Συγγνώμη, βρε παιδιά, αλλά μια ερώτηση:

Το πρωί της Τετάρτης 4 Νοεμβρίου 2020, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας δεν δήλωσε πως “είμαστε μακριά από ένα lockdown στην Αττική”;

(Θα μου πείτε “Η Αττική δεν είναι όλη η Ελλάδα” Ναι, αλλά είναι σχεδόν η μισή…)

Το ρωτάω διότι το ίδιο βράδυ (λιγότερο από 12 ώρες μετά την δήλωση Πέτσα) ο -άφαντος το τελευταίο διάστημα (ετοιμάζεται να γίνει και μπαμπάς)- υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας όχι μόνο είπε πως η Αττική μπαίνει σε γενικό locdown αλλά προσέθεσε πως όλη η χώρα “κλείνεται στο σπίτι”!

Μήπως να αποφασίζατε από πριν, κύριοι υπουργοί, τι θα πείτε; Όχι τίποτα άλλο, αλλά να μην μπερδεύετε και τον κόσμο…

Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που παρατηρήσαμε ασυνεννοησίες και “στροφές 180 μοιρών” μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες!

Τι να πρωτοθυμηθούμε;

Την αλήστου μνήμης ανακοίνωση του υπουργού Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη για σταδιακή επιστροφή των φιλάθλων στα γήπεδα (μη τυχόν και χάσουν το “υπερθέαμα” της Superleague ή της διαλυμένης Α1 εθνικής μπάσκετ) και το “άκυρο” που του έριξε, την αμέσως επόμενη ημέρα, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης;

Τις απαγορεύσεις για τα take away στην Θεσσαλονίκη από τον υφυπουργό πολιτικής προστασίας Νίκο Χαρδαλιά και την επαναφορά του, λίγες ώρες αργότερα, από τον περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολο Τζιτζικώστα;

Το ότι ενώ ένα πρωινό είπαν πως τα λύκεια θα παραμείνουν ανοιχτά, το ίδιο βράδυ ανακοινώθηκε πως τα λύκεια θα κλείσουν;

Αυτό δεν είναι κυβέρνηση…αυτό είναι παρτίδα τένις (και κακοπαιγμένη, αφού λείπουν ο Στέφανος Τσιτσιπάς και η Μαρία Σάκκαρη). Και με αυτήν θα πάμε σε δεύτερο γενικό lockdown!!!

Συννενοηθείτε, κύριοι υπουργοί! Κακό δεν θα σας κάνει, καλό θα σας κάνει!

Υ.Γ.: Όχι πως στον ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι καλύτερα (ας όψονται ο Κοντονής και ο Τσακαλώτος), απλά αυτή την ώρα κυβερνάει η ΝΔ…

Μια ανάρτηση στην οποία προχώρησε ο Καβαλιώτης επαγγελματίας του κλάδου της εστίασης Γιάννης Νεστορίδης δείχνει με τον πλέον παραστατικό τρόπο την κατάσταση που βιώνει ο χώρος της εστίασης τους τελευταίους μήνες, με αφορμή την εξάπλωση του κορωνοϊού SARS-COV-2 (προφανώς και δεν είναι ο μοναδικός κλάδος που έχει πληγεί σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό από την όλη υπόθεση με τον κορωνοϊό)

Η ανάρτηση ήταν πολύ λιτή: το μόνο που έκανε ο κ. Νεστορίδης ήταν να βάλει, κάτω από την κεντρική φωτογραφία του προφίλ του στο Facebook, την φράση “Η ΕΣΤΙΑΣΗ ΠΕΘΑΙΝΕΙ” και τον υπότιτλο “Άμεσα μέτρα για τις ζωές μας”

Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα – νομίζουμε πως η ανάρτηση αυτή τα λέει όλα για έναν κλάδο που έχει πληγεί σχεδόν ανεπανόρθωτα (δεν βοήθησε ούτε το άνοιγμα της χώρας στον τουρισμό εντός του καλοκαιριού).

Όλα αυτά την ώρα που τα παράπονα των πολιτών για τους κακούς χειρισμούς της κυβέρνησης (η οποία αρκείται στο να μιλάει σχεδόν αποκλειστικά για την προσωπική ευθύνη) αλλά και την σπατάλη χρημάτων σε διάφορες άλλες “ανάγκες” (η ιστορία με τα χρήματα που έχουν δοθεί στα ΜΜΕ για το μήνυμα “Μένουμε Σπίτι” και η πρόσφατη είδηση για την νέα χορηγία 2 εκ. € στους τηλεοπτικούς σταθμούς, αλλά και η κατάσταση στα μέσα μαζικής μεταφοράς -ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα- με τις υπερσυγκεντρώσεις πληθυσμών και τα λιγοστά οχήματα) είναι πολλά και εύλογα…

Δεν χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω. Τα συμπεράσματα δικά σας…

Η φωτογραφία του παρόντος άρθρου είχε ληφθεί από τον γράφοντα τον Ιούνιο του 2018, όταν αυτός είχε επισκεφτεί το Παρίσι (πριν τον κορωνοϊό SARS-COV-2, όταν ο κόσμος κυκλοφορούσε ελεύθερα στους δρόμους της γαλλικής πρωτεύουσας).

Τι απεικονίζει;

Έναν απινιδωτή (δηλ. μια ιατρική συσκευή για την διακοπή της επικίνδυνης αρρυθμίας της καρδιάς), ο οποίος ήταν εγκατεστημένος…στην είσοδο μιας πολυκατοικίας (όπως μπορείτε να δείτε στην αμέσως επόμενη φωτογραφία)!

Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε, σε κάποιες χώρες και σε κάποιες κοινωνίες η τοποθέτηση ενός απινιδωτή θεωρείται όχι απλά ρουτίνα αλλά και υποχρέωση βάση νόμου.

Όμως εδώ, στην Ελλάδα του 2020, η τοποθέτηση ενός απινιδωτή καταντάει είδηση!

Πόσες και πόσες ειδήσεις δεν έχουμε δει και καταγράψει τα τελευταία χρόνια με δωρεές απινιδωτών; Προς Θεού, για να μιλάμε για την χρήση των απινιδωτών εννοείται πως χαιρόμαστε όταν βλέπουμε δωρεές τέτοιων μηχανημάτων – αλλά πότε, επιτέλους, θα φτάσουμε στο σημείο να μην αποτελεί είδηση μια τέτοια δωρεά;

Και φυσικά δεν φτάνουν μόνο οι απινιδωτές…χρειάζεται και η γνώση του χειρισμού τους, χρειάζεται και η γνώση πρώτων βοηθειών, χρειάζεται και οι πολίτες, όλοι μας (ακόμα και τα παιδιά μας στα σχολεία), να γνωρίζουμε από πρώτες βοήθειες ώστε να είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε όχι μόνο καρδιακά επεισόδια αλλά και οποιοδήποτε άλλο περιστατικό χρήζει φροντίδας -μέχρι, φυσικά, να σπεύσουν οι διασώστες του Εθνικού Κέντρου Άμεσης Βοήθειας.

Πόσοι και πόσοι θάνατοι συμπολιτών μας θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν όλοι μας γνωρίζαμε από πρώτες βοήθειες, αν σε όλα τα σημεία που προβλέπει η νομοθεσία υπήρχαν απινιδωτές; (και μη βγει κανείς και πει για το κόστος του απινιδωτή – ας σκεφτεί μονάχα πόσο κοστολογείται ένας απινιδωτής και πόσο κοστολογείται μια ανθρώπινη ζωή!)

Αν υπήρχαν όλα αυτά που αναφέραμε προ ολίγου, ο 52χρονος άνδρας που λιποθύμησε το απόγευμα της Δευτέρας στο λιμάνι της Καβάλας θα ξεκουραζόταν σήμερα, σώος και αβλαβής, και θα θυμόταν ότι του συνέβη ως μια “κακή” ανάμνηση. Δυστυχώς, όμως, δεν τα κατάφερε –παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των διασωστών του ΕΚΑΒ που έσπευσαν στο σημείο.

Και σκεφτείτε ότι στην περίπτωση αυτή μιλάμε για ένα σημείο στο οποίο τα ασθενοφόρα και έχουν πληρώματα και μπορούν να φτάσουν σχετικά γρήγορα. Τι γίνεται, όμως, αν συμβεί κάτι ανάλογο σε μέρη στα οποία είτε δεν προλαβαίνουν να επέμβουν οι διασώστες του ΕΚΑΒ είτε απλά δεν υπάρχουν πληρώματα-βάρδιες για να μετακινήσουν τα ασθενοφόρα; (όπως π.χ. στην Χρυσούπολη, στην οποία την περασμένη εβδομάδα ένας ηλικιωμένος μεταφέρθηκε στο τοπικό Κέντρο Υγείας με…περιπολικό της αστυνομίας -και τελικά εξέπνευσε).

Ας ξυπνήσουμε, επιτέλους, ας συνέλθουμε και ας καταλάβουμε πως μπροστά σε μια ανθρώπινη ζωή οποιοδήποτε “κόστος” είναι στα αλήθεια μηδαμινό…

φωτό: πλάγια όψη του Kavala Port Center (πηγή: https://www.georgoulias.com/)

Μετά από περίπου 7-8 χρόνια, οπότε και τέθηκαν επί τάπητος τα πρώτα σενάρια για την κατασκευή ενός νέου εμπορικού κέντρου στο επιβατικό λιμάνι της Καβάλας “Απόστολος Παύλος” (και συγκεκριμένα στον χώρο που βρισκόταν παλιά οι αποθήκες και το απεντομωτήριο),

μετά από περίπου 3 χρόνια, όταν και δόθηκαν στην δημοσιότητα οι μακέτες και τα σχέδια του νέου εμπορικού κέντρου (το οποίο είχε λάβει και την επωνυμία “Kavala Port Center”),

μετά από περίπου 1 χρόνο, όταν και διαφάνηκε στον ορίζοντα πως η εμπορική επιχείρηση “Γεωργούλας ΑΕ”, η οποίοα έχει αναλάβει την κατασκευή του νέου αυτού εμπορικού κέντρου, είχε αρχίσει να ξεμπλέκει με την γραφειοκρατία, την πολεοδομία και τις απαραίτητες αδειοδοτήσεις για την κατασκευή του Kavala Port Center,

και ενώ έχουν ήδη αρχίσει να διαρρέουν οι πληροφορίες ότι το χρονοδιάγραμμα που έχει τεθεί προβλέπει την αποπεράτωση του εμπορικού κέντρου ως τα τέλη του 2021 (ένα χρονοδιάγραμμα, βέβαια, το οποίο λόγω των εξελίξεων με τον κορωνοϊό ενδέχεται να μεταβληθεί),

ξαφνικά ήρθε η “Θεία Φώτιση” στον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων Καβάλας για να βγάλει ανακοίνωση με την οποία μιλάει για…μια επένδυση που δεν πρέπει να γίνει διότι…πρόκειται για ένα ακόμα κακοσχεδιασμένο κτίριο που θα επιδεινώσει τον αστικό κατήφορο της Καβάλας!

Είχαν προηγηθεί, τον περασμένο μήνα, 2 άλλες ανακοινώσεις-παρεμβάσεις στον τοπικό τύπο, από τον αρχαιολόγο Μιχάλη Λυχούνα και τον αρχιτέκτονα και τραγουδιστή Αργύρη Μπακιρτζή, οι οποίοι και αυτοί (μετά από τόσα χρόνια σιωπής για το εν λόγω θέμα) αποφάσισαν να μιλήσουν και να εκφράσουν την αντίθεσή τους στα σχέδια για το Kavala Port Center.

Μιλάμε για ανακοινώσεις (*) οι οποίες δεν έκαναν, επί της ουσίας, απολύτως τίποτα από το να μιλάνε με γενικολογίες και αοριστολογίες για “κομψές λύσεις και προτάσεις”, συμπληρώνοντας παράλληλα πως η προτεινόμενη κατασκευή του εμπορικού κέντρου θα αποτελέσει πλήγμα για τη σημερινή εικόνα του λιμανιού και τραύμα για την εικόνα της χερσονήσου της Παναγίας (ίσως διότι τους συγγραφείς τους τούς αρέσει, από ψηλά από την Παναγία και από το μπαλκόνι του Ιμαρέτ, να βλέπουν τσιμεντένιες πολυκατοικίες και ένα λιμάνι γεμάτο μπετόν, και δεν θέλουν να χάσουν αυτή την “υψηλής καλλιτεχνικής ευαισθησίας” εικόνα – τώρα, το ότι εμάς μάς ανακατεύει το στομάχι να βλέπουμε, από ψηλά από την Παναγία, ένα τόσο όμορφο και γραφικό λιμάνι να είναι πνιγμένο στο μπετόν δεν μπορούμε να το ερμηνεύσουμε…ίσως δεν είμαστε τόσο καλαίσθητοι και καλλιεργημένοι…)

Ο προβληματισμός μας δεν έχει να κάνει, σε καμία περίπτωση, με το ότι οι προαναφερθέντες εξέφρασαν την άποψή τους. Σε καμία περίπτωση.

Απλά αναρωτιόμαστε ποιος ο λόγος και ποια η σκοπιμότητα να μιλήσουν στο “παρά 5”, μετά από τόσα χρόνια, ενώ θα μπορούσαν να είχαν μιλήσει και να εκφράσει την αντίθεσή τους στο Kavala Port Center πολύ καιρό πριν (την ώρα που τα πάντα ήταν γνωστά και δημοσιευμένα).

Οι απαντήσεις που δίνουν μέσα στην ανακοίνωσή τους τα μέλη του συλλόγου…ας μας επιτραπεί η άποψη πως είναι πολύ γενικόλογες και γεμάτες με αόριστα ευχολόγια.

Διότι όταν διαβάζουμε στην ανακοίνωση αποσπάσματα όπως το παρακάτω:

Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι η οποιαδήποτε ανέγερση νέου κτιρίου, για την ‘‘αναγκαία’’ στέγαση νέων χρήσεων, όπως και η αξιοποίηση των υφιστάμενων, θα προσέδιδε μία άλλη δυναμική, όχι μόνο στο λιμάνι, αλλά και στην ίδια την πόλη, εάν η αναβάθμιση των υφισταμένων συνδυάζονταν με την κατασκευή πρωτοποριακών και συμβατών με την περιοχή κτιρίων.

Η συνύπαρξη όλων αυτών των χρήσεων, μαζί με τις υπηρεσίες του τελωνείου και τον έλεγχο των φορτηγών στον ίδιο χώρο, αποτελεί έναν εξαιρετικά σύνθετο γρίφο που χρίζει άμεσης λύσης πριν είναι απόλυτα αργά.

Η πάγια άποψή μας είναι ότι τόσο σημαντικές παρεμβάσεις στο χώρο, οφείλουν να υπάγονται σε ένα συνολικότερο σχεδιασμό και σίγουρα να έχουν ως γνώμονα τον σεβασμό προς τα μνημεία της πόλης.

μια πρωτοποριακή και ρηξικέλευθη ιδέα, για ένα ολότελα νέο κτίριο, κατατέθηκε στην 4η Εβδομάδα Αρχιτεκτονικής το 2017. Οι ιδέες αυτές, μέσα από τις εκθέσεις που συνόδευαν τις Εβδομάδες Αρχιτεκτονικής, δεν ήταν μελέτες αλλά επιχείρησαν να θέσουν έναν προβληματισμό, μια άλλη λογική για την προσέγγιση του αστικού τοπίου και δη του παραλιακού μετώπου της πόλης.

και βλέπουμε την κατάσταση που επικρατεί σε όλη την παραλιακή ζώνη της Καβάλας,

δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε πώς θα μπορέσει να λειτουργήσει ένας οποιοσδήποτε τέτοιος συνολικός σχεδιασμός την ώρα που το 90% (και πλέον) των κτιρίων που αντικρίζει οποιοσδήποτε κινηθεί στην παραλιακή ζώνη είναι “σύγχρονα” τσιμεντο-μπλοκ πολυκατοικιών και γραφείων (αλήθεια, πού ήταν οι αρχιτέκτονες της Καβάλας όταν χτίζονταν αυτά τα τσιμεντο-μπλοκ την δεκαετία του 60; Δεν μιλάμε, φυσικά, για σύλλογο αρχιτεκτόνων -καθώς αυτός ιδρύθηκε το 1983- αλλά για μεμονωμένους αρχιτέκτονες ή συνασπισμένους υπό άλλους φορείς…)

Επειδή, βέβαια, δεν θέλουμε να είμαστε απολύτως άδικοι, ανατρέξαμε στα συμπεράσματα της 4ης Εβδομάδας Αρχιτεκτονικής του 2017 – όπως έχουν αναρτηθεί στον επίσημο ιστότοπο του συλλόγου.

Εκεί διαβάσαμε ορισμένες ομολογουμένως πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις, στις οποίες θα προσπαθήσουμε να αναφερθούμε εκτενέστερα σε αυτές σε επόμενα δημοσιεύματα. Ωστόσο σε καμία τέτοια πρόταση, αλλά ούτε και στις ομιλίες της εβδομάδας αρχιτεκτονικής, δεν είδαμε οποιαδήποτε αναφορά στα σχέδια για το “Kavala Port Center” (αν και αυτά ήταν ήδη γνωστά από εκείνη την περίοδο)!

Επίσης, στην ίδια ανακοίνωση διαβάζουμε το εξής:

Η αλήθεια είναι πως και η τότε Επιτροπή Αρχιτεκτονικού Ελέγχου, (Ε.Π.Α.Ε), και τα Συμβούλια Αρχιτεκτονικής σήμερα, στελεχώνονται από αρχιτέκτονες μέλη του Συλλόγου της Καβάλας. Πρέπει όμως στο σημείο αυτό να γίνει γνωστό ότι βάση οδηγιών του Υπουργείου Περιβάλλοντος δεν επιτρέπεται στο Συμβούλιο να επιβάλει την προσωπική αισθητική των μελών του και η εξέταση μιας μελέτης υποχρεωτικά γίνεται στα πλαίσια της λογικής του μελετητή και του εντολέα του, ενώ οι όποιες παρεμβάσεις αφορούν μόνο την προσαρμογή του υπό εξέταση κτιρίου στο φυσικό και αστικό περιβάλλον, τη λειτουργικότητα, τη διάσπαση του όγκου, την διάταξη των ανοιγμάτων κλπ.

Δηλαδή, επί της ουσίας, αυτό που λέει ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Καβάλας είναι πως δεν μπορεί να υπάρξει κάποιος γενικότερος αρχιτεκτονικός σχεδιασμός για την Καβάλα -ο οποίος θα έχει εκπονηθεί από αρχιτέκτονες- καθώς δεν επιτρέπεται στα μέλη του συμβουλίου να επιβάλουν την αισθητική τους (και να επιβάλουν να χτιστεί ένα κτίσμα με βάση τον όποιο γενικότερο σχεδιασμό μπορεί να έχει εκπονηθεί).

Μακάρι να κάνουμε λάθος, αλλά αυτό καταλαβαίνουμε από αυτό που διαβάζουμε…

Σε κάθε περίπτωση, εμείς δεν δίνουμε άδικο στον σύλλογο αρχιτεκτόνων Καβάλας για το ότι μίλησε και είπε την άποψή του, αλλά καθαρά και μόνο στο ότι, ενώ θα έπρεπε από την αρχή να είχε εκφράσει τις αντιρρήσεις του και τις αντιδράσεις του (ώστε να προλάβει τυχόν αδειοδοτήσεις και εγκρίσεις) το κάνει την τελευταία στιγμη!

Και το γεγονός πως μετά από τόσα χρόνια, και έχοντας φτάσει πλέον στο “παρά 5”, ξαφνικά θυμήθηκαν κάποιοι πως ο σχεδιασμός του Kavala Port Center θα υποβαθμίσει αισθητικά την (εδώ και πάρα πολλά χρόνια) υποβαθμισμένη αισθητικά πόλη μας (διότι καλές οι φωτογραφίες και οι λήψεις με drone από αέρος, αλλά η στυγνή πραγματικότητα άλλα λέει, ειδικά σε περιοχές που θέλουμε να τις αποκαλούμε και “μαγνήτες” της Καβάλας, όπως το κέντρο και η συνοικία της Παναγίας – να μη μιλήσουμε για συνοικίες όπως η Νεάπολη, ο Άγιος Λουκάς, τα Πεντακόσια, ο Άγιος Αθανάσιος και το Περιγιάλι) δεν μπορεί παρά να μας βάζει σε υποψίες και να μας προκαλεί πολλά ερωτηματικά.

Βέβαια, όσοι κοιτάζουν κατά το παρασκήνιο (πίσω από τις ανακοινώσεις και τα δελτία τύπου) άλλα μπορούν να σκεφτούν και να βάλουν στο μυαλό τους. Όταν π.χ. κάποιοι φορείς (αυτοδιοικητικοί, επιχειρηματικοί, βουλευτικοί κλπ.) προσπαθούν με κάθε τρόπο να ανεβάσουν την υπεραξία της Παναγίας -συχνά σε βάρος άλλων περιοχών της Καβάλας (βλέπετε, ακούμε συνεχώς προτάσεις για την αναβάθμιση της Παναγίας -ποιος θα ξεχάσει το πρόγραμμα για την Παναγία, το οποίο απορρίφθηκε πέρσι από το δημοτικό συμβούλιο, με τον δήμαρχο Θόδωρο Μουριάδη να υπόσχεται ένταξή του σε άλλο πρόγραμμα, αλλά αυτή να μην έχει γίνει ακόμα πράξη- αλλά ποτέ μα ποτέ δεν είδαμε έστω και μια πρόταση για συνοικίες όπως π.χ. ο Άγιος Αθανάσιος, ο Άγιος Λουκάς, ο Βύρωνας ή τα Πεντακόσια), είναι λογικό να νιώθουν ενοχλημένοι από την παρουσία ενός εμπορικού κέντρου “στα πόδια τους”.

Το γιατί αυτοί οι φορείς δεν μίλησαν τόσα χρόνια για το εμπορικό κέντρο μόνο οι ίδιοι τους μπορούν να το εξηγήσουν. Μήπως διότι δεν περίμενε κανείς τους πως οι εμπνευστές του “Kavala Port Center” θα έπαιρναν τις άδειες και τις εγκρίσεις για να ξεκινήσουν εργασίες; Μήπως διότι τώρα έχουν αλλάξει οι συσχετισμοί και οι ισορροπίες, και εξαιτίας αυτών των αλλαγών μπορούν να μιλήσουν;

Και το ερώτημα είναι απλό: Μήπως, τελικά, αυτή η καθυστέρηση αποβεί “μοιραία”;

---

Για την ιστορία, η ανακοίνωση που εξέδωσε ο σύλλογος αρχιτεκτόνων Καβάλας στα μέσα της εβδομάδας έχει ως εξής:

Με αφορμή τη συζήτηση που ξεκίνησε για το θέμα της κατασκευής του λεγόμενου ‘‘Εμπορικού Κέντρου’’ στο λιμάνι της πόλης, ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Ν. Καβάλας καλείται να πάρει θέση για το θέμα, αλλά επίσης και σε ζητήματα αρχιτεκτονικού και πολεοδομικού σχεδιασμού του χώρου και αισθητικής που προβληματίζουν την κοινωνία και τους πολίτες της Καβάλας.

Το ζήτημα της κατασκευής σύγχρονων κτιρίων στο λιμάνι της Καβάλας, για τη χωροθέτηση νέων χρήσεων και η αξιοποίηση των υφιστάμενων, αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τη πόλη επειδή αποτελεί την είσοδο από τη θάλασσα και την έξοδο προς τον κόσμο. Το λιμάνι μαζί με την υπερκείμενη συνοικία της Παναγίας, οριοθετεί την κυρίαρχη και αντιπροσωπευτική εικόνα της πόλης, η οποία λόγω παλαιότητας εγκαταστάσεων και χρόνιας υποβάθμισης, παρουσιάζει, δυστυχώς, γνωρίσματα αποσύνθεσης και εγκατάλειψης και μια ομολογουμένως παρακμιακή αισθητική που συνδυάζει ολοκληρωτική πλαστότητα ύφους και περιεχομένου, ενός δήθεν σύγχρονου λιμανιού, με κτίρια τύπου παραδοσιακού μπακάλικου της γειτονιάς (βλέπε πυροσβεστική), και ψευδομοντέρνας αισθητικής (βλέπε επιβατικός σταθμός με κέλυφος μέσα σε κέλυφος), που ταυτόχρονα συνυπάρχουν με το βιομηχανικής λογικής τελωνείο, τα βυζαντινά τείχη και κτίρια με ELENIT. Ένας μανιερισμός του χάους. Το αποτέλεσμα κρίνεται τραγικό για την πόλη και τους κατοίκους και φυσικά για τα μνημεία της Παναγίας.

Η χρόνια αποσπασματική αντιμετώπιση των λειτουργικών αναγκών του λιμανιού και η έλλειψη  μιας ολοκληρωμένης μελέτης αναπτυξιακού σχεδιασμού, ενός κεντρικού πλάνου  που θα λαμβάνει υπόψη όλες τις σύγχρονες παραμέτρους που έχουν θεσπιστεί και θεωρούνται απαραίτητες για τον λειτουργικό εκσυγχρονισμό του, ανάπτυξη τουρισμού κρουαζιέρας, δικτύου υδατοδρομίων, εφαρμογή επιταγών συνθήκης Schengen κλπ., λειτουργεί αποτρεπτικά της οποιασδήποτε προσπάθειας ορθολογικοποίησης και μετασχηματισμού του λιμένος, με την εισαγωγή νέων τεχνολογιών και συστημάτων προσαρμογής στα σύγχρονα δεδομένα, ακόμα και της μετα-Covid εποχής.

Για την ιστορία, ενημερώνοντας τους πολίτες της Καβάλας, πρέπει να επισημανθεί ότι η περιοχή των παλαιών αποθηκών παραχωρήθηκε σε επιχειρηματία της πόλης για την Ανέγερση Κτιρίου Υποδοχής και Εξυπηρέτησης Λιμένος Καβάλας, η οποία παραχώρηση μεταγενέστερα τροποποιήθηκε σε Ανέγερση Διωρόφου Κτιρίου Καταστημάτων, άγνωστο σε μας πότε. Η κατεδάφιση των αποθηκών και η μελέτη του νέου ‘‘Εμπορικού Κέντρου’’ κατατέθηκε προς έγκριση, το 2013, στην Ε.Π.Α.Ε (Επιτροπή Αρχιτεκτονικού Ελέγχου), η οποία αρχικά απέρριψε το αίτημα και μεταγενέστερα το ενέκρινε, ενώ κατόπιν θετικής, κατά πλειοψηφία γνωμοδότησης, το 2014, του Κεντρικού Συμβουλίου Νεότερων Μνημείων στην Αθήνα, εγκρίθηκε με απόφαση του τότε Υπουργού Πολιτισμού κ. Πάνου Παναγιωτόπουλου, η αρχιτεκτονική μελέτη «Ανέγερσης κτιρίου υποδοχής και εξυπηρέτησης Λιμένος Καβάλας, εντός ιστορικού τόπου της Παναγίας Καβάλας, Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας, Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονία και Θράκης, φερόμενης ιδιοκτησίας Ο.Λ.Κ. Α.Ε. «…διότι από την υλοποίησή της δεν προκύπτει άμεση ή έμμεση βλάβη για τον ιστορικό τόπο.»

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το Κεντρικό Συμβούλιο Νεότερων Μνημείων (ΚΣΝΜ) θεωρείται ένα από τα κορυφαία επιστημονικά όργανα της πολιτείας, προ εποχής λοιμωξιολόγων, αποφαινόμενο σε θέματα προστασίας της πολιτιστικής και όχι μόνο, κληρονομιάς ενώ επιτελεί τον έλεγχο και την έγκριση πολύ σημαντικών μελετών και έργων, κυρίως αποκαταστάσεων και αναστηλώσεων νεότερων μνημείων, καθώς και μελετών κτιρίων σε ιστορικούς τόπους μείζονος σημασίας. Αυτό λοιπόν το όργανο της πολιτείας γνωμοδότησε θετικά, μαζί με την Ε.Π.Α.Ε για τη μελέτη του εμπορικού κέντρου στο λιμάνι της Καβάλας.

Η πρόθεση των μελετητών, σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη, ήταν ο σχεδιασμός ενός ‘‘μοντέρνου’’ κτιρίου που να έχει στοιχεία τόσο των παλαιών αποθηκών, όσο και του περιβάλλοντα χώρου του ιστορικού τόπου, που ορίζεται κυρίως σε σχέση με το ΙΜΑΡΕΤ, χωρίς καμία αναφορά στις λιμενικές απαιτήσεις. Δυστυχώς, η ανάμνηση των παλαιών αποθηκών περιορίστηκε σε μία εκφυλισμένη πτύχωση της στέγης, ενώ η εναρμόνισή του με το ΙΜΑΡΕΤ εξαντλήθηκε στη προτροπή από το Κ.Σ.Ν.Μ, χρήσης του ίδιου χρώματος εξωτερικά, δηλαδή του ροδακινί-ροζ.  Πράγμα που σημαίνει ότι πολύ πιθανόν μέσα στο λιμάνι της πόλης να κτισθεί ένα ροζ κτίριο μπροστά στα βράχια και τα τείχη της Παναγίας. Κατά τα άλλα η αρχιτεκτονική του κτιρίου τόσο λόγω μορφής, όσο και λόγω μεγέθους, δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, παρόλη τη σπουδαιότητα της θέσης του.

Η αλήθεια είναι πως και η τότε Επιτροπή Αρχιτεκτονικού Ελέγχου, (Ε.Π.Α.Ε), και τα Συμβούλια Αρχιτεκτονικής σήμερα, στελεχώνονται από αρχιτέκτονες μέλη του Συλλόγου της Καβάλας. Πρέπει όμως στο σημείο αυτό να γίνει γνωστό ότι βάση οδηγιών του Υπουργείου Περιβάλλοντος δεν επιτρέπεται στο Συμβούλιο να επιβάλει την προσωπική αισθητική των μελών του και η εξέταση μιας μελέτης υποχρεωτικά γίνεται στα πλαίσια της λογικής του μελετητή και του εντολέα του, ενώ οι όποιες παρεμβάσεις αφορούν μόνο την προσαρμογή του υπό εξέταση κτιρίου στο φυσικό και αστικό περιβάλλον, τη λειτουργικότητα, τη διάσπαση του όγκου, την διάταξη των  ανοιγμάτων κλπ. Δεν επιτρέπεται δηλαδή οι παρεμβάσεις να αφορούν στην κεντρική ιδέα του μελετητή ούτε να κατευθύνουν ή να προτείνουν την αναζήτηση μιας άλλης βέλτιστης αρχιτεκτονικής επίλυσης. Εν κατακλείδι, αυτό που κρίνεται σε μια μελέτη είναι ο σχεδιασμός να υπακούει σε κανόνες και περιορισμούς με βάση την ακαδημαϊκή λογική και επομένως είναι δυνατόν να εγκριθεί οποιαδήποτε μελέτη καλύπτει με συνέπεια την ιδεολογία σχεδιασμού της.

Πάντως δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός πως ακόμα ένα κακής ή μέτριας αισθητικής κτίριο δημόσιας αρχιτεκτονικής θα κτιστεί στην πόλη. Το πρόβλημα, αν επικεντρώνονταν αποκλειστικά στο εμπορικό, ίσως να μην μας ενοχλούσε, αν δεν βρίσκονταν στη συγκεκριμένη θέση, εφόσον η όλη εικόνα δημιουργεί ένα αρνητικό αποτύπωμα στο χώρο. Αλλά γιατί απορούμε όταν, τα τελευταία 40 χρόνια, η Καβάλα δεν έχει να επιδείξει, κανένα, δημόσιο κτίριο υψηλής αισθητικής. Ποιος Δήμαρχος, Περιφερειάρχης, ή Νομάρχης έχει ζητήσει και υλοποιήσει ένα πρωτοποριακό κτίριο υψηλής αρχιτεκτονικής; Που είναι τα σχολεία, οι παιδικοί σταθμοί, τα ΚΑΠΗ, τα μουσεία, το ‘‘Μέγαρο Μουσικής’’, οι πλατείες, τα πάρκα, όλα αυτά που συνθέτουν τη ποιότητα της ζωής και μπορούν να γίνουν αφορμή ώστε να αλλάξει το κριτήριο της αισθητικής και να λειτουργήσουν ως στοιχείο εκπαίδευσης; Από την εποχή που κατασκευάστηκε ο Μπάτης, η Καλαμίτσα, ο Διόνυσος, ακόμα και η Ιχθυόσκαλα, έχει να γίνει αξιόλογη και υψηλής ποιότητας δημόσια αρχιτεκτονική. Βεβαίως τότε πίσω από το άνοιγμα της Ελλάδος στο τουρισμό βρισκόταν ένας Άρης Κωνσταντινίδης επικεφαλής της Τεχνικής Υπηρεσίας του ΕΟΤ και μια εξαιρετική ομάδα αρχιτεκτόνων οι οποίοι τα σχεδίασαν.

Τι έκαναν βεβαίως οι αρχιτέκτονες, όλα αυτά τα χρόνια, για την πολεοδομική, αρχιτεκτονική και αισθητική αναβάθμιση της χώρας, όπως μας κατηγόρησαν κάποιοι φίλοι; Κάποιοι παραδόθηκαν στο σύστημα, άλλοι ίσως το προσπάθησαν στα πλαίσια του συστήματος. Κάποιοι άλλοι όμως αποχώρησαν, ο ίδιος ο Άρης το 1993, ο Τάκης Ζενέτος το 1977. Δεν είναι εύκολο να είναι κανείς Αρχιτέκτονας στην Ελληνική πραγματικότητα.

Πιστεύουμε πως η Καβάλα αξίζει κάτι καλύτερο, ή πολύ καλύτερο και αυτό είναι επιθυμητό. Αλλά δεν είναι βέβαιο πως ταυτίζονται οι απόψεις μας για το καλό. Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι η οποιαδήποτε ανέγερση νέου κτιρίου, για την ‘‘αναγκαία’’ στέγαση νέων χρήσεων, όπως και η αξιοποίηση των υφιστάμενων, θα προσέδιδε μία άλλη δυναμική, όχι μόνο στο λιμάνι, αλλά και στην ίδια την πόλη, εάν η αναβάθμιση των υφισταμένων συνδυάζονταν με την κατασκευή πρωτοποριακών και συμβατών με την περιοχή κτιρίων.

Δυστυχώς, η ασύστολη εμπορευματοποίηση του αστικού περιβάλλοντος και του οτιδήποτε ορίζει τη ζωή μας, την οικονομική δραστηριότητα, η απουσία της μνήμης, ακόμα και των σχέσεων μας, οδηγεί σε ανάλογη έκπτωση αξιών και ποιότητας. Το δομημένο περιβάλλον αναπαριστά στον χώρο, αυτές ακριβώς τις σχέσεις, κοινωνίας, πολιτείας, οικονομίας και όποιος αναζητά την αιτία για την άθλια εικόνα των πόλεών μας, σήμερα, ας την αναζητήσει κάπου εκεί. Πρέπει να μπει ένα όριο και το κακό δεν μπορεί να είναι δικαιολογία για το χειρότερο, όταν μάλιστα αυτό αφορά το καλύτερο κομμάτι της πόλης. Τα δε αναμενόμενα έσοδα του Οργανισμού, ευπρόσδεκτα βεβαίως, δεν είναι κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να εξαγνιστεί και να δικαιολογηθεί οποιαδήποτε αποτυχία αρχιτεκτονικής ή προγραμματισμού. Η αποδοχή ενός ακόμη κακοσχεδιασμένου κτιρίου το μόνο που θα πετύχει είναι να επιδεινώσει τον αστικό κατήφορο.

Το ζήτημα επιβαρύνεται έτι περισσότερο εάν στα παραπάνω προστεθεί η υποψία ότι ο Ο.Λ.Κ δεν εξέτασε λεπτομερώς και τις μελλοντικές ανάγκες του λιμανιού, βάση των απαιτήσεων που οριοθετεί η ανάπτυξη του τουρισμού κρουαζιέρας, της συνθήκης Schengen, για τη λειτουργία διαπιστευμένης ζώνης ελέγχου προσώπων, φορτίων και οχημάτων, συνδυαστικά με την επιβατική δραστηριότητα των μεγάλων πλοίων της γραμμής, των Ferry της Θάσου και την ανάπτυξη των υδατοδρομίων. Η συνύπαρξη όλων αυτών των χρήσεων, μαζί με τις υπηρεσίες του τελωνείου και τον έλεγχο των φορτηγών στον ίδιο χώρο, αποτελεί έναν εξαιρετικά σύνθετο γρίφο που χρίζει άμεσης λύσης πριν είναι απόλυτα αργά. Η οριοθετημένη ζώνη ελέγχου της Schengen, σε επαφή με το προτεινόμενο κτίριο και σε μια πιθανή συνάντηση όλων των ανωτέρω δραστηριοτήτων δεν θα επαρκεί, εφόσον χρειάζεται και δικές της εγκαταστάσεις. Είναι, απλά, θέμα κοινής λογικής. Ήδη η εικόνα που παρουσιάζει ο χώρος, σε ώρα αιχμής, σήμερα, είναι χαοτική. Φανταστείτε τι πρόκειται να γίνει με ενεργή την ελεγχόμενη πιστοποιημένη είσοδο-έξοδο.

Ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων με το ΤΕΕ έχει οργανώσει, τα τελευταία 20 χρόνια, διεθνή συνέδρια, εκθέσεις, Εβδομάδες Αρχιτεκτονικής, έχει συμμετάσχει σε εκδηλώσεις του Δήμου Καβάλας, της Δημωφέλεια, του Cosmopolis και έχει καταθέσει προτάσεις για τον ΟΛΚ, το θαλάσσιο μέτωπο της πόλης, την Παναγία, τον δημόσιο χώρο και τις Καπναποθήκες. Από το 2003 έχει καταθέσει πρόταση για την αξιοποίηση του υπάρχοντος κτιρίου του τελωνείου, το οποίο επαρκεί να καλύψει όλες τις ανάγκες του λιμανιού σε χώρους, ακόμα και πολιτιστικές χρήσεις, ενώ μια πρωτοποριακή και ρηξικέλευθη ιδέα, για ένα ολότελα νέο κτίριο, κατατέθηκε στην 4η Εβδομάδα Αρχιτεκτονικής το 2017. Οι ιδέες αυτές, μέσα από τις εκθέσεις που συνόδευαν τις Εβδομάδες Αρχιτεκτονικής, δεν ήταν μελέτες αλλά επιχείρησαν να θέσουν έναν προβληματισμό, μια άλλη λογική για την προσέγγιση του αστικού τοπίου και δη του παραλιακού μετώπου της πόλης και βεβαίως της ανάπτυξης του λιμανιού, για να μη λέμε μόνο ότι δεν γίνεται τίποτα, αλλά ότι υπάρχει τρόπος να αλλάξει η Καβάλα και να κοιτάξει το μέλλον με αισιοδοξία. Η πάγια άποψή μας είναι ότι τόσο σημαντικές παρεμβάσεις στο χώρο, οφείλουν να υπάγονται σε ένα συνολικότερο σχεδιασμό και σίγουρα να έχουν ως γνώμονα τον σεβασμό προς τα μνημεία της πόλης. Ο διάλογος με την ‘‘Παναγία’’ πρέπει να είναι επιτακτικός και ουσιαστικός. Δεν μπορεί να περιορίζεται σε χρωματικές επιλογές.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το πρόβλημα που θέτει ο αγαπητός συνάδελφος Αργύρης Μπακιρτζής και ο αρχαιολόγος Μιχάλης Λυχούνας, δεν είναι τοπικό, αφορά την Καβάλα, αλλά και ολόκληρη τη χώρα. Χρειάζεται άλλης μορφής διοίκηση, σχεδιασμός και στρατηγική, χρειάζεται όραμα για να αντιστραφεί η καταστροφή των ιστορικών κέντρων και των ίδιων των πόλεων».

Για τον ΣΑΝΚ
Ο Πρόεδρος
ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΕΣΤΟΡΙΔΗΣ

---

(*) Σχόλιο γράφοντος: Αν ρωτάτε γιατί δεν δημοσιεύσαμε τις επιστολές Λυχούνα και Μπακιρτζή, σε αντίθεση με αρκετά άλλα τοπικά ΜΜΕ, η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή. Εμάς δεν μας τις έστειλαν, ίσως διότι εμείς δεν ανήκουμε στον τοπικό τύπο (άλλωστε, ως γνωστόν, μόνο τα κανάλια και οι εφημερίδες -και τα ΜΜΕ που ανήκουν σε ομίλους καναλιών και εφημερίδων- έχουν “λόγο” ύπαρξης ως “τοπικός τύπος” – όλοι οι υπόλοιποι δεν είναι “τοπικός τύπος”, αλλά κάτι άλλο……)

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ο ενικός που χρησιμοποιούμε στον τίτλο του άρθρου μας δεν παραπέμπει σε έλλειψη σεβασμού προς τον δήμαρχο Καβάλας Θόδωρο Μουριάδη, αλλά σε μια από τις πιο cult σκηνές του ελληνικού σινεμά:

σε μια σκηνή από την ταινία του Παντελή Βούλγαρη “Όλα είναι δρόμος”, στην οποία ο Γιώργος Αρμένης (με μια υποδειγματική ερμηνεία ως Μάκης Τσετσένογλου) ζητάει από τον οδηγό μιας μπουλντόζας να κατεδαφίσει το νυχτερινό κέντρο “Βιετνάμ” φωνάζοντας:

“Ρίχτο Ηλία…Ηλία, ρίχτο!!!”

Στην Καβάλα του 2020, βέβαια, δεν έχουμε νυχτερινό κέντρο τύπου “Βιετνάμ”. Ωστόσο έχουμε ένα άλλο κτίριο για το οποίο ίσως θα έπρεπε, σιγά σιγά, να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και το σενάριο της κατεδάφισης:

το παλιό νοσοκομείο!

Από το 2010, όταν και έκλεισε προκειμένου να ολοκληρωθεί η μεταφορά των δομών του στο νέο νοσοκομείο, έχουμε ακούσει του κόσμου τα σενάρια για την αξιοποίηση του παλιού νοσοκομείου. Έχουμε ακούσει για σχέδια μετατροπής του σε φοιτητικές εστίες (κάτι που είχε υποστηρίξει η τέως δήμαρχος Δήμητρα Τσανάκα), έχουμε ακούσει για επενδυτικό ενδιαφέρον για την δημιουργία ξενοδοχειακής μονάδας (με πρωτεργάτρια την πρώην πρόεδρο της “ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ” Αναστασία Ιωσηφίδου – ποιος δεν θυμάται εκείνες τις στιγμές που άλλα έλεγε το ένα “κεφάλι” της τότε δημοτικής αρχής και άλλα έλεγε το άλλο “κεφάλι” ),

και τώρα ακούμε πως ο κ. Μουριάδης συνομίλησε με έναν επιχειρηματία (άγνωστο ποιον), ο οποίος εξέφρασε ενδιαφέρον για την δημιουργία γηροκομείου πολυτελείας!

Για να μη θυμηθούμε, φυσικά, τις “παρελάσεις” υπουργών και υφυπουργών από το παλιό νοσοκομείο…

Αλήθεια, σε όλους αυτούς τους υποψήφιους επενδυτές έχει πει κανένας ότι το κτίριο δεν πληροί τους αντισεισμικούς κανονισμούς και πως, σύμφωνα με εκτιμήσεις μηχανικών του παραρτήματος Καβάλας του ΔΙΠΑΕ, θα χρειαστούν κοντά 60 εκατομμύρια € μόνο για την αναστήλωσή του ώστε να θεωρείται πλέον αντισεισμικά νόμιμο;

Ποιος λογικός επενδυτής θα ρίξει τουλάχιστον 60 εκατομμύρια € μόνο για την αναστήλωσή του + τα όποια χρήματα θα χρειαστεί να δαπανήσει για την μετατροπή του σε οτιδήποτε; Και ειδικά σε ένα σημείο στο οποίο, πέραν της πεσμένης γέφυρας, η πρόσβαση είναι ανέκαθεν προβληματική και δύσκολη;

Η απάντηση είναι πολύ απλή: Μάλλον κανένας…

Εκτός και αν πει κανείς ότι κατεδαφίζει το κτίριο και ξαναχτίζει κάτι άλλο στην θέση του (και άλλα πεταμένα λεφτά, με λίγα λόγια…)

Βέβαια ποτέ δεν πρέπει να λέμε “ποτέ” σε αυτή τη ζωή, αλλά καλό θα ήταν ο κ. Μουριάδης (όντας ο ίδιος του μηχανικός με αρκετή εμπειρία) να προσέχει λίγο παραπάνω προτού αφήσει να διαρρεύσουν τέτοια σενάρια -ειδικά από την στιγμή που το κτίριο του παλιού νοσοκομείου βρίσκεται σε μια κατάσταση που δύσκολα μπορεί κανείς να αναστρέψει…

Και το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής:

Μήπως κάποια στιγμή θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε το ενδεχόμενο της κατεδάφισης του κτιρίου και την αντικατάστασή του από έναν χώρο αναψυχής, με παιδική χαρά, αναψυκτήριο και οτιδήποτε άλλο κριθεί αναγκαίο για την αναψυχή μιας ολόκληρης γειτονιάς (της Αγίας Βαρβάρας);

Είναι μια ιδέα σχετικά φτηνότερη από όλες τις άλλες που έχουν τεθεί, και η οποία ναι μεν δεν θα έχει τα πολύ μεγάλα έσοδα που προσδοκούν κάποιοι από την αξιοποίηση μιας δημοτικής έκτασης αλλά που μπορεί, επιτέλους, να δώσει λίγη χαρά και ανακούφιση στους κατοίκους μιας ολόκληρης γειτονιάς.

Μήπως να το έχουμε, λοιπόν, και αυτό το ενδεχόμενο στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας; Λέμε τώρα…

Τα είχαμε πει και στο παρελθόν για την υπουργό Παιδείας κ. Νίκη Κεραμέως -ότι είνια μια υπουργός η οποία δεν έχει την παραμικρή ιδέα από παιδεία. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε, όμως, ότι θα επιβεβαιωνόμασταν τόσο μα τόσο γρήγορα…

Από την άνοιξη και την περίοδο του lockdown μέχρι και σήμερα έχουν περάσει 4-5 μήνες. Με δεδομένες τις αυστηρές συστάσεις των ειδικών για τήρηση των αποστάσεων στις συναθροίσεις μας (ποιος θα ξεχάσει τις εικόνες συνωστισμού στο λιμάνι της Καβάλας -αλλά και σε άλλες περιοχές της χώρας, όπως στην παραλιακή λεωφόρο της Θεσσαλονίκης; ) ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιο πως οι συγκεντρώσεις μαθητών ανά σχολική αίθουσα (με τον μέσο όρο να ξεπερνάει κατά πολύ τους 20) θα αποτελούσαν ένα σοβαρό πρόβλημα στην προσπάθεια για την αποτροπή της διασποράς του κορωνοϊού SARS-COV-2.

“Ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιο” για όλους εμάς, μάλλον…όχι όμως για την κ. Κεραμέως και την κυβέρνηση Μητσοτάκη (όπως φαίνεται περίτρανα τη σήμερον ημέρα)

Παραδόξως (ή μήπως αναμενόμενα; ) η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας -αλλά και η κυβέρνηση, συνολικά- έμοιαζε να ζει με τις “δάφνες” του περιορισμού της διασποράς του κορωνοϊού εντός της άνοιξης, καθώς δεν μπήκε καν στην διαδικασία για να καταρτίσει ένα σχέδιο για την μείωση του μέσου όρου των μαθητών ανά σχολική αίθουσα. Έστω ένα “σχέδιο Β” για ώρα ανάγκης…τίποτα (το μόνο που την ενδιέφερε ήταν να ψηφίσει νέο εκπαιδευτικό νομοσχέδιο με τράπεζα θεμάτων, πρότυπα γυμνάσια και άλλα πράγματα, που στην παρούσα φάση ήταν και είναι εντελώς επουσιώδη!)

Αντίθετα, δείχνοντας για μια ακόμα φορά πως πάσχει από το γνωστό ελληνικό σύνδρομο του “Ωχ αδερφέ μου, πού να μπλέκουμε τώρα;”, έδωσε μάσκες και παγούρια ωσάν “καθρεφτάκια σε ιθαγενείς” στα παιδιά, τα είπε “φορέστε τις όλη την μέρα, όλη την ώρα”, είπε “Βγάλτε μόνοι σας τα κάστανα από τη φωτιά” στα παιδιά, στους γονείς και στους καθηγητές (τι άλλο να κάνουν και αυτοί οι έρμοι οι καθηγητές – ασχέτως, βέβαια, αν δεν λείπουν οι συμπολίτες που ακόμα τους κοιτάνε με μισό μάτι και περίσσεια ζηλοφθονία επειδή κάνουν 3 μήνες διακοπές) και…μην τον είδατε τον Παναγή!

Ότι έκαναν, δηλαδή, και τον Μάιο με εκείνες τις διαβόητες κάμερες για την παρακολούθηση του μαθήματος (και τότε τα είχαμε πει) – απλά η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας σκέφτηκε πως η επανένταξη των παιδιών στην σχολική πραγματικότητα ήταν ένα βάρος το οποίο θα έπρεπε να ξεφορτωθεί από τις πλάτες της…

Αλλά ακόμα και αυτά τα “δωράκια” τα έδωσε με τρόπο άκρως σουρεαλιστικό! Πρώτα έριξαν το μπαλάκι στην ΚΕΔΕ για τον διαγωνισμό για τις μάσκες (έναν διαγωνισμό που διεξήχθη…μετά τον Δεκαπενταύγουστο, διότι προφανώς οι κρατικοί λειτουργοί βαριόντουσαν να δουλέψουν καλοκαιριάτικα για να ετοιμάσουν τις προδιαγραφές για τις μάσκες – την στιγμή που ο υπόλοιπος λαός δεν ήξερε από πού να μαζέψει λεφτά για τις υποχρεώσεις του), ενώ ακόμα και όταν ήρθε η ώρα του διαγωνισμού αποδείχτηκε πως τα έκαναν θάλασσα με αυτές τις τραγικές προδιαγραφές για τις υπερμεγέθεις μάσκες (για τις οποίες η κυβέρνηση φέρει την απόλυτη ευθύνη, αφού αυτές καταρτίστηκαν από κρατικό φορέα -την Γενική Γραμματεία Δημόσιας Υγείας).

Για να μπουν στην διαδικασία να προσλάβουν ακόμα περισσότερο προσωπικό (τα περί “δεν υπήρχε χρόνος για να γίνουν οι διαγωνισμοί για μόνιμο προσωπικό” μόνο ως κρύο ανέκδοτο ακούγεται, καθώς άπαξ και έβγαινε η κυβέρνηση και έλεγε “ζητάμε π.χ. 30.000 αναπληρωτές” χιλιάδες άνεργοι πτυχιούχοι θα έτρεχαν σαν τους τρελούς για να υποβάλλουν τα δικαιολογητικά τους) ή να δώσουν χρήματα στους δήμους ώστε να πραγματοποιήσουν εργασίες σε σχολικά κτίρια που έκλεισαν την περίοδο της κρίσης και να δημιουργηθούν περισσότερες αίθουσες (και μη τυχόν και βγει κανείς και πει πως λεφτά δεν υπάρχουν) ή να πουν πως “οι μισοί μαθητές θα πηγαίνουν το πρωί, οι άλλοι μισοί το απόγευμα – και το απόγευμα θα βάλουμε τους επιπλέον καθηγητές που θα πάρουμε” ή να βελτιώσουν τα συστήματα τηλεκπαίδευσης… ούτε συζήτηση, μιλάμε για σενάρια επιστημονικής φαντασίας…όλα αυτά θέλουν δουλειά, και προφανώς κανένας από αυτούς δεν είχε την παραμικρή διάθεση για δουλειά.

Και το χειρότερο είναι πως:

α) τώρα που ο κόσμος στα σχολεία έχει αρχίσει και καταλαβαίνει πως όλο αυτό το “μοντέλο” δεν μπορεί να λειτουργήσει,

β) τώρα που όλο και περισσότεροι καθηγητές δηλώνουν πως αδυνατούν να κάνουν τους τροχονόμους και να ζητάνε συνεχώς από τα παιδιά να μένουν σε αποστάσεις και να φοράνε μάσκες, την ώρα που καθημερινά λαμβάνουν διαφορετικές εγκυκλίους για τα υγειονομικά μέτρα

γ) τώρα που όλο και περισσότεροι μαθητές δείχνουν με τον δικό τους τρόπο (ακόμα και με ακραίες μεθόδους, όπως οι καταλήψεις) πως “δεν αντέχουν άλλο” -έχοντας επιδείξει αξιοθαύμαστη υπομονή την περίοδο της καραντίνας και έχοντας ακούσει τα μύρια όσα για την αποφυγή συνωστισμών το καλοκαίρι,

δ) τώρα που τα σχολικά κτίρια παραμένουν ακόμα και τώρα σε “θολά νερά”, με πολύ μεγάλες ελλείψεις σε καθαριστικά υλικά, με τις καθαρίστριες (χωρίς στοιχειώδη εξοπλισμό και με λιγοστά χρήματα ως αμοιβή) να τρέχουν και να μην φτάνουν για να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα, και με κανέναν να μπορεί να απαντήσει στο απλό ερώτημα “ποιος θα παρακολουθήσει αν τηρούνται όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα”

ε) τώρα που άρχισαν να κλείνουν και σχολικές μονάδες λόγω εντοπισμού φορέων του SARS-COV-2 σε παιδιά,

ακόμα και τώρα το υπουργείο Παιδείας και η κ. Κεραμέως μοιάζουν να βρίσκονται σε άλλον πλανήτη!!! Καμία αντίδραση, καμία ενέργεια, καμία σκέψη…το απόλυτο τίποτα!!! Απλά και μόνο λένε “Προσέχετε, προσέχετε, προσέχετε!!!”, και στο τέλος θα πουν “Σας τα λέγαμε!!!” Αλλά ως πότε; Θα περιμένουμε, δηλαδή, μέχρι να καταλάβει η κ. Κεραμέως πως κάνει κρύο στον πλανήτη της, να κατέβει στον πλανήτη Γη και να παραδεχτεί πως έκανε λάθος;

Τι να πει κανείς…

Υ.Γ. 1: Οι ατάκες του στυλ “Δεν ξέραμε πώς θα εξελιχτεί η κατάσταση με τον κορωνοϊό” θα πρέπει, πλέον, να σταματήσουν να ακούγονται (εκτός και αν αυτοί που τις εκστομίζουν έχουν ως σκοπό τους να σατιρίσουν την όλη κατάσταση και να μας κάνουν να γελάσουμε). Τέτοιες ατάκες στερούνται της παραμικρής σοβαρότητας. Διότι ακόμα και αν αύριο εξαφανιζόταν δια μιάς από προσώπου γης ο κορωνοϊός, πάλι οι μαθητές ανά σχολική αίθουσα θα ήταν πάρα πολλοί! Τόσο μα τόσο απλό! Αφήστε, βέβαια, που ουδείς σοβαρός και νοήμων άνθρωπος περίμενε πως ο κορωνοϊός θα μας “άφηνε χρόνους” μέσα στο 2020 (τώρα, μάλιστα, κάποιοι ψελλίζουν πως ο κορωνοϊός θα είναι μαζί μας για πολλά ακόμα χρόνια – έστω και σε μια πιο “χαλαρή” μορφή). Εδώ το εμβόλιο για το AIDS δεν έχει βρεθεί εδώ και 40 χρόνια, θα βρεθεί έτσι εύκολα το εμβόλιο για τον SARS-COV-2 σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα; Αυτά είναι αστεία πράγματα!

Υ.Γ. 2: Την ίδια ώρα, βγαίνουν κάποιοι και μιλούν για πολιτικά-κομματικά κίνητρα πίσω από τις καταλήψεις, απειλώντας μάλιστα πως θα προσφύγουν στον εισαγγελέα για παρακώλυση εκπαιδευτικής διαδικασίας. Και ναι, ο εισαγγελέας μπορεί πλέον να παρέμβει αυτεπάγγελτα – άλλωστε, με εισαγγελική παρέμβαση σταμάτησαν οι καταλήψεις που έλαβαν χώρα τις τελευταίες ημέρες σε σχολεία του νομού Καβάλας – αλλά αυτή τη δουλειά θα κάνουμε; Θα τρέχουμε, δηλαδή, με αστυνομίες και εισαγγελείς για να λειτουργήσουν τα σχολεία;

Υ.Γ. 3: Μια άλλη συνέπεια της ανοργανωσιάς και της απίστευτης ανευθυνότητας που διακατέχει την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας είναι και το γεγονός πως, με αυτή τη συμπεριφορά, έχει κάνει “μάγκες” όλους όσους συγκεντρώνονταν πριν από λίγες εβδομάδες και φώναζαν κατά της χρήσης μασκών! Όλους αυτούς, δηλαδή, που κανένας δεν τους είδε ποτέ όλα αυτά τα χρόνια να αντιδρούν για τα χάλια του εκπαιδευτικού μας συστήματος αλλά που, ξαφνικά, νοιάστηκαν για την παιδεία και το οξυγόνο που αναπνέουν τα παιδιά μας επειδή αποφασίστηκε η υποχρεωτική χρήση μάσκας (να πούμε τίποτα για τον καπνό των τσιγάρων; )

Τους είδαμε όλους αυτούς στις συγκεντρώσεις που πραγματοποίησαν, είδαμε ποιοι ήταν – ήταν, άλλωστε, αρκετά γενναιόδωροι στο να αναρτούν στα social media φωτογραφικό υλικό και βίντεο από την παρουσία τους σε αυτές, σε βαθμό που έκαναν την παρουσία μας στις συγκεντρώσεις εντελώς περιττή (Αν και ορισμένοι εξ αυτών έβλεπαν οράματα και όχι απλά νόμιζαν πως ήμασταν παρόντες, αλλά επέμεναν πως εκστομίζαμε και κατάρες σε βάρος τους!!!!!!).

Το χειρότερο είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία όσων έδωσαν το παρόν σε αυτές τις συγκεντρώσεις είναι γνωστή σε όλους μας για τις ακροδεξιές και φασιστικές ιδεολογίες της (απόδειξη πως και άλλα άτομα που είχαν τις ίδιες ανησυχίες για τις μάσκες αλλά όχι την δική τους ιδεολογία δεν έδωσαν το παρόν στις συγκεντρώσεις). Φανταζόμαστε πως, πάνω που αρχίσαμε σιγά σιγά να πιστεύουμε πως θα ησυχάσουμε από αυτούς (σύντομα αναμένεται και η ετυμηγορία για την δίκη της Χρυσής Αυγής, τον Κυριάκο Βελόπουλο ελάχιστοι τον παίρνουν στα σοβαρά, ενώ ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν έχει την δυναμική που είχε η ΧΑ τα προηγούμενα χρόνια), εκεί στο υπουργείο Παιδείας πρέπει να είναι πολύ “υπερήφανοι” που τους έδωσαν και πάλι βήμα και ευκαιρία να βγουν από το λαγούμι τους…

Για μια ακόμα φορά ξέρουμε πως αυτά που θα γράψουμε δεν θα αρέσουν σε πολλούς “νοικοκυραίους” και “πατριώτες” που δεν είναι ικανοί να δουν μακριά από τη μύτη τους (το ξέρουμε το έργο, γνωστό και χιλιοπαιγμένο εδώ και χρόνια – και “κακοπαιγμένο“, για να λέμε και τα σύκα σύκα). Αλλά παρόλα αυτά θα τα γράψουμε, και σε όποιους αρέσουν…

Μετά από πολλά χρόνια ανυπαρξίας και μυστικοπάθειας (σε βαθμό που θα μπορούσε άνετα να προκαλέσει και παρεξηγήσεις) ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης αποφάσισε να “βγει από το καβούκι” του και να δείξει στην τοπική κοινωνία πως υπάρχει. Έτσι, λοιπόν, το πρωί της Τετάρτης 16 Σεπτεμβρίου 2020 -με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Καθαρισμού των Ακτών, την προσεχή Δευτέρα-, ανέλαβε την πρωτοβουλία να καθαρίσει την παραλία μπροστά από την Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών στο στρατόπεδο Ασημακοπούλου. Έτσι, σε συνεργασία με τον δήμο Καβάλας, πολλές γυναίκες που διαμένουν στην δομή πήραν σακούλες, γάντια και μάσκες και πήγαν στην παραλία για να την καθαρίσουν.

Τα όσα επακολούθησαν -κυρίως μέσα από τα “αδηφάγα” social media– θα σχολιάσουμε στις επόμενες γραμμές:

Ο “άφαντος” και “σνομπ” Δ.Ο.Μ.

α) Ακόμα και τώρα, μετά από 4 (και πλέον) χρόνια που βρίσκεται στην περιοχή μας, ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης προτίμησε να “κρυφτεί” από την τοπική κοινωνία και να την σνομπάρει επιδεικτικά, αποδεικνύοντας πως δεν έχει καταλάβει απολύτως τίποτα από τα λάθη του παρελθόντος. Λάθη που μπορεί (τουλάχιστον στα δικά μας μέρη) να είναι επικοινωνιακά, όμως

– από τη μια έχουν διασπείρει -και συνεχίζουν να διασπείρουν– την καχυποψία στις τάξεις των -ήδη εξαντλημένων από την οικονομική κρίση και αποτελειωμένων από τον κορωνοϊό- συμπολιτών μας,

– και από την άλλη έχουν επιτρέψει στους κάθε λογής αυτόκλητους “υπερπατριώτες” να τριγυρίζουν ελεύθερα και να χύνουν το δήθεν “ελληνικό”, αλλά άκρως φασιστικό δηλητήριό τους – χειροτερεύοντας ακόμα περισσότερο τα πράγματα.

Είναι χαρακτηριστικό πως δεν εστάλη καμία πρόσκληση στα τοπικά ΜΜΕ για να καλύψουν το γεγονός, και πως απλά μια υπάλληλος που απασχολείται στην δομή -η οποία ήταν κάποτε δημοσιογράφος, αν και εδώ και πάρα πολλά χρόνια εργαζόταν στο γραφείο τύπου πρώην βουλευτή της ΝΔ-…τηλεφώνησε από την προηγούμενη ημέρα σε κάποια ΜΜΕ, σε μια προσπάθεια να τα πείσει να καλύψουν δημοσιογραφικά το event.

Αν και είμαστε σχεδόν 9 χρόνια στα τοπικά δημοσιογραφικά δρώμενα (τα 7 εκ των οποίων -σχεδόν- μόνοι μας), για μια ακόμα φορά το Kavala Portal δεν έλαβε πρόσκληση για να καλύψει το γεγονός (έστω και αυτή την τηλεφωνική). Το έχουμε συνηθίσει, πλέον, το τροπάριο αυτό -και τυχόν δικαιολογίες ότι “δεν ήξεραν τα τηλέφωνά μας, ξέχασαν κλπ.” δεν μπορούν ούτε να μας κάνουν να θυμώσουμε αλλά ούτε και να γελάσουμε -μας αφήνουν παγερά αδιάφορους.

Αλλά αν πιστεύουν εκεί στον ΔΟΜ πως με αυτό τον τρόπο θα κάνουν επικοινωνιακή πολιτική και πως θα μπορέσουν να φέρουν τους διαμένοντες στο camp του Ασημακοπούλου πιο κοντά στην τοπική κοινωνία, τότε πλανώνται πλάνην οικτράν – και καλύτερα να μην το συνεχίσουν αυτό το τροπάριο, διότι έτσι κοροϊδεύουν και εμάς αλλά και την τοπική κοινωνία. Και άργησαν να επικοινωνήσουν την παρουσία τους και το έκαναν πρόχειρα και σπασμωδικά…

Εντελώς λάθος χρονική συγκυρία

Μια άλλη λεπτομέρεια που δείχνει το πόσο ανοργάνωτη και σπασμωδική ήταν η προσπάθεια του Δ.Ο.Μ. ήταν και η χρονική συγκυρία στην οποία θέλησαν να ζητήσουν την συνδρομή των μέσων μαζικής ενημέρωσης για την κάλυψη της πρωτοβουλίας για τον καθαρισμό της ακτής του Περιγιαλίου.

Και αυτό διότι όλο τούτο έγινε ελάχιστες μέρες μετά την φωτιά που κατέκαψε το ΚΥΤ της Μόριας και την φωτιά στο ΚΥΤ της Σάμου. 2 φωτιές (ιδίως η πρώτη) που είχαν ως αποτέλεσμα να βγουν στην επιφάνεια πολλά ρατσιστικά και γεμάτα μισανθρωπία ένστικτα -με “αιχμή του δόρατος” το κλασικό, πλέον, μότο “Αυτοί έχουν επιδόματα, φαΐ, στέγη και smartphones, ενώ υπάρχουν χιλιάδες Έλληνες που πεινάνε και δεν έχουν σπίτι. Τους δώσαμε τα πάντα, τους κάναμε καλό και δείτε πώς μας το ανταπέδωσαν! Έξω, ουστ!” ^(*)

Ένας άνθρωπος που ασχολείται σοβαρά με το επικοινωνιακό κομμάτι θα τους έλεγε πως σε αυτή την χρονική συγκυρία δεν θα έπρεπε να κάνουν την παραμικρή κίνηση – ιδίως από τη στιγμή που, εδώ και 4 χρόνια είναι άφαντοι. Αλλά προφανώς τέτοιοι άνθρωποι αποτελούν περιττή πολυτέλεια για τον Δ.Ο.Μ.

Και επειδή όλο και κάποιος θα βγει και θα πει “Μα στις 21 Σεπτεμβρίου γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα καθαρισμού των ακτών. Πότε θέλατε να προχωρήσουμε στην πρωτοβουλία;” θα υπενθυμίσουμε πρόσφατες δηλώσεις του δημάρχου Καβάλας Θόδωρου Μουριάδη ότι “οι διαμένοντες στου Ασημακοπούλου καθαρίζουν συχνά την παραλία του Περιγιαλίου”

Δηλαδή δεν μπορούσαν, από τον ΔΟΜ, να σκεφτούν πως θα έπρεπε εκείνες τις συγκεκριμένες χρονικές στιγμές να προχωρήσουν στην πρωτοβουλία τους;

“Τα δικά μας σκουπίδια είναι καλά, των μεταναστών όχι”

Όχι βέβαια πως θα άλλαζε κάτι στις αντιδράσεις του κόσμου -όπως καταγράφτηκαν στα social media (αλλά τουλάχιστον δεν θα φαινόταν τόσο “προκλητική” η πρωτοβουλία – όπως φάνηκε τώρα…)

Αντιδράσεις οι οποίες, αν καθίσει κανείς και τις διαβάσει προσεκτικά, θα χάσει και το λίγο μυαλό που τυχόν τού έχει απομείνει…

Διότι τι μπορείς να σκεφτείς όταν διαβάζεις σχόλια όπως:

Δικά τους είναι τα σκουπίδια, ας τα μαζέψουν κιόλας. Δηλαδή θα πούμε μπράβο για το αυτονόητο;

“Να φέρουμε και άλλους. Τι καλά παιδιά είναι αυτά”

“Επίδομα δώστε τους. Όλη τη μέρα κάθονται, ας κάνουν και κάτι”

“Όταν το κάνουν οι Έλληνες ούτε καν μια φωτογραφία”

και άλλα πολλά που αλιεύσαμε -ορισμένα από τα οποία είχαν τους γνωστούς χαρακτηρισμούς περί “λαθροόρκ” και “αρουραίων” (Ω ναι, τα διαβάσαμε και αυτά)

Τι μπορείς να σκεφτείς όταν τα διαβάζεις αυτά τα σχόλια και ξέρεις ότι:

– τα σκουπίδια που αφήνουν οι Έλληνες στις παραλίες εδώ και χρόνια είναι πραγματικά αναρίθμητα (ειδικά οι γόπες) αλλά εκείνα δεν μας πειράζουν καν (καθημερινά δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πολύ φωτογραφικό υλικό από σκουπίδια που αφήνουν Έλληνες στις παραλίες λαμβάνουμε στο email μας). Θέλετε να θυμηθούμε τι γινόταν στην ακτή του Περιγιαλίου τόσα χρόνια, προτού δημιουργηθεί η ανοιχτή δομή; Δεν χρειάζεται, διότι όλοι μας ξέρουμε τι γινόταν από τα σκουπίδια, τις πλαστικές σακούλες και τις γόπες (ασχέτως, τώρα, αν κάποιοι δεν θέλουν να τα θυμούνται)

– ακριβώς η ίδια κατάσταση επικρατεί και στους δρόμους και στις συνοικίες της Καβάλας, με σκουπίδια πεταμένα (ως επί το πλείστον) από Έλληνες -μια βόλτα θα πείσει και τον πλέον δύσπιστο, χωρίς φυσικά να ξεχνάμε τις μεγάλες ευθύνες του δήμου για θέματα όπως άπλυτοι κάδοι, χόρτα που δεν κόπηκαν κ.α.

– όσες φορές Έλληνες έχουν καλέσει τα τοπικά ΜΜΕ για να καλύψουν καθαρισμούς ακτών, έχουν τύχει θερμής ανταπόκρισης από τους δημοσιογράφους (αλλά και έχουν δεχτεί διθυραμβικά σχόλια για την πρωτοβουλία τους – ακόμα και από τους ίδιους χρήστες που τώρα λένε “γιατί επαινούμε τους λάθρο; Το αυτονόητο έκαναν”

Τι άλλο, δηλαδή, να πούμε;

Πάντως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, καλό θα είναι να έχουμε υπόψη μας πως όλοι αυτοί που εκφράστηκαν με τέτοια μισανθρωπιά και με τέτοια ρατσιστικά σχόλια (ντυμένες με τον μανδύα του “πατριωτισμού” – λες και μόνο αυτοί δικαιούνται να λέγονται “πατριώτες”) δεν είναι τόσοι πολλοί όσο θέλουν να πιστεύουν πως είναι. Απλά όλοι οι υπόλοιποι -αυτοί που, έστω και μετά από όλα αυτά, επικροτούν την πρωτοβουλία αυτή για τον καθαρισμό της ακτής του Περιγιαλίου) δεν έχουν την διάθεση και την όρεξη να σχολιάσουν θετικά -ίσως και να φοβούνται να μιλήσουν, μη τυχόν και παρεξηγηθούν…

Στρατόπεδο Ασημακοπούλου: Αυτό είναι το καλύτερο οικόπεδο της Καβάλας;

Και για το κλείσιμο…δεν γίνεται να μην το πούμε…

Δεν ήταν λίγοι οι σχολιαστές που ανέφεραν πως το στρατόπεδο Ασημακοπούλου είναι “το καλύτερο οικόπεδο της Καβάλας”

Αλήθεια, όλοι αυτοί που μιλάνε για ένα οικόπεδο-φιλέτο μπήκαν ποτέ τους να το καθαρίσουν; Ζήτησαν ποτέ άδεια από τον στρατό για να μπουν μέσα στο στρατόπεδο και να το καθαρίσουν;

Πρότειναν ποτέ κάποιο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ σχέδιο για το πώς θα ήθελαν να διαμορφωθεί το στρατόπεδο; Και τονίζουμε το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ διότι τα “σχέδια” σε χαρτοπετσέτες και τα “όνειρα” για “μητροπολιτικό πάρκο” δεν είναι συγκεκριμένες προτάσεις…δεν είναι καν προτάσεις!

Την απάντηση την ξέρουμε όλοι μας: ΟΧΙ. Τα υπόλοιπα είναι “να’χαμε να λέγαμε”..

Το μόνο που έκαναν ήταν να ψηφίζουν δημοτικές αρχές που τους έταζαν λαγούς με πετραχήλια και σχέδια πόλης που, ακόμα και σήμερα, είναι βαλτωμένα και “κολλημένα”. Χρόνια τώρα…

---

^(*) Και εννοείται, φυσικά, πως σε μια τέτοια συγκυρία ο φανατισμός είναι τόσο μεγάλος που οποιαδήποτε ψύχραιμη και λογική φωνή επιχειρήσει να ακουστεί “πνίγεται” από την “οχλαγωγία” των social media και όσων απλά δεν τους αρέσει αυτή η φωνή.

Σε βαθμό, μάλιστα, που αδυνατούν (ή, για να είμαστε ειλικρινείς, μάλλον δεν θέλουν) να καταλάβουν πως, στην πραγματικότητα, ήταν το ελληνικό κράτος αυτό που, με τους χειρισμούς του και τις πολιτικές του, οδήγησε στην πυρπόληση της Μόριας.

Φαντάζει εντελώς “κουλό” όλο αυτό, αλλά αν καθίσει κανείς και το δει προσεκτικά θα καταλάβει πως έχουμε δίκιο:

α) εξαρχής το ελληνικό κράτος δεν ήξερε (και δεν ήθελε να ξέρει) πως να εντοπίσει τις εθνικότητες όσων είχαν μπει στην Ελλάδα, αν και είχε τεχνικά την δυνατότητα να το κάνει μέσω της έρευνας των κινητών τηλεφώνων των προσφύγων-μεταναστών (απόδειξη πως έχουν βάλει στην Μόρια, αλλά και αλλού, δίπλα δίπλα φυλές που αιώνες τώρα σκοτώνονται μεταξύ τους),

β) το ελληνικό κράτος ήταν αυτό που κράτησε τα σύνορα και τις θάλασσες ανοιχτές, και που πελάγωσε όταν οι Σκοπιανοί έκλεισαν τα σύνορα στην Ειδομένη,

γ) το ελληνικό κράτος όχι απλά δεν κατάφερε, για πολλά χρόνια, να σταματήσει τις ροές από την Τουρκία, όχι απλά δεν κατάφερε να πείσει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για τα σχέδια της Τουρκίας και τις διευκολύνσεις που παρέχει σε όλους αυτούς τους πρόσφυγες-μετανάστες (διευκολύνσεις γνωστές σε όλους μας) αλλά πληρώνει λεφτά στον Ερντογάν (βάση της συμφωνίας του 2017) για να κρατήσει τους πρόσφυγες-μετανάστες στην Τουρκία (μια χώρα η οποία, σύμφωνα με πρόσφατη απάντηση της αρμόδιας επιτρόπου της ΕΕ Ylva Johansson σε ερώτηση της ευρωβουλευτή Εύας Καϊλή, θεωρείται “ασφαλής χώρα για τους πρόσφυγες”!)

δ) το ελληνικό κράτος επέτρεψε το “ξεσάλωμα” των ΜΚΟ και την μετατροπή της Μόριας σε έναν τόπο που το οργανωμένο έγκλημα, τα ναρκωτικά και η πορνεία δίνουν και παίρνουν -με την “σύμπραξη”, φυσικά, και ντόπιων επιχειρηματιών που μια χαρά λεφτά έχουν βγάλει τόσα χρόνια-, εξαθλιώνοντας όλους τους υπόλοιπους που ζουν εκεί πέρα

ε) το ελληνικό κράτος καθυστερεί επί πόσους και πόσους μήνες να προχωρήσει τις διαδικασίες για να ταυτοποιήσει όλους αυτούς που μένουν στην Μόρια (με αποτέλεσμα όλοι αυτοί να μην μπορούν να πάνε ούτε μπροστά -εκεί που θέλουν να πάνε- αλλά ούτε πίσω -στις πατρίδες τους ή έστω στην Τουρκία-, αφού χωρίς ταυτοποίηση και απόδοση εγγράφων δεν μπορούν ούτε να απελαθούν – ξεχνάμε το “Δουβλίνο ΙΙ”; )

Και πλέον δεν μιλάμε για 4 μήνες αλλά για 4 (και πλέον -από το 2013 ξεκίνησε η Μόρια) χρόνια! Δηλαδή μετά από όλη αυτή την ανοργανωσιά του ελληνικού κράτους και την σταδιακή μετατροπή της Μόριας σε ένα “κολαστήριο” περίμενε κανείς να συγκρατηθούν οι διαμένοντες εκεί; (και δυστυχώς η απάντηση πολλών συμπολιτών είναι “ναι, αυτό περιμέναμε, διότι τους ταΐζουμε και τους ποτίζουμε”)

Αλήθεια, όλοι αυτοί οι “νοικοκυραίοι” και “πατριώτες” θα μπορούσαν να ζήσουν σε ένα τέτοιο μέρος, χωρίς καν να έχουν την δυνατότητα να γυρίσουν ούτε στις πατρίδες τους (από τη στιγμή που δεν έχουν χαρτιά) ;

Το πρωί της Τρίτης 15 Σεπτεμβρίου 2020 γίναμε κοινωνοί της είδησης ότι ένας 60χρονος άνδρας, ο οποίος καταγόταν από την Νικήσιανη, άφησε την τελευταία του πνοή στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης.

Ο 60χρονος άνδρας έπασχε από χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και εισήχθη στις 28 Αυγούστου στο Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας, καθώς είχε εντοπιστεί ως φορέας του κορωνοϊού SARS-COV-2. Την ίδια μέρα μεταφέρθηκε στην Αλεξανδρούπολη για νοσηλεία, ωστόσο η κατάσταση της υγείας του χειροτέρεψε -με αποτέλεσμα να καταλήξει, αργά το βράδυ της Δευτέρας.

Υπό άλλες συνθήκες απλά θα καταχωρούσαμε ως είδηση τον θάνατο του 60χρονου άνδρα, χωρίς πολλές άλλες λεπτομέρειες. Ωστόσο δεν μπορούμε να μην σχολιάσουμε -με θλίψη- αυτό που παρατηρήσαμε:

Το αν ο 60χρονος πέθανε λόγω του κορωνοϊού ή λόγω της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας (η οποία, ενδεχομένως, να επιδεινώθηκε λόγω του κορωνοϊού) ή λόγω κάποιας άλλης νόσου που τον ταλαιπωρούσε ελάχιστη σημασία έχει. Σημασία έχει πως ένας 60χρονος συμπολίτης μας (ο οποίος θα μπορούσε να ζήσει αρκετά ακόμα χρόνια) δεν είναι πια ανάμεσά μας. Και εντάξει, κάποτε θα έρθει αυτή η στιγμή και για εμάς, όμως πάντοτε ένας θάνατος αντιμετωπίζεται ως ένα δυσάρεστο γεγονός.

Με έκπληξη, λοιπόν, διαπιστώσαμε πως σε όλες τις αναρτήσεις της προαναφερθείσας είδησης στα social media υπήρξαν και κάποιοι που “τσέκαραν” με “γελάκι” (“haha”)!

Και επειδή μπορεί κάποιοι να μην κατάλαβαν τι εννοούμε, μιλάμε για το παρακάτω σύμβολο-smiley:

Δεν θα σταθούμε σε αυτούς που σχολίασαν την είδηση λέγοντας πως “δεν υπάρχει κορωνοϊός”, “ο κορωνοϊός είναι μια φάρσα, ένας ιός με ελάχιστη θνητότητα” και πως “ο 60χρονος πέθανε από τα αναπνευστικά του, όχι από τον κορωνοϊό”. Είναι δικαίωμά τους να το λένε και να το γράφουν δημόσια – και υποχρέωσή τους, φυσικά, να δέχονται και την οποιαδήποτε κριτική για αυτό που λένε και γράφουν δημόσια.

Προφανώς, επίσης, είναι δικαίωμα τους να πατήσουν και “haha” (αφού το Facebook παρέχει αυτή την δυνατότητα). Όμως δεν μπορούμε, σε καμία περίπτωση, να καταλάβουμε το σκεπτικό τους.

Τι προσπαθούν, δηλαδή, να δείξουν;

– Ότι χάρηκαν που πέθανε ο άνθρωπος; (ΟΚ, υπάρχουν και οι περιπτώσεις αυτών που νιώθουν μια κάποια ανακούφιση όταν πεθαίνει ένας συνάνθρωπός τους μετά από μακρά ταλαιπωρία -σε στυλ “γλίτωσε ο άνθρωπός μας, ξεκουράστηκε.” Αλλά άλλο το ένα και άλλο το άλλο)

– Ότι εκφράζουν την αντίδρασή τους και την “άρνησή” τους στον κορωνοϊό; Δηλαδή δεν μπορούν να την εκφράσουν κάπου αλλού; Π.χ. στις υπερμεγέθεις μάσκες και στα παγουρίνο (άλλο “χάλι” και τούτο), στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα σχολεία, οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι εξαιτίας του κορωνοϊού, στα παράλογα μέτρα αποφυγής του συνωστισμού (π.χ. κλείσιμο καταστημάτων εστίασης μετά τις 12 τα μεσάνυχτα διότι ο κορωνοϊός κολλάει μέχρι τα μεσάνυχτα αλλά όχι μετά), στις ανακοινώσεις των κρουσμάτων-φορέων και οπουδήποτε αλλού;

Δόξα τω θεώ, υπάρχουν δεκάδες ειδήσεις σχετικά με τον κορωνοϊό στις οποίες μπορεί κανείς να σχολιάσει με αστείο ή ειρωνικό τρόπο. Δεκάδες. Εκεί μπορεί κανείς να πει ότι θέλει, ακόμα και να εκφράσει την άρνησή του στον κορωνοϊό, ακόμα και να πει ότι “μας ψεκάζουν και θα μας βάλουν το τσιπ του Bill Gates”…ακόμα και αυτά!

Αλλά όχι σε θανάτους ανθρώπων! Αυτό το πράγμα, να μας συμπαθάτε, αλλά δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε.

Και εντάξει, μπορεί κανείς να πει πως “δεν τα λέτε καλά, κύριοι δημοσιογράφοι. Ο άνθρωπος δεν πέθανε από τον SARS-COV-2 αλλά από την χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια.” Μπορεί, επίσης, να πει “φτάνει πια με τον κορωνοϊό.” Θα το καταλάβουμε, θα τα κατανοήσουμε.

Αλλά δεν μπορούμε να κατανοήσουμε και να καταλάβουμε το ότι κάποιοι “χαίρονται” με την είδηση ενός θανάτου. Συγχωρέστε μας αλλά δεν μπορούμε…

Και μη μας αρχίσετε με το ότι “δεν γελάμε με το ότι πέθανε κάποιος, γελάμε με αυτά που γράφετε πως πέθανε από τον κορωνοϊό.” Να μας συμπαθάτε και πάλι, αλλά αυτές είναι δικαιολογίες!

Στο τέλος τέλος, αυτό που μένει είναι το “γέλιο” σε μια θλιβερή είδηση. Όλα τα άλλα είναι “να’χαμε να λέγαμε”…

Ο σημερινός “Τηλεβόας” θα κινηθεί λιγάκι διαφορετικά, εκτός της τοπικής επικαιρότητας, με σκοπό να ασχοληθεί με ένα θέμα το οποίο αρχικά δεν μπορούσαμε, αδυνατούσαμε να πιστέψουμε ότι ήταν πραγματικό!

Ο λόγος για την εκπομπή “Big Brother“, η οποία προβάλλεται από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ – μια εκπομπή στην οποία διάφοροι τύποι έχουν μπει σε ένα σπίτι και κάθονται ολημερίς χωρίς να κάνουν τίποτα, με τις κάμερες να παρακολουθούν την ζωή τους.

Θα μας επιτρέψετε να μην εμβαθύνουμε στο κατά πόσο ενδιαφέρον, από τηλεοπτικής άποψης, είναι όλο αυτό το show (εμείς, προσωπικά, δεν έχουμε δει ούτε μια σκηνή του). Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως:

πέραν του ότι το “Big Brother” αποτελεί -κατά γενική ομολογία- την πλέον χαρακτηριστική εικόνα του απόπατου στον οποίο ζει αυτή τη στιγμή η ελληνική τηλεόραση, αλλά και του “επιπέδου” των τηλεθεατών που το παρακολουθούν (άλλωστε, κανένα τηλεοπτικό προϊόν δεν επιβιώνει αν δεν έχει και το τηλεοπτικό του κοινό),

ξεφτιλίζει και διασύρει μια από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της παγκόσμιας πολιτικής λογοτεχνίας, Και εννοούμε φυσικά τον “Μεγάλο Αδελφό“, που “πρωταγωνιστεί” (μιας και ουδέποτε εμφανίζεται) στο “1984” του Τζορτζ Όργουελ – ένα προφητικό (γράφτηκε το 1948 και εκδόθηκε το 1949) και μυθιστόρημα με υψηλά νοήματα και με αρκετά έντονη απαισιοδοξία για την κοινωνία του παρόντος (τότε μέλλοντος).

Τώρα θα μας πείτε: “Μα καλά, τι σας έπιασε και ασχολείστε με το Big Brother;”

Ασχολούμαστε, λοιπόν, με το “Big Brother” διότι τις τελευταίες ώρες κυκλοφορεί στα social media ένα βίντεο, στο οποίο ένας εκ των συμμετεχόντων (κάποιος Αντώνης Αλεξανδρίδης – σας είπαμε, δεν το παρακολουθούμε) ακούγεται να λέει τα εξής:

“Πάω κάθε μέρα σε μια, να αδειάσω το πακέτο…αλλιώς έχει βιασμό”

«Πάω κάθε μέρα σε μια, να αδειάσω το πακέτο…αλλιώς έχει βιασμό» Τι ξεφτίλας..🤡 #Bigbrothergr #bigbrothergreece #bbgr pic.twitter.com/rEJqUmCurW

— greekdramaqueen (@greekdramaqueer) September 6, 2020

Οτιδήποτε και να πούμε για αυτή τη φράση είναι πάρα πολύ λίγο – και μόνο που το ακούει κάποιος θα πρέπει να του έρχεται εμετός.

Δυστυχώς το κακό είναι πως εκεί έξω υπάρχουν αρκετοί “Αντώνηδες” που έχουν ακριβώς την ίδια νοοτροπία με αυτόν. Μια χυδαία και ολότελα αηδιαστική νοοτροπία, που συνοψίζεται στο ότι

– οι γυναίκες δεν μπορούν να είναι τίποτα άλλο από “σκεύη εκτόνωσης” του “φορτίου” των ανδρών

– σε περίπτωση που οι γυναίκες αρνούνται να μετατραπούν σε “σκεύη εκτόνωσης”…κανένα πρόβλημα: τις βιάζουμε! Άφησέ τες να φωνάζουν, να αντιδρούν, να το παίζουν δύσκολες: εμείς είμαστε άνδρες και το κέφι μας θα κάνουμε!

Με απλά λόγια…η νοοτροπία του βιασμού!

Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, δεν νοείται καμία πλάκα σε τέτοια ζητήματα: ο βιασμός δεν σηκώνει την παραμικρή πλακίτσα, δεν είναι αντικείμενο για να το ανεχόμαστε, να το ακούμε απλά και να το προσπερνάμε. Σεξ χωρίς συναίνεση είναι βιασμός -τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα! Τι άλλο πρέπει να γίνει, πια, για να το μάθουμε και να το εμπεδώσουμε όλοι μας;

Και για να τελειώνουμε:

Το να διώξουν από την εκπομπή αυτόν τον δήθεν “άντρα” είναι η εύκολη λύση (κανονικά θα πρέπει να παρέμβει η δικαιοσύνη, από την στιγμή που -εμμέσως πλην σαφώς- δείχνει να παραδέχεται πως έχει διαπράξει βιασμό -ασχέτως αν, κατά την διάρκεια της αποπομπής του, ο συγκεκριμένος παίκτης εμφανίστηκε μετανιωμένος για τα όσα είπε)!

Η δύσκολη λύση είναι αυτή του να σταματήσουν άρον-άρον αυτή την καρικατούρα τηλεοπτικού show που λέγεται “Big Brother”.

Φυσικά και ένα κανάλι όπως ο ΣΚΑΙ δεν θα πάει στην δύσκολη λύση (τουλάχιστον προχώρησε στην εύκολη λύση, την αποπομπή του παίκτη).Βλέπετε, σε μια ελληνική τηλεόραση αυτοσκοπός της οποίας είναι αποκλειστικά και μόνο το χρήμα -οι ποιοτικές παραγωγές, ασχέτως τηλεοπτικού σταθμού, αναζητούνται με το τηλεσκόπιο-, το να ζητάμε (όχι μόνο εμείς αλλά και πολλοί άλλοι συμπολίτες μας, όπως διαπιστώνουμε από τις αντιδράσεις στα social media) το σταμάτημα μιας εκπομπής που στηρίχτηκε αποκλειστικά και μόνο στην “εύκολη” συγκέντρωση χορηγών που θα φέρουν χρήμα στον ΣΚΑΙ είναι επιστημονική φαντασία.

Είναι, όμως, ο μόνος τρόπος να διασώσει ο σταθμός την αξιοπρέπειά του και την υστεροφημία του (όποια έχει μείνει σε αυτόν).

Δεν χρειάζεται, επίσης, να πούμε πως πρέπει να παρέμβει το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης – μιλάμε για τα αυτονόητα πράγματα. Οι δικαιολογίες πως αυτό που είπε ο “άντρας” ονόματι Αντώνης δεν προβλήθηκε από τον ΣΚΑΙ αλλά από την 24ωρη ζωντανή παρακολούθηση -το live streaming της εκπομπής- είναι απλά για γέλια, καθώς μιλάμε για μια παραγωγή του συγκεκριμένου σταθμού. Όπως επίσης είναι για γέλια και αυτό που λένε μερικοί ότι η παρέμβαση του κυβερνητικού εκπροσώπου Στέλιου Πέτσα δεν είναι και τόσο σύννομη καθώς αποτελεί -και καλά- παρέμβαση της κυβέρνησης στο έργο του ΕΣΡ.

Και ναι, μιλάμε για το ίδιο το ΕΣΡ που έχει συμβάλλει και αυτό -με τον δικό του τρόπο- στον ξεπεσμό της ελληνικής τηλεόρασης. Και το να ζητάμε παρέμβαση για μια τέτοια χυδαιότητα από ένα όργανο όπως το ΕΣΡ είναι σαν να ζητάμε από ένα ψάρι να ζήσει στην στεριά…

Τα έχουμε πει εκατοντάδες φορές για όσους διαμένουν στο κέντρο φιλοξενίας του στρατοπέδου Ασημακοπούλου, αλλά κατά πως φαίνεται κάποιοι συνεχίζουν “το βιολί τους”.

Τα έχουμε πει εκατοντάδες φορές πως αυτοί που διαμένουν στου Ασημακοπούλου -όσο και αν αυτό “ξενίζει” τους “λάτρεις” των ακροδεξιών αντιλήψεων ή όσους, στη χάση και στη φέξη, θυμούνται ότι υπάρχει και μια συνοικία που λέγεται Περιγιάλι– είναι άνθρωποι!

Άνθρωποι οι οποίοι απλά έτυχε να γεννηθούν σε άλλη χώρα, σε άλλη φυλή, σε άλλο έθνος!

Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, φυσικά και σε όλους αυτούς που έχουν περάσει κατά καιρούς υπάρχουν και κακοποιά στοιχεία, τα οποία έχουν διαπράξει εγκληματικές ενέργειες. Για αυτούς τηρείται (ή θα πρέπει να τηρείται) η προβλεπόμενη από τον νόμο διαδικασία, χωρίς καμία εξαίρεση.

Αλλά για όλους τους άλλους που βρέθηκαν εδώ (και στην υπόλοιπη Ελλάδα) είτε για να ξεφύγουν από πολέμους και άλλες κακουχίες είτε απλά για να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον οπουδήποτε αλλού το επιθυμούν, και οι οποίοι δεν έχουν προκαλέσει ως τώρα κανένα πρόβλημα που να εμπίπτει στα όσα προβλέπει ο νόμος,

α) το να ζητάμε να σεβαστούν τον λαό και την χώρα που τους φιλοξενεί είναι, μεν, αναγκαίο και ορθό,

β) αλλά εξίσου αναγκαίο και ορθό είναι να σεβόμαστε και εμείς και να μην ξεχνάμε ότι και αυτοί είναι άνθρωποι –με τα δικά τους δικαιώματα και τις δικές τους ανάγκες.

Φαίνεται όμως πως κάποιοι ζητάνε και απαιτούν μονάχα το (α), ξεχνώντας ή προσπερνώντας αδιάφορα το (β)!

Ένας από αυτούς ήταν και ο εκλεγμένος τοπικός σύμβουλος Καβάλας (από το 2010 – μάλιστα παρεξηγήθηκε επειδή σε κάποια δημοσιεύματα δεν έγινε αναφορά στο ότι έχει εκλεγεί) Παύλος Χαβιαρόπουλος, ο οποίος την περασμένη Κυριακή 16 Αυγούστου 2020 προχώρησε στην παρακάτω ανάρτηση στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook:

Τώρα, το πού ακριβώς είδε έλλειψη σεβασμού στον λαό που τους φιλοξενεί ο κ. Χαβιαρόπουλος επειδή οι άνθρωποι βρέθηκαν στην παραλία του Περιγιαλίου, κάθισαν στην αμμουδιά και μπήκαν στην θάλασσα για να κάνουν μπάνιο, αυτό μόνο ο ίδιος μπορεί να το εξηγήσει.

Τι, δηλαδή; Του φάνηκε “αντιαισθητικό” το ότι οι γυναίκες φορούσαν μακρυμάνικα ρούχα και μαντίλες, και μπήκαν με αυτά στην θάλασσα; Αν είναι έτσι (που η αισθητική είναι καθαρά υποκειμενικό θέμα), μήπως να αρχίσουμε να μιλάμε και για “αντιαισθητικές” εμφανίσεις (και συμπεριφορές) Ελλήνων στις θάλασσες και στις ακτές; Αν ναι, κανένα πρόβλημα -έχουμε υλικό για να γράφουμε ως τα Χριστούγεννα…του 2030!!!

Αλήθεια, οι φωτογραφίες από τα σκουπίδια στις παραλίες (αλλά και στα δάση) που λαμβάνουμε καθημερινά (από κάθε γωνιά του νομού Καβάλας) δεν τον έχουν πειράξει ποτέ τον κ. Χαβιαρόπουλο; Οι πεταμένες γόπες, οι πεταμένες σακούλες από φαγητά, νερά και αναψυκτικά (όλα αυτά πεταμένα από Έλληνες αλλά και ξένους παραθεριστές) δεν τον έχουν πειράξει ποτέ τον κ. Χαβιαρόπουλο; Μάλλον όχι…

Φαίνεται, όμως, πως αυτές οι φωτογραφίες έχουν “πειράξει” τους διαμένοντες στου Ασημακοπούλου, καθώς σε πρόσφατες δηλώσεις του ο δήμαρχος Καβάλας (και επικεφαλής της παράταξης με την οποία εκλέχτηκε ο κ. Χαβιαρόπουλος) Θόδωρος Μουριάδης τόνισε πως ομάδες ανθρώπων που διαμένουν στο στρατόπεδο έχουν προχωρήσει σε καθαρισμό της παραλίας (όπως, βέβαια, έχουν κάνει σε άλλες παραλίες και πολλοί ντόπιοι, ομοεθνείς μας – και μπράβο τους, και πολύ καλά έκαναν) – χωρίς να κρύβει, βέβαια, πως υπάρχουν και αυτοί που ρυπαίνουν το περιβάλλον (όπως κάνουμε, δυστυχώς, και ορισμένοι από εμάς).

Τα σχόλια που ακολούθησαν την ανάρτηση του κ. Χαβιαρόπουλου κινήθηκαν στην κατεύθυνση που περιμέναμε – ή, για την ακρίβεια, σε 2 κατευθύνσεις: σε αυτούς που υποστήριξαν χωρίς δεύτερη σκέψη τα λεγόμενα του κ. Χαβιαρόπουλου (με τους γνωστούς χαρακτηρισμούς περί “λαθροεισβολέων” κλπ) και σε αυτούς που εξέφρασαν την έντονη αντίδρασή τους στην ανάρτηση.

Το τι και ποιος σχολίασε την ανάρτηση δεν έχει πλέον μεγάλη σημασία, από την στιγμή που ο κ. Χαβιαρόπουλος διέγραψε την ανάρτηση από το προφίλ του. Άλλωστε, η Καβάλα είναι μια πολύ μικρή κοινωνία και όλοι γνωριζόμαστε -και όλοι μας μπορούμε να προβλέψουμε με σχετική ευκολία το ποιος έγραψε τι. Ωστόσο είναι βέβαιο πως πολύ σύντομα θα βρεθεί ένας άλλος “Χαβιαρόπουλος” που θα πει ακριβώς τα ίδια -ή αντίστοιχα πράγματα. Έχει γίνει πάρα πολλές φορές στο παρελθόν, και είναι βέβαιο πως θα γίνει και στο μέλλον.

Δυστυχώς δεν περιμένουμε πως θα αλλάξει αυτή η κατάσταση στο εγγύς μέλλον. Άλλωστε, τα όσα έγιναν τον περασμένο Σεπτέμβριο στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατοίκων του Περιγιαλίου έξω από την πύλη του στρατοπέδου,

α) με τους χαρακτηρισμούς (από μερίδα διαμαρτυρόμενων) “ρεμάλια” “πιθήκους” και περί “λαθροεισβολής εποίκων“

β) αλλά και με την ακόμα πιο άθλια, αχρεία και ντροπιαστική ατάκα ορισμένων εκ των διαμαρτυρόμενων -σε παρατήρηση πως «τα ίδια ακριβώς λέγανε οι Έλληνες πρόγονοί μας για τους Έλληνες που ήρθαν από την Μικρασία ως πρόσφυγες» (κάτι που δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση, παρά την προσπάθεια κάποιων να το «κουκουλώσουν»)- πως “Καλά κάναμε! Στην χώρα μας είμαστε, ότι θέλαμε κάναμε!!! (μια ατάκα που -μάρτυράς μας ο Θεός- δεν πρόκειται να ξεχάσουμε όσο ζούμε και θα φροντίσουμε, με όλες μας τις δυνάμεις, ώστε να μάθουν και οι επόμενες γενιές πως κάποιοι πρόγονοί τους είπαν αυτό ακριβώς το πράγμα, με πλήρη συναίσθηση και με πλήρη ικανοποίηση)

μάς έδωσαν να καταλάβουμε πως τζάμπα μιλάμε, τζάμπα χαλιόμαστε, τζάμπα ασχολούμαστε. Διότι, όπως λένε μερικές φορές και οι αναρχικοί, “τον φασίστα και αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς!”

Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι άλλο…

Υ.Γ. 1: Το ότι μιλάνε κάποιοι για υποβάθμιση του Περιγιαλίου, την ώρα που οι ίδιοι τους έχουν υποβαθμίσει εδώ και πολλά χρόνια το Περιγιάλι, είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα. Όχι, βέβαια, ότι περιμένουμε και μια σαφή απάντηση (άλλωστε, τόσες εξαγγελίες έχουν γίνει εδώ και πολλά χρόνια για την αξιοποίηση και την αναβάθμιση του Περιγιαλίου, αλλά μέχρι τώρα το μόνο που βλέπουμε είναι “παχιά λόγια” και “τίτλους” – τίποτα παραπάνω)…

Υ.Γ. 2: Για να λέμε βέβαια και του στραβού το δίκιο, μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την εικόνα που έχει σχηματίσει η τοπική κοινωνία για όσους διαμένουν στου Ασημακοπούλου (κατά την ταπεινή μας άποψη, σχεδόν αποκλειστικό μερίδιο ευθύνης – αλλά αυτό μπορεί να τεθεί προς συζήτηση) έχει ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης -αλλά και το πρόσφατα συσταθέν Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής.

Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το πώς διαχειρίζονται τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές (βάζοντας, συχνά, στον ίδιο χώρο ανθρώπους από φυλές που βρίσκονται εδώ και δεκαετίες σε συνεχείς διαμάχες), ούτε με το τι γίνεται στα θαλάσσια ή στα χερσαία σύνορα -άλλωστε, ειδικά ο Έβρος αποτελεί εδώ και χρόνια “πέρασμα” για πολλούς από αυτούς.

Έχει να κάνει (και) με 2 πράγματα:

α) με το “πέπλο σιωπής”, με αυτή την ιδιότυπη “ομερτά” που έχει πέσει πάνω από το στρατόπεδο και δεν επιτρέπει να ακούγεται τίποτα για αυτό, για τους διαμένοντες σε αυτό, τις ανησυχίες τους και τις αγωνίες τους.

Και δεν έχει να κάνει μόνο με τους διαμένοντες σε αυτό (πρόσφυγες, μετανάστες, όπως θέλετε πείτε τους) – που εκεί μπορούμε να το δεχτούμε, ως ένα βαθμό, πως δεν θέλουν οι ίδιοι τους να μιλήσουν ανοιχτά και ζωντανά, και πως δυσκολεύονται να ανοιχτούν σε κάποιον που δεν τον ξέρουν και απλά τον βλέπουν να τους πλησιάζει με ένα κασετοφωνάκι ή ένα μικρόφωνο-

Έχει να κάνει κυρίως με τους επίσημους φορείς που διαχειρίζονται το κέντρο φιλοξενίας -τους επικεφαλής τους ή τους εκπροσώπους τους. Κανείς δεν μιλάει επίσημα, κανείς δεν λέει κουβέντα…

Με αυτή τη σιωπή, όμως, όχι μόνο δεν βελτιώνεται η σχέση μεταξύ των ντόπιων και των προσφύγων-μεταναστών, αλλά διογκώνονται ακόμα περισσότερο οι φωνές όσων εκμεταλλεύονται την αγωνία και την κούραση των συμπολιτών μας για την οικονομική και κοινωνική κρίση που ζουν εδώ και 10 χρόνια -και που όλα δείχνουν πως θα κρατήσει ακόμα περισσότερο- και βρίσκουν αφορμή να ρίξουν όλο το φταίξιμο στους πρόσφυγες, στους μετανάστες και σε όσους “τους έφεραν εδώ”.

Και επίσης θα διογκώνονται ακόμα περισσότερο οι φήμες περί των προσφύγων και των μεταναστών που –δήθεν– “ζουν πλουσιοπάροχα”, με “δεκάδες επιδόματα που πληρώνει ο πεινασμένος ελληνικός λαός” και με τη δυνατότητα “δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ενώ οι Έλληνες πληρώνουν τα πάντα πολύ ακριβά”. Φήμες τις οποίες, αν καθίσει κανείς και ψάξει λίγο προσεκτικά, θα διαπιστώσει αρκετά εύκολα πως αποτελούν απλές φήμες και διαδόσεις -αλλά όσο υπάρχει αυτή η “ομερτά” τόσο θα κυκλοφορούν ελεύθερα οι φήμες.

Όλα αυτά τα έχουμε αναφέρει κατά καιρούς σε εκπροσώπους του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης με τους οποίους έχουμε συνομιλήσει (όχι μόνο εμείς μα και άλλοι συνάδελφοι δημοσιογράφοι) – αλλά “φωνή βοόντως εν τη ερήμω”…

β) με την απίστευτη γραφειοκρατία που διέπει ακόμα και σήμερα το καθεστώς σχετικά με την ταυτοποίηση των προσφύγων και των μεταναστών (οι οποίοι, σε ένα ποσοστό που αγγίζει το 100%, εισέρχονται παράνομα στην Ελλάδα), την διαδικασία απόδοσης ασύλου και την προώθησή τους στους προορισμούς που θέλουν να μεταβούν (ή ακόμα και την επαναπροώθησή τους στην χώρα από την οποία εισήλθαν στην Ελλάδα -σε συντριπτικά μεγάλο ποσοστό αυτή είναι η Τουρκία- σε περίπτωση που αυτό κριθεί αναγκαίο).

Μια γραφειοκρατία η οποία έχει, φυσικά, ως συνέπεια να καθυστερούν πάρα πολύ οι διαδικασίες που προβλέπονται για την διαχείριση των προσφύγων και των μεταναστών, αλλά και να επιτείνεται η αβεβαιότητά τους για το παρόν και το μέλλον (και η αβεβαιότητα, φυσικά, των ντόπιων).

Αντί, λοιπόν, να ασχολείται ο κ. Χαβιαρόπουλος (και ο κάθε Χαβιαρόπουλος) με το αν κάνουν μπάνιο αυτοί οι άνθρωποι και με το αν “ενοχλείται” από την παρουσία τους, μήπως να καθίσει να ασχοληθεί με αυτά που αναφέραμε παραπάνω; Λέμε τώρα…