Αυτοψία στο κτίριο που στεγάζεται μέχρι σήμερα ο Σύνδεσμος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας (και στο οποίο η Μητρόπολη Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου επιδιώκει να εγκαταστήσει το κειμηλιαρχείο της) διενήργησε το πρωί της Τετάρτης 6 Νοεμβρίου 2024 κλιμάκιο της αρμόδιας υπηρεσίας του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης, με σκοπό να κρίνει το αν το εν λόγω κτίσμα μπορεί να χαρακτηριστεί διατηρητέο.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε η Επιτροπή Πρωτοβουλίας για τη Διάσωση της Στέγης του ΣΦΓΤ Καβάλας επισημαίνεται ότι:

Σήμερα στο κτίριο της Στέγης του ΣΦΓΤ Καβάλας πραγματοποιήθηκε αυτοψία της αρμόδιας υπηρεσίας του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης συνεχίζοντας την εξέταση του αιτήματος χαρακτηρισμού του κτιρίου ως διατηρητέου, γιατί είναι χαρακτηριστικό δείγμα της μεταπολεμικής αρχιτεκτονικής με στοιχεία μοντερνισμού, έργο του γνωστού αρχιτέκτονα Χρήστου Μπάτση, γιατί συνυπάρχει με ιστορικά διατηρητέα μνημεία «Έργα τέχνης» και γιατί από το 1959 στεγάζει τον ΣΦΓΤ, που επί 60 και πλέον συνεχόμενα χρόνια μεγαλουργεί σ’ αυτό το κτίριο, παράγοντας πνευματικό έργο πανελλήνιας ακτινοβολίας.

Σύμφωνα με το νόμο μπορεί να χαρακτηρίζονται ως διατηρητέα, μεμονωμένα κτίρια ή τμήματα κτιρίων, ως και στοιχεία του φυσικού ή και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος χώρου, με σκοπό τη διατήρηση και ανάδειξη της ιδιαίτερης ιστορικής, πολεοδομικής, αρχιτεκτονικής, λαογραφικής, κοινωνικής και αισθητικής φυσιογνωμίας τους και να καθορίζονται ειδικοί όροι προστασίας και περιορισμοί δόμησης και χρήσης. Αυτή την ιδιαίτερη κοινωνική, ιστορική και πολιτιστική αξία επικαλούμαστε, την οποία οι σημερινοί φερόμενοι ιδιοκτήτες δεν συμμερίζονται.

Γι’ αυτό και πριν την αυτοψία, αλλά και μετά απ’ αυτήν, οι παράγοντες της Μητρόπολης και οι μηχανικοί τους, υποδέχθηκαν στην έδρα τους και σε γειτονικό καφενείο, απουσία των αιτούντων πολιτών, τους υπηρεσιακούς παράγοντες, με προφανή πρόθεση επηρεασμού τους (αφού είχαν την αίτησή μας στα χέρια τους), λειτουργώντας ως κοσμικοί ιδιοκτήτες της περιόδου της αντιπαροχής, που θέλουν να διασφαλίσουν τα δικαιώματά τους επί της ατομικής τους ιδιοκτησίας. Παρεμβάσεις της Μητρόπολης στη συγκεκριμένη υπηρεσία γίνονται συνεχώς τους τελευταίους πέντε μήνες αλλά δυστυχώς οι αιτούντες πολίτες και μέλη του ΣΦΓΤ με εύλογο ενδιαφέρον, δεν έχουμε πρόσβαση στην αλληλογραφία δύο δημοσίων φορέων παρ’ ό,τι την ζητήσαμε.

Δεκάδες μέλη του ΣΦΓΤ ήταν παρόντα στη Στέγη, υπό την παρουσία αστυνομικών. Τα ευχαριστούμε που ανταποκρίθηκαν στι κάλεσμά μας και καλούμε σε συνεχή επαγρύπνηση, ώστε η Στέγη να διασωθεί, όπως η δικαιοσύνη και η ηθική ορίζουν.

Το τελευταίο διάστημα ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Ν. Καβάλας, έγινε αποδέκτης διαφόρων επιθετικών σχολίων, ακόμα και υβριστικών, σχετικά με την απουσία τοποθέτησης του στο ζήτημα της Στέγης Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών και δη της κριτικής επί της αρχιτεκτονικής πρότασης μετατροπής του κτηρίου της Στέγης σε εκκλησιαστικό μουσείο – κειμηλιαρχείο όπως το ονομάζουν.

Η αλήθεια είναι ότι ο σύλλογος στη γενική του συνέλευση αποφάσισε να μην πάρει κάποια θέση, παρότι οι απόψεις μεταξύ των μελών εξίσου διίστανται. Και ενώ σε κανέναν δεν άρεσε ιδιαίτερα η πρόταση των Θεσσαλονικέων αρχιτεκτόνων, πρώην καθηγητών του πολυτεχνείου, το πιο θετικό σχόλιο που ακούστηκε είναι δεν μ’ ενοχλεί, εντούτοις οι περισσότεροι το θεωρούν, μάλλον, τραγικό για την πόλη εξαιτίας της θέσης που βρίσκεται, αλλά και για το ίδιο το Υπουργείο Πολιτισμού που το ενέκρινε.

Πρόκειται για το γνωστό σε όλους κτήριο που τα τελευταία 63 χρόνια στεγάζει τη Στέγη Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών της Καβάλας, Το κτήριο, παρότι από το 2003 ανήκει στη Μητρόπολη, κατόπιν ευφυέστατων ενεργειών του πρώην, (μακαριστού), μητροπολίτη Προκοπίου, διατήρησε το υφιστάμενο καθεστώς, φιλοξενώντας τη Στέγη, χωρίς απαιτήσεις οικονομικού χαρακτήρα, όπως όριζε και το αρχικό καταστατικό του αρχικού συλλόγου καπνεμπόρων.

Δυστυχώς με την αλλαγή σκυτάλης στον επισκοπικό θρόνο, όπως ήταν αναμενόμενο, αυτό άλλαξε και εξυφαίνετε μία σύγκρουση που αποκαλύπτει, ατυχώς, τις αληθινές επιδιώξεις των πρωταγωνιστών της ιστορίας.

Οι αδιαμφισβήτητα καλές προθέσεις του επισκόπου Στεφάνου, για τη δημιουργία ενός αναγκαίου σε κάθε μητρόπολη εκκλησιαστικού μουσείου, αμαυρώνονται από επιθέσεις αντιπαραθέσεις και σχίσματα εντός της κοινωνίας της Καβάλας οι οποίες έχουν διπλό χαρακτήρα, αφενός εναντίον της απαράδεκτης αισθητικής του κτηρίου, όπως διαμορφώνεται με την μεταλλική και καθ’ ύψος επέκταση του και κυρίως την επένδυση αλουμινίου εν είδη μανδύα αορατοποίησης που θα εφαρμοστεί, αφετέρου δε εναντίον, όχι τόσο του ιδίου του προσώπου του επισκόπου Στεφάνου και των συνεργατών του, αλλά της ιδίας της Εκκλησίας, η οποία στοχοποιείται χωρίς το θέμα του εκκλησιαστικού μουσείου να αφορά αυτή καθαυτή την ίδια την Εκκλησία, η οποία για να θυμηθούμε την αλήθεια του Χριστιανισμού δεν είναι ούτε σύναξη επισκόπων, ούτε κάποιο ανθρώπινο δημιούργημα, ή κάτι άλλο τι παρά το ίδιο το Θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού και όλων των πιστών ενωμένων μαζί Του. Δηλαδή η Εκκλησία, που δεν έχει καμία σχέση με αποφάσεις και φιλοδοξίες ανθρώπων, έστω και αρχιερέων, βάλλεται και προσβάλλεται γιατί έλλειψε από αυτή την πόλη η αγάπη, η κατανόηση και η ανεκτικότητα.

Ο επίσκοπος Στέφανος έχει τώρα μια μοναδική ευκαιρία να διορθώσει ένα ατόπημα προηγούμενων από αυτόν χρόνων και να μην προχωρήσει στην κατασκευή του “κειμηλιαρχείου” στο συγκεκριμένο κτήριο. Ευχής έργο θα ήταν να το αποδώσει πίσω στη Στέγη ολοκληρωτικά, δηλαδή και ιδιοκτησιακά και να ενώσει το λαό της Καβάλας όπως κανένας πριν δείχνοντας αγάπη και ταπείνωση. Μετά το σχίσμα με την Εκκλησία της Ρωσίας για την Ουκρανία δεν μας επιτρέπεται ένα νέο σχίσμα στην Καβάλα για τη Στέγη.

Το εκκλησιαστικό μουσείο, βεβαίως, πρέπει να γίνει και όχι μόνο στην Καβάλα, διότι διασφαλίζει την προστασία της ιστορικής και θρησκευτικής μας κληρονομιάς που αποτελεί παρακαταθήκη των προγόνων μας και που δυστυχώς κινδυνεύει σήμερα από διάφορους ιερόσυλους, φιλάργυρους και αρχαιοκάπηλους που επιδιώκουν με κάθε τρόπο να αρπάξουν και να καπηλευτούν τους εθνικούς και θρησκευτικούς μας θησαυρούς.

Σχετικά δε με το χώρο της Στέγης πιστεύω ότι εφόσον ο επίσκοπος Στέφανος δείξει αγάπη και πραότητα προς το λαό ώστε να αποσοβηθεί το σχίσμα και ο διχασμός των πολιτών, θα βρεθεί πλέον κατάλληλος χώρος, ενώ και ο Κύριος θα δείξει και άγνωστους, ακόμα και σημαντικότερους θησαυρούς κειμηλίων για να πλαισιώσουν το μουσείο, ενώ ταυτόχρονα θα αναπαυθεί και η ψυχή του μακαριστού Προκοπίου διότι έγινε αιτία σκανδαλισμού.

Καθ’ υπόδειξη δε του Τεχνικού Επιμελητηρίου Αν. Μακεδονίας, στη τελευταία του συνεδρίαση, αποφάνθηκε ότι ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Ν. Καβάλας έχει υποχρέωση να πάρει θέση σχετικά με την αρχιτεκτονική πρόταση του συγκεκριμένου κτηρίου και επ’ αυτού έχουμε να τονίσουμε τα εξής:

Το κτήριο της Στέγης είναι σχεδιασμένο από έναν από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες της μεταπολεμικής εποχής στην Καβάλα, τον Χρήστο Μπάτση και αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα της εποχής του ακολουθώντας πρότυπα μιας αθηναϊκής προσέγγισης του σχεδιασμού στον οποίο εντάσσεται ένα μικρό σύνολο κτηρίων που σχεδίασε, κατοικιών και πολυκατοικιών με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την πολυκατοικία Πετρίδη στην οδό Βενιζέλου, ίσως την πιο ενδιαφέρουσα, στα πλαίσια του Ελληνικού μοντερνισμού. Επειδή στον τόπο μας έχουμε δεινοπαθήσει με τα χαρακτηρισμένα μνημεία, θα έλεγα πως αυτό το κτήριο έχει εκείνα τα χαρακτηριστικά που το κάνουν, όχι μνημείο αλλά σίγουρα ένα κτήριο της εποχής του άξιο προσοχής και προστασίας, αν μη τι άλλο του κελύφους του.

Το γεγονός ότι αυτό το λιτό και μινιμαλιστικού σχεδιασμού κτήριο πρόκειται να αποκτήσει ένα μεταλλικό περίβλημα, από αλουμίνιο που θα εξαφανίσει οποιοδήποτε αρχιτεκτονικό ή λειτουργικό στοιχείο έχει προβάλει ο αρχιτέκτονας του και το μετατρέπει σε ένα άμορφο, ουδέτερο κέλυφος, χωρίς κανένα χαρακτηριστικό από αυτά που χαρακτηρίζουν κάθε κτήριο όπως, τοιχοποιίες, παράθυρα, θύρες, εξώστες, στέγαστρα, χωρίς πατίνα και αναφορά σε χρώμα, σκιές και υλικά, γνώριμα και οικεία στον κάτοικο και περιπατητή της πόλης, που επιπλέον συνάδουν και με το ιστορικό περιβάλλον του κτίσματος, θεωρείται επιεικώς απαράδεκτο.

Με το τρόπο που διαμορφώνεται το κτήριο δεν αναγνωρίζεται ούτε ως τοπόσημο, ούτε ως μουσείο, ούτε ως εμπορικό κατάστημα, ούτε καν ως “καζίνο” με την έννοια της μετεξέλιξης μιας λέσχης καπνεμπόρων. Η μόνη δυνατή ερμηνεία που μπορεί ένας επισκέπτης να δώσει είναι πως πρόκειται για κάτι ιδιαιτέρως μυστικοπαθές και σκοτεινό, ίσως η έδρα κάποιας μυστηριώδους σέκτας, ένα κτήριο κατασκοπίας από αυτά που συνήθιζε η KGB, ή ένα παράρτημα κάποιας μυστικής οργάνωσης.

Δυστυχώς ο επίσκοπος Στέφανος έχει προφανώς εξαπατηθεί, όπως και για το κτήριο της εκκλησίας της Μεταμόρφωσης, θα αναφερθούμε άλλη ώρα σε εκείνο, από κάποιους σχεδιαστές που νομίζουν ότι αν βάλουν στο κτήριο της Στέγης το “μανδύα αορατοποίησης του Χάρι Πότερ” με τη μορφή αλουμινοκατασκευής, θα λυθεί το ζήτημα της αρχιτεκτονικής σύνθεσης που θέλει κόπο και τρόπο και πάντα στα πλαίσια του τόπου όπου αυτό βρίσκεται.

Γιάννης Νεστορίδης
Αρχιτέκτων Μηχανικός
Πρόεδρος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Ν. Καβάλας

Σε καλό κλίμα διεξήχθησαν, το βράδυ της Πέμπτης 8 Φεβρουαρίου 2024, οι εκλογές για την ανάδειξη του νέου διοικητικού συμβουλίου του Συνδέσμου Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας. Οι εκλογές ανέδειξαν μια νέα, 9μελή διοίκηση, με όλα τα μέλη της να έχουν ταχθεί στο παρελθόν υπέρ της παραμονής του ΣΦΓΤ στην παρούσα έδρα του. Τα πάντα όμως θα κριθούν την προσεχή Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου, οπότε και θα συγκληθεί εκτάκτως Γενική Συνέλευση.

Το δελτίο τύπου που εξέδωσε το νέο ΔΣ του ΣΦΓΤ αναφέρει τα εξής:

Μετά από αρχαιρεσίες της Πέμπτης 8 Φεβρουαρίου 2024 συγκροτήθηκε το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Σ.Φ.Γ.Τ. Καβάλας

Πρόεδρος – Διαμαντής Σταγγίδης
Αντιπρόεδρος – Μαρία Κολτσακίδου
Γεν.Γραμματέας – Άννα Μονογυιού
Ταμίας – Χατζημπάρμπα Μαρία
Ειδικός Γραμματέας – Παπαϊωάννου Ευγενία
Ειδικός Ταμίας – Φωτεινή Μαδεμλή

– Μέλη –

Καρακούση Δέσποινα
Καρακούσης Πλουμής
Ρακιντζής Επαμεινώνδας

ΕΞΕΛΕΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Νίκος Καλατζόπουλος πρόεδρος – Στέλλα Ναλμπάντη – Ελένη Σακαλή

Επίσης ορίστηκαν οι υπεύθυνοι των τμημάτων του ΣΦΓΤ :

Μορφωτικό Τμήμα: Φ.Μαδεμλή
Θεατρικό Τμήμα: Μ.Κολτσακίδου Μ.Ρακιντζής
Κινηματογραφική Λέσχη -ΖΕΦΥΡΟΣ : Α.Μονογυιού
Εικαστικό Τμήμα: Ε.Παπαϊωάννου
Μουσικό Τμήμα: Δ.Καρακούση με την υποστήριξη Π.Καρακούση
Εκδρομικό Τμήμα: Π.Καρακούσης

Στην πρώτη του συνεδρίαση αποφάσισε την έγκριση όλων των αιτήσεων εγγραφής που εκκρεμούσαν και την σύγκληση έκτακτης γενικής συνέλευσης την Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 2024 στις 6 μμ στη ΣΤΕΓΗ με κύριο θέμα το στεγαστικό.

Σε αναβρασμό βρίσκεται, τις τελευταίες ημέρες (αλλά και εδώ και πολύ καιρό, κατά πως φαίνεται), ο Σύνδεσμος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας, με αφορμή την πρόθεση της Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου να μετατρέψει το κτίριο στο οποίο στεγάζεται εδώ και 60 χρόνια ο ΣΦΓΤ -επί της οδού Κύπρου- σε εκκλησιαστικό μουσείο.

Ένα κτίριο το οποίο ανήκει στην Μητρόπολη ΦΝΘ, και το οποίο (σύμφωνα με τον προγραμματισμό που έχει δημοσιοποιηθεί) αναμένεται να ανοίξει τις πύλες του τον Σεπτέμβριο του 2024.

Χτες, μάλιστα, υπήρξε και σχετική ανακοίνωση από την Μητρόπολη ΦΝΘ:

Στα πλαίσια της προετοιμασίας του επισήμου εορτασμού των 100 χρόνων (1924-2024) από την ίδρυση της Ιεράς Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου έχουν ξεκινήσει και εξελίσσοναι με γοργούς ρυθμούς οι απαραίτητες διαδικασίες για την δημιουργία του «ΚΕΙΜΗΛΙΑΡΧΕΙΟΥ» της τοπικής μας Εκκλησίας

Πρόκειται για ένα μεγαλόπνοο έργο και επιδίωξη πολλών χρόνων, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στο ιδιόκτητο ακίνητο της Ιεράς Μητροπόλεως επί της συμβολής των οδών Μητρ. Προκοπίου και Κύπρου (πρώην ἰδιοκτ. Συλλόγου Καπνεμπόρων) και με την προοπτική να περατωθεί και να είναι έτοιμο για τον εγκαινισμό του και την επίσημη έναρξη λειτουργίας του τον Σεπτέμβριο του 2024, ως επίκεντρο του επισήμου εορτασμού.

Για τον σκοπό αυτό, άλλωστε, τόσον το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, όσον και η Εκκλησία της Ελλάδος, απεδέχθησαν την σχετική πρόταση και ενέκριναν, κατ’ αρχήν, την διοργάνωση του επισήμου εορτασμού κατά τον μήνα Σεπτέμβριο του 2024, θέτοντας αυτόν υπό την αιγίδα των αρμοδίων Συνοδικών Οργάνων.

Ειδικώτερα για το έργο της δημιουργίας του «ΚΕΙΜΗΛΙΑΡΧΕΙΟΥ» εξασφαλίσθηκε ήδη ΕΓΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ της Διευθύνσεως Προστασίας και Αναστηλώσεως Νεωτέρων και Σύγχρονων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού, με την οποία εγκρίθηκε η σχετική μελέτη του έργου, ώστε να εναρμονίζεται η οικοδομική κατασκευή με το παράπλευρο και χαρακτηρισμένο ως «έργο τέχνης χρήζοντος ειδικής κρατικής προστασίας» και ως «ιστορικό διατηρητέο μνημείο» ακίνητο, γνωστό ως «ΜΕΓΑΡΟ ΤΟΚΟΥ».

Με την εν λόγω απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού, ή οποία έχει αναρτηθεί και στην εφαρμογή «ΔΙΑΥΓΕΙΑ», ώστε να είναι προσβάσιμη από όλους όσους ενδιαφέρονται, εγκρίνεται η μελέτη προσθήκης καθ΄ ύψος, διαμορφώσεως των όψεων και αλλαγής από «ΜΕΓΑΡΟ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΑΠΝΕΜΠΟΡΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ-ΘΡΑΚΗΣ» σε χώρο εκθετηρίου Ιερών Κειμηλίων και χώρο εκδηλώσεων, στο επισημανθέν ιδιόκτητο ακίνητο της Ιεράς Μητροπόλεως.

Το όλο έργο έχουν αναλάβει με πιστότητα και μοναδική σαφήνεια οι εντεταλμένοι συνεργάτες της Ιεράς Μητροπόλεως κ. Παναγιώτης Τζώνος, αρχιτέκτων μηχανικός και ομότιμος Καθηγητής της Αρχιτεκτονικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και η κ. Μαλαματένια Σκαλτσά, ομότιμη Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης και της Μουσειολογίας του ιδίου Πανεπιστημίου και οι οποίοι εξεπόνησαν τις απαραίτητες μελέτες (αρχιτεκτονική, μουσειολογική, μουσειογραφική κ.λ.π.).

Σχετική φωτορεαλιστική απεικόνιση του έργου δίδεται στην δημοσιότητα για να αποκτήσουν όλοι μια πρώτη εικόνα του έργου που πρόκειται να εκτελεσθεί με γοργούς ρυθμούς, με δεδομένο μάλιστα ότι είναι εξασφαλισμένη η χρηματοδότηση του έργου, αφού το συνολικό κόστος των εργασιών θα καλυφθεί αποκλειστικώς και μόνον από το αποθεματικό της διαχειρίσεως του Νομικού Προσώπου της Ιεράς Μητροπόλεως.

Εν όψει της εκτελέσεως του έργου ήδη διευθετούνται οι τελευταίες τεχνικές λεπτομέρειες και επισημάνσεις των αρμοδίων της Πολεοδομίας Καβάλας για την ολοκλήρωση του φακέλου και την έκδοση της Οικοδομικής Αδείας, ώστε εν τέλει και με την επίβλεψη των μηχανικών της Τεχνικής Υπηρεσίας της Ιεράς Μητροπόλεως να προκηρυχθεί δημόσιος διαγωνισμός με βάση τα σχετικά τεύχη δημοπράτησης του έργου και με την σχετική πρόσκληση ενδιαφέροντος προς τους υποψηφίους εργολήπτες.

Η τοπική μας Εκκλησία απευθύνει προς όλους όσους ενδιαφέρονται για την ανάδειξη της ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας του ευλογημένου από τον Θεό τόπου μας προσκλητήριο συνεργασίας και συναντιλήψεως, ώστε να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα επ΄ ωφελία της τοπικής μας κοινωνίας και όχι μόνον.

Δημοσίως και αξιοχρέως ευχαριστούμε το Διοικητικό Συμβούλιο του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΦΙΛΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ, που με σχετική του απόφαση, την οποία μάς κοινοποίησε και θα εξετάσει και το αρμόδιο Μητροπολιτικό Συμβούλιο της Ιεράς Μητροπόλεως, αποδέχθηκε την πρόταση του Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Στεφάνου, ώστε ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ να μετεγκασταθεί από το ακίνητο της οδού Κύπρου σε άλλο ιδιόκτητο ακίνητο της Ιεράς Μητροπόλεως με την κατάλληλη διαμόρφωση και εσωτερική διαρρύθμιση του, διευκολύνοντας έτσι την γρήγορη εξέλιξη του έργου. Ώστε η φιλοξενία των δραστηριοτήτων και της δράσεως του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ να συνεχίσει να διασφαλίζεται με την πρόνοια της Ιεράς Μητροπόλεως, όπως για πολλά χρόνια συνέβη στο παρελθόν και θα εξακολουθήσει χωρίς προβλήματα, διαθέτοντας τον κατάλληλο φιλόξενο χώρο της νόμιμης ιδιοκτησίας της και ασφαλώς χωρίς αντίτιμο.

Διότι αναντίρρητα η μοναδική και ανεκτίμητη εκκλησιαστική ιστορία του τόπου μας, όπως αυτή αποτυπώνεται, μεταξύ των άλλων, και στην πλούσια και μοναδική συλλογή ιερών Κειμηλίων, ιερών Εικόνων, παλαιτύπων βιβλίων, λειτουργικών ιερών συμβόλων και σκευών, η οποία είναι καρπός 100ετους αγωνιώδους προσπάθειας και ενδιαφέροντος των αειμνήστων Μητροπολιτών, που υπηρέτησαν την τοποική μας εκκλησία, του Χρυσοστόμου (Χατζησταύρου), του Αλεξάνδρου (Καντώνη) και του Προκοπίου (Τσακουμάκα), είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής και πολιτισμικής ιστορίας της Πόλεως και της ευρύτερης περιοχής μας.

Το θέμα, πάντως, αναμένεται να έχει συνέχεια καθώς ο ΣΦΓΤ έβγαλε -με τη σειρά του- μια ανακοίνωση με την οποία επιχείρησε να καταθέσει τη δική του οπτική για τα όσα συμβαίνουν (και πρόκειται να συμβούν) με το κτίριο στο οποίο στεγάζεται:

Eπειδή ακούγονται διάφορα, ως ΔΣ του ΣΦΓΤ Καβάλας θεωρούμε υποχρέωση μας να ενημερώσουμε τα μέλη μας αλλά και και γενικότερα το κοινό της Καβάλας για το μέλλον της ΣΤΕΓΗΣ. Το ΔΣ του ΣΦΓΤ από τα μέσα του καλοκαιριού βρίσκεται σε διαπραγμάτευση με την Μητρόπολη, μετά την εκδήλωση της πρόθεσης της να κάνει επεμβάσεις σε όλο το κτίριο που βρίσκεται η ΣΤΕΓΗ η οποία συνδυάζεται με την απομάκρυνση του ΣΦΓΤ από το σπίτι του, για να χρησιμοποιηθεί ο χώρος από την Μητρόπολη.

Όπως είναι γνωστό ο ΣΦΓΤ στεγάζεται από τις αρχές του 1960 στο κτίριο που έκτισαν οι καπνέμποροι στην οδό Κύπρου 16. Από την ώρα που κτίστηκε το κτίριο ευγενικά διατέθηκε για την στέγαση του Συνδέσμου, δυστυχώς χωρίς κάποια γραπτή συμφωνία. Ο χώρος χρησιμοποιήθηκε αδιαλείπτως, άκμασε ο ΣΦΓΤ και έγινε η σημαντικότερα κοιτίδα πολιτισμού της πόλης. Με τις δικές του δυνάμεις ο Σύνδεσμος έφτιαξε το θεατράκι που αναγνωρίστηκε ως τοπόσημο της πόλης.

Ο σύλλογος των καπνεμπόρων γύρω στο 1980 σχεδόν διαλύθηκε, αφού υπολειτουργούσε για χρόνια, όμως ο ΣΦΓΤ συνέχισε να χρησιμοποιεί τον χώρο χωρίς κανένα πρόβλημα.

Ξαφνικά όμως στα τέλη του 2002 και στις αρχές του 2003 με συνοπτικές διαδικασίες και πιθανόν σε κάποιο βαθμό παράτυπες σύμφωνα με φήμες της περιόδου εκείνης, κάποιοι ξαναζωντάνεψαν τον σύλλογο καπνεμπόρων, άλλαξαν το καταστατικό διαγράφοντας τα ιδρύματα που προβλεπόταν να περάσει η περιουσία του συλλόγου σε περίπτωση διάλυσης και συμπληρώνοντας την Μητρόπολη σαν δωρεοδόχο και στη συνέχεια τον διέλυσαν. Έτσι με ένα μαγικό τρόπο το κτίριο των καπνεμπόρων πέρασε στη Μητρόπολη. Την κρίσιμη εκείνη στιγμή το ΔΣ και η Γενική Συνέλευση του ΣΦΓΤ δεν διεκδίκησαν τον χώρο δικαστικά με χρησικτησία, όπως υποθέτω είχαν το δικαίωμα μετά από 40 χρόνια ανενόχλητης χρήσης, με αποτέλεσμα μη αναστρέψιμο.

Ο ΣΦΓΤ συνέχισε να στεγάζεται στον χώρο με υπόσχεση του πρώην Μητροπολίτη πως δεν θα αλλάξει τίποτα. Όμως το κτίριο άρχισε να καταρρέει, να έχει προβλήματα υγρασίας και αερισμού, να πλημμυρίζει περιοδικά και με τον Σύνδεσμο σε αδιέξοδο να μην μπορεί να διορθώσει τίποτα. Πριν μερικά χρόνια ο ΣΦΓΤ ήρθε σε επαφή με το Ίδρυμα Νιάρχου για να ενταχθεί σε ένα πρόγραμμα ανακαίνισης πολιτιστικών χώρων, όμως αυτό δεν μπόρεσε να προχωρήσει γιατί η κυριότητα του χώρου ήταν προαπαιτούμενο.

Έτσι πέρασαν τα χρόνια και άλλαξε ο Μητροπολίτης ο οποίος από πολύ νωρίς ενημέρωσε το ΔΣ για τα σχέδια του, στα οποία περιλαμβανόταν πέραν της ανακαίνισης όλου του κτιρίου και η μετατροπή του πολιτιστικού χώρου σε εκκλησιαστικό μουσείο. Αυτονόητα υπήρξαν αντιδράσεις, οι οποίες κατέληξαν μετά από διαπραγματεύσεις στο ότι δεν πρόκειται για έξωση αλλά για μεταστέγαση σε άλλο κτίριο της Μητρόπολης, ώστε να μπορούν να γίνουν οι σχεδιαζόμενες εργασίες.

Το ΔΣ εξέτασε τα παρακάτω σενάρια:

1. Να προτείνει στον Μητροπολίτη να διευκολύνει την εκτέλεση των εργασιών αλλά να επιστρέψει στον ίδιο χώρο μετά την ανακαίνισή του. Πρόταση που δεν έγινε αποδεκτή.

2. Να υπάρξει αντίδραση, θεωρώντας πως θα είχε μαζί του τον κόσμο της Καβάλας και παραμείνει στον χώρο εξαντλώντας όλα τα δικαστικά μέσα. Αυτό θα σταματούσε τα σχεδιαζόμενα έργα, όμως ο χώρος θα συνέχιζε να καταρρέει και οπωσδήποτε μετά από μακροχρόνιο δικαστικό αγώνα η Μητρόπολη θα δικαιωνόταν.

3. Να έρθει σε συμφωνία με την Μητρόπολη και να της παραχωρηθεί κάποιος άλλος ισοδύναμος χώρος για τη μεταστέγαση του ΣΦΓΤ. Προτάθηκε όντως ένας τέτοιος χώρος δίπλα στο σχολείο του Αη Γιάννη επί της Βενιζέλου (στο Κέντρο Νεότητας), που όμως δεν είναι έτοιμος για άμεση μετεγκατάσταση και απαιτούνται εργασίες για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Στην περίπτωση αυτή στη συμφωνία έπρεπε να περιέχεται και η όχι αποκλειστική χρήση του θεάτρου που θα ανακαινιστεί.

Μετά από σκέψη και αντεγκλήσεις αποφασίστηκε κατά πλειοψηφία και όχι ομόφωνα από το ΔΣ να προκριθεί η τρίτη λύση η οποία μπορεί μεν να πληγώνει με το ξερίζωμα ενός ιστορικού χώρου του πολιτισμού, αλλά δίνει μελλοντική διέξοδο στην συνέχιση του ΣΦΓΤ σε μια νέα έδρα που μπορεί να γίνει επίσης τοπόσημο της πόλης.

Είναι αλήθεια πως για να υλοποιηθεί αυτή η συμφωνία θα πρέπει πρώτα να επισκευαστεί το προτεινόμενο κτίριο και μέχρι στιγμής δεν έχει ξεκινήσει τίποτα. Φυσικά όλα αυτά αποτελούν μέχρι στιγμής μέρος της προφορικής συμφωνίας μεταξύ της Μητρόπολης και του ΔΣ του ΣΦΓΤ και δεν υπάρχει καμιά γραπτή συμφωνία.

Αυτή θεωρούμε πως ήταν η ρεαλιστικότερη λύση που θα μπορούσε να βρεθεί για το μέλλον του ΣΦΓΤ Καβάλας.

Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση που μια δυναμική παρέμβαση του καβαλιώτικου λαού, θα μπορούσε να πείσει την μητρόπολη στο να αποδεχτεί το πρώτο σενάριο. Να επιτρέψει μετά την ανακαίνιση του χώρου αυτού την επιστροφή του ΣΦΓΤ. Μακάρι να δούμε να οργανώνεται κάτι τέτοιο από αυτούς που εκφράζουν δημόσια τους προβληματισμούς τους επικρίνοντας τη μέχρι τώρα στάση του ΔΣ.

Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ & ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΒΑΛΑΣ σε συνεργασία με τον ΔΗΜΟ ΚΑΒΑΛΑΣ και την ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ διοργανώνουν από 27 ΜΑΙΟΥ έως 05 ΙΟΥΝΙΟΥ 2022 στο πλαίσιο του 6ου ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΜΑΪΟΥ ΕΚΘΕΣΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ με τίτλο ΙΧΝΗ / TRACES.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΜΑΡΓΙΑΝΗΣ,ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ,ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΙΑΝΟΥ,ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΣΤΑΓΓΙΔΗΣ,ΝΙΚΟΣ ΣΩΤΗΡΕΛΗΣ,ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΤΟΣΟΥΝΙΔΗΣ,ΛΕΥΘΕΡΗΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ11:00 – 14:0019:00 – 22:00

Εγκαίνια την Παρασκευή 27/5 στις 20:00, ΜΕΓΑΛΗ ΛΕΣΧΗ ΚΑΒΑΛΑΣ

Για την έκθεση αυτή ο Τριαντάφυλλος Τρανός Διδάσκων στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του ΑΠΘ αναφέρει:

Κατάσταση πραγμάτων.

Στο βιβλίο του Search for the Real, όπου εκθέτει το σετ παρατηρήσεων που έγινε γνωστό με την κωδική ονομασία push/pull και το οποίο συγκροτεί μια πλήρη θεωρία διαχείρισης του ζωγραφικού χώρου, ο Hans Hofmann, παραδειγματική μορφή του μεταπολεμικού ζωγραφικού μοντερνισμού, πέρα από την επιμονή του στην μελέτη της φύσης ως της καταλληλότερης πηγής έμπνευσης για τον καλλιτέχνη και την αταλάντευτη πίστη του στον πνευματικό χαρακτήρα της τέχνης, επιμένει στην medium specificity, δηλ. την σημασία του ειδικού καλλιτεχνικού μέσου, επισημαίνοντας πως κάθε εκφραστικό μέσο αποτελεί από μόνο του ανεξάρτητη και αυτόνομη οντολογική κατηγορία.

Στη συνέχεια μέσα από την η επιρροή του μεταμοντερνισμού η έμφαση στην σύγχρονη παραγωγή-και στον τόπο μας- δόθηκε στις έννοιες και τα αναγνωρίσιμα θέματα που συγκροτούν αυτό που χαιρετίστηκε από πολλούς ως επιστροφή στην τάξη η διαβόητη rappel a l’ordre, περίπου με τον τρόπο που επέστρεψε ο Picasso, μετά την κυβιστική του περίοδο, έστω προσωρινά, στην αναπαραστατική ζωγραφική.

Το πιο ενδιαφέρον ίσως στοιχείο της έκθεσης που παρουσιάζεται στον «6ο Καλλιτεχνικό Μάιο – ΙΧΝΗ/TRACES» είναι η συνύπαρξη έργων που κατάγονται από την πιο ισχυρή παράδοση του μοντερνισμού με έργα των οποίων τα χαρακτηριστικά φαίνεται να προέρχονται από τις διαφορετικές και συχνά αντικρουόμενες περιοχές του ευρύτερου χώρου του μεταμοντερνισμού.

Τις τελευταίες δεκαετίες με την κορύφωση του μεταμοντερνισμού και την επιβολή των νέων μέσων τα οποία χρησιμοποιούν οι περισσότεροι σύγχρονοι καλλιτέχνες και σχεδιαστές, ο χαρακτήρας της σύγχρονης τέχνης περιορίστηκε, παρά τις νέες έννοιες και μορφές που ανέδειξε η συγκυρία, στην διασταύρωση μεταξύ τέχνης και θετικισμού με την έμφαση να δίνεται συχνά στην απλή μόνο διαμεσολάβηση της τέχνης με την επιστήμη και τις νέες τεχνολογίες. Το έργο τέχνης δεν ταξινομείται σε αυτή τη περίοδο πλέον στις παραδοσιακές κατηγορίες αλλά σε ένα ρευστό καινοφανή αστερισμό.

Όμως η εποχή κυριαρχίας του ισχυρού μεταμοντερνισμού που αμφισβήτησε αποτελεσματικά την κυριαρχία του ιδιοδεικτικού μέσου απέρχεται και αυτή.

Η άλλοτε κραταιά επικράτειά του τείνει πλέον να περιορισθεί σε μια υβριδική περιοχή στην οποία κυριαρχεί μια εμφανής προσπάθεια σύνθεσης νεωτερικών και μεταμοντέρνων εννοιών, θεμάτων, υλικών και εκφραστικών μέσων που μέχρι τώρα έδειχναν να είναι ασύμβατα μεταξύ τους.

Αυτός ο συμβιωτικός υβριδισμός εκφράζεται ως σύνθεση των αρχών του μοντερνισμού ως μηχανισμού παραγωγής χειραφετητικής οπτικής ικανότητας και των στοιχείων πολιτικής ορθότητας των καλύτερων εκδοχών του μεταμοντερνισμού.

Η νέα υβριδική τέχνη δημιουργείται από την πιεστική επιθυμία για την υπαγωγή στην ταξινομητική δεξαμενή της συνείδησης όλων των visualities, δηλ. των οπτικών θραυσμάτων συσσωρευμένης εμπειρίας και ταυτόχρονα από την οπτικοποίηση όλων των εννοιών, των συναισθημάτων, αλλά και του κριτικού λόγου γύρω από την τέχνη όπως αναδύονται σε έναν παγκοσμιοποιημένο πλέον κόσμο που δεν τον διακρίνει πλήρης συνείδηση των κινδύνων που τον απειλούν.

Οι ανανεωμένες στρατηγικές έκφρασης που επιστρατεύουν σήμερα οι καλλιτέχνες ενώ αποτελούν ένα σήμα κινδύνου, δεν προκαλούν το κοινό αποκλειστικά συναισθηματικά ή διανοητικά. Απαιτούν από τους θεατές ομοιόσταση, γίνονται αισθητές «διά της συμπαθείας», όπως λέγαμε κάποτε στο μάθημα της Φυσικής. Οι καλλιτέχνες επιχειρούν πλέον να προσεγγίσουν διαφορετικά είδη κοινού, όσο το δυνατόν μεγαλύτερα και ευρύτερα, χρησιμοποιώντας όχι μόνο αυτά που οι θεατές επιθυμούν: το ωραίο, το υψηλό και το ανοίκειο κάποτε, αλλά και την ελαφρότητα που ως αισθητική κατηγορία έχει και αυτή επιβληθεί στη σύγχρονη συνείδηση, όπως υποστηρίζει μάλλον πειστικά η Sianne Ngai στο βιβλίο της Our Aesthetic Categories: Zany, Cute, Interesting.Οι τόποι, οι τρόποι θέασης, ο ίδιος ο θεατής, δεν συνιστούν πλέον σταθερές αλλά μεταβατικές κατηγορίες. Το κοινό, όπως και να ορίσει κανείς αυτή τη ρευστή έννοια, εδώ και αρκετό καιρό πρέπει να είναι προετοιμασμένο να ασκήσει ενεργητική παρατήρηση και να αναπτύξει κριτική στάση, κάτι που κατάγεται από την πολιτική σκέψη και την ποιητική του 19ου αιώνα, του αιώνα που καθιέρωσε και μας κληροδότησε το μουσείο ως θεσμό.

Ανεξάρτητα από την πιθανή αποστροφή του απέναντι στη θεωρία, ο θεατής για να μπορέσει να ανταποκριθεί στην πίεση του γνωστικού περιεχομένου και του κριτικού δυναμισμού των έργων τέχνης που έχουν κάποια σημασία σήμερα, υποχρεώνεται να διαχειριστεί πληροφορίες και ερεθίσματα που προέρχονται από όλους τους τύπους «γραφής» και επεξεργασίας των οπτικών κυρίως θραυσμάτων που συγκροτούν τα έργα τέχνης τα οποία οργανώνονται συχνά σε ένα είδος πολυτροπικών δοκιμίων ή μανιφέστων παίρνοντας τη μορφή δυσεπίλυτου γρίφου.

Στην πίεση που ασκεί αυτή η κατάσταση πραγμάτων στους καλλιτέχνες και το κοινό τα έργα που παρουσιάζονται σε αυτή την έκθεση ανταποκρίνονται με τον πλέον έντιμο και εναργή τρόπο

Τα 2 lockdowns που έχουν επιβληθεί μέσα στο 2020 δεν έχουν επηρεάσει μόνο την οικονομία και την ψυχολογία μας αλλά και τον πολιτισμό και τις τέχνες. Και μπορεί σε τέτοιες περιπτώσεις πολλοί συμπολίτες μας να ισχυρίζονται πως ο πολιτισμός και οι τέχνες να είναι τα τελευταία πράγματα για τα οποία θα έπρεπε να ενδιαφερόμαστε (καθώς υπάρχουν προβλήματα ακόμα και επιβίωσης) αλλά -όπως λέει και το Ευαγγέλιο (Ματθ. δ’, 4) “ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος”.

Και μπορεί η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτιστικών εκδηλώσεων να ματαιώθηκε (ή να προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα που επιβάλλει ο κορωνοϊός), ωστόσο υπάρχουν και κάποιοι που “εκμεταλλεύονται” το lockdown για να παράξουν (ή, για την ακρίβεια, να επαναφέρουν) νέο πολιτιστικό έργο!

Ο λόγος για τον Σύνδεσμο Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας, ο οποίος με ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα γνωστοποίησε πως έδωσε “σάρκα και οστά” σε μια ιδέα που είχε ήδη τεθεί από το καλοκαίρι (όταν έγινε η εκδήλωση μνήμης υπέρ του Λευτέρη Ξανθόπουλου):

την επανακυκλοφορία του περιοδικού “ΥΠΟΣΤΕΓΟ”

Το “ΥΠΟΣΤΕΓΟ” ήταν ένα περιοδικό (“Έκφρασης και λόγου”, όπως αποκαλείτο) που εξέδιδε στα τέλη του περασμένου αιώνα ο ΣΦΓΤ (ορισμένα τεύχη του μπορείτε να βρείτε εδώ), διανθισμένο με λογοτεχνικά κείμενα και φωτογραφίες. Η κυκλοφορία του είχε σταματήσει για πολλά χρόνια, ωστόσο τώρα τα μέλη του ΣΦΓΤ έκριναν πως ήρθε η ώρα για μια “επανέκδοσή” του -έστω και σε ψηφιακή μορφή, ώστε όλοι οι χρήστες του Internet να μπορούν να το διαβάσουν χωρίς καμία χρέωση (ακόμα δεν έχει αποφασιστεί αν θα υπάρξει και έντυπη έκδοση).

Η ανακοίνωση του ΣΦΓΤ έχει ως εξής:

Το Δ.Σ. του Συνδέσμου Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας ανακοινώνει την απόφασή του να επανεκδώσει το περιοδικό «Υπόστεγο»με τον τίτλο  «νέο Υπόστεγο».

Όσοι και όσες ενδιαφέρονται μπορούν να στείλουν για δημοσίευση λογοτεχνικά κείμενα, επιστημονικές μελέτες, φωτογραφίες, έργα τέχνης (φωτογραφίες τους με συγκεκριμένες προδιαγραφές), αρκεί αυτά να μην έχουν ήδη δημοσιευθεί. Απαραίτητη προϋπόθεση να συνοδεύονται από ένα επιγραφικό βιογραφικό. 

Η αποστολή θα γίνεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση του περιοδικού ypostego.2020@gmail.com

 Η Συντακτική Επιτροπή του περιοδικού θα αποφασίζει για τη δημοσίευση ή μη των κειμένων και ο επιμελητής της έκδοσης θα προσαρμόζει τη μορφή τους  σύμφωνα με τις προδιαγραφές του περιοδικού.

 Για οποιαδήποτε επιπλέον πληροφορία, παρακαλούμε να απευθύνεστε μέσω της ηλεκτρονικής διεύθυνσης  του περιοδικού στη Συντακτική Επιτροπή

Ο Σύνδεσμος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας σε συνεργασία με τον Δήμο Καβάλας και την Δημωφέλεια, παρουσιάζει την πρόσφατη δουλειά του ζωγράφου Κώστα Καμαργιάνη.

Δημοτική Καπναποθήκη Καβάλας
Διάρκεια έκθεσης: 30 Σεπτεμβρίου – 9 Οκτωβρίου 2020
Ώρες λειτουργίας: Δευτ. – Παρ.: 18.00-21.00 και Σάββατο 10.00-13.00

Είσοδος ελεύθερη

Οι επισκέψεις στην έκθεση θα γίνονται σύμφωνα με το ισχύον Υγειονομικό Πρωτόκολλο

Ο Κώστας Καμαργιάνης γεννήθηκε το 1982 στις Σέρρες. Φοίτησε στο Προπαρασκευαστικό Σχολείο Καλών Τεχνών Τήνου (2001-2002). Σπούδασε ζωγραφική στο Τμήμα Εικαστικών & Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. (2002-2008). Από το 2019 συνεχίζει τις σπουδές του στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών “Δημόσια Ιστορία” του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Ζει και εργάζεται στην Καβάλα. Παράλληλα διδάσκει ως εικαστικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.

Για την παρουσιαζόμενη ενότητα των έργων του Κώστα Καμαργιάνη γράφει η Μουσειολόγος Γεωργία Κουρκουνάκη:

Ο Κώστας Καμαργιάνης δημιουργεί έργα τέχνης που διαρρηγνύουν το βλέμμα του θεατή, τέμνοντας την αυθόρμητη τάξη των αντιληπτών πραγμάτων με εκείνη των ιδεών, συνθέτοντας ένα οπτικό διαλογικό παιχνίδι ανάμεσα στις αισθήσεις και στη νόηση, ανάμεσα στο ορατό και στο αόρατο. Οι ζωγραφικές περιπλανήσεις του στον χώρο και στον χρόνο, συνθέτουν παλίμψηστα στιγμιότυπα τοπίων, σε έναν συγκερασμό απροσδόκητων συναντήσεων του παρελθόντος με το παρόν.

Με έμπνευση το τοπίο της εθνικής οδού που ακροβατεί στα όρια του αστικού ιστού και της ανοιχτής υπαίθρου, ανασυγκροτεί ζωγραφικά την «ανοίκεια» χωρικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα καθημερινά τοπία στην άκρη των πόλεων και των δρόμων, όπου οι καπνοί των εργοστασίων θεριεύουν και η οικοδόμηση γίνεται άναρχη, α-φύσικη, σχεδόν τρομακτική, συλλαμβάνονται υπό το αίσθημα του ποιητή και τη σκέψη του διανοητή.

Ο Σύνδεσμος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας σε συνεργασία με τον Δήμο Καβάλας και την Δημωφέλεια, παρουσιάζουν σε δύο παράλληλες ατομικές εκθέσεις την πρόσφατη δουλειά των ζωγράφων Κώστα Γκουρτζή και Κώστα Καμαργιάννη.

Ο Κώστας Γκουρτζής γεννήθηκε το 1980 στην Καβάλα. Σπούδασε ζωγραφική στο Τμήμα Εικαστικών & Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. Συνέχισε τις σπουδές του στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Ζει και εργάζεται στην Θεσσαλονίκη. Παράλληλα διδάσκει ζωγραφική στο Τμήμα Εικαστικών & Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.

Για την παρουσιαζόμενη ενότητα έργων του Κώστα Γκουρτζή γράφει η Μουσειολόγος Στέλλα Συλαίου:

Η δουλειά του Κώστα Γκουρτζή εμπεριέχει και ένα διαρκές ερώτημα του κατά πόσο μπορεί στη σύγχρονη συγκυρία η ίδια η ζωγραφική πράξη να αποτελέσει ένα μέσο προσέγγισης ή και απόδοσης της πραγματικότητας. Τα έργα του, λοιπόν, αποτελούν ένα ανοικτό ερωτηματικό, όπως άλλωστε κάθε σημαντικό έργο τέχνης οφείλει να πράττει, που αφορά την κοινωνική πραγματικότητα, τις ανθρώπινες σχέσεις, το εσωτερικό τοπίο του καθενός από εμάς, αλλά κυρίως ως προς το κατά πόσο η ‘επιστροφή’ της ζωγραφικής στο εικαστικό πεδίο μπορεί να αποτελέσει καταλύτη για τη διαπραγμάτευση, την ενίσχυση της ενσυναίσθησης και την κατανόηση σε σχέση με αυτά τα ζητήματα.

(Απόσπασμα από το κείμενο του καταλόγου.)

Ο Κώστας Καμαργιάννης γεννήθηκε το 1982 στις Σέρρες. Φοίτησε στο Προπαρασκευαστικό Σχολείο Καλών Τεχνών Τήνου (2001-2002). Σπούδασε ζωγραφική στο Τμήμα Εικαστικών & Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. (2002-2008). Από το 2019 συνεχίζει τις σπουδές του στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών “Δημόσια Ιστορία” του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Ζει και εργάζεται στην Καβάλα. Παράλληλα διδάσκει ως εικαστικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.

Για την παρουσιαζόμενη ενότητα των έργων του, ο Κώστας Καμαργιάννης γράφει:

Τα έργα της παρούσας ενότητας αποτελούν μια προσπάθεια αφηγηματικής αναπαράστασης συγκεκριμένων καταστάσεων. Πρόκειται για προϊόντα ενός παιχνιδιού, όπου άλλοτε αφαιρώντας και άλλοτε προσθέτοντας ή αντιπαραβάλλοντας, τη φόρμα και τη γραμμή, προκύπτουν αλλαγές στις σχέσεις και την εξαγωγή του νοήματος.
Η “χώρα” που διαδραματίζονται οι αφηγήσεις αυτές, είναι ο χώρος επίδρασης του αστικού τοπίου, ο οποίος σαν μνήμη επανέρχεται σε διάφορες εκδοχές και αποτυπώνεται σαν ένα μοτίβο επίμονου ενδιαφέροντος. Η εικόνα, περικλείει την ανθρώπινη δράση/παρέμβαση και αφήνει το ίχνος του ανθρώπινου βίου να διαγράφεται, άλλοτε άμεσα και άλλοτε ως υπόνοια.