Ο…τηλεβόας: Δεκάδες “σχόλια” για Αυτιά, “άκρα του τάφου σιωπή” για τον Τσαπατάκη
Αλήθεια, πήρε κανείς είδηση πως θα ερχόταν αυτές τις μέρες στην Καβάλα ο Παραολυμπιονίκης και Παγκόσμιος Πρωταθλητής κολύμβησης Αντώνης Τσαπατάκης;
Ένας αθλητής ο οποίος, πέραν όλων των διακρίσεων και μεταλλίων που έχει κερδίσει, είναι πρακτικά αδύνατον να μη θαυμάσεις το εξής απλό γεγονός:
το ότι παρά το ατύχημα που τον έχει καθηλώσει σε αναπηρική καρέκλα, έχει βρει τη δύναμη όχι μόνο να κολυμπήσει και να κερδίσει ένα σωρό μετάλλια, αλλά να αποτελέσει και ένα πρότυπο για όλες και όλους εμάς που συχνά πιστεύουμε πως απλά “δεν μπορούμε” (αλλά στην πραγματικότητα δεν θέλουμε, είτε επειδή βαριόμαστε είτε επειδή έχουμε συμβιβαστεί).
Ίσως, βέβαια, ακριβώς επειδή έχουμε συμβιβαστεί, πολύ συχνά να φτάνουμε στο σημείο να “λυπόμαστε” ανθρώπους όπως ο Τσαπατάκης (ή ο Νάσος Γκαβέλας ή η Αλεξάνδρα Σταματοπούλου) -ή, απλά, να τους θυμόμαστε μόνο όταν διεξάγονται οι Παραολυμπιακοί Αγώνες…
Τέλος πάντων, ας πάμε στο προκείμενο:
Πέραν του ότι είχε ανακοινωθεί στις 29 Ιανουαρίου (δηλ. περίπου 3 εβδομάδες πριν), από τον ΝΟΘΑ Καβάλας, πως ο Αντώνης Τσαπατάκης θα μας τιμήσει με την παρουσία του και θα συνομιλήσει με αθλητές και αθλήτριες του ΝΟΘΑΚ,
υπήρξε κάποια άλλη προβολή της παρουσίας του στην Καβάλα;
Υπήρξε, γενικότερα, κάποιος παραπάνω ντόρος για την παρουσία αυτού του αθλητή-κόσμημα για τον τόπο μας;
Η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή: ΟΧΙ.
Ακόμα και στο ίδιο το κολυμβητήριο Καβάλας δεν είδαμε έστω και μια αφίσα, μια ένδειξη που να αναγγέλλει στους κολυμβητές και στις κολυμβήτριες ότι ένας αθλητής-πρότυπο για την κολύμβηση θα είναι παρών στην Καβάλα.
Το γιατί έγινε αυτό είναι ένα ζήτημα που μόνο αυτοί που προσκάλεσαν τον Αντώνη Τσαπατάκη μπορούν να μας το πουν.
Το χειρότερο, όμως, είναι πως αντίστοιχη “σιγή ιχθύος” είδαμε και από τους συμπολίτες μας. Δεν υπήρξε κανένας απολύτως σχολιασμός, καμία απολύτως κοινοποίηση της παρουσίας του Τσαπατάκη, κανένα απολύτως σχόλιο θαυμασμού για την παρουσία αυτού του ανθρώπου στον τόπο μας. Τόσο σιωπή πια;
Αντίθετα, το άκουσμα και μόνο της επίσκεψης του Ευρωβουλευτή Γιώργου Αυτιά ήταν ικανό να ξεσηκώσει όλον αυτόν τον “γνωστό” οχετό σχολιαστών που το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι να ευχηθούν “ψόφους”, να φωνάξουν “ουστ”, να βρίσουν και να στείλουν μήνυμα πως “έρχεται η ώρα τους” (ασχέτως, βέβαια, αν δεν πάνε ποτέ τους για να ψηφίσουν, διότι “όλοι τους είναι ίδιοι”).
Τα είδαμε, τα διαβάσαμε τα σχόλια και τις αντιδράσεις των συμπολιτών μας… δεκάδες σχόλια για τον Γιώργο Αυτιά, κανένα απολύτως σχόλιο για τον Αντώνη Τσαπατάκη.
Και αυτή είναι, δυστυχώς, η κατάντια μας…
Ίσως, βέβαια, να υπήρχαν αντίστοιχες αντιδράσεις αν, αντί του Αντώνη Τσαπατάκη, ερχόταν στην Καβάλα κάποιος τραγουδιστής ή κάποια τραγουδίστρια επιπέδου “Ελένη Φουρέιρα” (για να θυμηθούμε και λίγο τις γελοιότητες που συνέβησαν στο καρναβάλι της Ξάνθης, με τα 88 χιλιάρικα να ξοδεύονται για…playback) ή κάποιος άλλος άγνωστος στην πραγματικότητα αλλά “ημιδιάσημος” influencer της κακιάς ώρας (όπως έγραψε και ο αγαπητός συνάδελφος Θανάσης Σοφιανός στο Kavala Post – από τους λίγους σε αυτόν τον τόπο που αξίζουν πραγματικά να αποκαλούνται “συνάδελφοί” μου, οι υπόλοιποι ας κυνηγήσουν κάποιον influencer)
Ποιος ξέρει…
Υ.Γ.: Και για το κλείσιμο, δεν μπορώ να μην προσθέσω τα όσα είχα γράψει τον Σεπτέμβριο του 2024, όταν ο Τσαπατάκης κέρδιζε μετάλλια στους Παραολυμπιακούς αγώνες στο Παρίσι:
Όταν σας πουν “Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό”, να θυμηθείτε τον Αντώνη Τσαπατάκη (και όλους τους άλλους παραολυμπιονίκες μας).
Όλα αυτά σε μια κοινωνία που συνεχίζει να θεωρεί τα Άτομα με Αναπηρία ως “παρίες” και άτομα για λύπηση (άσχετα από το αν τα θυμάται στους παραολυμπιακούς)
και σε μια χώρα που, ως συμπερίληψη, θεωρεί να “πετάει” άτομα με αναπηρίες (και άτομα με μαθησιακές δυσκολίες) σε μια τάξη με καμιά 20αρια άλλα παιδιά και να πρέπει οι δάσκαλοι να βγάλουν από μόνοι τους το φίδι από την τρύπα…