για το “εκκλησιαστικό μουσείο”, για το οποίο έχει τη δυνατότητα διαφορετικής χωροθέτησης. Παράλληλα ο Δήμος να σταθεί αρωγός για το σύνολο της ερασιτεχνικής δημιουργίας σε όλους τους τομείς στην πόλη μας, διεκδικώντας ανάλογα κονδύλια από το κράτος, ώστε να μη φορτώνονται στις πλάτες των συμπολιτών μας.

Χαιρετίζουμε τους συνδημότες μας που στήριξαν το ψηφοδέλτιο της “Λαϊκής Συσπείρωσης” στις χθεσινές εκλογές. Η επόμενη μέρα μας βρίσκει εκεί που είμαστε ταγμένοι: στην υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων, της νεολαίας, του λαού, στην οργάνωση της πάλης, στους αγώνες, στη διεκδίκηση για τις ανάγκες των πολλών και όχι για τα κέρδη των λίγων.

Τα αποτελέσματα στο σύνολο της χώρας, καθώς και στην Περιφέρειά μας, επιβεβαιώνουν θετικές διεργασίες που κυοφορούνται, παρότι ο συσχετισμός εξακολουθεί ακόμα να είναι πολύ αρνητικός.

Σταθεροποιείται και ενισχύεται, αργά αλλά σταθερά, ένα ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, του ταξικού της χαρακτήρα υπέρ των καπιταλιστικών συμφερόντων, συντελείται ορισμένος απεγκλωβισμός εργατικών – λαϊκών δυνάμεων από τα αστικά κόμματα και τους τοπικούς υποστηριχτές τους, ανεβαίνει το κύρος και η εμπιστοσύνη στη Λαϊκή Συσπείρωση που στηρίζει το ΚΚΕ, μεγαλώνει η μαχητική συμπόρευση σε ολόκληρη τη χώρα.

Κύρια εκφράστηκαν τέτοιες διεργασίες στην περιοχή μας στα αποτελέσματα στην Περιφέρεια, ενώ στον δήμο επίδρασαν επιπρόσθετοι μηχανισμοί χειραγώγησης κι εγκλωβισμού, δεδομένου και του καλπονοθευτικού εκλογικού νόμου.

Στον β΄ γύρο, καλούμε τους εργαζόμενους της πόλης και των χωριών, να στείλουν μήνυμα καταδίκης, με λευκό ή άκυρο, των δύο συνδυασμών που συμμετέχουν στον β’ γύρο, συνδυασμών που κινούνται στη γραμμή της στήριξης της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης, υπηρέτησαν και υπηρετούν πιστά στο δήμο μας, ως το μακρύ χέρι του αστικού κράτους και των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων για τη διασφάλιση των κερδών τους και όχι για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.

Ανεβαίνει επίπεδο η αντιλαϊκή πολιτική της διοίκησης του Δήμου. Αλλάζοντας πίστα αυτή τη φορά “χτυπάει” ακόμα πιο βαθιά τα λαϊκά συμφέροντα, δια μέσω των παιδιών των νέων ζευγαριών, με το κλείσιμο βρεφονηπιακών σταθμών.

Το δόγμα “κόστος – όφελος”, δε σταματά ούτε στην ολοκληρωμένη ψυχική, σωματική και διανοητική ανάπτυξη των παιδιών, ούτε στην ανάγκη των νέων ζευγαριών να αφήσουν τα παιδιά τους σε ένα ασφαλές περιβάλλον, για να ανταποκριθούν στις ορέξεις των εργοδοτών με σπαστά, μειωμένα ωράρια, με εργασιακές σχέσεις λάστιχο…

Πάνω σε ποια βάση όμως υλοποιείται η αντιλαϊκή πολιτική της σημερινής διοίκησης, ώστε κάθε φορά να φτάνει όλο και πιο βαθιά στην αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος;

• Είναι άσχετη από την αντιλαϊκή πολιτική κυβερνήσεων, σημερινής και προηγούμενων, που ανάλογα κάθε φορά φοράνε τη μάσκα του «προοδευτικού», του «δημοκράτη», του «εκσυγχρονιστή»;
• Είναι άσχετη από την πολιτική στήριξης που έχει ουσιαστικά από το σύνολο των παρατάξεων στο Δ.Σ., εκτός Λαϊκής Συσπείρωσης, που πιστεύουν στο ίδιο θεό του Δήμου Α.Ε.;
• Πώς είναι δυνατόν μια σθεναρή, ολική “αντιπολίτευση” από τις “μεγάλες” παρατάξεις, στη διοίκηση του δήμου, αντί να βάζει «φραγμό στην αντιλαϊκή πολιτική της», αυτή να δυναμώνει ακόμα περισσότερο;

Τώρα να πάρει πίσω η διοίκηση την απόφαση της για το κλείσιμο βρεφονηπιακών, προσφιλή τακτική άλλωστε της κυρίαρχης πολιτικής Ε.Ε. και κυβερνήσεων, για το κλείσιμο και τη συρρίκνωση σχολικών δομών (από Νηπιαγωγεία έως Πανεπιστήμια – π.χ. ΔΙΠΑΕ).

Κανένας σωτήρας από τα πάνω δε μπορεί ούτε θέλει, όσο κι αν σκούζει στα κεραμίδια, να βάλει φρένο στην ξέφρενη αντιλαϊκή πολιτική του δήμου, όταν μάλιστα πιστεύει στο ίδιο θεό του δήμου επιχειρηματία…

Φρένο σε αυτή την πολιτική μπορεί να βάλει μόνο το οργανωμένο γονεϊκό και εκπαιδευτικό κίνημα, συνολικά το εργατικό κίνημα. Σε ένα τέτοιο αγώνα η Λ.Σ. θα δώσει όλες τις δυνάμεις της.

Θεωρούμε ότι η Προσχολική Αγωγή δεν είναι μόνο βασική ανάγκη για την οικογένεια, αλλά είναι πρώτα και κύρια απαραίτητη για τη σωστή ψυχοσωματική ανάπτυξη και την ομαλή κοινωνικοποίηση του παιδιού.

Σήμερα η Προσχολική Αγωγή απαιτεί:

• Σύγχρονη οργάνωση και σχεδιασμό, ενιαίο παιδαγωγικό πρόγραμμα ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε ηλικίας και ανάλογες υποδομές.
• Ασφαλές και υγιεινό περιβάλλον, πλήρως εξοπλισμένο με τους αναγκαίους χώρους και τα απαραίτητα υλικά, πλήρως στελεχωμένο με όλο το αναγκαίο επιστημονικό και βοηθητικό προσωπικό, έτσι ώστε να βοηθηθεί το κάθε παιδί να αναπτυχθεί σωματικά, πνευματικά, κοινωνικά. Και φυσικά, για να εκπληρώνει αυτόν τον ρόλο της η Προσχολική Αγωγή ως δικαίωμα του παιδιού και της οικογένειας, πρέπει να είναι αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν.

Καβάλα 26-04-2022

ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

ΠΟΤΟΛΙΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ

Η διοίκηση του Δήμου, σε συνέχεια της προηγούμενης, διαπραγματεύεται με την ΕΤΑΔ, την “ΑΞΙΟΙΠΟΊΗΣΗ” της πλαζ της Καλαμίτσας. Διαπραγμάτευση με την Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ Α.Ε.), τον μεγάλο “κτηματομεσίτη” (τέκνο γνήσιο των μνημονίων) της περιουσίας του Ελληνικού λαού (σε αυτόν “ανήκει” η παραλία της Καλαμίτσας, αλλά και πολλά άλλα φιλέτα του δήμου, περιουσία του Καβαλιώτικου λαού).

Από τις τελευταίες εξελίξεις, φαίνεται ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στην ολοκλήρωση του εγκλήματος, με θύμα την Καλαμίτσα, τους Καβαλιώτες δηλαδή.

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η ΕΤΑΔ δεν πρόκειται να προχωρήσει σε καμία παραχώρηση  της πλαζ προς τον δήμο, αλλά στην πραγματικότητα θα την εκμισθώσει και μάλιστα με πολύ ακριβό αντίτιμο (κατανομή εσόδων μεταξύ Δήμου και ΕΤΑΔ 50%-50%, με ελάχιστο ετήσιο έσοδο της ΕΤΑΔ τα 80.000 €).

Οι διαπραγματεύσεις που κάνει η διοίκηση του Δήμου, σε ευθεία γραμμή και με τις άλλες παρατάξεις, άσχετα από τις προσχηματικές διαφωνίες για “τα μάτια του κόσμου”, με την ΕΤΑΔ, και οι οποίες αφορούν το ύψους του αντιτίμου και των όρων “παραχώρησης”, τίποτε το θετικό δεν προμηνύουν για την τύχη της Καλαμίτσας.

Επιβεβαιώνεται πλέον με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο αυτό που λέγαμε από την αρχή της συζήτησης για την “αξιοποίηση” της Καλαμίτσας (ανακοίνωσή μας 20-06-2019) …. “οι χειρισμοί των υποθέσεων με την ΕΤΑΔ και το ΤΑΙΠΕΔ, με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ συνολικά, από τη σημερινή διοίκηση του δήμου, αλλά και οι κινήσεις που κάνει ο νεοεκλεγείς δήμαρχος οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο χιλιοπαιγμένο έργο της απαξίωσης, της εγκατάλειψης και της υποβάθμισης, ώστε να έρθει ως “σωτήρας” ο ιδιώτης επενδυτής, να πάρει τζάμπα την ακτή και να τον χρυσοπληρώνουν οι Καβαλιώτες….”.

Η μοναδική συζήτηση που σήμερα πρέπει να γίνει είναι: 1. να παραχωρηθεί δωρεάν η Καλαμίτσα στο Δήμο προκειμένου να καλυφθούν οι ελάχιστες επιλογές αναψυχής που έχουν οι λαϊκές οικογένειες της πόλης 2. να καλυφθούν τα έξοδα λειτουργίας και συντήρησής της από κεντρικούς πόρους, ώστε να μην επιβαρυνθεί ο δήμος και ο λαός της πόλης.  Η παραχώρηση της Καλαμίτσας και των εγκαταστάσεων της προς το  δήμο Καβάλας, να γίνει με την προϋπόθεση ότι ο Δήμος δεν θα τις εκμισθώσει αυτός με τη σειρά του, αλλά θα τις αξιοποιήσει προς όφελος των δημοτών χωρίς τη συμμετοχή ιδιωτών μέσω ΣΔΙΤ ή οποιασδήποτε άλλης μορφής συμμετοχή ιδιωτών.

Μόνο έτσι τα παιδιά, η νεολαία, οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές οικογένειες της πόλης θα απολαμβάνουν δωρεάν το δικαίωμα στην αναψυχή.

Ως «Λαϊκή Συσπείρωση» δηλώνουμε ότι όσες δυνάμεις διαθέτουμε μέσα και έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο θα τις διαθέσουμε προκειμένου να οργανωθεί και να συντονιστεί η διεκδίκηση της δωρεάν παραχώρησης συνολικά της Καλαμίτσας στον δήμο και της χρήσης της δωρεάν από τον λαό.

Καλούμε το λαό της Καβάλας μέσα από τα εργατικά σωματεία του, άλλους μαζικούς φορείς σε επαγρύπνηση, για την αποτροπή της παραχώρησης της Καλαμίτσας και των υπόλοιπων φιλέτων που βρίσκονται στην κατοχή της ΕΤΑΔ, σε επιχειρηματικά συμφέροντα είτε δια του Δήμου είτε απ΄ ευθείας από αυτήν. Τη διεκδίκηση ανάπλασης της περιοχής με χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό.Ως «Λαϊκή Συσπείρωση» επαναλαμβάνουμε τη θέση μας πως οι ελεύθεροι χώροι, οι παραλίες, οι χώροι πρασίνου, τα πρώην στρατόπεδα, αποτελούν λαϊκή περιουσία και πρέπει να γίνουν αποκλειστικά περιβαλλοντικοί – οικολογικοί χώροι πρασίνου και αναψυχής, ελεύθεροι για όλο τον λαό, χωρίς καμία εμπορευματοποίηση των χρήσεών τους.

Οι πρόσφατες αυξήσεις σε μία σειρά προϊόντα και αγαθά θεωρούμε βάσιμα ότι θα έχουν σημαντικές συνέπειες στη λειτουργία του Δήμου μας, αφού θα επιδράσουν τόσο σε προμήθειες όσο και σε έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη ή είναι σε διαδικασία έναρξης.

Θεωρούμε πως το ζήτημα των ανατιμήσεων θα βάλει σε δοκιμασία τον προϋπολογισμό του δήμου, καθώς και τη δυνατότητα πραγματοποίησης έργων και την καθημερινή λειτουργία μιας μεγάλης μερίδας των Υπηρεσιών του δήμου.

Ενδεικτικά αναφέρουμε τους παρακάτω τομείς που λόγο των υπέρογκων αυξήσεων, θα επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό, συνολικά τη δράση του δήμου:

Ηλεκτρικό ρεύμα: Οι αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ θα οδηγήσουν σε αδιέξοδα. Απαιτείται: – η ένταξη του Δήμου, των Νομικών Προσώπων του και της ΔΕΥΑΚ στην τιμολόγηση των “μεγάλων καταναλωτών” και όχι των οικιακών, – η κατάργηση του ΦΠΑ στο δημοτικό φωτισμό, στα σχολεία, στις κοινωνικές δομές.

Καύσιμα: Οι αυξήσεις στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης θα οδηγήσουν σε τεράστια αύξηση των εξόδων για τη θέρμανση των σχολείων, των παιδικών σταθμών, των Κέντρων Δημιουργικής Απασχόλησης, καθώς και για την κίνηση των οχημάτων του Δήμου. Απαιτείται νομοθετική παρέμβαση για την κατάργηση των ειδικών φόρων στα καύσιμα και το πετρέλαιο θέρμανσης, προκειμένου να ανταποκριθεί ο δήμος στις αυξανόμενες ανάγκες των Υπηρεσιών του.

Προμήθειες: Οι ανατιμήσεις σε είδη πλατιάς και καθημερινής κατανάλωσης, σε πρώτες ύλες για τη σίτιση στους παιδικούς σταθμούς, για τα συσσίτια, για την τράπεζα τροφίμων, θα οδηγήσουν σε εξάντληση των σχετικών πόρων του Δήμου, νωρίτερα από ό,τι ήταν υπολογισμένο.

Οικοδομικά υλικά: Αντίστοιχα θέματα προκύπτουν στις προμήθειες οικοδομικών υλικών, σε ξυλεία, άσφαλτο, σίδερο κλπ., που αξιοποιούνται από τις δημοτικές υπηρεσίες για τη συντήρηση των κτιρίων, των δρόμων και των κοινόχρηστων χώρων.

Έργα – ανάδοχοι: Η αύξηση του κόστους των πρώτων υλών, θα έχει επίδραση και στα έργα που είναι είτε σε εξέλιξη, είτε σε φάση έναρξης και προκύπτει ο κίνδυνος μη ολοκλήρωσης σημαντικών έργων και παρεμβάσεων στην πόλη μας.

Οι παραπάνω τομείς, που ενδεικτικά αναφέρονται, καταδεικνύουν το τεράστιο κόστος που θα κληθεί να πληρώσει, λόγω των ανατιμήσεων, τόσο ο Δήμος μας, όσο και άλλοι Δήμοι.

Η κατάσταση αυτή επαναφέρει στο προσκήνιο το αίτημα για σημαντική ενίσχυση των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων που λαμβάνουν οι Δήμοι, οι οποίοι έχουν γνωρίσει μεγάλη μείωση τα προηγούμενα χρόνια, που συνδυάζεται με αύξηση των αρμοδιοτήτων που περνούν σε αυτούς.

Ο κίνδυνος να οδηγηθεί ο Δήμος μας, συνολικά οι Δήμοι, σε οικονομική “ασφυξία” είναι πλέον ορατός και οι συνέπειες στο κοινωνικό σύνολο, ιδιαίτερα κατά την περίοδο που διανύουμε, θα είναι μεγάλες. Κατόπιν των παραπάνω ΡΩΤΑΜΕ τη διοίκηση σε τι ενέργειες θα προχωρήσει για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης.

Στο ήδη υποβαθμισμένο δικαίωμα της συμμετοχής του λαού στον Αθλητισμό ήρθε να προστεθεί πρόσφατα η απαράδεκτη απόφαση της κυβέρνησης να διακόψει τη χρηματοδότηση του προγράμματος «Άθληση για Όλους».

Η αποχώρηση της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού (ΓΓΑ) από το εν λόγω πρόγραμμα έρχεται σε μια περίοδο που η οικονομική κατάσταση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, των λαϊκών νοικοκυριών και οικογενειών, είναι εξαιρετικά δυσμενής, ιδιαίτερα έπειτα από δέκα χρόνια οικονομικής κρίσης και δύο χρόνια πανδημίας.

Μέχρι τώρα, παρά τα προβλήματα και τις δυσκολίες, τις μεγάλες περικοπές όλων διαχρονικά των κυβερνήσεων, παρά την υποβάθμιση, την υποχρηματοδότηση και την λογική της ανταποδοτικότητας που επιβάρυνε όσους ήθελαν να συμμετέχουν, το πρόγραμμα «Άθληση για όλους» παρείχε μια διέξοδο σε οικογένειες που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να πληρώνουν στον ιδιωτικό τομέα για την άθληση τους.

Στη βάση όλων των παραπάνω ρωτάμε:

• Πως τοποθετείται η διοίκηση του Δήμου απέναντι στην απαράδεκτη απόφαση για την πλήρη αποχώρηση της ΓΓΑ από το πρόγραμμα «Άθληση για Όλους»;
• Τι ενέργειες προτίθεται να αναλάβει η Δημοτική Αρχή προκειμένου να πιέσει για την ακύρωση της απόφασης, ώστε να χρηματοδοτηθούν από τον κρατικό προϋπολογισμό τα τμήματα Αθλητισμού χωρίς επιβάρυνση των δημοτών;
• Πόσους και με τι ειδικότητες (π.χ. γυμναστές) εργαζόμενους απασχολούσε ο Δήμος για το συγκεκριμένο πρόγραμμα και σε ποιες περιοχές του Δήμου καθώς και σε ποιούς χώρους αθλούνταν οι συμμετέχοντες;
• Ποια προγράμματα (π.χ. Γυναίκα, Παιδί, ΑΜεΑ, Τρίτη ηλικία κ.α.) υλοποιούνται στο Δήμο;
• Ποια ήταν η οικονομική επιβάρυνση των αθλούμενων στο πρόγραμμα;
• Είχε και πόση οικονομική στήριξη το πρόγραμμα από τον προϋπολογισμό του Δήμου;

Οι 16χρονοι μαθητές, που τους χαρακτηρίζουν «καταληψίες που δεν ξέρουν πού πάνε τα τέσσερα», οι 18χρονοι φοιτητές που – όπως λένε- «κάνουν την επανάστασή τους μέχρι να συμβιβαστούν» και οι 20χρονοι εργαζόμενοι που «πρέπει να κοιτάζουν, μόνο, πώς θα είναι καλύτεροι στη δουλειά τους», καλούνται να συμμετέχουν στα κοινά με τα Δημοτικά Συμβούλια Νεολαίας!

Αυτοί που δεν μπορούν να κρίνουν, κατά τα λεγόμενα όλων των κομμάτων εξουσίας, εάν είναι προς το συμφέρον τους η Δημόσια Δωρεάν Παιδεία και η σταθερή δουλειά, με τα Δημοτικά Συμβούλια Νεολαίας παίρνουν «ενεργό συμμετοχή στην τοπική κοινωνία, τη διαμόρφωση της τοπικής στρατηγικής στον τομέα της νεολαίας και την ανάδειξη ζητημάτων που απασχολούν τους νέους και τις νέες σε συνδυασμό με την ανάπτυξη σχέσεων συνεργασίας με αντίστοιχα Συμβούλια Νέων σε Εθνικό και Ευρωπαϊκό επίπεδο», όπως αναφέρεται στην εισήγηση για τον Κανονισμό Λειτουργίας Δημοτικού Συμβουλίου Νεολαίας.

Τα Δημοτικά Συμβούλια Νεολαίας δεν είναι «καινούριο φρούτο». Ξεκίνησαν από το ΠΑΣΟΚ, συνεχίστηκαν από τη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οι ίδιοι οι νέοι τα έχουν απορρίψει. Έρχονται και επανέρχονται χρόνια τώρα γιατί μέσα από αυτά θέλουν να εφαρμόζεται αυτό που λέει η «Λευκή Βίβλος» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θέλει η συμμετοχή των νέων να διέπεται από τις «ευγενείς» αξίες της ανάπτυξης της «επιχειρηματικότητας», της «ανταγωνιστικότητας» και γενικότερα τις «αρχές» της ελεύθερης αγοράς.

Η άρχουσα τάξη δε θέλει τη συμμετοχή των νέων στα κοινά, αυτό που στην πραγματικότητα επιχειρεί είναι η χειραγώγηση των νέων μέσα από τέτοια σχήματα, όπως τα Συμβούλια Νεολαίας. Η ίδια η λειτουργία, οι κανόνες και «αρμοδιότητες» των Δημοτικών Συμβούλιων Νεολαίας αποδεικνύουν πως είναι οχήματα εγκλωβισμού της νεολαίας. Μακριά από οποιαδήποτε συλλογική διεκδίκηση, πάλη για τα αυτονόητα δικαιώματά της και αγώνα και – κυρίως – μακριά απ’ τις αιτίες που δημιουργούν τα πραγματικά της προβλήματα.

Τα Δημοτικά Συμβούλια Νεολαίας έχουν μία…ελαστική λειτουργία. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι, απλά, διακοσμητικά, ενώ σε άλλες θα άγονται και θα φέρονται σύμφωνα με το τι εξυπηρετεί την κυρίαρχη πολιτική. Για παράδειγμα, μπορεί να βαφτίζονται οι αποφάσεις τους και «γνώμη της νεολαίας», που συμφωνεί με τις αντιδραστικές αλλαγές στην Παιδεία ή στο Ασφαλιστικό.

Η φωνή των νέων ακούστηκε στην Καβάλα όταν στα μαθητικά συλλαλητήρια οι μαθητές ζητούσαν λιγότερους μαθητές στην αίθουσα και περισσότερες καθαρίστριες στα σχολεία, όταν η διοίκηση του δήμου τις μείωνε. Ακούστηκε η φωνή των φοιτητών στο ΔΙΠΑΕ, όταν ζητούσαν να γίνουν μαθήματα δια ζώσης, αλλά η διοίκηση δεν άρθρωσε λέξη, ευθυγραμμίστηκε με την κυβερνητική πολιτική που ήθελε και θέλει τα πανεπιστήμια κλειστά για να περνά τις αντιδραστικές αλλαγές στα ΑΕΙ. 

Οι νέοι δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από την καλοστημένη επιχείρηση των συμβουλίων νεολαίας. Αντίθετα, επιβάλλεται να δραστηριοποιηθούν και να αγωνιστούν μέσα από τα Μαθητικά Συμβούλια, τα Συντονιστικά των Μαθητών, τους Φοιτητικούς Συλλόγους, τις Επιτροπές Νέων σε πολλά εργατικά σωματεία, στα συνδικάτα. Μέσα από αυτά τα όργανα μπορεί ο αγώνας τους να έχει αποτέλεσμα, να αφορά τα πραγματικά τους προβλήματα και να στοχεύει στις αιτίες και τους ενόχους. Κι ας τρέχουν οι ένοχοι να προτείνουν «θεσμούς» που θα εξυπηρετούν τα σχέδιά τους…

Σχόλιο γράφοντος: Δηλαδή, με απλά λόγια, ο κ. Ποτόλιας καλεί τους νέους να μη χειραγωγηθούν από τους “θεσμούς” της άρχουσας τάξης αλλά από τους “θεσμούς” στους οποίους μπορεί να “βάλει χέρι” το ΚΚΕ, τα συνδικαλιστικά σωματεία και η “Λαϊκή Συσπείρωση”!!!

Με απλά λόγια, “αντί να τους χειραγωγούν εκείνοι, να τους χειραγωγούμε εμείς”!

Λυπούμαστε πολύ, αλλά αν θέλουμε πραγματικά ανεξάρτητους και δραστήριους τους νέους θα πρέπει να τους αφήνουμε να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και να τους στηρίζουμε (είτε στα σωστά είτε στα λάθος). Η λογική του να τους “υποχρεώνουμε” να ακολουθήσουν “το δικό μας καλούπι” αντί για το “καλούπι του άλλου” (που ζητάει ο κ. Ποτόλιας) μόνο φιλολαϊκή δεν είναι -ίσα ίσα, στα αυτιά μας ακούγεται ως “τέρμα αντιλαϊκή”…

Πολύ «δάκρυ» έπεσε πάλι για τους μικροεπαγγελματίες της πόλης, στη σημερινή (14-5-21) κατεπείγουσα συνεδρίαση του ΔΣ για την παραχώρηση παραλιών σε ιδιώτες. Είναι δε τόση η «συμπόνια» τους για τους μικροεπαγγελματίες, που μισθώνουν τους χώρους των παραλιών με το ίδιο τίμημα τόσο για τους μικρούς όσο και για τις ανώνυμες εταιρίες του «LUCY»  και της ΤΟΣΚΑ.

Βέβαια η «συμπόνια» τους για τους μικρούς επαγγελματίες φαίνεται και από τα δημοτικά χαρατσώματα που τους επιβάλλουν, που έρχονται να συμπληρώσουν αυτά του κεντρικού κράτους, κράτος που ελέγχεται από τα κόμματα που υποστηρίζουν όλες τις παρατάξεις στο δημοτικό συμβούλιο.

Τέτοια «δάκρυα» για τους μικροεπαγγελματίες δε χρειάζονται σκούπισμα, γιατί δεν υπάρχουν, είναι κροκοδείλια….

Όσο και αν προσπάθησαν όλες οι παρατάξεις που συντάχθηκαν με την παραχώρηση των παραλιών σε ιδιώτες, δε μπόρεσαν να κρύψουν ότι τους μικροεπαγγελματίες από τη μια και τους εργαζόμενους από την άλλη τους έχουν γραμμένους εκεί που δεν πιάνει μελάνι, γιατί η συνέπεια  της παραχώρησης σε ιδιώτες έχει επιπτώσεις στην τσέπη των εργαζομένων και των οικογενειών τους.

Για το συγκεκριμένο καθεστώς της παραχώρησης την απόλυτη ευθύνη την έχουν διαχρονικά οι κυβερνήσεις, που παραχώρησαν – και συνεχίζουν να το κάνουν όπως και η σημερινή της ΝΔ – παραλίες σε ιδιώτες.

Μεγάλη είναι και η ευθύνη των δήμων που προχωρούν σε ιδιωτικοποίηση ελεύθερων τμημάτων των παραλιών, με το αιτιολογικό της εξεύρεσης εσόδων, χαρατσώνοντας όμως τους εργαζόμενους, οι οποίοι έχουν πληρώσει πάρα πολλά για να μπορούν να απολαύσουν ένα μπάνιο στη θάλασσα σε παραλίες οργανωμένες από τους δήμους και το κράτος, δωρεάν.

Θυμίζουμε ότι το 2018, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ξεκίνησε η διαδικασία παράδοσης παραλιών στους δήμους. Και μάλιστα, αυτό είχε διαφημιστεί από την τότε κυβέρνηση ως «ικανοποίηση ενός αιτήματος δεκαετιών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης». Όμως, στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με την ΕΤΑΔ και το ΤΑΙΠΕΔ παραχώρησαν τις παραλίες με την προϋπόθεση οι δήμοι να τις παραχωρήσουν σε επιχειρηματίες.

«Όχι στα σχέδια μεγαλοεπιχειρηματιών – κυβέρνησης – δημοτικής αρχής για την εμπορική εκμετάλλευση των παραλιών του δήμου μας. Παραλίες ανοιχτές για όλο τον λαό».

Υ.Γ.: Να γιατί τελευταία «διαψεύδεται» ότι θα μπει εισιτήριο εισόδου στην «Καλαμίτσα»……..

Με συνοπτικές διαδικασίες και με μια γρήγορη προσπάθεια, οχυρωμένοι πίσω από την προσφορά στον πολιτισμό και στο ΔΗΠΕΘΕ του καλλιτεχνικού διευθυντή του, προσφορά που ποτέ δεν αμφισβητήσαμε, που έγινε το τελευταίο διάστημα, πήγε να «κουκουλωθεί» το θέμα με τις καταγγελίες εργαζομένων σχετικά με τις συνθήκες και τα δικαιώματα εργασίας τους στο ΔΗΠΕΘΕ. Σε αυτή την προσπάθεια «ρίχτηκαν με ζήλο» θεσμικοί, εξωθεσμικοί και παραθεσμικοί παράγοντες. Φυσικά από κοντά και η «αντιπολίτευση», που πολύ βολικά και γι’ αυτήν, το θέμα το περιόρισε στο επίπεδο προσώπων.

Επιμένουμε ότι η υπόθεση των καταγγελιών στο ΔΗΠΕΘΕ (συμβάσεις, αμοιβές, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κάλυψη ατυχημάτων εν ώρα εργασίας, συνθήκες εργασίας -θέρμανση, ωράρια κ.α.- μη αμειβόμενη εργασία -πρόβες, μικρότερη ή μεγαλύτερη διάρκεια προετοιμασίας, αριθμός παραστάσεων κ.α.-) πρέπει να εξεταστούν, να διαλευκανθούν, να δοθούν απαντήσεις και όχι συγκάλυψη με εξπρές «διαδικασίες» και με δηλώσεις που αφορούν μόνο στην προσωπικότητα του καλλιτεχνικού Δ/ντη.

Είναι πολύ βολικό να εστιάζεται η υπόθεση σε πρόσωπα και όχι στις συνθήκες εργασίας και στα δικαιώματα των εργαζόμενων στους χώρους εργασίας. Δικαιώματα που τα κόμματα εξουσίας, μαζί με τους τοπικούς εκπροσώπους τους στους Δήμους, τα έχουν τσαλαπατήσει για τα συμφέροντα της τάξης που έχει τη εξουσία, την οποία με ζήλο υπηρετούν. Ιδιαίτερα στις μέρες μας που η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο που ετοιμάζει για τα εργασιακά με το οποίο προωθείται η κατάργηση του 8ωρου, η θέσπιση του 10ωρου μετά το 1920 που είχε καταργηθεί, η σύνδεση του ωραρίου και τις σχέσεις εργασίας με την παραγωγικότητα κάθε επιχείρησης ή κλάδου, η πλήρης απελευθέρωση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, η απογείωση των υπερωριών έως και 150 ώρες, μέτρα που αποτελούν κόλαση για τη ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων. 

Καλούμε τους εργαζόμενους στον πολιτισμό, πέρα από δικαστικές και άλλες διεκδικήσεις, να συνεχίσουν και να δυναμώσουν τις πρωτοβουλίες τους  στο κίνημα και με τη δράση τους  και την τέχνη τους, την εύστοχη ιδεολογική – πολιτική διαπάλη και την  έκφρασή της στις δραστηριότητες, στο πλαίσιο πάλης, στα αιτήματα, να συντονιστούν με τα άλλα τμήματα των εργαζομένων που υποφέρουν από τον ίδιο ταξικό αντίπαλο.

Ταυτόχρονα χρειάζεται να πολλαπλασιαστούν οι φωνές αμφισβήτησης όχι μόνο της κυβέρνησης, των αστικών κομμάτων και των τοπικών υποστηριχτών τους, αλλά συνολικότερα του συστήματος της εκμετάλλευσης. Ενός συστήματος που εχθρεύεται την αφυπνιστική τέχνη και πετά στο περιθώριο της εργασίας και της ζωής ολόκληρα τμήματα της πιο πολύτιμης παραγωγικής δύναμης, που είναι ο εργαζόμενος άνθρωπος. Θεωρούμε ότι το ατομικό θάρρος, η αντοχή απέναντι σε φαινόμενα καταπάτησης εργατικών δικαιωμάτων, μπορεί να αναπτυχθεί στο έδαφος της συλλογικότητας, της συναδελφικότητας, της αλληλεγγύης, που είναι το πραγματικό «δίχτυ ασφαλείας» κάθε εργαζόμενου, κάθε νέας και νέου, και όχι με το «ατομικό Εγώ». Η ασπίδα προστασίας χτίζεται μέσα στον συλλογικό αγώνα για να ξεριζωθεί το αγκάθι της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, που ξεσκίζει τις σύγχρονες δυνατότητες να ζήσουμε όπως μας αξίζει τον 21ο αιώνα.

Έβαλαν τον ταύρο (ΤΑΠ) στο υαλοπωλείο και τους φαίνεται τώρα παράξενο που σπάνε τα γυαλικά.

Μέρες τώρα στα ερτζιανά στήσανε «χορό» συμπολίτευση και «αντιπολίτευση», για το αν αντιμετωπίζεται με το σωστό τρόπο ο ΤΑΠ, που μεταφέρει πλέον αέριο, όχι όμως σε εμάς.  

Η αντιπαράθεση τους όμως στα «παράθυρα» των R/S και TV, αφορά μήπως στο ότι το “έργο” του ΤΑΠ, δεν είναι ούτε “κοινής ωφέλειας” ούτε “Εθνικής σημασίας” όπως έλεγαν τότε με μία φωνή;

Μήπως τώρα συμφωνούν με αυτό που τους λέγαμε από την αρχή, ότι ο ΤΑΠ δε θα δίνει ούτε κ.ε. αερίου στα σπίτια μας, στα σχολεία μας, στα μαγαζιά μας, στις βιοτεχνίες μας, ούτε σημαντικό αριθμό εργαζομένων;

Μήπως τώρα συμφωνούν με αυτό που τους έλεγε το ΚΚΕ ότι οι δίκαιες διαμαρτυρίες των αγροτών των Τεναγών για τη διέλευση του αγωγού και οι επιπτώσεις στην καταστροφή καλλιεργήσιμης γης έπρεπε να συνοδεύονται με εναντίωση στα συνολικά σχέδια του ΤΑΠ και των ελληνικών Κυβερνήσεων;

Μήπως τώρα κατάλαβαν ότι οι ανταγωνισμοί ιμπεριαλιστικών κρατών και κολοσσών ενέργειας για τον έλεγχο αγωγών και πηγών ενέργειας, όπως είναι ο ΤΑΠ, φέρνουν σε βαθύτερη εμπλοκή τη χώρας μας και ότι εκτός του ότι παίρνουν και στρατιωτικά χαρακτηριστικά, δεν προμηνύουν  τίποτα το καλό για τον ελληνικό και τους λαούς της περιοχής; 

Φυσικά ΟΧΙ! Αλλοίμονο… αν αλλάζανε την προβιά που έχουν φορέσει εδώ και καιρό. Μια προβιά για ένα ρόλο που έχουν αναλάβει ως τοπική διοίκηση, να περνάνε πιο ανώδυνα και πιο εύπεπτα την αντιλαϊκή πολιτική των κομμάτων που τους τρέφουν. Αλλοίμονο αν πηγαίνανε ενάντια στα ιερά και όσια της καπιταλιστικής «ανάπτυξης».

Ο νταλκάς τους αν η δημοτική αρχή πούλησε το τομάρι μας στο θηρίο σε καλή τιμή.  Ενώ οι «άλλοι» θα το πουλούσαν ακριβότερα!

Απώτερος στόχος, να στρέψουν το ενδιαφέρον του κόσμου μακριά από αυτά που τον καίνε.

Επί πλέον αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι να βγάλουν λάδι τον ΤΑΠ, όπως επίσης να ξεπλύνουν τις μεγάλες ευθύνες που έχουν τόσο ως τοπική όσο και κεντρική διοίκηση για τη συνολική συμφωνία με τον ΤΑΠ.

Ερίζουν για το αν θα έπρεπε να κάνουν στον ΤΑΠ ένα «τσιμπιματάκι» πιο βαθύ, να πληρώσει δηλαδή κάνα ευρώ παραπάνω από τα δις που κερδίζει, για το δρόμο πρόσβασής του στο βαλβιδοστάσιο. Κυρίως όμως να πληρώσει για την ύδρευση-άρδευση του πρώην δήμου Φιλίππων. Ένα έργο που ταλαιπωρεί δεκαετίες τώρα χιλιάδες συμπολίτες μας, ένα έργο που θα έπρεπε να είχαν κάνει τα κόμματα που τους υποστηρίζουν εδώ και 30 χρόνια.

Δε θα κοροϊδεύετε τους πολλούς για πάντα, προς το παρόν πορεύεστε, πίσω όμως έχει η αχλάδα την ουρά…