Απορίες και έκπληξη προκάλεσε μία είδηση που κυκλοφόρησε αργά το βράδυ της Τρίτης και σχετίζεται με το Φεστιβάλ Φιλίππων.

Η είδηση έχει να κάνει με τις προσκλήσεις που δίνονταν όλα αυτά τα χρόνια για τη δωρεάν παρακολούθηση παραστάσεων και εκδηλώσεων του φεστιβάλ.

Με μία απόφαση, λοιπόν, που φέρεται (και λέμε “φέρεται” διότι μέχρι και αυτήν την ώρα δεν έχουμε δει  κάποια  γραπτή επίσημη ανακοίνωση) να έλαβε η δήμαρχος Καβάλας Δήμητρα Τσανάκα, πέφτει “μαχαίρι” στις προσκλήσεις -οι οποίες μέχρι και πέρσι μοιράζονταν αφειδώς  σε πάρα πολλούς συμπολίτες (ακόμα και σε όλους τους δημοτικούς και τοπικούς συμβούλους -αλλά όχι και σε μέλη του ΣΦΓΤ Καβάλας, ο οποίος είχε πρωτοστατήσει στην θέσπιση του Φεστιβάλ το 1957).

Ενδεχομένως σε αυτό το σημείο να αναρωτηθείτε “Πού ακριβώς είναι το πρόβλημα;” Με δεδομένο, μάλιστα, και τον σάλο που είχε προκληθεί στο περσινό φεστιβάλ με αφορμή τις προσκλήσεις που δόθηκαν για την παράσταση “Άγρια Δύση” (και την έντονη αντίδραση του πρωταγωνιστή της Γεράσιμου Σκιαδαρέση),  πολλοί από σας μπορεί να πείτε ότι καλώς έπραξε η κ. Τσανάκα.

Πολύ πιθανόν το ερώτημα αυτό να το θέταμε και εμείς – αν δεν υπήρχε μία μικρή αλλά πολύ σημαντική λεπτομέρεια:

Με βάση τα όσα προβλέπονται από την ίδια απόφαση, οι μόνοι που θα δικαιούνται δωρεάν πρόσκληση είναι οι δημοσιογράφοι που ανήκουν στις Ενώσεις Συντακτών – με επίδειξη της επαγγελματικής τους ταυτότητας!

Η απόφαση αυτή έχει μεν νομική βάση, ωστόσο στερείται οποιασδήποτε λογικής -για πολλούς λόγους, ορισμένους από τους οποίους θα παραθέσουμε στις επόμενες γραμμές:

α) την ώρα που μόνο ο τοπικός τύπος ασχολείται ουσιαστικά με το Φεστιβάλ Φιλίππων (παρά τις σπασμωδικές προσπάθειες που έχουν γίνει, κατά καιρούς, από τους ιθύνοντες του φεστιβάλ για δημοσιοποίηση των παραστάσεων σε πανελλαδικής εμβέλειας ΜΜΕ – και μάλιστα κατά προτεραιότητα, προσπερνώντας τα τοπικά ΜΜΕ), με αυτή την απόφαση αποκλείεται ένα εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι του τοπικού τύπου!

Βλέπετε, οι ενεργοί δημοσιογράφοι που είναι ενταγμένοι στην Ένωση Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης (την “δική” μας Ένωση Συντακτών) είναι μετρημένοι στα δάχτυλα! (τονίζουμε το “ενεργοί”, διότι πολλά μέλη της ΕΣΗΕΜΘ είναι άνεργα και απέχουν από την δημοσιογραφία). Αντίθετα, η μεγάλη πλειοψηφία των ενεργών δημοσιογράφων ΔΕΝ ανήκει σε Ενώσεις Συντακτών (συμπεριλαμβανομένων των δημοσιογράφων στους τοπικούς τηλεοπτικούς σταθμούς -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όλοι οι ρεπόρτερς που τρέχουν καθημερινά για το ρεπορτάζ δεν είναι μέλη της Ένωσης Συντακτών- και των συντακτών πολλών τοπικών εφημερίδων όπως η ΠΡΩΙΝΗ και η ΝΕΑ ΕΓΝΑΤΙΑ -με εξαίρεση τον αγαπητό συνάδελφο Βασίλη Ιωάννου)

Εννοείται, φυσικά, ότι η συντακτική ομάδα του Kavala Portal ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ από την διαδικασία, διότι -ως γνωστόν- οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στο Internet ΔΕΝ έχουν δικαίωμα ένταξης στις Ενώσεις Συντακτών (αν και τα μέλη των ενώσεων έχουν κάνει προσπάθειες για την ένταξη των ιντερνετικών δημοσιογράφων, χωρίς όμως ιδιαίτερη οργάνωση και αποτέλεσμα). Και όλα αυτά την ώρα που είναι σε πλήρη ισχύ το Μητρώο Online Media, και την ώρα που όχι μόνο η εφορεία μάς αναγνωρίζει ως δημοσιογράφους αλλά…και το ίδιο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (το οποίο έχουμε επισκεφτεί 3 φορές -2 ο γράφων στο Στρασβούργο και 1 η συνεργάτριά μας, η Νικολέτα Βαλσαμίδου, στις Βρυξέλλες- χάρη…στην ένταξή μας στο Μητρώο online media!!!)

Το αστείο είναι ότι με αυτή την απόφαση ο δήμος Καβάλας επιτρέπει σε μακροχρόνια άνεργους και απέχοντες από τον κλάδο (αλλά ανήκοντες στην Ένωση Συντακτών) να “παρακάμψουν” ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στον δρόμο για το ρεπορτάζ και να παρακολουθήσουν δωρεάν τις παραστάσεις του φεστιβάλ (υποχρεώνοντας, έτσι, τους υπόλοιπους ενεργούς δημοσιογράφους να πληρώνουν εισιτήριο για να καλύψουν τις παραστάσεις!). Αλλά και πώς να μην το κάνει, όταν επιτρέπει σε δημοσιογράφους να απασχολούνται στον δήμο χωρίς να έχουν σύμβαση (δηλώνοντες, μάλιστα, ακόμα και…συνταξιούχοι!) ;;;

Σε αυτό, όμως, φέρει ακέραια ευθύνη και η ΕΣΗΕΜΘ, καθώς αντί να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να συζητήσει ουσιαστικά με όσους δεν είναι μέλη της προκειμένου να δει τις ανάγκες τους και τα προβλήματά τους και να τους πείσει για το αναγκαίο της ένταξής τους στο κατεξοχήν συνδικαλιστικό τους όργανο (φανταστείτε πως η όλη συζήτηση για την ένταξη των ιντερνετικών δημοσιογράφων υποτίθεται πως ξεκίνησε πριν από 6 χρόνια, αλλά μέχρι τώρα ουδέποτε κληθήκαμε για να ακουστούν και οι δικές μας θέσεις), επιτρέπει σε μακροχρόνια άνεργους να είναι μέλη της, να εξακολουθούν να δηλώνουν “δημοσιογράφοι” και να απαιτούν να εκπροσωπήσουν εργασιακά (αν και άνεργοι οι ίδιοι τους!!!) όχι μόνο τα μέλη της  Ένωσης αλλά και όλους εμάς που δεν είμαστε μέλη της (και αν αναρωτιέστε πού γίνονται όλα αυτά, μην πάτε πολύ μακριά: μείνετε εδώ, στην Καβάλα!)

β) αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι δημοσιογράφοι-μέλη των Ενώσεων Συντακτών είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των δημοσιογράφων που δεν είναι μέλη των ενώσεων παραμένουν “από έξω” όχι λόγω συνειδητής επιλογής (αν και, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, οι Ενώσεις Συντακτών είναι πλέον τόσο πολύ απαξιωμένες που δεν έχουν καταφέρει να πείσουν τους “εκτός” να ενταχτούν στους κόλπους της) αλλά λόγω πολλών άλλων εξωγενών παραγόντων (όπως η ηλικία -στην περίπτωση της Βιβής Σοφιανού-, η πολύ μικρή προϋπηρεσία -στην περίπτωση των ρεπόρτερς των τηλεοπτικών σταθμών-, η εναντίωση σε κάποιον που ήταν μέλος της ΕΣΗΕΜΘ ακόμα και αν ο τελευταίος αποδεδειγμένα ήταν “λάθος” -όπως με τον Νίκο Χαζαρίδη-, ή ακόμα και το εντελώς παράλογο καθεστώς της ουσιαστικής μη αναγνώρισης του Internet εν έτει 2019 -όπως στην δική μας περίπτωση).

Με απλά λόγια, αν οι Ενώσεις Συντακτών λειτουργούσαν με λιγότερο αναχρονιστικούς όρους και είχαν μια μεγαλύτερη και πιο σοβαρή δυναμική, πολλοί από εμάς τους “εκτός” θα το σκεφτόμασταν δύο και τρεις φορές προτού πούμε ένα οριστικό “ΟΧΙ” στην ένταξή μας σε αυτές.

γ) την ώρα που το Φεστιβάλ Φιλίππων δεν διαθέτει επίσημο ιστότοπο -μετά και την πρωτοφανή “γκάφα” με την απώλεια του ονόματος philippifestival.gr, την οποία και είχαμε αποκαλύψει με πρότερο δημοσίευμά μας-, και την ώρα που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη σελίδα του στο Facebook -με αναρτήσεις γραμμένες αποκλειστικά στα ελληνικά (!!!)- η υπόθεση με τις προσκλήσεις προς τους δημοσιογράφους που είναι μέλη των ενώσεων συντακτών περιορίζει απελπιστικά το εύρος όσων θα κληθούν να το καλύψουν δημοσιογραφικά και να ενημερώσουν το ευρύ κοινό για τις παραστάσεις του!

Με βάση, λοιπόν, τα παραπάνω -και με την εκτίμησή μας πως η απόφαση αυτή είναι άκρως εσφαλμένη από πολιτικής άποψης— δηλώνουμε κατηγορηματικά προς πάσα κατεύθυνση ότι:

ΜΕΧΡΙΣ ΟΤΟΥ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΚΑΒΑΛΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ-ΜΕΛΗ ΤΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, ΤΟ KAVALA PORTAL ΡΙΧΝΕΙ “ΜΑΥΡΟ” ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΦΙΛΙΠΠΩΝ!

Αυτό σημαίνει ότι από αυτή τη στιγμή και μετά -και μέχρις ότου αλλάξει η απόφαση της κ. Τσανάκα-  το Kavala Portal:

α) ΔΕΝ θα δημοσιεύσει καμία ανακοίνωση για καμία παράσταση που αφορά το φεστιβάλ (τις οποίες μάς αποστέλλουν κανονικά από το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας)

β) ΔΕΝ θα παραστεί σε καμία συνέντευξη τύπου συντελεστών των παραστάσεων (αν και μάς αποστέλλουν κανονικά από το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας προσκλήσεις για την παρακολούθησή τους)

γ) ΔΕΝ πρόκειται να παρακολουθήσει καμία παράσταση και εκδήλωση του φεστιβάλ (δαπανώντας χρήματα για τις βενζίνες και τα εισιτήρια, την ώρα που κάποιοι “άνεργοι” δημοσιογράφοι θα μπορούν να τις παρακολουθήσουν δωρεάν!)

Αν θέλετε να ενημερωθείτε για τις παραστάσεις του φεστιβάλ, παρακαλούμε όπως αποταθείτε στην απερχόμενη δημοτική αρχή, στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας και σε όσους -λιγοστούς- δημοσιογράφους ανήκουν στις ενώσεις συντακτών. Διότι εμείς απέχουμε…

Το 5ο Kavala Night City Run ανήκει πλέον στο παρελθόν, ωστόσο πέρα από το ρεκόρ συμμετοχής και τις εικόνες από τη νυχτερινή Καβάλα εμείς θα θέλαμε να σταθούμε σε μια “λεπτομέρεια” που μπορεί στους περισσότερους να διέφυγε αλλά κατά την ταπεινή μας άποψη δείχνει πολλά για το ποια είναι η σχέση τόσο ημών όσο και των αυτοδιοικητικών φορέων με τον αθλητισμό.

Οι περισσότεροι από όσους βλέπουν τη φωτογραφία του παρόντος άρθρου θα σταθούν στις νικήτριες του αγώνα. Εμείς, όμως, θα “πιαστούμε” από την κοπέλα που βρίσκεται στα δεξιά – η οποία απένειμε τα μετάλλια στις νικήτριες.

Η κοπέλα αυτή ονομάζεται Ραλού Βλαχοπούλου, κατάγεται από τη Νέα Καρυά Νέστου και τα τελευταία χρόνια ασχολείται εντατικά με τη διοργάνωση και την προώθηση ενός ξεχωριστού αγώνα δρόμου.

Ο λόγος για το Wave Running, έναν αγώνα δρόμου στον οποίο οι συμμετέχοντες καλούνται να καλύψουν μια απόσταση 28 χιλιομέτρων (υπάρχουν και αγώνες 5 και 10 χιλιομέτρων) από τα Άβδηρα ως την Κεραμωτή, τρέχοντας…πάνω στην άμμο, πλάι στο κύμα, διασχίζοντας το Δέλτα του ποταμού Νέστου! Έναν αγώνα δρόμου που έχει λάβει επίσημη στήριξη από τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού και από την Έδρα UNESCO Con-E-Ect , κάτι που δεν έχει γίνει για κανένα αθλητικό γεγονός στο νομό Καβάλας.

Ως Kavala Portal στηρίζουμε και καλύπτουμε από την αρχή αυτή τη διοργάνωση, αλλά αναρωτιόμαστε γιατί δεν κάνει το ίδιο ο Δήμαρχος Νέστου κ. Βαγγέλης Τσομπανόπουλος και η δημοτική αρχή Νέστου, η οποία κρατάει αδιάφορη στάση, όπως έχουμε διαπιστώσει ιδίοις όμμασι. Εξαιρούμε, βέβαια, τον δημοτικό σύμβουλο κ.Νίκο Μαυροθαλασσίτη ο οποίος έπειτα από έκκληση των διοργανωτών προχώρησε σε ψεκασμούς για την καταπολέμηση των κουνουπιών.

Είναι χαρακτηριστικό πως όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουμε δει τον Δήμο Νέστου να στηρίζει τη διοργάνωση, ούτε καν σε επίπεδο προβολής. Για να είμαστε ακριβολόγοι το 2014, πρώτο έτος διεξαγωγής της διοργάνωσης, είχε συμφωνηθεί ότι θα προσέφεραν το λεωφορείο του Δήμου για τη μεταφορά αθλητών. Κάτι που δεν έγινε με αποτέλεσμα οι εθελοντές του WAVE running να μεταφέρουν τους αθλητές στα Άβδηρα με τα ιδιωτικά τους αυτοκίνητα. Το 2015, μετά κόπων και βασάνων, κάλυψαν τα έξοδα των λεωφορείων.

Μάλιστα, στη φετινή διοργάνωση διαπιστώσαμε πως, ενώ αρχικά υπήρχε δέσμευση της δημοτικής αρχής ότι θα μεριμνήσει για την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στο σημείο τερματισμού στην Κεραμωτή, τελικά ούτε αυτή η δέσμευση έγινε πράξη, με αποτέλεσμα οι διοργανωτές να ψάχνουν την τελευταία στιγμή για γεννήτρια!

Στον αντίποδα των παραπάνω βρίσκεται ο Δήμος Καβάλας, ο οποίος στα όρια των αρμοδιοτήτων του προβάλλει σχεδόν οτιδήποτε “κινείται” στον χώρο του αθλητισμού -κάτι που έκανε και στο Kavala Night City Run.

Θα μπορούσε, βέβαια, κάποιος να πει ότι όλο αυτό γίνεται διότι η δημοτική αρχή Νέστου τα “έχει σπάσει” με τους διοργανωτές του WAVE Running. Ωστόσο, με μια “δεύτερη ματιά” διαπιστώνουμε ότι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με άλλες αθλητικές δράσεις:

α) ενώ υπάρχουν σωματεία που δραστηριοποιούνται σε αθλήματα όπως το βόλεϊ και το μπάσκετ (με αξιόλογα αποτελέσματα – ιδίως στο βόλεϊ), οι προπονήσεις και οι αγώνες διεξάγονται σε κλειστά γυμναστήρια…σχολικών μονάδων! Για να είμαστε ειλικρινείς, πάντως, φέτος βλέπουμε μια προσπάθεια για τη διοργάνωση ενός φιλανθρωπικού τουρνουά μπάσκετ, οπότε ας περιμένουμε…

β) εδώ και χρόνια βλέπουμε το ταρτάν στο στάδιο της Χρυσούπολης να είναι παρατημένο και να μη γίνεται καμιά ουσιαστική προσπάθεια για τη βελτίωσή του (κάτι που έχει παρατηρηθεί ακόμα και από ανθρώπους που ασχολούνται με τον στίβο στην Καβάλα), παρά το γεγονός ότι έχουμε κατά καιρούς αθλητές που δραστηριοποιούνται με επιτυχία στον κλασικό αθλητισμό στη Χρυσούπολη.

γ) ενώ βλέπουμε ότι στους άλλους δήμους του νομού διεξάγονται ουκ ολίγες διοργανώσεις μαζικού αθλητισμού (είτε αγώνες δρόμου είτε ποδηλασίας), δεν βλέπουμε κάτι ανάλογο στο δήμο Νέστου (πέραν από τον κολυμβητικό διάπλου Θασοπούλας-Κεραμωτής). Ειδικά στην ποδηλασία (με τη Χρυσούπολη να προσφέρεται, μορφολογικά, για τη χρήση ποδηλάτου), το μόνο που βλέπουμε κατά καιρούς είναι μια ποδηλατική εξόρμηση στο πλαίσιο οικολογικών δραστηριοτήτων όπως το Let’s Do it Greece

δ) ουσιαστικά βλέπουμε τον δήμο Νέστου να στηρίζει θερμά μόνο τα τοπικά ποδοσφαιρικά σωματεία. Δεν λέμε ότι “δεν κάνουν καλά”, απλά αναρωτιόμαστε γιατί το κάνουν μόνο για το ποδόσφαιρο!

Είναι κάτι που μας εκπλήσσει δυσάρεστα, με δεδομένο ότι:

α) όπως αναφέραμε προηγουμένως, η δημοτική αρχή Καβάλας και η “ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ” στηρίζουν έμπρακτα κάθε αθλητική διοργάνωση που διεξάγεται εντός των ορίων του δήμου. Παράλληλα, είναι σε εξέλιξη αξιόλογες προσπάθειες για την αναβάθμιση των αθλητικών μονάδων, όπως το Βερούλειο γήπεδο. Δεν σημαίνει βέβαια ότι είμαστε σε “τέλεια” επίπεδα, αλλά βλέπουμε κινητικότητα και αυτό είναι που μετράει.

β) ανάλογη δραστηριότητα συναντάμε στο δήμο Παγγαίου ακόμη και σε αγώνες όπως τα “Τσαμκιράνεια” και τα “Γιαννούσια” , πολλώ δε μάλλον στο αρκετά δύσκολο Paggaio Trail Run που διεξάγεται τον Μάιο. Πιστεύουμε ότι την επόμενη χρονιά -ένεκα της ανακήρυξης του δήμου σε “Ευρωπαϊκή Πόλη Αθλητισμού”- θα δούμε και άλλες αντίστοιχες πρωτοβουλίες, ιδίως σε επίπεδο βελτίωσης των αθλητικών υποδομών

γ) όπως διαπιστώσαμε τον περασμένο Απρίλιο που επισκεφτήκαμε τη Θάσο για τον ποδηλατικό γύρο του νησιού, ο δήμος Θάσου δείχνει να στηρίζει όλες τις αθλητικές διοργανώσεις που διεξάγονται στο νησί (ποδηλατικός γύρος, αγώνας δρόμου 100 χιλιομέτρων), μπαίνοντας ως κύριος διοργανωτής τους, στηρίζοντάς τους οικονομικά αλλά αφήνοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων στους ανθρώπους που έχουν αναλάβει τη διεξαγωγή τους. Περιμένουμε, βέβαια, να δούμε κάποια εξέλιξη στο λεγόμενο “Αθλητικό Πάρκο Λιμένα”, ένα χώρο που σύμφωνα με τη δημοτική αρχή θα περιλαμβάνει -μεταξύ άλλων- περιπατητικούς χώρους, γήπεδο μπάσκετ, τένις και ποδοσφαίρου 5×5 (ήδη γνωρίζουμε ότι τον περασμένο Ιούλιο εγκρίθηκε ομόφωνα η ένταξή του στο επιχειρησιακό πρόγραμμα του Δήμου Θάσου, όταν αυτό εκπονηθεί / τροποποιηθεί, με συνολικό προϋπολογισμό περίπου 500.000 €)

Τα ερωτήματα είναι αρκετά και -ως ένα βαθμό- εύλογα. Απάντηση θα πάρουμε;

Τις τελευταίες ημέρες διαβάσαμε με ενδιαφέρον 2 διαφορετικά άρθρα -σε διαφορετικά ΜΜΕ- που σχετίζονταν με τη Θάσο και το τουριστικό της προϊόν. Ο τρόπος με τον οποίο γράφτηκαν αυτά τα άρθρα, αλλά και το ποιοι “κρύβονται” πίσω από τη συγγραφή τους, είναι ενδεικτικός του ότι μπορεί να πέρασαν περίπου 50 χρόνια από τον θάνατο του παλιού Έλληνα ηθοποιού Τζαβαλά Καρούσου -που πρωτοείπε τη φράση “Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις” ^(*) -, ωστόσο ακόμα και σήμερα η φράση αυτή όχι απλώς δεν έχει χάσει το νόημά της αλλά παραμένει ιδιαίτερα επίκαιρη.

Το πρώτο άρθρο αναφέρεται σε μια σειρά προτάσεων του ταξιδιωτικού ένθετου του ενημερωτικού ιστότοπου Reader.gr για 10 νησιά ανά την υφήλιο που “θα πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφθούμε” (πατήστε εδώ). Η λίστα αυτή, μάλιστα, αποτελεί ένα μικρό κομμάτι από ένα άλλο άρθρο, αναρτημένο στον δημοφιλή αμερικανικό ενημερωτικό (για θέματα οικονομίας και επιχειρήσεων) ιστότοπο Business Insider, στο οποίο αναφέρονται 100 νησιά “λιγότερο γνωστά” (ο αγγλικός όρος είναι “under-the-radar”) που “θα πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφθούμε” (πατήστε εδώ).

Σε αυτά τα νησιά (και στα 100 του Business Insider και, φυσικά, στα 10 του Reader.gr) ανήκει και η Θάσος!

Σύμφωνα με τους αρθρογράφους του Business Insider, η κατάρτιση του καταλόγου των 100 προτεινόμενων νησιών έγινε από τους σημαντικότερους travel bloggers και ειδικούς στον τομέα του ταξιδιωτικού ρεπορτάζ, καθώς επίσης και από χρήστες του TripAdvisor. Με άλλα λόγια, δηλαδή, από ανθρώπους που εξειδικεύονται στα ταξίδια!

Για την ιστορία, η αναφορά του Business Insider στη Θάσο έχει ως εξής (μεταξύ άλλων):

Γνωστή ως το “Σμαράγδι του Αιγαίου”, η Θάσος σάς δίνει την ευκαιρία να απολαύσετε απίστευτα τοπία και ακρογιαλιές. Διαθέτει, επίσης, πάρα πολλές ταβέρνες για να χαλαρώσετε απολαμβάνοντας το φαγητό σας και το ποτό σας – είναι, στα αλήθεια, τόσο πολύ Ελληνική.

Η θάσος είναι, επίσης, εξαιρετική για τους λάτρεις θαλασσίων αθλημάτων όπως καταδύσεις, ιστιοπλοΐα και καγιάκ. Για να την επισκεφθείτε, παίρνετε το αεροπλάνο με προορισμό την Καβάλα και, ακολούθως, το ferry boat για μια όμορφη διαδρομή διάρκειας 30 λεπτών.

Το δεύτερο άρθρο αναρτήθηκε στον ενημερωτικό για θέματα οικονομίας ιστότοπο insider.gr και φέρει τον τίτλο “Θάσος: Ελάχιστη κατανάλωση … 50 ευρώ για μια ξαπλώστρα” (πατήστε εδώ). Μεταξύ άλλων, το άρθρο αναφέρει τα εξής:

Το αδιαχώρητο επικρατεί σε πολλά «outsider» νησιά όπως είναι για παράδειγμα η Θάσος και η Σαμοθράκη. Με τουρίστες από τα Βαλκάνια αλλά και πολλούς Έλληνες από τη Βόρεια Ελλάδα, οι οποίοι επιλέγουν τα συγκεκριμένα νησιά λόγω εγγύτητας, φαινομενικά οι ντόπιοι επιχειρηματίες από τον κλάδο του Τουρισμού δεν θα έπρεπε να έχουν παράπονο.

Μάλιστα σε κάποιες περιοχές οι τιμολογιακές πολιτικές θυμίζουν … Μύκονο. Για παράδειγμα, επιχειρηματίας που νοικιάζει ξαπλώστρες και ομπρέλες στην παραλία θέτει ως προϋπόθεση για την ενοικίαση την κατανάλωση φαγητών και ποτών στην ταβέρνα που διαθέτει κοντά στις ξαπλώστρες αξίας 50 ευρώ.

Σε άλλη οργανωμένη παραλία, για μια θέση στις ξαπλώστρες της πρώτης σειράς τίθεται η προϋπόθεση ελάχιστης κατανάλωσης 20 ευρώ ενώ το κόστος πέφτει στα 10 ευρώ εάν επιλέξει κάποιος να κάτσει στις πίσω σειρές.

Πρόκειται για μια τακτική marketing η οποία συναντάται και σε άλλες περιοχές και θεωρείται θεμιτή καθώς η οικονομία λειτουργεί στο πλαίσιο του ελεύθερου ανταγωνισμού.

Εξίσου ακριβή είναι και η διαμονή με τα απλά δίκλινα ενοικιαζόμενα δωμάτια (χωρίς θέα) να ξεκινούν από 80 ευρώ ενώ στο νησί υπάρχουν και πολυτελή ξενοδοχεία μεγάλων γνωστών αλυσίδων με αντίστοιχες βέβαια τιμές.

Οι επιχειρηματίες του νησιού μιλώντας στο insider.gr κάνουν λόγο για πολύ συρρικνωμένη τουριστική περίοδο (Ιούλιος-Αύγουστος) ενώ ειδικά για φέτος σημειώνουν ότι δεν δούλεψαν καλά ούτε καν τον Ιούλιο εξαιτίας των καιρικών συνθηκών. Αυτό τους αναγκάζει να πωλούν σε υψηλότερες τιμές για να καταστούν οι επιχειρήσεις τους βιώσιμες ενώ σημαντική «ανάσα» για το νησί της Θάσου αποτελεί το γεγονός ότι βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το λιμάνι της Καβάλας κάτι που την καθιστά εύκολο και φθηνό (όσον αφορά στα έξοδα μεταφοράς) προορισμό για τους Έλληνες της Βόρειας Ελλάδας.

Το άρθρο αυτό προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, πολλές συζητήσεις σχετικά με το κατά πόσο ισχύουν ή όχι οι πληροφορίες που αναφέρει. Ωστόσο, ορισμένες λεπτομέρειες που μπορούμε να κρατήσουμε -βασιζόμενοι και στο δικό μας ρεπορτάζ- είναι οι εξής:

α) Το άρθρο ξεκινάει με αναφορά στη Θάσο και τη Σαμοθράκη, ενώ αμέσως μετά μιλάει αόριστα για “κάποιες περιοχές” με τιμολογιακές πολιτικές που θυμίζουν Μύκονο (χωρίς καν να ξεκαθαρίζεται αν αυτές βρίσκονται στη Θάσο ή στη Σαμοθράκη). Η πρώτη αναφορά “στο νησί” γίνεται στην πρόταση που σχετίζεται με το κόστος των ενοικιαζόμενων δωματίων, ενώ στην τελευταία παράγραφο δείχνει να “ξεκαθαρίζει το τοπίο” σχετικά με το για ποιο νησί μιλάει η αρθρογράφος.

Θα μας πείτε τώρα ότι “αυτό είναι λεπτομέρεια”. Ίσως, αλλά από την άλλη είναι ενδεικτικό του πώς αντιλαμβάνονται μερικοί αρθρογράφοι όρους όπως “γράψιμο κειμένου”, “συντακτικό”, “δομή προτάσεων”, “δομή σκέψης” κ.ά.

β) Δεν γίνεται καμία αναφορά στις πηγές που παρείχαν τις πληροφορίες του άρθρου, ούτε καν στους επαγγελματίες του νησιού που φέρονται να έκαναν δηλώσεις στο insider.gr! Μάλιστα, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό -αλλά μας το μαρτυρούν και οι ίδιοι τους-, δεν έχει γίνει καμία επικοινωνία με ξενοδόχους ή ιδιοκτήτες ενοικιαζόμενων δωματίων (και το αστείο είναι ότι υπάρχουν και οι αντίστοιχοι σύλλογοι, στους προέδρους των οποίων μπορούν οι εκπρόσωποι του τύπου να απευθυνθούν). Και όντως, φέτος η προσέλευση παραθεριστών στη Θάσο δεν άγγιξε τα περσινά επίπεδα, αλλά όλες οι μαρτυρίες που έχουμε κάνουν λόγο για μια γενικά ικανοποιητική τουριστική σαιζόν.

γ) Όσον αφορά τα περί ελάχιστης κατανάλωσης 50 € για ξαπλώστρα, αυτά ισχύουν για το σύνολο ενός σκίαστρου για περισσότερα από 4 άτομα -με ελάχιστη κατανάλωση, σε αυτές τις περιπτώσεις, που δεν ξεπερνάει τα 6 με 8 € ανά άτομο. Σε κανένα άλλο μέρος δεν έχει παρατηρηθεί τέτοια χρέωση για ξαπλώστρες -παρόλο που αυτό γινόταν στο παρελθόν. Αυτό, επίσης, που δείχνει να μην γνωρίζει η αρθρογράφος είναι ότι την περίοδο του Δεκαπενταύγουστου μπορούσε να βρει κανείς εξίσου ποιοτικά και περιποιημένα δωμάτια ακόμα και με 50 € (και όλα αυτά σε μια χρονιά που όντως έχει παρατηρηθεί ότι πολλοί είχαν διατηρήσει τις υψηλές τιμές που είχαν πέρσι στα καταλύματά τους).

δ) Αυτό που παρατηρήσαμε με αρκετό ενδιαφέρον και έκπληξη είναι ότι η εν λόγω αρθρογράφος (ονόματι Πένη Χαλάτση), όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό της, ασχολείται κατά κόρον με θέματα…ενέργειας και κατασκευών -έχοντας γράψει, μόνο για φέτος, 133 άρθρα που σχετίζονται με το ενεργειακό ρεπορτάζ-, και πολύ λιγότερο με το τουριστικό ρεπορτάζ (με μόνο 2 άρθρα μέσα στο 2018, ένα για τη Μύκονο και ένα για τη Θάσο). Δεν αποκλείουμε στο παρελθόν να έχει ασχοληθεί περισσότερο με τον τουρισμό, αλλά σίγουρο είναι ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει “αφοσιωθεί” στο ενεργειακό ρεπορτάζ.

Δικαίωμά της και καλά κάνει (στην τελική, θέματα που αφορούν την ενέργεια είναι πάντα επίκαιρα), αλλά το να γράφει κανείς ένα ρεπορτάζ για έναν τουριστικό προορισμό χωρίς να ψάχνει πηγές, χωρίς να κάνει έστω και μια υποτυπώδη έρευνα ή επίσκεψη σε αυτόν (με την ίδια της να δηλώνει στο Facebook ότι προτιμάει τη Μύκονο για τις διακοπές της), την ώρα μάλιστα που δείχνει μεγαλύτερη εξειδίκευση σε ένα άλλο είδος ρεπορτάζ, είναι σαν να έχουμε έναν πολιτικό ρεπόρτερ και να τον βάζουμε να ασχοληθεί με το μπάσκετ (ή, ακόμα χειρότερα, να περιγράψει αγώνα μπάσκετ)!

Φανταζόμαστε ότι αυτά δεν διδάσκονται σε σχολές δημοσιογραφίας -όπως αυτή που η ίδια της δηλώνει, στο βιογραφικό της, ότι έχει σπουδάσει. Διότι αν όντως διδάσκονται τέτοιες πρακτικές, κάτι δεν πάει καλά…

(*): Πολλοί αποδίδουν τη φράση στον μεγάλο Έλληνα ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη. Ο ίδιος του, όμως, είχε δηλώσει ότι απλά συνεισέφερε στη διάδοσή της.

Λίγο μετά το μεσημέρι της Δευτέρας λάβαμε, μέσω e-mail, το πρόγραμμα του 61ου Φεστιβάλ Φιλίππων -το οποίο θα παρουσιαστεί επίσημα στις 7:30 το απόγευμα, στην αυλή του 7ου Δημοτικού Σχολείου Καβάλας.

Από τη στιγμή, δε, που το πρόγραμμα του φεστιβάλ εστάλη νωρίτερα από τις 7:30, ήταν λογικό να τεθεί (από το γραφείο τύπου του δήμου Καβάλας, από το οποίο και εστάλη το e-mail) εμπάργκο για τη μη δημοσίευσή του πριν από τη στιγμή της παρουσίασης.

Μέχρις εδώ θα έλεγε κανείς πως “όλα καλά”.

Μόνο που, την τελευταία ημέρα του Μαΐου (πριν, δηλαδή, από 11 μέρες) το “κυρίως πιάτο” του προγράμματος του 61ου Φεστιβάλ Φιλίππων -δηλ. οι παραστάσεις στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων- δημοσιεύτηκε σε τοπική εφημερίδα!

Ή, τουλάχιστον, στο 70% του -μιας και ορισμένες παραστάσεις που έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα δεν αναφέρθηκαν στο προαναφερθέν δημοσίευμα.

Δεν μας απασχολεί ιδιαίτερα αν το πρόγραμμα “διέρρευσε” σε τοπικό επίπεδο ή σε κάποιο “αθηναϊκό” ΜΜΕ (το λέμε αυτό διότι ουκ ολίγες φορές έχουν τεθεί παράπονα από τοπικούς δημοσιογράφους και εκδότες για το ότι μαθαίνουν νέα του φεστιβάλ Φιλίππων από…τας Αθήνας).

Αλλά μας απασχολεί το γεγονός ότι η “διαρροή” του προγράμματος Φεστιβάλ Φιλίππων έγινε από ανθρώπους που σχετίζονται με το φεστιβάλ (διότι ποιοι άλλοι είχαν πρόσβαση σε αυτό; ), τους ίδιους ανθρώπους που τώρα (μέσα από την πρόσκληση του δήμου Καβάλας) μάς ζητάνε να τηρήσουμε εμπάργκο και να μη δημοσιεύσουμε το…ήδη δημοσιευμένο πρόγραμμά του Φεστιβάλ!

Και δεν μας ενδιαφέρει αν η διαρροή έγινε π.χ. σε ένα άλλο τοπικό ΜΜΕ (και όχι π.χ. σε εμάς -διότι στο παρελθόν το ακούσαμε και αυτό) -μας ενδιαφέρει το ότι κάποιοι ίσως και να πιστεύουν ότι μπορούν να μας “κοροϊδεύουν”…

Τα συμπεράσματα δικά σας…

Εδώ και πολλά χρόνια οι διάφορες κυβερνήσεις προσπαθούν, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, να θέσουν επί τάπητος το ζήτημα του ανοίγματος των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές. Τελευταίο “φρούτο” αποτελεί η Κοινή Υπουργική Απόφαση που επιτρέπει προαιρετικά τη λειτουργία εμπορικών επιχειρήσεων 32 Κυριακές τον χρόνο (από τον Μάιο ως και τον Οκτώβριο), σε συγκεκριμένες περιοχές στον δήμο Αθήνας, στο παραλιακό μέτωπο, στο αεροδρόμιο και στο ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης -αρχής γενομένης από την προσεχή Κυριακή 16 Ιουλίου.

Κατά καιρούς έχουν ακουστεί διάφορες δικαιολογίες για αυτή την πρεμούρα με τις Κυριακές, όπως:

α) “το ότι σε πολλές χώρες της Ευρώπης τα καταστήματα λειτουργούν και τις Κυριακές”,

β) “η ανάγκη για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας της αγοράς και της ρευστότητας”,

γ) “η ανάγκη για την εξυπηρέτηση του τουριστικού κεφαλαίου”,

Ας τα πιάσουμε ένα ένα -άλλωστε δεν χρειάζονται πολλές γραμμές για να καταρρίψεις τα επιχειρήματα αυτά…

α) Δεν είμαι σε θέση να ξέρω τι γίνεται σε άλλες πόλεις του εξωτερικού, αλλά προσωπικά, όταν επισκέφτηκα πριν από ένα μήνα το Στρασβούργο διαπίστωσα ότι τα εμπορικά καταστήματα ΔΕΝ άνοιγαν τις Κυριακές! Και δεν μιλάμε για μια πόλη “ό,τι και ό,τι” αλλά για την έδρα του Ευρωκοινοβουλίου, μια πλούσια και πολύ τουριστική πόλη, στην οποία διαβιούν πολλοί άνθρωποι από πολλές χώρες της Ευρώπης -οι οποίοι δουλεύουν τις καθημερινές και θα μπορούσαν, ίσως, να αξιοποιήσουν ένα ενδεχόμενο άνοιγμα εμπορικών καταστημάτων την Κυριακή για να κάνουν τις αγορές τους.

Προφανώς, όμως, στο Στρασβούργο “δεν ξέρουν τι τους γίνεται”…

β) Σύμφωνα με μελέτη της Icap Group, το ποσοστό της ανεργίας στην Ελλάδα ανήλθε το 1ο τρίμηνο του 2017 στο 23,9% -μιλάμε για το επίσημο ποσοστό, καθώς το ανεπίσημο αγγίζει το 40%-, ενώ η μακροχρόνια ανεργία έχει παγιωθεί στο 70% και η ανεργία των νέων παραμένει ανησυχητικά υψηλή. Δεν χρειάζεται μυαλό πυρηνικού φυσικού ή επιστήμονα της NASA για να κατανοήσει κάποιος ότι όσοι ανήκουν στις προαναφερθείσες κατηγορίες ή δεν έχουν εισόδημα ή έχουν κάποιο ελάχιστο “χαρτζιλίκι” από “δουλειές του ποδαριού”.

Όχι βέβαια ότι οι υπόλοιποι που εργάζονται αμείβονται με “τρελούς” μισθούς -600 € κατά μέσο όρο (και πολύ είπαμε) στον ιδιωτικό τομέα, κάτι παραπάνω στο δημόσιο. Και φυσικά ούτε να διανοηθούμε να προβλέψουμε ότι κάποια στιγμή οι μισθοί θα αυξηθούν – περισσότερες είναι οι πιθανότητες να αγωνιστούμε στο NBA παρά να αυξηθούν οι μισθοί!!!

Σχόλιο γράφοντος: Εδώ μιλάμε μόνο για τα μισθολογικά. Με τα άλλα εργασιακά δικαιώματα θα ασχοληθούμε στη συνέχεια…

Το ερώτημα είναι κάτι παραπάνω από προφανές (καλό, όμως, είναι να το τονίζουμε ξανά και ξανά, γιατί κάποιοι φαίνεται ότι δεν το καταλαβαίνουν):

Αυτή τη στιγμή, με τις απολαβές των καταναλωτών να είναι ελάχιστες (έστω ΧΧΧ €), τα εμπορικά καταστήματα τις 6 ημέρες που λειτουργούν (στο ωράριο αγοράς) θυμίζουν “στοιχειωμένη πόλη” -ακριβώς διότι δεν πατάει ψυχή σε αυτά.

Αφού, λοιπόν, δεν υπάρχει στον ορίζοντα καμία προοπτική να αυξηθούν οι απολαβές- και να γίνουν π.χ. ΧΧΧ+ΥΥΥ €-, και από τη στιγμή που τα ΧΧΧ € δεν επαρκούν για αγορές στις 6 ημέρες που λειτουργούν τα εμπορικά καταστήματα, πόσες πιθανότητες υπάρχουν να επαρκούν τα ΧΧΧ € για αγορές την Κυριακή;

Ρητορικό το ερώτημα, το καταλαβαίνουμε, αλλά καλό είναι να το θέτουμε…

γ) Ναι, ισχύει αυτό που ονομάζουμε “η ψυχολογία του τουρίστα”. Ναι, ισχύει το ότι αν ένας τουρίστας δει ανοιχτά καταστήματα οι πιθανότητες να αγοράσει κάτι -όσο μικρής αξίας και αν είναι- αυξάνονται.

Αλλά με κάποιο “μαγικό” τρόπο οι κυβερνώντες προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι τουριστικές ανάγκες της Καβάλας είναι ακριβώς οι ίδιες με πόλεις όπως π.χ. τα Ιωάννινα, η Καστοριά, η Τρίπολη ή η Ρόδος! (δεν έχουμε κανένα απολύτως πρόβλημα με τους κατοίκους των πόλεων αυτών, το παράδειγμα είναι τυχαίο). Με κάποιο “μαγικό” τρόπο οι κυβερνώντες προσπαθούν να αποφασίσουν πως όλες οι πόλεις στην Ελλάδα έχουν την ίδια τουριστική κίνηση όλες τις εποχές του χρόνου -ιδίως το καλοκαίρι- και, ως εκ τούτου, τα εμπορικά καταστήματα πρέπει να παραμείνουν ανοιχτά τις Κυριακές για να εξυπηρετήσουν τους τουρίστες!

Για να σοβαρευόμαστε…

Είναι πολλοί αυτοί που βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία να “πατήσουν” στην δημοσιονομική κρίση των τελευταίων ετών και με μόνο σκοπό την αύξηση του ήδη αυξημένου κέρδους τους να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να μας επιστρέψουν σε εργασιακές συνθήκες όπως αυτές που ζούσαν όσοι δούλευαν στα ορυχεία του 19ου αιώνα ή όσοι -αλυσοδεμένοι- κωπηλατούσαν (υπό το φόβο του μαστίγιου) στις γαλέρες που διέσχιζαν τις θάλασσες τους περασμένους αιώνες.

Είναι πολλοί αυτοί που προσπαθούν να μας πλασάρουν απόψεις του στυλ “αν δουλέψετε πολύ, πάρα πολύ, πάρα πάρα πολύ, με ελάχιστα εισοδήματα και χωρίς κανένα άλλο δικαίωμα θα γίνετε ανταγωνιστικοί” (λες και χώρες όπως το Μπαγκλαντές, στις οποίες ισχύουν ακριβώς αυτά που αναφέραμε προηγουμένως, έχουν δει προκοπή…)

Οι τρόποι; Δυστυχώς πολλοί -και με εφαρμογή εδώ και πολλά χρόνια-:

α) ωράρια που ξεπερνάνε σε μόνιμη βάση τις 8 ώρες -και φτάνουν τις 10 ως και τις 12 ώρες ημερησίως.

β) μισθοί που, στο όνομα της κρίσης, περικόπτονται ολοένα και περισσότερο,

γ) παραβίαση κάθε έννοιας ξεκούρασης και ρεπό.

δ) απειλές ότι “άμα δεν σου αρέσει σηκώνεσαι και φεύγεις. Ξέρεις πόσοι περιμένουν απ’ έξω για να πάρουν τη θέση σου;”.

ε) καταπάτηση κάθε είδους δικαιώματος -όπως άδεια λόγω κύησης ή γέννησης ή η δυνατότητα επαναπρόσληψης εργαζόμενου που υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία.

στ) ελάχιστο προσωπικό, στα όρια του “απολύτως απαραίτητου”, χωρίς επιπλέον βάρδιες

ζ) πάταξη οποιασδήποτε φωνής για δικαιότερη μεταχείριση (με το προπέτασμα του “συνδικαλισμού”)

και άλλοι πολλοί…

Και το χειρότερο είναι ότι, ακόμα και τώρα αυτοί οι πολλοί δεν θέλουν να καταλάβουν ότι με το να φέρεσαι στους εργαζόμενούς σου σαν “ζώα” ή σαν δούλους δεν έχεις κανένα απολύτως κέρδος ούτε εσύ ως επιχειρηματίας-εργοδότης. Δεν θέλουν να καταλάβουν ότι με το να επιβάλλεις αυτές τις εργασιακές συνθήκες το μόνο που καταφέρνεις είναι να παίρνεις πάντα ένα “μέτριο” αποτέλεσμα, μια “μέτρια”, μειωμένη απόδοση -που δεν σε κάνει πιο “ανταγωνιστικό”, αντίθετα σε υποβαθμίζει στον ανταγωνισμό (άσε που σου δημιουργεί και κακό όνομα, το οποίο κάποια στιγμή θα πληρώσεις…)

Και για να το δούμε και από καθαρά οικονομική άποψη:

Το ποιον συμφέρει πραγματικά το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές είναι κάτι παραπάνω από προφανές: Πολυκαταστήματα, εμπορικά κέντρα τύπου “The Mall”, πολυεθνικές εταιρείες, μόνο αυτοί μπορούν να ωφεληθούν από το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές (είναι ανέκδοτο και μόνο να το σκεφτόμαστε ότι θα ωφεληθούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις).

Αλλά και αυτοί μόνο στην Αθήνα, άντε και στην Θεσσαλονίκη! Διότι στην επαρχία μπορεί τα αντίστοιχα υποκαταστήματα να ανοίγουν κανονικά αλλά σε καμία περίπτωση η αγοραστική τους κίνηση δεν είναι τέτοια που να δικαιολογεί άνοιγμα τις Κυριακές. Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμα και οι υπεύθυνοι των υποκαταστημάτων στην Καβάλα δηλώνουν (έστω και ανεπίσημα) πως ανοίγουν τις Κυριακές “απλά και μόνο επειδή μάς το είπαν από τα κεντρικά, στα οποία και υπαγόμαστε”, και ότι “Ταλαιπωρούμε τους υπαλλήλους μας, τους εξουθενώνουμε, σπαταλάμε τη μια και μοναδική ημέρα που έχουν για να ξεκουραστούν και να την περάσουν με τους δικούς τους. Και γιατί; Για πενταροδεκάρες -οι οποίες δε θα μπουν και στο ταμείο μας αλλά θα πάνε σε οφειλές!!!”

Θα μπορούσαμε ίσως να δικαιολογούσαμε το ενδεχόμενο να ανοίξουν τα εμπορικά καταστήματα τις Κυριακές αν τυχόν υπήρχε έστω και ένα ελάχιστο κέρδος για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Μέχρι τώρα, όμως, δεν έχει προκύψει κανένα τέτοιο κέρδος. Μα κανένα απολύτως!

Και για να το κλείσουμε, διότι καλές οι διαπιστώσεις αλλά χρειάζονται και λύσεις-προτάσεις:

Όπως ακριβώς υπάρχουν επαγγέλματα στα οποία πρέπει να τηρείται απαραιτήτως το 8ωρο εργασίας και οι Κυριακές, έτσι υπάρχουν και επαγγέλματα που δύσκολα γνωρίζουν ξεκούραση τις Κυριακές. Ξενοδόχοι και ξενοδοχοϋπάλληλοι, εργαζόμενοι σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος (εστιατόρια, καφέ-μπαρ), γιατροί, εργαζόμενοι σε βιομηχανίες, εργαζόμενοι σε πρακτορεία του ΟΠΑΠ, αστυνομικοί, πυροσβέστες, εργαζόμενοι σε αεροδρόμια και λιμάνια, ακόμα και οι δημοσιογράφοι, όλοι αυτοί είναι αναγκασμένοι να δουλέψουν και Κυριακές.

Είναι λάθος, όμως, να μπαίνουμε στο τρυπάκι του να “μαλώνουμε” μεταξύ μας όλοι όσοι δεν δουλεύουν τις Κυριακές με όλους όσους δουλεύουν. Το κάθε επάγγελμα έχει τις δικές του ανάγκες, τις δικές του ιδιαιτερότητες -οι οποίες πρέπει να είναι σεβαστές από όλους μας.

Και από τη στιγμή, δε, που έχουμε να κάνουμε όχι μόνο με τους ντόπιους καταναλωτές αλλά και με τους τουρίστες, η λύση είναι πολύ απλή:

Η αρμοδιότητα για τις Κυριακές να περάσει στα χέρια των κατά τόπους περιφερειακών αρχών (περιφέρεια, αντιπεριφέρειες)!

Αυτές ακριβώς οι αρχές ξέρουν τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και των εργαζόμενων, και στην τελική αυτές τις αρχές μπορεί ο οποιοσδήποτε από εμάς να τις βρει εύκολα και να διαπραγματευτεί με αυτές ή να διαμαρτυρηθεί σε αυτές -σε αντίθεση π.χ. με την κεντρική εξουσία. Αυτές ακριβώς οι αρχές ξέρουν ποιοι πρέπει να δουλέψουν Κυριακές, ποιοι όχι, και σε ποια ακριβώς μέρη πρέπει να εργαστούν και Κυριακές και σε ποια άλλα όχι.

Σαφώς υπάρχουν και άλλες λύσεις-προτάσεις, όπως: πρόσληψη επιπλέον προσωπικού (ιδίως από τις μεγάλες επιχειρήσεις), αυστηρότερη τήρηση της εργασιακής νομοθεσίας κλπ. Δεν τις υποτιμάμε καθόλου -απλά τονίζουμε ότι η εφαρμογή τους είναι πιο δύσκολη, ιδίως στην παρούσα συγκυρία. Αντίθετα, το να δοθεί η αρμοδιότητα των Κυριακών στις περιφερειακές αρχές -οι οποίες και θα αποφασίσουν ανάλογα, για κάθε επάγγελμα- είναι ένα πρώτο βήμα, και μάλιστα άμεσα εφαρμόσιμο.

Τόσο απλό είναι…

Όταν, πριν από 2 χρόνια, ο τότε υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης (και νυν πρόεδρος της Βουλής) Νίκος Βούτσης κατέθεσε στα πρακτικά της Βουλής τις προγραμματικές του δηλώσεις (δεν τις είχε εκφωνήσει λόγω έλλειψης χρόνου), είχε μιλήσει για “χωροταξική αποκλιμάκωση των ΟΤΑ ώστε να γίνουν πλέον αποτελεσματικοί και να καλυφθεί το τεράστιο σημερινό έλλειμμα πρωτογενούς δημοκρατίας”.

Με λίγα λόγια, δηλαδή, μιλούσε για μια αλλαγή στο σχέδιο “Καλλικράτης” με την οποία θα δημιουργούνταν νέοι δήμοι μέσα από τη διάσπαση των ήδη υπαρχόντων δήμων.

Η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη φράση μάς είχε προξενήσει απορίες, δεδομένου ότι το 2015 διανύαμε τον 6ο χρόνο της οικονομικής κρίσης στην οποία έχει μπει η χώρα μας (ακόμα δεν είχαν επιβληθεί τα capital controls), και ήδη οι Καλλικρατικοί δήμοι “στέναζαν” οικονομικά -αν και αυτό οφείλεται, εν πολλοίς, και στο ότι η μεγάλη πλειοψηφία των δήμων ανά την Ελλάδα δεν έχει δημιουργήσει εδώ και πολλά χρόνια τις κατάλληλες υποδομές για να μπορέσει να “παράγει” χρήμα αλλά επαφίεται στις εισφορές των πολιτών, στα χρήματα της πολιτείας (ΚΑΠ, ΣΑΤΑ κλπ) και σε κανένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα.

Αυτό όμως που σίγουρα δεν περιμέναμε εκείνη τη στιγμή ήταν ότι θα προκύψουν ομάδες πολιτών που θα “πιαστούν” από τις προγραμματικές δηλώσεις Βούτση και θα αρχίσουν να πιέζουν για…την άμεση εφαρμογή τους και την…ανεξαρτησία τους!

Αν και, για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, κακώς δεν το περιμέναμε! Βλέπετε, πριν από πολλά χρόνια υπήρχαν περιπτώσεις κατοίκων οικισμών σε διάφορες περιοχές της χώρας (όπως στην Κρήτη -ποιος θα ξεχάσει το Βραχάσι Λασιθίου ή τα Ανώγεια;-, τη Χαλκιδική, τη Λάρισα, τη Μαγνησία και τα Ιωάννινα) που αντιδρούσαν στη συνένωσή τους με άλλους οικισμούς για τη δημιουργία των Καποδιστριακών δήμων. Συνεπώς θα έπρεπε να περιμέναμε πως, αργά ή γρήγορα, θα ξετρυπώνονταν από διάφορα σημεία της χώρας κάθε λογής “μικρά γαλατικά χωριά” (για να θυμηθούμε τον πολυαγαπημένο μας Αστερίξ) που θα διεκδικούσαν την απόσχισή τους και τη μοναχική συμπόρευση “στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα”.

Ακριβώς ένα τέτοιο “μικρό γαλατικό χωριό” στήθηκε και στην περιοχή μας, με τη δημιουργία μιας (ας την πούμε) οργάνωσης με την επωνυμία “Πρωτοβουλία Φιλίππων”, με άγνωστο μέχρι στιγμής αριθμό και ονόματα μελών (πέραν ενός διδάκτορα Ιστορίας ονόματι Τάσου Σαββίδη). Η οργάνωση αυτή, μάλιστα, “έστησε” και ένα blog μέσα από το οποίο επιχειρεί να περάσει τις θέσεις της και να μιλήσει για την ιστορία της περιοχής του πρώην δήμου Φιλίππων.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Δε θα ασχοληθούμε με πιθανές πολιτικές, κομματικές ή ιδεολογικές πεποιθήσεις των μελών της ομάδας αυτής. Δικαίωμά τους να υποστηρίζουν όποιο κόμμα ή ιδεολογία θέλουν (μιας και, με βάση τα όσα έχουμε δει, δεν μοιάζουν να υποστηρίζουν το “μόρφωμα” των νεοναζί της Χ.Α.)

Από τότε πέρασαν 2 περίπου χρόνια, στη διάρκεια των οποίων έγιναν πολλά:

– Ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων εντάχθηκε στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO,

– ο αγωγός φυσικού αερίου TAP συνεχίζει να “εποφθαλμιά” την κοιλάδα των Τεναγών (εκμεταλλευόμενος τις “ευλογίες” της κυβέρνησης που στηρίζει την κατασκευή του -όταν πριν από τις εκλογές υπερθεμάτιζε για την αλλαγή της όδευσης, τις συνεχόμενες καθυστερήσεις στην εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων αγροτών και κατοίκων από το ΣτΕ και τη “βαριεστημένη”, ως και “αδιάφορη”, στάση των επικεφαλής των ΟΤΑ -πέραν του δημάρχου Δοξάτου Δημήτρη Δαλακάκη-, οι οποίοι “ψάχνονται” μέσα από συσκέψεις να μιλήσουν για “αντισταθμιστικά” και “ανταποδοτικά έργα” χωρίς ουσιαστικά να ξέρουν τι θέλουν),

– η Εγνατία Οδός έχει βάλει στο “μάτι” το αισθητικό δάσος του Αμυγδαλεώνα (το οποίο επεκτείνεται και σε περιοχές όπως το Ζυγός) για τη διάνοιξη του Ε61,

– η δήμαρχος Καβάλας Δήμητρα Τσανάκα αποκάλυψε πως διεκδικούσε την Νέα Πέραμο και τη Νέα Ηρακλείτσα, με το δήμαρχο Παγγαίου Φίλιππο Αναστασιάδη να λέει “Αν είναι έτσι, δώστε μας τους Φιλίππους” (λες και μιλάμε για ανταλλαγές καλαθοσφαιριστών του NBA),

– τα νιτρώδη άλατα στα νερά του Ζυγός συνεχίζουν να προκαλούν την ανησυχία των κατοίκων (θυμίζουμε, βέβαια, ότι ο βασικότερος λόγος υπερσυγκέντρωσης νιτρωδών αλάτων ήταν τα λιπάσματα που χρησιμοποιήθηκαν για χρόνια για τις καλλιέργειες της γης),

– οι κάτοικοι του πρώην δήμου Φιλίππων εμφανίζονται (και σε πολλές περιπτώσεις όχι άδικα) απογοητευμένοι από μια δημοτική αρχή που μοιάζει να τους έχει “εγκαταλείψει στην τύχη τους” (ανάλογες αντιδράσεις υπήρχαν, φυσικά και επί των ημερών Σιμιτσή).

Α! Και ένα ακόμη γεγονός, που δεν πρέπει να λησμονούμε: Έχει κάνει την εμφάνισή της μια ομάδα νέων -στη μεγάλη πλειοψηφία τους, καθώς γίνονται δεκτά και μέλη μεγαλύτερης ηλικίας- επιστημόνων με την επωνυμία “Οψόμεθα εις Φιλίππους” (και για όσους μιλήσουν για νομική μορφή, να ενημερώσουμε πως εντός του μήνα θα οριστικοποιηθεί και αυτή), οι οποίοι έχουν βάλει σαν στόχο τους να ετοιμάσουν, να καταθέσουν και να λειτουργήσουν ένα διαφορετικό μοντέλο για την ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής των Τεναγών. Ένα μοντέλο βασισμένο στην αγροτική παραγωγή, στο περιβάλλον, στις τουριστικές δυνατότητες και στα γενικότερα πολιτιστικά χαρακτηριστικά της περιοχής των Τεναγών –με επίκεντρο, φυσικά, τους Φιλίππους.

Κάποιος σε αυτό το σημείο θα περίμενε -ίσως όχι άδικα- να δει την λεγόμενη “Πρωτοβουλία Φιλίππων” να εκμεταλλεύεται αυτή την κατάσταση και να προετοιμαστεί όσο το δυνατόν καλύτερα για να ζητήσει ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ και ΥΠΕΥΘΥΝΑ την ανεξαρτησία του πρώην δήμου Φιλίππων.

Τονίζουμε με κεφαλαία γράμματα τις λέξεις ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ και ΥΠΕΥΘΥΝΑ, διότι η δημιουργία ενός νέου δήμου (όπως και ενός οποιουδήποτε νέου κράτους) μπορεί να είναι μια σχετικά “εύκολη” υπόθεση (ΟΚ, ίσως να είμαστε λίγο υπερβολικοί, αλλά απλά θέλουμε να υπογραμμίσουμε ότι το να δημιουργηθεί ένας νέος δήμος είναι μια απόφαση που μπορεί, θεωρητικά, να την πάρει ο οποιοσδήποτε υπουργός Εσωτερικών και απαιτεί, επί της ουσίας, μια υπογραφή) αλλά το “από εκεί και πέρα” είναι το μακράν δυσκολότερο κομμάτι.

Θα πρέπει να βρεθούν τρόποι εισροής χρημάτων στα ταμεία του νέου δήμου, θα πρέπει να αξιοποιηθούν σημεία όπως ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων ή το Πηλοθεραπευτήριο (το οποίο λογικά θα περάσει στα χέρια του νέου δήμου -εκτός και αν προκύψει καμία ιστορία και το πάρει ο δήμος Δοξάτου), θα πρέπει να βρεθούν λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας των κατοίκων του νέου δήμου (όπως δρόμοι, δίκτυο ύδρευσης, διαχείριση απορριμμάτων), θα πρέπει (ίσως) να τεθούν οι βάσεις για τη δημιουργία τυχόν αναπτυξιακών δομών…και πολλά άλλα.

Μέσα σε αυτά τα 2 χρόνια θα περιμέναμε, λοιπόν, να δούμε έστω και μια αναφορά σε πιθανές προτάσεις πάνω στα προαναφερθέντα ζητήματα (που είναι βέβαιο πως θα τεθούν στην περίπτωση που γίνει ανεξάρτητος ο πρώην δήμος Φιλίππων). Μέχρι τώρα, όμως……σιγή ιχθύος!!!!!!

Ούτε μια πρόταση, ούτε μια ιδέα, ούτε τίποτα…μόνο στείρα αντίδραση, στείρα άρνηση προς το δήμο Καβάλας, μόνο ένα στείρο “να σηκωθούμε να φύγουμε, δεν αντέχουμε άλλο!!!” (θυμίζοντας το “Άστε ντούα” που έλεγαν τα παλιά χρόνια οι Αρβανίτες -στη γλώσσα τους σημαίνει “Έτσι θέλω”- και ο πρωθυπουργός, κατά το 19ο αιώνα, Δημήτριος Βούλγαρης)

Α! Και κάτι σκόρπιες αναφορές ότι η περιοχή του πρώην δήμου Φιλίππων έχει τεράστιες δυνατότητες…κάτι, βέβαια, που ξέρουν ακόμα και οι πέτρες!!!

Εννοείται, φυσικά, ότι δεν έχει υπάρξει ούτε μια αναφορά στη δράση των “Οψόμεθα εις Φιλίππους”. Εννοείται, φυσικά, ότι δεν έχει γίνει έστω και μια προσέγγιση από μεριάς της “Πρωτοβουλίας Φιλίππων” -αν και το κάλεσμα είναι ανοιχτό και απευθύνεται σε όλους όσους επιθυμούν να προσφέρουν-, έστω για να προτείνουν κάτι δικό τους, κάτι που πιστεύουν ότι τα νεαρά μέλη της ομάδας κάνουν λάθος και θα πρέπει να το λάβουν υπόψη ή να το διορθώσουν ή να το βελτιώσουν…

Είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους να δημιουργούν οι πολίτες οποιαδήποτε πρωτοβουλία, οποιαδήποτε ομάδα επιθυμούν να δημιουργήσουν. Το προβλέπει το Σύνταγμα, το προβλέπει η κοινή λογική. Όταν όμως ο λόγος ύπαρξης της πρωτοβουλίας αυτής είναι…η απόσχιση, καλό θα είναι να μας πουν και τι έχουν στο μυαλό τους για την “επόμενη ημέρα”.

Αν όντως έχουν να μας πουν κάτι, ας το παρουσιάσουν δημόσια ώστε να μπορεί ο κόσμος να το κρίνει και να δει αν καλώς πράττουν που θέλουν απόσχιση ή όχι. Τους το έχουμε ζητήσει εδώ και πολλούς πολλούς μήνες αλλά δεν έχουμε δει κάποια απάντηση (ακόμα και μια απάντηση του στυλ “Ετοιμάζουμε τις προτάσεις μας, πάρα πολύ σύντομα θα τις δείτε” θα μας ικανοποιούσε).

Αν, όμως, δεν έχουν να μας πουν κάτι…………

Αναφερθήκαμε νωρίτερα στην επίσκεψη, στο γραφείο του αντιπεριφερειάρχη Καβάλας Θόδωρου Μαρκόπουλου, των εργαζόμενων στις εργολαβικές εταιρείες της ΒΦΛ, οι οποίοι και ζήτησαν την επιτάχυνση των διαδικασιών για την έκδοση άδειας λειτουργίας για την εταιρεία “Λιπάσματα Νέας Καρβάλης Α.Ε.” Όπως όμως θα διαπιστώσατε, η αναφορά μας στην επίσκεψη αυτή ήταν αρκετά σύντομη και ολιγόλογη.

Το “γιατί” δεν έχει να κάνει, βέβαια, με την σπουδαιότητα του γεγονότος όσο με το ότι…δεν ενημερωθήκαμε ποτέ για την επίσκεψη αυτή!

Θα μπορούσαμε να δεχτούμε ως δικαιολογία για αυτό το κενό ενημέρωσης το ενδεχόμενο να μην κατάφεραν οι εργαζόμενοι να εντοπίσουν (μέσω τηλεφώνου ή μέσω e-mail) τον γράφοντα. Ωστόσο η απάντηση που πήραμε από εκπρόσωπο των εργαζόμενων, όταν θέσαμε τις παρατηρήσεις μας λίγες ώρες αργότερα, μάς προκάλεσε μεγάλη έκπληξη:

Δεν σας ενημερώσαμε, κ. Μαρκουλίδη, γιατί εδώ και καιρό έχετε ταχτεί με την απέναντι πλευρά (εννοώντας, βέβαια, τους απολυμένους της βιομηχανίας)

Προφανώς αυτό που θεώρησαν οι εκπρόσωποι των εργαζόμενων είναι πως, καλώντας μονάχα τα “δικά τους” (ή, όπως γράφουμε στον τίτλο του άρθρου μας, τα “φίλια”) ΜΜΕ θα πετύχαιναν μεγαλύτερη και φιλικότερη προς αυτούς προβολή του αγώνα τους και της προσπάθειας που -όπως ισχυρίζονται και δηλώνουν- καταβάλλουν ώστε το εργοστάσιο να παραμείνει ανοιχτό. Λυπούμαστε που το λέμε αυτό, αλλά με τέτοιες “τακτικές” και “τερτίπια” το μόνο που καταφέρνουν οι εκπρόσωποι των εργαζόμενων είναι να απαξιώνουν και να υποβαθμίζουν τις ίδιες τους τις ενέργειες.

Καταλαβαίνουμε, βέβαια, ότι ζούμε σε μια πόλη στην οποία πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι αν δεν δημοσιευτεί κάτι σε εφημερίδα είναι σαν να μην δημοσιεύτηκε ποτέ, και στην οποία ακόμα περισσότεροι είναι αυτοί που ταυτίζουν το internet με το Facebook, αλλά ο κόσμος πλέον εξελίσσεται!

Και το πλέον αστείο της υπόθεσης είναι ότι επέδειξαν αυτή την απαξιωτική συμπεριφορά στο μοναδικό τοπικό ΜΜΕ (εξαιρουμένων, βέβαια, των τηλεοπτικών σταθμών, αν και στο παρελθόν έχουμε”τσακώσει” εργαζόμενους σε αυτούς να μας επαινούν διότι γράψαμε αυτά που δεν “επιτρέπονται οι ίδιοι τους να πουν” -αλλά αυτή είναι μια ιστορία που δε μας αφορά) που επεδίωξε ανοιχτά και δημόσια να έχει μια εφ’όλης της ύλης συζήτηση όχι μόνο με τον πρώην -πλέον- διευθυντή της ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ Νίκο Μπεχράκη (μια συζήτηση που δημοσιοποιήσαμε χωρίς καμία περικοπή ή στρέβλωση, παρά τις προειδοποιήσεις ότι “θα βρούμε τον μπελά μας” -ακόμα τον βρίσκουμε…) αλλά και με όλους τους άλλους διευθυντές των εργολαβικών επιχειρήσεων (όπως τον κ. Αλέξανδρο Γιαννίκο της PFIC ή -προσφάτως- τον κ. Γιάννη Τσάρα της “Λιπάσματα Νέας Καρβάλης”)!

Το πλέον απίστευτο είναι ότι, ενώ από τις 28 Δεκεμβρίου έχουμε καταθέσει αίτημα για να μιλήσουμε εφ’όλης της ύλης με τους επικεφαλής των σωματείων των εργαζόμενων -λαμβάνοντας αρχικά θετική απάντηση και παραπέμποντάς μας στο εγγύς μέλλον για τον προγραμματισμό της συνέντευξης-, μέχρι και σήμερα δεν είχαμε καμία άλλη όχληση! Όταν το αναφέραμε στον εν λόγω εκπρόσωπο -το αίτημα είχε κατατεθεί σε άλλον εκπρόσωπο-, ο ίδιος εξέφρασε την έκπληξη και την απορία του για το ότι δεν είχε πραγματοποιηθεί ως τώρα η συνέντευξη αυτή και δεσμεύτηκε ότι πολύ σύντομα αυτό θα γίνει πράξη.

Για να δούμε…

Κατά τα άλλα, βγήκε η διοικούσα επιτροπή του παραρτήματος Ανατολικής Μακεδονίας του ΤΕΕ και απέστειλε μια ανακοίνωση με την οποία επιχειρεί να υπερασπιστεί τους 2 μηχανικούς-υπαλλήλους της αντιπεριφέρειας Καβάλας οι οποίοι ενεπλάκησαν στις τελευταίες εξελίξεις με την αδειοδότηση της “Λιπάσματα Νέας Καρβάλης”, στις διαμαρτυρίες των απολυμένων της ΒΦΛ για παρακώλυση του έργου της δικαιοσύνης -μιλάμε για την εντολή του εισαγγελέα για την επίδοση μιας σειράς εγγράφων που σχετίζονταν με την αδειοδότηση- και και στις εντάσεις που υπήρξαν με αυτούς. Για την ιστορία, η ανακοίνωση αναφέρει τα εξής:

Η Διοικούσα Επιτροπή του Τμήματος Αν. Μακεδονίας του ΤΕΕ, με αφορμή  τα τελευταία γεγονότα, δηλώνει ομόφωνα ότι συμπαραστέκεται στο πλευρό των δύο συναδέλφων μηχανικών, υπαλλήλων της Διεύθυνσης Ανάπτυξης της Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας, Γιώργο Τουγγελίδη, Δρ. Χημικό Μηχανικό και Μανώλη Κωνσταντινίδη, Μηχανολόγο Μηχανικό. Πρόκειται για συναδέλφους μέλη του Τμήματός μας, εξαιρετικής επιστημονικής κατάρτισης, υπαλληλικής αρτιότητας και αμέμπτου ηθικής.

Καταδικάζει τις επιθέσεις τις οποίες δέχθηκαν και δέχονται οι δύο συνάδελφοι, από όπου και αν προέρχονται. Ειδικότερα, την επίθεση που δέχτηκαν, από απολυμένους – μέλη του σωματείου της ΒΦΛ, στο γραφείο τους στον 5^ο όροφο του κτιρίου της Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας, την Τρίτη 31 Ιανουαρίου και τις κάθε φύσης απειλές, είτε σε σχέση με την άσκηση του υπηρεσιακού τους έργου είτε επί προσωπικού, ως ενέργειες  απολύτως κατακριτέες.

Συγκεκριμένες περιγραφές για τα ως άνω γεγονότα όπως καταγράφηκαν σε μερίδα τοπικών μέσων ενημέρωσης, αποτελούν ελαχιστοποίηση σοβαρότατων συμβάντων.

Είναι επίσης σαφές ότι πρέπει με ψυχραιμία και νηφαλιότητα, να εφαρμοστεί η ισχύουσα νομοθεσία και η αρμόδια Υπηρεσία να φέρει σε πέρας όπως οφείλει, αυτή την σύνθετη διαδικασία, που αφορά την Βιομηχανία Λιπασμάτων, χωρίς αθέμιτες πιέσεις από οποιαδήποτε κατεύθυνση, προς όφελος της κοινωνίας της Καβάλας».

Επ’ αυτής μερικά σχόλια:

α) ουδείς αναφέρθηκε στην επιστημονική κατάρτιση και στην υπαλληλική αρτιότητα των 2 μηχανικών (αλήθεια, η διοικούσα επιτροπή του ΤΕΕ ΑΜ γιατί δεν έκανε αναφορά στην αντίστοιχη ανακοίνωση των υπαλλήλων της ΠΕ Καβάλας, μια ανακοίνωση την οποία θα ζήλευε ακόμα και η Πυθία και με την οποία ουδείς κατάλαβε αν με τον όρο “άγνοια του νομικού πλαισίου” αναφερόταν στους απολυμένους ή στους μηχανικούς)

β) μιας και η ανακοίνωση εξεδόθη μια ημέρα πριν την επίσκεψη των εργαζόμενων στο γραφείο του κ. Μαρκόπουλου, να υποθέσουμε πως το ότι δεν υπήρξε κάποια ανάλογη ανακοίνωση σημαίνει πως η επίσκεψη των απολυμένων ήταν “αθέμιτη πίεση” και η επίσκεψη των εργαζόμενων ήταν “θεμιτή πίεση”; Το σωστό είναι ότι και οι μεν και οι δε θα πρέπει να αφήσουν την αρμόδια Υπηρεσία να εφαρμόσει την ισχύουσα νομοθεσία.

Και λίγα λόγια για το κλείσιμο (και για να λέμε και τα “σύκα σύκα”):

α) Επειδή δεχτήκαμε ερωτήσεις από μερίδα αναγνωστών που ζήτησαν να μάθουν αν γινόντουσαν και στο παρελθόν ατυχήματα στην ΒΦΛ (και όχι μόνο τους τελευταίους μήνες), και επειδή το γεγονός ότι δεν απαντήσαμε αμέσως λόγω φόρτου εργασίας θεωρήθηκε από αυτή την μερίδα αναγνωστών ως “αδυναμία μας να απαντήσουμε” (αν κάποιοι ζουν όλη την ημέρα μέσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι δικαίωμά τους, αλλά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έτσι), θα το γράψουμε μια ακόμα φορά το εξής:

βεβαίως και γινόντουσαν ατυχήματα στο μακρινό παρελθόν. Έχουν καταγραφεί περιστατικά ανθρώπων (το τονίζουμε ξανά: στο μακρινό παρελθόν) που πήραν στα χέρια τους χάρτινα μπουκάλια γάλακτος, νομίζοντας ότι θα πιουν γάλα, αλλά κατά λάθος ήπιαν χημικά. Όπως επίσης και περιστατικά εργαζόμενων που χρησιμοποιούσαν ειδικά “πιστόλια” για να βάζουν καρφιά σε πολύ σκληρές επιφάνειες αλλά κατά λάθος τα χρησιμοποίησαν στα χέρια τους!

Πάντοτε γινόντουσαν ατυχήματα, ουδείς μπορεί να το αμφισβητήσει. Απλά τα περιστατικά έχουν αυξηθεί επικίνδυνα τους τελευταίους μήνες -αυτό έχουμε τονίσει κατ’ επανάληψη.

β) Σχετικά με την ιστορία με τους ρύπους, ας μη γελιόμαστε: πάντοτε υπήρχαν ρύποι, πάντοτε η ατμόσφαιρα μέσα και γύρω από την βιομηχανία δεν ήταν η καθαρότερη δυνατή, ιδίως όταν υπήρχε αέρας που τους μετέφερε προς την Νέα Καρβάλη ή την ανατολική πλευρά της Καβάλας. Παρόλα αυτά -πέρα από το ότι αυτή η προσκόλληση σε μια συζήτηση με ερωτήματα του στυλ “και στο παρελθόν γινόντουσαν αυτά, γιατί καθόμαστε και ασχολούμαστε;” περισσότερο βοηθάει στο να κρύβονται τα προβλήματα κάτω από το χαλί παρά στο να αναδεικνύονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα-, ελάχιστοι είναι αυτοί που μπορούν να αμφισβητήσουν ότι η κατάσταση τις τελευταίες ημέρες είναι αφόρητη. Αν λάβουμε, δε, και τα 2 πρόστιμα που επιβλήθηκαν προ μηνός στην PFIC και ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ για περιβαλλοντικές παραβάσεις, εύκολα οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως κάτι δεν πάει καλά…