Στην ιστορία πέρασε η πρώτη διοργάνωση του “Run Greece” που διεξήχθη στην Καβάλα (το πρωί της Κυριακής 3 Μαΐου 202) –μια διοργάνωση που κατάφερε να συγκεντρώσει το ενδιαφέρον μικρών και μεγάλων συμπολιτών όχι μόνο από την Καβάλα αλλά και από γειτονικές πόλεις.

Από οργανωτικής άποψης (και ειδικά στο θέμα των παροχών προς τους δρομείς) δεν υπήρξανε εκπλήξεις. Σε γενικές γραμμές το “Run Greece Kavala” ήταν ένας τυπικός αγώνας δρόμου μαζικού αθλητισμού για την ένταξη όλο και περισσότερων συμπολιτών κάθε ηλικίας στο δρομικό κίνημα -από τους εκατοντάδες που διεξάγονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα- και για την επίτευξη ατομικών επιδόσεων από δρομείς που έχουν αυτή την επιδίωξη (οι πρωτεύσαντες, μάλιστα, έλαβαν και χρηματικά έπαθλα)

Σίγουρα οι στόχοι αυτοί επετεύχθησαν, αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Είδαμε (μιας και ο γράφων έλαβε μέρος τόσο στα 10 χλμ όσο και στα 5 χλμ) αρκετούς συμπολίτες και συμπολίτισσες να τρέχουν για πρώτη φορά στη ζωή τους και να απολαμβάνουν τη συμμετοχή τους υποσχόμενοι πως θα συνεχίσουν να αθλούνται. Αυτό είναι το πολύ βασικό κέρδος από αυτή τη διοργάνωση.

Προφανώς, μετά από 5 χρόνια απουσίας από τα δρομικά δρώμενα της χώρας, η συμμετοχή δεν θα μπορούσε να φτάσει στα επίπεδα διοργανώσεων που έχουν ή είχαν τη δική τους ιστορία και παρελθόν (όπως το Kavala Night Run). Κάτι που -δυστυχώς- δεν πέρασε ασχολίαστο από μερίδα συμπολιτών που αναρωτήθηκαν “γιατί αναστατώθηκε η πόλη με τόσο λίγο κόσμο” ή που, τις προηγούμενες ημέρες, είχαν επιδοθεί στο γνωστό “άθλημα” της γκρίνιας και των παραπόνων γιατί… δεν θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν με τα αυτοκίνητά τους (τους συνηθίσαμε πια, τους βαρεθήκαμε).

Ωστόσο το σημαντικότερο είναι πως έγινε η αρχή -για την ακρίβεια, έγινε το restart. Με την ελπίδα, φυσικά, να έχουμε και συνέχεια…

Πάντως, ας μη γελιόμαστε: Όσο και αν κάποιοι από την δημοτική μας αρχή ή την διοίκηση της περιφέρειας ΑΜΘ ή και του Επιμελητηρίου Καβάλας (που βοήθησαν στην διεξαγωγή του “Run Greece Kavala”) προσπαθούν να μας πείσουν πως η διοργάνωση θα ενισχύσει την προβολή της Καβάλας και θα ενισχύσει την εξωστρέφεια και την αναπτυξιακή προοπτική της περιοχής, θα τους απογοητεύσουμε:

Την αίγλη και την προβολή που είχε η Καβάλα μέσω του νυχτερινού της αγώνα (του γνωστού και ως “Kavala Night Run”, ο οποίος διαλύθηκε με ευθύνη της σημερινής δημοτικής αρχής που τώρα κόπτεται πως “η στήριξή της είναι δεδομένη σε δράσεις που προάγουν τον μαζικό αθλητισμό” -όπως ειπώθηκε στην συνέντευξη τύπου για την παρουσίαση του “Run Greece Kavala”)

δεν πρόκειται να την αποκτήσει με μια “φασόν” διοργάνωση σε μια “φασόν” διαδρομή (που καμία σχέση δεν είχε, και ούτε θα έχει ποτέ της, με το “Kavala Night Run”).

Μια διοργάνωση, μάλιστα, την αιγίδα της οποίας έχει ο ΣΕΓΑΣ (δηλαδή ούτε αυτό δεν μπορούσαμε να κάνουμε από μόνοι μας τόσοι φορείς), και απλά την μεταφέρει από πόλη σε πόλη με τις ίδιες ακριβώς προδιαγραφές.

Δεν αντιλέγουμε πως χρειάζονται και οι οργανωτικές προδιαγραφές σε έναν αγώνα δρόμου (ή σε οποιαδήποτε άλλη εκδήλωση). Κάθε άλλο -χρειάζονται και παραχρειάζονται. Και σε αυτό το πράγμα είμαστε και θα είμαστε πάντα απαιτητικοί.

Απλά, εκτός από τις προδιαγραφές, ένας αγώνας δρόμου που προσπαθεί να πλασαριστεί ως εκδήλωση για να προβληθεί η Καβάλα (ακόμα και για να έχει επιπλέον τουριστικό ρεύμα) πρέπει να έχει και ένα δικό του “αποτύπωμα”, έναν δικό του “χαρακτήρα”.

Αυτόν τον “χαρακτήρα” τον είχε αναμφίβολα το “Kavala Night Run”. Τον έχουν αγώνες όπως οι ορεινοί που διεξάγονται στο περιαστικό δάσος της Καβάλας, στην Ελευθερούπολη και στο Παγγαίο όρος. Τον έχει ακόμα και ο “Coast 2 Coast” που διεξάγεται τα καλοκαίρια στην Αμμόγλωσα της Κεραμωτής (έχει και κουνούπια, βέβαια, αλλά και αυτά “πλάσματα του θεού” είναι).

Και δυστυχώς το “Run Greece Kavala” δεν είχε -και πολύ φοβόμαστε πως δεν θα έχει και ποτέ- αυτό το “αποτύπωμα”, αυτόν τον “χαρακτήρα”.

Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, πως δεν θα υποστηρίζουμε την διεξαγωγή του “Run Greece Kavala”. Κάθε άλλο: ο γράφων τήν υποστήριξε και έμπρακτα, μέσω της ενεργού συμμετοχής του (και αν και εφόσον είναι υγιής, θα συνεχίσει να την υποστηρίζει έμπρακτα).

Απλά κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται…

Πραγματικά ζούμε καταστάσεις τρέλας σε αυτήν την χώρα – δεν εξηγείται αλλιώς…

Αλήθεια, πώς μπορούν να νιώσουν αυτήν την στιγμή οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι του νομού Καβάλας βλέποντας τον Μακάριο Λαζαρίδη στην θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης;

Πώς μπορούν να νιώσουν αυτην την στιγμή, βλέποντας πως ο άνθρωπος που δεν ήθελαν να συναντήσουν την περασμένη εβδομάδα στο γραφείο του (και καλά για να συζητήσει προβλήματα του κλάδου τους) μπαίνει σε μια θέση από την οποία θα κληθεί -και καλά- να συνομιλήσει μαζί τους για τα προβλήματατου κλάδου τους;

Πώς μπορούν να νιώσουν οι αγρότες της Καβάλας, του Παγγαίου, του Νέστου (και της Θάσου) και οι κτηνοτρόφοι του νομού Καβάλας,

βλέποντας πως ο άνθρωπος για τον οποίον την προηγούμενη εβδομάδα έγραφαν πως:

αδιαφορείς για όλα τα προβλήματα και τις δίκαιες διεκδικήσεις μας, και έκοψες την επαφή και την επικοινωνία, με τους φορείς που εκπροσωπούν τους ανθρώπους του πρωτογενή τομέα στο νομό Καβάλας.

Αυτό όμως που σε χαρακτηρίζει ως βουλευτή, είναι ότι προκαλείς αλαζονικά και ασύστολα σε κάθε σου εμφάνιση σε μέσα ενημέρωσης και υποτιμάς τη νοημοσύνη όλων μας κάνοντας το μαύρο άσπρο, με αποκορύφωμα τα συμπεράσματα και το πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που κατά δήλωσή σου δεν είναι καν σκάνδαλο!!!

Αποφεύγεις όλα αυτά τα χρόνια τους φορείς των αγροτών και χρησιμοποιείς επικοινωνιακά τους απλούς συναδέλφους, για φωτογραφίες και αναρτήσεις.

“επιβραβεύεται” μπαίνοντας στην θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης;

Τι να πει κανείς…

Υ.Γ. 1: Πάντως ήδη διαβάζουμε πάρα πολλά σχόλια από συμπολίτες που εδώ και πολλά χρόνια ανήκουν στο κόμμα της ΝΔ και έχουν κυριολεκτικά “βγει από τα ρούχα τους” με τον ορισμό του Μακάριου Λαζαρίδη στην θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης. Φαίνεται όμως πως αυτά τα σχόλια δεν φτάνουν ως τα αυτιά του Μεγάρου Μαξίμου…

Υ.Γ. 2: Με τον ορισμό του Μαργαρίτη Σχοινά ως υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, φτάσαμε πλέον στους 7 διαφορετικούς υπουργούς Αγροτικής Ανάπτυξης τα τελευταία 7 χρόνια!!! (συνυπολογίζοντας και τον Γιώργο Τσακίρη, υπουργό της υπηρεσιακής κυβέρνησης του Ιουνίου του 2023).

Θέλετε να μην βάλουμε τον κ. Τσακίρη μέσα στον κατάλογο; Κανένα πρόβλημα: 6 διαφορετικοί υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης μέσα σε 7 χρόνια:

1. Μάκης Βορίδης (8 Ιουλίου 2019 – 4 Ιανουαρίου 2021)
2. Σπήλιος Λιβανός (5 Ιανουαρίου 2021 – 7 Φεβρουαρίου 2022)
3. Γιώργος Γεωργαντάς (8 Φεβρουαρίου 2022 – 25 Μαΐου 2023)
4. Λευτέρης Αυγενάκης (27 Ιουνίου 2023 – 14 Ιουνίου 2024)
5. Κώστας Τσιάρας (14 Ιουνίου 2024 – 3 Απριλίου 2026)
6. Μαργαρίτης Σχοινάς (3 Απριλίου 2026 – )

Αν αυτό δεν είναι απόδειξη του ότι δεν υπάρχει ίχνος αγροτικής πολιτικής (ή επιθυμίας για να αποκτήσουμε αγροτική πολιτική), τότε τι είναι;

Αρκετές δημοσιεύσεις διαβάσαμε τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή την έγκριση από το Δημοτικό Συμβούλιο Καβάλας (την περασμένη Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026) της πρότασης που υπέβαλε η ΕΤΑΔ στον δήμο Καβάλας για την παραχώρηση τμήματος της ακτής της Καλαμίτσας.

Για την ιστορία, η πρόταση υπερψηφίστηκε κατά πλειοψηφία, με τον Σπύρο Προυσαεύ (από την παράταξη του Μάκη Παπαδόπουλου) και τον Χρήστο Ποτόλια (της “Λαϊκής Συσπείρωσης Καβάλας”) να καταψηφίζουν -και τον δήμαρχο Καβάλας Θόδωρο Μουριάδη να δηλώνει πως θα λάβει υπόψη του τις παρατηρήσεις που κατατέθηκαν από τους συμβούλους (με προεξάρχοντες τον Γιάννη Εριφυλλίδη και την Αναστασία Ιωσηφίδου) να δηλώνει πως θα συνεχίσει την διαπραγμάτευση με την ΕΤΑΔ ούτως ώστε να καταλήξουν αμφότερες οι πλευρές σε μια τελική σύμβαση -η οποία και πάλι θα πρέπει να εγκριθεί από το δημοτικό συμβούλιο.

Όπως ήταν φυσικό, η απόφαση του ΔΣ Καβάλας (όπως και η ανακοίνωση της πρότασης που κατέθεσε η ΕΤΑΔ) δεν θα μπορούσε παρά να γίνει δεκτή με περίσσια ικανοποίηση από τους δημότες -ειδικά από τα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Κηπούπολης & Καλαμίτσας, αλλά και όσους υπέγραψαν την έκκληση του συλλόγου για εξεύρεση λύσης υπέρ του δήμου.

Ωστόσο, με βάση αυτά που ειπώθηκαν σχετικά με τους όρους της πρότασης της ΕΤΑΔ, αλλά και με βάση το χρονικό σημείο στο οποίο κατατέθηκε η πρόταση,

ταπεινή μας άποψη είναι πως με αυτή τη συμφωνία περισσότερο κερδισμένη είναι η ίδια η ΕΤΑΔ παρά ο δήμος Καβάλας!

Σκεφτείτε λίγο το εξής:

Η παραλία “επέστρεψε” στα χέρια της ΕΤΑΔ περί το 2016, δηλαδή πριν από 10 χρόνια.

Από τότε μέχρι και σήμερα η ΕΤΑΔ δεν ξόδεψε ούτε ένα ευρώ για την συντήρηση της παραλίας και την επισκευή των μεγάλων φθορών που είχαν υποστεί οι εγκαταστάσεις της.

Και χρειάστηκε να έρθει ο νοτιάς για να καταστήσει (πρακτικά) την επισκευή των ζημιών που προκλήθηκαν μη συμφέρουσα για την “τσιγκούνα” ΕΤΑΔ (που τόσα χρόνια δεν έδωσε ούτε ένα ευρώ)

και να την οδηγήσει στο να την προσφέρει στον δήμο Καβάλας,

σε μορφή (κυριολεκτικά) βομβαρδισμένου τοπίου!

Με απλά λόγια, δεν ξόδεψε απολύτως τίποτα η ΕΤΑΔ για την παραλία, άφησε τα στοιχεία της φύσης να την καταστρέψουν, και τώρα με την επίμαχη πρόταση όχι μόνο δεν θα βάλει το χέρι στην τσέπη της για το κομμάτι που θα παραχωρήσει στον δήμο αλλά θα βγάλει και κέρδος!

“Win-Win”, με απλά λόγια, η ΕΤΑΔ…

Και επειδή κάποιοι επικαλούνται (εύλογα) τις πάνω από 8.000 υπογραφές που συλλέχτηκαν μέχρι και το φθινόπωρο για την παραχώρηση της Καλαμίτσας στον δήμο (και προς αποφυγήν παρεξηγήσεως, ο γράφων έχει υπογράψει το αίτημα του Συλλόγου Κηπούπολης-Καλαμίτσας),

ας έχουν υπόψη το ότι όλα αυτά τα χρόνια η ΕΤΑΔ δεν συγκινήθηκε καθόλου από την κατάσταση στην οποία βρέθηκε η Καλαμίτσα,

και “συγκινήθηκε” τελικά… όχι το φθινόπωρο, όταν και συγκεντρώθηκαν οι υπογραφές,

αλλά…τον Φεβρουάριο, με το πέρασμα του νοτιά!

Και φυσικά δεν μπορούμε να περιμένουμε πως η ΕΤΑΔ θα επιστρέψει την παραλία της Καλαμίτσας στην κατάσταση στην οποία την παρέλαβε, πριν από 10 χρόνια, από τον δήμο Καβάλας.

(αν και κανονικά θα έπρεπε να τεθεί από μέρους του δήμου αυτό το ενδεχόμενο, αλλά με την ΕΤΑΔ και το ελληνικό δημόσιο “τρέχα γύρευε”)

Είπαμε… “μην τα θέλουμε και όλα δικά μας”…

Σε κάθε περίπτωση, πλέον το μπαλάκι πέφτει στον δήμο Καβάλας, ο οποίος καλείται τώρα να βρει τα κονδύλια για την επισκευή της παραλίας της Καλαμίτσας και την επαναφορά της στην κατάσταση στην οποία οι πολίτες επιθυμούν να την δουν.

Και αν δούμε τα παραδείγματα του παλιού νοσοκομείου και του “Παλιού Ωδείου” (που το αγοράσαμε “μετά βαΐων και κλάδων” αλλά τελικά το παραχωρήσαμε “άρον άρον” στο παράρτημα Ανατολικής Μακεδονίας του ΤΕΕ),

δεν μπορούμε να πούμε πως είμαστε και ιδιαίτερα αισιόδοξοι.

Είδωμεν…

Ειλικρινά, πάνε καλά εκεί στο υπουργείο Πολιτισμού;

Πώς τους ήρθε, δηλαδή, να σκεφτούν το ενδεχόμενο να καταργήσουν τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα και να τα συγχωνεύσουν σε ένα Περιφερειακό Θέατρο που θα έχει ως έδρα του την έδρα της εκάστοτε περιφέρειας;

Ένα ενδεχόμενο το οποίο ακούστηκε για πρώτη φορά στις Σέρρες, με την δήμαρχο Βαρβάρα Μητλιάγκα να αναφέρεται (στην τελευταία συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Σερρών) σε μια “διαρροή” που προέκυψε από τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών σχετικά με σκέψεις που υπάρχουν στο υπουργείο Πολιτισμού για αναδιάρθρωση ή και κατάργηση των ΔΗΠΕΘΕ!

Αλήθεια, πώς σας ήρθε αυτό κ. Μενδώνη; Το σκεφτήκατε πολύ αυτό;

Δηλαδή την δική σας (αλλά και των προηγούμενων υπουργών Πολιτισμού) ανικανότητα και έλλειψη διάθεσης να στηρίξετε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα ανά την Ελλάδα αποφασίσατε να την “λύσετε” με την κατάργησή τους και την συγχώνευσή τους (ή “αναδιάρθρωση”, όπως αποκαλείται χάρην ευγλωττίας) σε Περιφερειακά Θέατρα;

Διότι μην προσπαθεί κανείς να μας πείσει πως μια τέτοια συγχώνευση θα δώσει την ευκαιρία στο υπουργείο Πολιτισμού να δώσει περισσότερα χρήματα και διευκολύνσεις στα Περιφερειακά Θέατρα για να κάνουν το ίδιο έργο που επιτελούν σήμερα τα ΔΗΠΕΘΕ.

Τα είδαμε τα “χαΐρια” μας με τις συγχωνεύσεις του “Καλλικράτη”. Είδαμε πόσο “καλά” λειτούργησε τόσα χρόνια ο “Καλλικράτης” (φυσικά και μιλάμε ειρωνικά).

Και μη βγείτε και μας πείτε “υπάρχουν κάποια από τα υπάρχοντα ΔΗΠΕΘΕ που δεν λειτουργούν καν”.

Διότι η δική μας ερώτηση θα είναι ακόμα πιο απλή:

“Τι κάνατε, ως υπουργείο Πολιτισμού, τόσα χρόνια για να στηρίξετε αυτά τα ‘νεκρά’ ΔΗΠΕΘΕ ώστε να ‘αναστηθούν’ και να παράξουν έργο;”

Η απάντηση; Απλούστατη και γνωστή σε όλους μας: “Απολύτως τίποτα”

Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, κάνατε κάτι:

Ψαλιδίσατε ακόμα περισσότερο τις επιχορηγήσεις των δήμων για να στηρίξουν τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα.

Με απλά λόγια, τα αφήσατε “στεγνά” και στο έλεος της μοίρας τους.

Και τώρα που τα ΔΗΠΕΘΕ είναι πραγματικά “στεγνά” αποφασίσατε πως ήρθε η ώρα για να τα καταργήσετε!

Μιλάμε για πολύ μεγάλη “εξυπνάδα”!

Και στην τελική, το ότι κάποια ΔΗΠΕΘΕ σε αυτήν την χώρα δεν λειτουργούν επαρκώς σήμερα σημαίνει πως πρέπει να την πληρώσουν και αυτά που όχι μόνο δεν φταίνε αλλά κάνουν εδώ και τόσα χρόνια μια πολύ μεγάλη προσπάθεια για να κρατηθούν όρθια (όπως, εν προκειμένω, το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας) ;

Καταλαβαίνουμε πως για εσάς εκεί στο υπουργείο Πολιτισμού η λύση “πονάει χέρι κόψει χέρι” μοιάζει ως εύκολη λύση -διότι θα σας απαλλάξει από περιττή δουλειά και χρήση φαιάς ουσίας.

Απλά να σας ενημερώσουμε πως δεν θα πάθετε τίποτα άμα δουλέψετε – μην φοβάστε!

Υ.Γ. 1: Με κάτι τέτοιες βλακώδεις αντιλήψεις, πώς να μη βγει μετά ο άλλος και να πει πως “λεφτά για όπλα έχουμε, αλλά λεφτά για πολιτισμό δεν έχουμε”; Άδικο θα έχει;

Υ.Γ. 2: Προσωπικά, πάντως, πιστεύω πως κάποιοι σε αυτόν τον τόπο ίσως και να χαρούν με την τυχόν συγχώνευση και κατάργηση των ΔΗΠΕΘΕ αρκεί να μην δουν στο καλλιτεχνικό τιμόνι του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας την Εύα Οικονόμου-Βαμβακά. Ήδη, μάλιστα, ορισμένοι εξ αυτών προσπαθούν δειλά-δειλά να κάνουν την εμφάνισή τους…

Μπορεί φέτος το καλοκαίρι να συμπληρώνονται 10 χρόνια από την ημέρα που ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων εντάχθηκε στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO,

ωστόσο τα χρονίζοντα προβλήματα που σχετίζονται με το “αθάνατο ελληνικό δημόσιο” παραμένουν στη θέση τους!

Αφορμή για το σχόλιό μας αυτό αποτέλεσε η επερχόμενη άφιξη του κρουαζιερόπλοιου CELEBRITY INFINITY στο επιβατικό λιμάνι της Καβάλας “Απόστολος Παύλος” την Τετάρτη 25 Μαρτίου, και η πρόθεση μιας μερίδας επιβατών του να επισκεφτούν τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίιππων,

μια πρόθεση όμως που έχει ήδη προσκρούσει στο ότι ο χώρος θα είναι κλειστός εκείνη την ημέρα, καθότι εθνική εορτή,

αλλά κυρίως διότι εδώ και χρόνια το προσωπικό που απαιτείται για την απρόσκοπτη και συνεχή λειτουργία του αρχαιολογικού χώρου δεν επαρκεί!

Το πρόβλημα αυτό δεν είναι καινούριο – αντιθέτως, το ότι ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων δεν ανοίγει όλες τις ώρες της ημέρας λόγω έλλειψης προσωπικού είναι γνωστό από πολύ καιρό προτού ενταχτεί στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Το θέμα όμως είναι πως, 10 χρόνια μετά από αυτήν την ένταξη, δεν βλέπουμε να έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα όσον αφορά το πώς αντιμετωπίζει το ελληνικό κράτος τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων.

Δεν μπορούμε να λέμε πως ζούμε σε μια χώρα και σε έναν τόπο που θέλει να ζήσει από την πολιτιστική του και αρχαιολογική του κληρονομιά,

δεν μπορούμε να λέμε πως ζούμε σε μια χώρα και σε έναν τόπο που θέλει να ζήσει από τον τουρισμό (Σχόλιο γράφοντος: Μια κατάσταση που προσωπικά μάς βρίσκει εντελώς αντίθετους, αλλά που δυστυχώς αποτελεί μια πραγματικότητα),

και να μην μπορούμε να αναδείξουμε τουλάχιστον τα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς (ας μην πάμε παραπέρα, ας σταθούμε μόνο σε αυτά)

εξαιτίας των γνωστών αγκυλώσεων του ελληνικού κράτους που αρνείται είτε να προκηρύξει μόνιμες θέσεις προσωπικού είτε έστω να προχωρήσει πιο γρήγορα στη δημοσίευση προκηρύξεων για πρόσληψη έκτακτου προσωπικού.

Μετά από τόσα χρόνια, κάποια παθήματα έπρεπε να μας έχουν γίνει μαθήματα. Αλλά δυστυχώς δεν μας έχουν γίνει μαθήματα…

Δεν είναι η πρώτη φορά που διαπιστώνουμε πως ο ελληνικός λαός δεν είναι και ο πιο έξυπνος του κόσμου, και πως ο πανικός είναι ίσως ο καλύτερος φίλος του (μαζί με την ημιμάθεια, φυσικά)…

Έτσι και σήμερα, λοιπόν, διαβάζουμε και καταγράφουμε διάφορα σενάρια που κάνουν λόγο για κύμα πανικού έξω από τα πρατήρια υγρών καυσίμων, εξαιτίας των συρράξεων και της γενικότερης κατάστασης στο Ιράν και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Ένα κύμα πανικού που συνοδεύεται από ουρές έξω από τα βενζινάδικα, ακόμα και από άδειες δεξαμενές καυσίμων, καθώς κάποιοι φαίνεται να πιστεύουν πως “έρχεται το τέλος του κόσμου”.

Ήδη, μάλιστα, υπήρξαν και κάποια δημοσιεύματα που έκαναν λόγο για “μεγάλες ουρές” έξω από βενζινάδικα στην Καβάλα! Χωρίς, φυσικά, να σκέφτονται αυτοί που τα έγραψαν να συστήσουν στο κοινό τους έστω και την ελάχιστη δυνατή ψυχραιμία!

Άλλωστε, μπροστά στα likes και στα σχόλια (που δεν μετουσιώνονται και σε χρήμα, βέβαια, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία) ποιος δίνει σημασία στην ανάγκη για ψυχραιμία και στον κοινωνικό ρόλο που οφείλουν να έχουν τα ΜΜΕ…

Όλο αυτό παρά τις διαβεβαιώσεις των ίδιων των πρατηριούχων (και των διοικούντων στα σωματεία τους) ότι υπάρχει επάρκεια σε καύσιμα. Ανάλογη ήταν και η τοποθέτηση του μέλους του ΔΣ των πρατηριούχων Καβάλας Μιχάλη Μεταξά, ο οποίος μιλώντας στο Kavala Portal τόνισε πως “υπάρχουν επαρκή αποθέματα καυσίμων σε όλη την Ελλάδα, δεν υπάρχει κανένας λόγος πανικού. Εδώ στα μέρη μας έχουμε μια μικρή αύξηση στην αγοραστική κίνηση, αλλά όχι σε βαθμό που να δικαιολογεί τόσο μεγάλο πανικό. Και ναι, δυστυχώς πάντα υπάρχει ο φόβος για αύξηση των τιμών στα καύσιμα, αλλά -ακόμα και έτσι- δεν χρειάζεται να υπάρχει πανικός.”

Αλλά “στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα”!

Ειδικά όταν υπάρχουν και οι “δημοσιογράφοι”…

Μπορεί να έχει περάσει, πλέον, στο παρελθόν το συλλαλητήριο που διοργανώθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου 28 Φεβρουαρίου 2026 στην κεντρική πλατεία της Καβάλας με αφορμή την συμπλήρωση 3 ετών από την σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών,

ωστόσο δεν μπορούμε να αφήσουμε ασχολίαστο κάτι που παρατηρήσαμε στη διάρκεια του συλλαλητηρίου,

όχι μόνο στην κεντρική πλατεία αλλά και στους γύρω δρόμους.

Όσο και αν προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν ότι η προσέλευση ήταν μεγάλη, η αλήθεια είναι πως όχι μόνο δεν άγγιζε τα περσινά επίπεδα (των περίπου 20.000 συγκεντρωθέντων), αλλά ούτε κυμάνθηκε στα επίπεδα που ίσως να περίμεναν οι διοργανωτές.

Η αλήθεια βέβαια είναι πως, αν και ως ένα βαθμό περιμέναμε την προσέλευση να μην είναι ιδιαίτερα μεγάλη (ένεκα τόσο της ώρας διεξαγωγής όσο και της έλλειψης ενός ευρύτερου καλέσματος -σε αντίθεση με πέρσι),

από ένα σημείο και μετά οι εικόνες που αντικρίσαμε στο κέντρο της Καβάλας κατά τη διάρκεια του συλαλλητηρίου και λίγο αργότερα,

δηλ. κόσμος απλά να πηγαινοέρχεται στα καταστήματα σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, και τα τραπεζοκαθίσματα στις καφετέριες να είναι γεμάτα,

έμοιαζαν σαν να δίνουν προς τα έξω το μήνυμα πως και ξέχασαν και συγχώρεσαν!

Θα πει κάποιος, σε αυτό το σημείο: “Η ζωή συνεχίζεται…”

Μα ναι, προφανώς και η ζωή συνεχίζεται, δεν λέει κανείς πως δεν πρέπει να συνεχιστεί. Δεν είπαμε να μην πάτε για ψώνια, δεν είπαμε να μην πιείτε τον καφέ σας, προς Θεού.

Αλλά δεν χάθηκε, βρε παιδιά, ο κόσμος να δαπανήσετε μια ώρα από τη ζωή σας (τόσο κράτησε, πάνω κάτω, το συλλαλητήριο) προκειμένου να τιμήσετε την μνήμη 57 ανθρώπων που έχασαν τόσο άδοξα και τόσο τραγικά την ζωή τους επειδή ένα ολόκληρο κράτος και ένας ολόκληρος μηχανισμός αδιαφόρησε τόσο πολύ και τόσο επιδεικτικά για την ασφάλεια των σιδηρόδρομων επί τόσες και τόσες δεκαετίες.

Στην τελική, αν έστω και ένα από τα 57 αυτά θύματα ήταν συγγενικό σας πρόσωπο, δεν θα θέλατε να το τιμήσετε;

Θα πει, επίσης, κάποιος σε αυτό το σημείο: “Αν το συλλαλητήριο διεξαγόταν κάποια άλλη ώρα, π.χ. το απόγευμα που θα ήταν κλειστή η αγορά;”

Δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε αν μια διαφορετική ώρα διεξαγωγής (που προτάθηκε, από όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε) θα άλλαζε την κατάσταση. Ίσως ναι, ίσως πάλι και όχι…

Ίσως ήταν ακόμα καλύτερη ιδέα -από συμβολικής άποψης- να διοργανωθεί μια συγκέντρωση λίγο μετά τις 11 το βράδυ, δεδομένου ότι στις 23:21 της 28ης Φεβρουαρίου 2026 συγκρούστηκαν οι 2 αμαξοστοιχίες στα Τέμπη και σκοτώθηκαν οι 57 συνάνθρωποί μας.

Θα πει, επίσης, κάποιος σε αυτό το σημείο: “Μα σε όλη την Ελλάδα οι εκδηλώσεις μνήμης καπελώθηκαν κομματικά – είχαμε και την ιστορία με την Καρυστιανού και το κόμμα που ετοιμάζει…”

Μα… δεν θα πηγαίνατε, βρε παιδιά, για να στηρίξετε το κάθε κόμμα που θα ήθελε να πάρει λίγη “λάμψη” από την παρουσία του σε ένα συλλαλητήριο. Θα πηγαίνατε σε μια συγκέντρωση μνήμης για 57 συνανθρώπους μας που έχασαν τόσο άδοξα τη ζωή τους μέσα σε μια και μόνο στιγμή.

Και ναι, μαζί σας. Δυστυχώς οι εκδηλώσεις αυτές “καπελώθηκαν”. Όπως και πέρσι, για να λέμε και τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη -απλά η πολύ μεγάλη προσέλευση μάς έκανε να το προσπεράσουμε αδιάφορα.

Και καπελώθηκαν από κάτι κόμματα (όπως το ΚΚΕ) και φορείς που νομίζουν ότι είναι αντισυστημικοί και πως στέκονται στο πλευρό του λαού αλλά στην πραγματικότητα, με το ξερό “όχι” και τον τρόπο με τον οποίον το εκφράζουν, έχουν μετατραπεί στο απόλυτο “δεκανίκι” του συστήματος!

Ακούσαμε διάφορα συνθήματα και μηνύματα για την παιδεία, για την εργασία, για την “κακιά” ΕΕ (διότι στο μυαλό όσων μίλησαν, φταίει η πηγή νερού για το γεγονός ότι αποδειχτήκαμε ανίκανοι να χειριστούμε σωστά το νερό που πήραμε από αυτήν), για τους εξοπλισμούς (ήταν “ζεστό”, άλλωστε, το ψωμί της επίθεσης ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν),

και στην πραγματικότητα κοντέψαμε να ξεχάσουμε και το βασικό νόημα της ημέρας!

Αλλά αυτό δεν σας απαλλάσει, κύριοι και κυρίες, από το γεγονός ότι δεν δώσατε το παρόν.

Στην τελική, δεν θα το κάνατε για το κάθε κόμμα και το κάθε σωματείο. Θα το κάνετε για την μνήμη των συνανθρώπων σας…

Υ.Γ.: Απογοητευτικό, επίσης, το γεγονός ότι τόσο ο δήμαρχος Καβάλας όσο και ο αντιπεριφερειάρχης Καβάλας προτίμησαν, την ώρα της διεξαγωγής του συλλαλητηρίου, να κρατήσουν ανοιχτά τα γραφεία τους για να υποδεχτούν συμπολίτες που θα έδιναν τις ευχές τους για την ονομαστική τους εορτή.

Και επειδή τα γραφεία τους ήταν ανοιχτά από το πρωί, να σημειώσουμε πως το θέμα μας δεν είναι ότι τα άνοιξαν, αλλά το ότι θα μπορούσαν την ώρα του συλλαλητηρίου να τα κλείσουν για μερικά λεπτά ώστε να βρεθούν στην κεντρική πλατεία της Καβάλας.

Έστω και αν αυτοί που μίλησαν στο συλλαλητήριο προτίμησαν να αναλώσουν τον περισσότερό τους χρόνο για άλλα πράγματα παρά για την μνήμη των 57 θυμάτων…

Αλήθεια, πήρε κανείς είδηση πως θα ερχόταν αυτές τις μέρες στην Καβάλα ο Παραολυμπιονίκης και Παγκόσμιος Πρωταθλητής κολύμβησης Αντώνης Τσαπατάκης;

Ένας αθλητής ο οποίος, πέραν όλων των διακρίσεων και μεταλλίων που έχει κερδίσει, είναι πρακτικά αδύνατον να μη θαυμάσεις το εξής απλό γεγονός:

το ότι παρά το ατύχημα που τον έχει καθηλώσει σε αναπηρική καρέκλα, έχει βρει τη δύναμη όχι μόνο να κολυμπήσει και να κερδίσει ένα σωρό μετάλλια, αλλά να αποτελέσει και ένα πρότυπο για όλες και όλους εμάς που συχνά πιστεύουμε πως απλά “δεν μπορούμε” (αλλά στην πραγματικότητα δεν θέλουμε, είτε επειδή βαριόμαστε είτε επειδή έχουμε συμβιβαστεί).

Ίσως, βέβαια, ακριβώς επειδή έχουμε συμβιβαστεί, πολύ συχνά να φτάνουμε στο σημείο να “λυπόμαστε” ανθρώπους όπως ο Τσαπατάκης (ή ο Νάσος Γκαβέλας ή η Αλεξάνδρα Σταματοπούλου) -ή, απλά, να τους θυμόμαστε μόνο όταν διεξάγονται οι Παραολυμπιακοί Αγώνες…

Τέλος πάντων, ας πάμε στο προκείμενο:

Πέραν του ότι είχε ανακοινωθεί στις 29 Ιανουαρίου (δηλ. περίπου 3 εβδομάδες πριν), από τον ΝΟΘΑ Καβάλας, πως ο Αντώνης Τσαπατάκης θα μας τιμήσει με την παρουσία του και θα συνομιλήσει με αθλητές και αθλήτριες του ΝΟΘΑΚ,

υπήρξε κάποια άλλη προβολή της παρουσίας του στην Καβάλα;

Υπήρξε, γενικότερα, κάποιος παραπάνω ντόρος για την παρουσία αυτού του αθλητή-κόσμημα για τον τόπο μας;

Η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή: ΟΧΙ.

Ακόμα και στο ίδιο το κολυμβητήριο Καβάλας δεν είδαμε έστω και μια αφίσα, μια ένδειξη που να αναγγέλλει στους κολυμβητές και στις κολυμβήτριες ότι ένας αθλητής-πρότυπο για την κολύμβηση θα είναι παρών στην Καβάλα.

Το γιατί έγινε αυτό είναι ένα ζήτημα που μόνο αυτοί που προσκάλεσαν τον Αντώνη Τσαπατάκη μπορούν να μας το πουν.

Το χειρότερο, όμως, είναι πως αντίστοιχη “σιγή ιχθύος” είδαμε και από τους συμπολίτες μας. Δεν υπήρξε κανένας απολύτως σχολιασμός, καμία απολύτως κοινοποίηση της παρουσίας του Τσαπατάκη, κανένα απολύτως σχόλιο θαυμασμού για την παρουσία αυτού του ανθρώπου στον τόπο μας. Τόσο σιωπή πια;

Αντίθετα, το άκουσμα και μόνο της επίσκεψης του Ευρωβουλευτή Γιώργου Αυτιά ήταν ικανό να ξεσηκώσει όλον αυτόν τον “γνωστό” οχετό σχολιαστών που το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι να ευχηθούν “ψόφους”, να φωνάξουν “ουστ”, να βρίσουν και να στείλουν μήνυμα πως “έρχεται η ώρα τους” (ασχέτως, βέβαια, αν δεν πάνε ποτέ τους για να ψηφίσουν, διότι “όλοι τους είναι ίδιοι”).

Τα είδαμε, τα διαβάσαμε τα σχόλια και τις αντιδράσεις των συμπολιτών μας… δεκάδες σχόλια για τον Γιώργο Αυτιά, κανένα απολύτως σχόλιο για τον Αντώνη Τσαπατάκη.

Και αυτή είναι, δυστυχώς, η κατάντια μας…

Ίσως, βέβαια, να υπήρχαν αντίστοιχες αντιδράσεις αν, αντί του Αντώνη Τσαπατάκη, ερχόταν στην Καβάλα κάποιος τραγουδιστής ή κάποια τραγουδίστρια επιπέδου “Ελένη Φουρέιρα” (για να θυμηθούμε και λίγο τις γελοιότητες που συνέβησαν στο καρναβάλι της Ξάνθης, με τα 88 χιλιάρικα να ξοδεύονται για…playback) ή κάποιος άλλος άγνωστος στην πραγματικότητα αλλά “ημιδιάσημος” influencer της κακιάς ώρας (όπως έγραψε και ο αγαπητός συνάδελφος Θανάσης Σοφιανός στο Kavala Post – από τους λίγους σε αυτόν τον τόπο που αξίζουν πραγματικά να αποκαλούνται “συνάδελφοί” μου, οι υπόλοιποι ας κυνηγήσουν κάποιον influencer)

Ποιος ξέρει…

Υ.Γ.: Και για το κλείσιμο, δεν μπορώ να μην προσθέσω τα όσα είχα γράψει τον Σεπτέμβριο του 2024, όταν ο Τσαπατάκης κέρδιζε μετάλλια στους Παραολυμπιακούς αγώνες στο Παρίσι:

Όταν σας πουν “Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό”, να θυμηθείτε τον Αντώνη Τσαπατάκη (και όλους τους άλλους παραολυμπιονίκες μας).

Όλα αυτά σε μια κοινωνία που συνεχίζει να θεωρεί τα Άτομα με Αναπηρία ως “παρίες” και άτομα για λύπηση (άσχετα από το αν τα θυμάται στους παραολυμπιακούς)

και σε μια χώρα που, ως συμπερίληψη, θεωρεί να “πετάει” άτομα με αναπηρίες (και άτομα με μαθησιακές δυσκολίες) σε μια τάξη με καμιά 20αρια άλλα παιδιά και να πρέπει οι δάσκαλοι να βγάλουν από μόνοι τους το φίδι από την τρύπα…

Η ιστορία με την παραχώρηση της παραλίας του Ελικοδρομίου σε ιδιώτη για χρήση, αξιοποίηση και συντήρησή της, έχει επαναφέρει στο προσκήνιο μια συζήτηση που απασχολεί τα τοπικά “πηγαδάκια” εδώ και πολλά χρόνια:

την συζήτηση για το αν θα πρέπει η χερσαία ζώνη του επιβατικού λιμανιού της Καβάλας να περάσει στα χέρια του δήμου Καβάλας ή όχι.

Ακούσαμε και κάτι “επαναστατικές” δηλώσεις του δημάρχου Θόδωρου Μουριάδη ότι θα κυνηγήσει την υπόθεση της παραχώρησης της παραλίας Ελικοδρομίου νομικά “και όπου πάει” (και ότι “του πάτησε τον κάλο” ο διευθύνων σύμβουλος του ΟΛΚ Άγγελος Βλάχος),

διαβάσαμε και κάποιες ανακοινώσεις από τον Γιάννη Εριφυλλίδη και τον Βαγγέλη Παππά περί ανάγκης να περάσει η χερσαία ζώνη του λιμανιού στον δήμο,

και καλό είναι να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους:

Προσωπικά, ως γράφων, με βρίσκει σύμφωνο το να περάσει η χερσαία ζώνη του λιμανιού στα χέρια του δήμου Καβάλας, με κύρια και βασικότερη αιτιολογία το ότι θα πρέπει ένας και μόνο ένας φορέας να μπορεί να ασχοληθεί (και να έχει την αρμοδιότητα) σε ολόκληρο τον αστικό ιστό της πόλης.

Με απλά λόγια, μιλάω καθαρά για “θέμα συντονισμού”.

Μέχρις εδώ όλα καλά. Όμως εδώ προκύπτει ένα απλό ερώτημα:

Έστω ότι, αύριο κιόλας, η χερσαία ζώνη του λιμανιού της Καβάλας περνάει στα χέρια του δήμου. Είναι ικανός ο δήμος να την διαχειριστεί και να την αξιοποιήσει;

Και όταν λέω “δήμος” δεν εννοώ “δήμαρχος Θεόδωρος Μουριάδης”, εννοώ “δήμος” -άσχετα, δηλαδή, από το ποιος (ή ποια) είναι δήμαρχος.

Με βάση τα όσα έχω δει, όχι μόνο αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με την δημοσιογραφία (κυρίως αυτά) αλλά και όλα τα προηγούμενα χρόνια,

πολύ φοβάμαι πως η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι ένα μεγαλοπρεπέστατο και ξεκάθαρο ΟΧΙ!

Τα παραδείγματα; Πάμπολλα!

Δεν χρειάζεται να πάμε στα πιο “περίπλοκα” (όπως η πλατεία Καπνεργάτη -με τις ατελείωτες καθυστερήσεις-, η Δημοτική Καπναποθήκη που ακόμα παραμένει κλειστή, η ενεργειακή κοινότητα που ακόμα την ψάχνουμε και μάλλον θα συνεχίσουμε να την ψάχνουμε, η παραλία της Καλαμίτσας την οποία καταφέραμε να χάσουμε μέσα από τα χέρια μας και και το Πηλοθεραπευτήριο Κρηνίδων που -πρακτικά- υπολειτουργεί τα τελευταία χρόνια).

Θα μείνουμε στα πιο “απλά”, στα πιο “καθημερινά”:

• Κυκλοφοριακό χάος στην πόλη, το οποίο προκλήθηκε από τις αλχημείες της σημερινής μας δημοτικής αρχής, αλχημείες που έγιναν χωρίς καν να προβλέπεται κάποια εναλλακτική (το παράδειγμα της πλατείας Καπνεργάτη, η οποία έκλεισε για τα αυτοκίνητα χωρίς καμία πρόβλεψη για το πού θα διοχετευτεί η κυκλοφορία, είναι χαρακτηριστικό)
• Καθαριότητα, με τους κάδους να παραμένουν ξεχειλισμένοι επί πολλές ημέρες, και -ειδικά στις συνοικίες- άπλυτοι εδώ και πάρα πολλά χρόνια (παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του αντιδημάρχου Χρήστου Τσιτσιλικάκη, που μοιάζει να παλεύει μόνος του)
• Οδικό δίκτυο, γεμάτο λακκούβες, κακοτεχνίες και μπαλώματα
• Ηλεκτροφωτισμός, σε πάρα πολλά σημεία της πόλης (αλλά και του υπόλοιπου δήμου) πρακτικά ανύπαρκτος
• Σχολικές μονάδες, με τους ηλεκτρολογικούς ελέγχους να είναι ελλιπέστατοι και τα προβλήματα που άπτονται της αρμοδιότητας του δήμου (όπως υλικοτεχνικός εξοπλισμός και υποδομές) να είναι και πολλά και μακροχρόνια και άλυτα,

και πολλά άλλα που δεν χωράνε σε ένα μικρό κείμενο!

Εδώ ακόμα και σε ένα πολύ απλό θέμα, όπως αυτό της ανανέωσης της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, τα έκανε μαντάρα η δημοτική αρχή…

Σε αυτόν τον δήμο Καβάλας, λοιπόν, έτσι όπως λειτουργεί αυτή τη στιγμή (αλλά και πολύ φοβάμαι πως θα συνεχίσει να λειτουργεί για πολλά χρόνια ακόμα, όποιος ή όποια και αν διαδεχτεί τον κ. Μουριάδη),

μπορούμε να εμπιστευτούμε το παραμικρό;

Λίγο δύσκολα, για να είμαστε ειλικρινείς…

Με βάση τα παραπάνω, δυστυχώς επιβεβαιώνεται ο τίτλος του σημερινού “Τηλεβόα”:

Αν είναι να το πάρει το λιμάνι ο δήμος Καβάλας έτσι όπως λειτουργεί, “να λείπει το βύσσινο“!

Μακάρι να αλλάξει αυτό κάποια στιγμή στο μέλλον, αλλά πολύ φοβάμαι πως “όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν”…

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο βρέθηκα στην Αθήνα προκειμένου να πάρω μέρος σε έναν αγώνα δρόμου που, πριν από μερικά χρόνια, αποτελούσε “όνειρο θερινής νυκτός” για μένα.

Ο λόγος για τον Μαραθώνιο Αθηνών (τον “Κλασικό” όπως αποκαλείτο παλαιότερα, τον “Αυθεντικό” όπως αποκαλείται πλέον).

Στο παρόν άρθρο δεν θα μιλήσω για τα συναισθήματα που έζησα στην διάρκεια της συμμετοχής μου στον Μαραθώνιο -αυτό είναι αντικείμενο κάποιου άλλου άρθρου.

Στο παρόν άρθρο θα μιλήσω για κάποια πράγματα που είδα στο περιθώριο του Μαραθωνίου (κυρίως πριν, αλλά και μετά την διεξαγωγή του – θα καταλάβετε τι εννοώ)

που με έκαναν να αναρωτηθώ με ποιο σκεπτικό λειτουργούν όσοι ασχολούνται με την χάραξη της τουριστικής πολιτικής του τόπου μας (τόσο της Καβάλας όσο, κυρίως, της περιφέρειας ΑΜΘ), καθώς και αν όλοι αυτοί που την χαράσσουν έχουν σκοπό να σκεφτούν και κάποιες πιο “κομψές” λύσεις ή απλά θέλουν να κινούνται με τακτικές που ίσχυαν πριν από 30-40 χρόνια (και τις οποίες έχουμε χρυσοπληρώσει, χωρίς όμως ουσιαστικό αντίκρισμα)…

Από την προηγούμενη Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2025, λοιπόν, και μέχρι και την Κυριακή 9 Νοεμβρίου (ημέρα διεξαγωγής του Μαραθωνίου), στο Ολυμπιακό Κέντρο Τάε Κβο Ντο στο Φάληρο, λειτουργούσε η λεγόμενη “Marathon Expo” -δηλ. η έκθεση του Μαραθώνιου αγώνα-,

στην οποία -πέραν από τα δεκάδες περίπτερα επιχειρήσεων που σχετίζονται με τον αθλητισμό (πωλήσεις αθλητικών ενδυμάτων, ειδών διατροφής, αξεσουάρ κλπ)-,

υπήρχαν και αρκετά περίπτερα από δήμους και περιφέρειες ολόκληρης της χώρας, οι οποίοι είχαν επενδύσει σε ένα διαφορετικό είδος τουριστικής προβολής:

μοίραζαν προωθητικό έντυπο και διαφήμιζαν όλους τους αγώνες δρόμου (είτε αυτούς που διεξάγονται σε βουνό είτε σε άσφαλτο είτε ακόμα και σε παραλία) που διοργανώνονται εντός των διοικητικών τους ορίων!

Για την ιστορία, στην έκθεση αυτή είδαμε και περίπτερα από την Κύπρο, την Ρώμη και το Μιλάνο, το Βελιγράδι, τα Σκόπια και την Μάλτα (με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό λειτουργίας).

Για όσους επιθυμούν, μπορούν να δουν τον πλήρη κατάλογο των εκθετών πατώντας εδώ.

Όσον αφορά την επισκεψιμότητα της έκθεσης;

Αν και δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία, το γεγονός ότι σε όλους τους αγώνες που διεξήχθησαν μέσα στο Σαββατοκύριακο (Μαραθώνιος, αγώνας 10 χλμ, αγώνες 5 χλμ) έλαβαν μέρος συνολικά 76.000 δρομείς (!), εκ των οποίων περίπου 18.000 ήρθαν στην Ελλάδα από 126 χώρες του εξωτερικού,

οδηγεί σε ένα σχετικά ασφαλές (και κάπως μετριοπαθές συμπέρασμα πως, μαζί με τους δρομείς και τα μέλη των οικογενειών τους, τους χώρους της έκθεσης επισκέφτηκαν πάνω από 100.000 άνθρωποι!

Όλοι τους με ένα κοινό χαρακτηριστικό: την αγάπη τους για την άσκηση και την αγάπη τους για τον αθλητισμό.

Όπως είπα νωρίτερα, λοιπόν, στην έκθεση υπήρχαν και πολλά περίπτερα από δήμους και περιφέρειες ολόκληρης της χώρας.

Ωστόσο αρνητική εντύπωση μού προκάλεσε το γεγονός πως η περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης ήταν παγερά απούσα!

Όχι μόνο η ίδια της, βέβαια, αλλά και όλοι οι δήμοι εντός αυτής.

Με απλά λόγια, όλοι αυτοί που επισκέφτηκαν την έκθεση (μια έκθεση σχετιζόμενη με έναν αγώνα που τον ξέρει όλος ο κόσμος, δηλ. τον Μαραθώνιο) ενημερώθηκαν για αθλητικές εκδηλώσεις που διεξάγονται σχεδόν σε ολόκληρη την Ελλάδα -και προσκλήθηκαν, φυσικά, για να επισκεφτούν τους τόπους διεξαγωγής τους και να λάβουν μέρος σε αυτές-

αλλά δεν ενημερώθηκαν ποτέ για κάτι αντίστοιχο από την περιφέρεια ΑΜΘ!

Είχα σχολιάσει και τότε την απουσία της περιφέρειας ΑΜΘ από ένα γεγονός παγκόσμιας ακτινοβολίας και αναγνωρισιμότητας,

όμως μετά και από αυτά που διάβασα το βράδυ της Τετάρτης 12 Νοεμβρίου 2025 δεν μπορούσα να μην επανέλθω.

Συγκεκριμένα, αυτό που διάβασα (σε αναρτήσεις στα social media – θα έχει ενδιαφέρον να δούμε και το δελτίο τύπου που θα αποσταλεί) ήταν ότι η περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης (με εκπροσώπους όπως ο υπεύθυνος Τομέα Αθλητισμού Στέλιος Ιγνατιάδης) συμμετείχε σε ένα “Συνέδριο Αθλητικού Τουρισμού” (“Sport Tourism Forum 2025” λεγόταν), που διεξήχθη στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών την Τρίτη 11 και Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2025.

Με απλά λόγια, οι εκπρόσωποι της ΠΑΜΘ προτίμησαν να μιλήσουν σε ένα συνέδριο με (εκ των πραγμάτων) πολύ περιορισμένο κοινό -και αυτό σχετιζόμενο με την τοπική αυτοδιοίκηση, με τον επαγγελματικό κλάδο του τουρισμού, με την ακαδημαϊκή κοινότητα-

και να χάσουν την ευκαιρία να μιλήσουν στο ίδιο το κοινό που θέλουν να προσελκύσουν στην περιφέρεια για να συνδυάσουν αθλητισμό με τουρισμό!

Σε ένα πολλές πολλές φορές μεγαλύτερο κοινό από αυτό ενός συνεδρίου που διεξήχθη λίγες μέρες μετά από τον Μαραθώνιο (καλό είναι να το τονίζουμε αυτό)!

Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, έχουν και την χρησιμότητά τους αυτά τα συνέδρια για ανταλλαγή εμπειριών, αλλά στο τέλος της ημέρας δεν θα έρθουν να αθληθούν και να παραθερίσουν οι αυτοδιοικητικοί και οι επαγγελματίες, αλλά οι απλοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας που θα πάρουν μέρος σε αθλητικές διοργανώσεις και θα κάνουν και τις διακοπές τους. Αυτοί υποτίθεται πρέπει να πειστούν πως αξίζει να μην επιλέξουν κάποια άλλη περιοχή παρά να έρθουν στην περιφέρειά μας για να αγωνιστούν στους δεκάδες αγώνες που διεξάγονται κάθε χρόνο στα μέρη μας.

Αυτά προς το παρόν…