Τις τελευταίες μέρες στον ελληνικό -και όχι μόνο- τύπο φιλοξενήθηκαν πολλά δημοσιεύματα σχετικά με την αναβάθμιση της Ελλάδας στο διεθνές ενεργειακό παιχνίδι. Είναι φανερό πως δεν πρόκειται για μια επανάληψη παλαιότερων ατελέσφορων φιλοδοξιών της χώρας μας. Περισσότερο μοιάζει να είναι προείκασμα της αναδιάταξης των παγκόσμιων αγορών, με τις αμερικανικές εταιρίες να αξιοποιούν την πολιτική Τραμπ όσον αφορά τους υδρογονάνθρακες και τον εξοβελισμό του ρωσικού φυσικού αερίου από τη Δύση.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι λογικό πως η ελληνική κυβέρνηση θα επιδιώξει να συμμετάσχει στη δυναμική που αναπτύσσεται και θα υποστηρίξει τις επιχειρηματικές πρωτοβουλίες για μονάδες αποθήκευσης φυσικού αερίου. Ήδη αναθερμαίνονται τα παγωμένα ως τώρα έργα αποθήκευσης σε πλωτές δεξαμενές στη Θεσσαλονίκη και την Κόρινθο ενώ η Gastrade εκτός από την Αλεξανδρούπολη σχεδιάζει ακόμη μια μονάδα στη Θράκη. Την ίδια στιγμή διαβάζουμε ότι στη Σαρδηνία ετοιμάζεται ένας πιλοτικός σταθμός παραγωγής πράσινου υδρογόνου με ενίσχυση από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Κινητικότητα επίσης παρατηρείται και στο διεθνές γεωπολιτικό σκηνικό, με τη χώρα μας να πρωτοστατεί στην οργάνωση μιας πολυμερούς διακρατικής διάσκεψης για την Ανατολική Μεσόγειο ενώ οι πρόσφατες προσεκτικές δηλώσεις του Τούρκου υπουργού εξωτερικών για την αιγιαλίτιδα ζώνη στο Αιγαίο υποδεικνύουν μια μικρή αλλά σημαντική ρωγμή στην άκαμπτη πολιτική της γείτονος.

Έτσι αβίαστα έρχεται η ερώτηση: Μήπως βιαστήκαμε;

Μήπως η χώρα (όπως κυβερνάται) και οι εμπλεκόμενοι επιχειρηματικοί φορείς βιάστηκαν να εγκαταλείψουν την ιδέα της αποθήκευσης φυσικού αερίου στις υπόγειες δεξαμενές στον κόλπο της Καβάλας; Μήπως βιάστηκαν να υιοθετήσουν την εύκολη λύση της αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακος; Μήπως βιάστηκαν να απεμπολήσουν αυτό που η ίδια η Φύση δημιούργησε πριν από εκατομμύρια χρόνια, έναν ταμιευτήρα πετρελαίου και φυσικού αερίου, για να φυτέψουν στα έγκατα της γης ένα αέριο που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μη προβλέψιμες καταστάσεις;

Η απορία δεν είναι μόνο οικονομικού και πολιτικού χαρακτήρα, είναι και ουσιαστική. Το φυσικό αέριο είναι ένα καύσιμο υψηλής ενθαλπίας, είναι δηλαδή κάτι χρήσιμο, κάτι που έχει αξία. Αντίθετα το διοξείδιο του άνθρακος είναι απόβλητο της καύσης, είναι μία ουσία χαμηλής ενθαλπίας, χωρίς ενεργειακή αξία. Το τι αέριο επομένως αποθηκεύεις κάτω από τα πόδια σου είναι κάτι που απαιτεί σύνεση.

Πέρα από τα περιβαλλοντικά προβλήματα της αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα, που έχουν αναδειχθεί από τη δημόσια συζήτηση, είναι γνωστό πια ότι το φυσικό αέριο αποτελεί ευκαιρία νέων δυναμικών επενδύσεων με αξιόλογη χρονική διάρκεια και προσφέρει ευημερία και θέσεις εργασίας. Αντίθετα εκείνη την όχι και τόσο μακρινή χρονιά που οι υπόγειες δεξαμενές στον κόλπο της Καβάλας θα έχουν γεμίσει με διοξείδιο του άνθρακα και θα σφραγιστούν οριστικά, οι λιγοστές μέχρι τότε θέσεις εργασίας θα καταργηθούν και η ευθύνη της φύλαξης και της συντήρησης του έργου θα μετατεθεί στο ελληνικό κράτος. Δεν είναι και πολύ παραγωγικό αυτό.

Μελλοντικά το θέμα της αιγιαλίτιδας ζώνης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα διευθετηθεί, διανοίγοντας προοπτικές για την άντληση πετρελαίου από την περιοχή του Μπάμπουρα, νοτιοανατολικά της Θάσου, γεγονός που θα επιτρέψει τη λειτουργία των χερσαίων εγκαταστάσεων πετρελαίου στη Ν. Καρβάλη. Ωστόσο μία δεξαμενή 60 τόνων διοξειδίου του άνθρακος στο πεδίο ενδεχομένως να ακυρώσει αυτή την προοπτική.

Οι εξελίξεις στο διεθνές περιβάλλον δίνουν την ευκαιρία στην ελληνική κυβέρνηση και στους επενδυτές να αναλογιστούν τι είναι καλύτερο για όλους, να προβούν στις αναγκαίες στοχαστικές προσαρμογές και να υλοποιήσουν μία επένδυση σύμφωνη με το πνεύμα των καιρών. Ο κόλπος της Καβάλας μπορεί και πρέπει να γίνει ο χώρος για τα ενεργειακά αποθέματα ασφαλείας της Ευρώπης. Άλλωστε εμείς είμαστε τα σύνορά της! 

Την προηγούμενη εβδομάδα ανέβασα στο Fb τη νομική μου θέση ότι απαγορεύεται να χωροθετηθούν, κατασκευαστούν και λειτουργήσουν υπόγεια πάρκινγκ κάτω ή δίπλα στις αυλές των σχολείων. Η απαγόρευση αυτή αφορά και την πλατεία Νεαπόλεως (Ποταμουδίων). Από όσους με επέκριναν ζήτησα να το ψάξουν οι ίδιοι. Δεν έχω νέα τους έκτοτε, μπορεί τελικά να συμφωνούν μαζί μου και να μη το λένε δημόσια.

Πιο αναλυτικά, η θέση μου στηρίζεται στα εξής:

Σύμφωνα με την Υπουργική Απόφαση 37237/ΣΤ1 (ΦΕΚ Β΄ 635/2007) κατά την επιλογή οικοπέδου για την ανέγερση διδακτηρίου πρέπει να αποφεύγεται κατά το δυνατόν η γειτνίαση εκτός των άλλων και με επαγγελματικούς χώρους στάθμευσης αυτοκινήτων και γενικότερα με κάθε χώρο που η λειτουργία του μπορεί να βλάψει την ασφάλεια και την υγεία των μαθητών. Αυτό συνεπάγεται και το αντίστροφο, ότι δηλαδή ΔΕΝ επιτρέπεται να χωροθετηθεί σταθμός αυτοκινήτου δίπλα σε ακίνητο που έχει ήδη χαρακτηριστεί για χρήση εκπαίδευσης. Το Συμβούλιο της Επικρατείας με την απόφαση 2363/2018 δεν επέτρεψε την τροποποίηση του Σχεδίου Πόλης που έδινε χρήση πρατηρίου καυσίμου σε οικόπεδο που γειτνιάζει με σχολείο. Θα ρωτήσει κάποιος εύλογα, «μα είναι το ίδιο ένα πάρκινγκ με ένα πρατήριο καυσίμων»; Ο νομοθέτης, που ίσως ξέρει καλύτερα, τα εξομοιώνει, αφού τα εντάσσει στην ίδια τυπολογία τόσο στον Κτιριοδομικό Κανονισμό (ΦΕΚ Δ΄ 59/1989), όσο και στον Κανονισμό Πυροπροστασίας (ΠΔ 41/2018).

Εφόσον μπορεί να λειτουργήσει πρατήριο καυσίμων σε απόσταση τουλάχιστον 30 μέτρων από το περίγραμμα του κτιρίου ενός σχολείου ή άλλου χώρου συνάθροισης κοινού (βλ. άρθ. 11 παρ. 1 του Ν. 3897/2010), αυτό σημαίνει ότι μπορεί να λειτουργήσει χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων που βρίσκεται στην ίδια ή μεγαλύτερη απόσταση. Αυτό αφορά το πάρκινγκ του Αγίου Ιωάννη.

Τέλος, σύμφωνα με το άρθ. 321 του Κώδικα Βασικής Πολεοδομικής Νομοθεσίας (ΦΕΚ Δ΄ 580/1999) «τα εκπαιδευτήρια (ιδιωτικά ή δημόσια) στοιχειώδους και μέσης βαθμίδας εκπαίδευσης και άλλες παρεμφερείς χρήσεις» επιβάλλεται να έχουν μία θέση ανά 1 έως 3 αίθουσες διδασκαλίας. Είναι θέσεις που προβλέπονται για το εκπαιδευτικό και το διοικητικό προσωπικό. Στο καινούργιο Δημοτικό Σχολείο του Αμυγδαλεώνα δημιουργήθηκε τέτοιος χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων, όπως και στη νέα πτέρυγα του 3^ου Γυμνασίου.

Όσον αφορά τις προτάσεις τα υπόγεια πάρκινγκ σε άλλους χώρους, ισχύουν τα εξής:

Υπόγεια πάρκινγκ επιτρέπεται να κατασκευαστούν κάτω από κοινόχρηστους χώρους υπό τον όρο ότι δεν αναιρείται ούτε παρακωλύεται ουσιωδώς η κοινή χρήση (άρθ. 324 του Κώδικα Βασικής Πολεοδομικής Νομοθεσίας). Κοινόχρηστοι χώροι είναι οι κάθε είδους δρόμοι, τα πεζοδρόμια, οι πλατείες, τα άλση και όλοι γενικά οι ελεύθεροι χώροι που καθορίζονται από το ρυμοτομικό σχέδιο ή έχουν τεθεί σε κοινή χρήση με οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Oι αυλές των σχολείων δεν είναι κοινόχρηστοι χώροι, διότι αποτελούν προέκταση της σχολικής μονάδας και εξυπηρετούν τις σχολικές ανάγκες γυμναστικής, αναψυχής και ξεκούρασης των μαθητών. Σύμφωνα με το άρθ. 39 παρ. 2 του Ν. 1566/1985 «Ως διδακτήριο νοείται όχι μόνο το ακίνητο όπου στεγάζεται και λειτουργεί το σχολείο, αλλά και οι υπόλοιποι χώροι, όπως τα γυμναστήρια, τα εργαστήρια, τα υπόστεγα, η αυλή, ο σχολικός κήπος».

Το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο της Καβάλας (ΦΕΚ τεύχος ΑΑΠΘ 69/2013) προβλέπει υπόγεια πάρκινγκ στη «Ροδόπη», στο οικόπεδο των Λαζαριστών στις πλατείες Ελευθερίας και Νεαπόλεως και στο οικοδομικό τετράγωνο ανατολικά από τις Καμάρες (για το οικόπεδο απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη δεν χρειάζεται ειδική πρόβλεψη, γιατί η περιοχή έχει χρήση Γενικής Κατοικίας) και ότι πρέπει να εκπονηθεί σχετική ειδική μελέτη σκοπιμότητας – εφικτότητας για κάθε χώρο (σελ. 760). Παράλληλα, και όχι αντιφατικά, ορίζει ότι στους παραπάνω κοινόχρηστους χώρους επιτρέπονται μονάχα οι χρήσεις που αναφέρονται στο άρθ. 9 του ΠΔ της 23.2/6.3.1987 (ΦΕΚ Δ΄ 166), δηλαδή αναψυκτήρια, αθλητικές εγκαταστάσεις, πολιτιστικά κτίρια και χώροι συνάθροισης κοινού (σελ. 758).

Κατά το Συμβούλιο της Επικρατείας οι χρήσεις αυτές προηγούνται. Με την απόφαση 2384/2005 το ΣτΕ έκρινε σε παρόμοια περίπτωση στην Καλαμαριά ότι ο υπόγειος χώρος στάθμευσης δεν είναι επιτρεπόμενη χρήση παρότι προβλέπεται από το Σχέδιο Πόλης, διότι η αυξημένη κίνηση οχημάτων αναιρεί ή, πάντως, μειώνει ουσιωδώς τη βασική πολεοδομική λειτουργία του πρασίνου (βλ. και Πρακτικά Επεξεργασίας ΣτΕ 256 και 258/ 2001). Γενικά, οι τροποποιήσεις στο Σχέδιο Πόλης πρέπει να βελτιώνουν και όχι να επιφέρουν δυσμενείς συνέπειες στην ποιότητα της ζωής (Ολομέλεια ΣτΕ 3144/2004 κά). Συνεπώς απαιτείται μια σύνθετη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων σύμφωνα με την ΥΑ 958/2012 (Β΄ 21), που θα αποδείξει αν πράγματι βελτιώνονται οι συνθήκες χάρη στη λειτουργία υπόγειου σταθμού αυτοκινήτων.

Τη βασική πολεοδομική λειτουργία του πρασίνου δεν πρέπει να αναιρούν ή, πάντως, να παρεμποδίζουν σύμφωνα με τις αποφάσεις του ΣτΕ οι βοηθητικές κατασκευές που είναι απαραίτητες για τη λειτουργία του υπόγειου πάρκινγκ αλλά αναγκαστικά τοποθετούνται στην επιφάνεια. Τέτοιες εγκαταστάσεις είναι η είσοδος και η έξοδος των οχημάτων και των πεζών, οι έξοδοι κινδύνου, τα φρεάτια των ανελκυστήρων και οι μονάδες θέρμανσης, ψύξης και εξαερισμού. Σε ακίνητα όπως η Ροδόπη και οι Λαζαριστές, απαιτείται έγκριση και από το Υπουργείο Πολιτισμού, επειδή γειτνιάζουν με κτίρια που είναι χαρακτηρισμένα ως μνημεία.

Συνοψίζοντας:

• Υπόγειο πάρκινγκ αυτοκινήτων απαγορεύεται απολύτως να γίνει σε αυλές σχολείων.
• Με τα μέχρι τώρα νομικά δεδομένα δεν επιτρέπεται να γίνει υπόγειος σταθμός στην πλατεία Νεαπόλεως (Ποταμουδίων).
• Οι ίδιες νομικές συνθήκες καθιστούν ιδιαίτερα δύσκολη την κατασκευή υπόγειου πάρκινγκ στον χώρο της Ροδόπης.
• Η παραπάνω πολύ περιεκτική και σύντομη ανάλυση δεν προσέγγισε καθόλου δύο καίρια ζητήματα: 1) Το τεράστιο οικονομικό κόστος, και, 2) Τη σχέση κόστους – οφέλους (ή και ζημίας από την επιβάρυνση της κυκλοφορίας στο κέντρο της πόλης).

Σε μια περιοχή με (επί της ουσίας) μηδενικές προοπτικές ανάπτυξης (παρά τις κατά καιρούς βαρύγδουπες εξαγγελίες και δηλώσεις από φορείς που για να δώσουν μια μη επιστρεπτέα προκαταβολή στις επιχειρήσεις έχουν πνιγεί σε μια κουταλιά νερό),

σε μια περιοχή που, αν δεν ήταν ο κορωνοϊός, τα τοπικά ΜΜΕ θα “πέθαιναν από την πλήξη” και από την ανυπαρξία σοβαρών ειδήσεων,

το μόνο που μπορεί κάπως να “ταρακουνήσει” τα λιμνάζοντα νερά της τοπικής μας κοινωνίας είναι…η ανακύκλωση των παλιών θεμάτων! Ή, αλλιώς, το “ξαναζεσταμένο φαγητό”!

Κάπως έτσι έγινε και σήμερα το πρωί, με τον πρώην δήμαρχο Καβάλας και νυν θεματικό αντιπεριφερειάρχη ανάπτυξης ΑΜΘ Κωστή Σιμιτσή να αναρτάει κάποιες φωτογραφίες από το εσωτερικό του παλιού δικαστικού μεγάρου Καβάλας,

να δηλώνει απογοητευμένος με την εικόνα ενός κτιρίου που “κείται μουχλιασμένο, απροστάτευτο και καταρρέει“

και να κατηγορεί τα golden boys της ΕΤΑΔ και του αθηναϊκού (παρα)κράτους για αδιαφορία.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Αυτό που δεν μας λέει, όμως, ο κ. Σιμιτσής είναι τι θα το κάνουμε, επιτέλους, το παλιό δικαστικό μέγαρο άπαξ και το πάρουμε στα χέρια μας!

Ως γνωστόν, το κτίριο δεν ανήκει σε εμάς αλλά στην ΕΤΑΔ, στο ελληνικό δημόσιο. Άρα, για να το πάρουμε πίσω θα πρέπει:

– να ξέρουμε ευθύς εξαρχής τι θα το κάνουμε,
– να ξέρουμε πώς θα υλοποιήσουμε αυτό που έχουμε υπόψη να κάνουμε (πόροι κλπ.),
– να ξέρουμε πότε θα το υλοποιήσουμε και πότε θα έχουμε μια πιθανή απόσβεση των χρημάτων που θα έχουμε επενδύσει

με απλά λόγια να έχουμε ένα σοβαρό σχέδιο στα χέρια μας.

Ζητάμε πολλά; Η λογική λέει πως όχι, αλλά η “καβαλιώτικη λογική” λέει πως μάλλον αυτό που ζητάμε είναι “καθαρή τοκογλυφία” (όπως έλεγε και ο Μοντεχρήστος στον “Ισοβίτη” του Αρκά)!α

Διότι, όπως ανέφερε (σε σχόλια κάτω από την ανάρτηση του κ. Σιμιτσή) ο ιδιοκτήτης καταστήματος απέναντι από τα παλιά δικαστήρια (και παλαιός πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Καβάλας) Παναγιώτης Μοδούρας:

“Αν ένας προτείνει κάτι θα βγουν άλλοι 5- 6 να το διεκδικήσουν. Όποιος το ζητήσει να έχει τα εχέγγυα πως μπορεί άμεσα να το επισκευάσει.”

Τα επίσημα σενάρια που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή για την αξιοποίηση του παλιού δικαστικού μεγάρου είναι τα εξής:

– η επιστροφή του στον Δικηγορικό Σύλλογο Καβάλας,
– η πρόταση του Συνδέσμου Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών για την δημιουργία Δημοτικής Πινακοθήκης, και
– η πρόταση που διαβάσαμε τελευταία από τον αντιπεριφερειάρχη Καβάλας Κώστα Αντωνιάδη για την παραχώρηση του κτιρίου στο ΔΙ.ΠΑ.Ε. για τις διοικητικές ανάγκες των δύο ινστιτούτων Πετρελαίου και Τουρισμού.

(Και λέμε επίσημα διότι έχουμε και τις “ανεπίσημες” προτάσεις για κατεδάφιση και δημιουργία πάρκινγκ -μια εξαιρετικά “λαοφιλή” πρόταση στην τοπική μας κοινωνία-, για άνοιγμα καφετέριας με θέα τις Καμάρες κ.ά.)

Με απλά λόγια,

Αυτή τη στιγμή δεν ξέρουμε ούτε τι θα το κάνουμε το κτίριο, ούτε από πού θα βρούμε τα λεφτά, ούτε -φυσικά- το πότε θα το έχουμε έτοιμο το νέο, επιδιορθωμένο κτίριο!

Όταν, λοιπόν, έχουμε τέτοια ένδεια σοβαρών σχεδίων το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να “ονειρευτούμε” μια κατάληψη του κτιρίου (αυτό και αν είναι “λαοφιλές” σενάριο σε μια Καβάλα που “ζει” ακόμα με την ανάμνηση της κατάληψης της Μεγάλης Λέσχης επί των ημερών του Λ. Αθανασιάδη). Δηλ. να εφαρμόσουμε τη λογική του “ντου από παντού”, έτσι απλά επειδή κάποτε μας “βόλεψε”!

Αλλά ακόμα και αν πούμε πως το κάνουμε το “ντου από παντού”… το ερώτημα παραμένει:

Από εκεί και πέρα, τι;

Ας σταματήσουν, λοιπόν, όλοι οι προύχοντες και οι “σοφοί” του τόπου να πετάνε πυροτεχνήματα για εντυπώσεις,

ας φροντίσουν να καταλήξουν σε μια συγκεκριμένη, μετρήσιμη και σοβαρή πρόταση (βέβαια για αυτό θα πρέπει να δουλέψουν, και δεν είμαστε και τόσο σίγουροι ότι θα αντέξουν την τόση δουλειά)

και μετά τα ξαναλέμε!

Μέχρι τότε, ας αφήσουν την “επαναστατική γυμναστική”, τις αμπελοφιλοσοφίες, τις φωτογραφίες και τα παράπονα γιατί κάποιοι “κακοί εκδότες” φαντάστηκαν πως τους είδαν σε μέρη που δεν πήγαν, και ας κάνουν και καμιά δουλειά. Όχι τίποτα άλλο, απλά για να δικαιολογήσουν και αυτοί τους μισθούς τους…

Με δελτίο τύπου που απέστειλε στα τοπικά ΜΜΕ, ο θεματικός αντιπεριφερειάρχης ανάπτυξης ΑΜΘ Κωστής Σιμιτσής επιχείρησε να δικαιολογηθεί για την απουσία του από την σύσκεψη που διοργάνωσε την περασμένη Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2020 το Επιμελητήριο Καβάλας με θέμα το πρόγραμμα ενίσχυσης επιχειρήσεων που επλήγησαν από τις συνέπειες του κορωνοϊού.

Το δελτίο τύπου, το οποίο ο κ. Σιμιτσής υπογράφει με την “σωστή” του ιδιότητα (υπενθυμίζεται πως την περασμένη Παρασκευή ο κ. Σιμιτσής απέστειλε επιστολή στο Επιμελητήριο Καβάλας για να δικαιολογήσει την απουσία του, χωρίς όμως καμία σφραγίδα και κανένα διακριτικό από την περιφέρεια ΑΜΘ αλλά μόνο με την σφραγίδα…του δικηγόρου!), έχει ως εξής:

Στις 23.10.2020 οργανώθηκε στο Επιμελητήριο Καβάλας σύσκεψη φορέων για το πρόγραμμα μη επιστρεπτέας προκαταβολής (επιχορήγησης) προς τις επιχειρήσεις και τους επαγγελματίες της Περιφέρειάς μας. Προσκλήθηκα να παραστώ όμως την ίδια μέρα η παράταξη «Περιφερειακή Σύνθεση» εξήγγειλε ότι θα φέρει το θέμα προς συζήτηση στο Περιφερειακό Συμβούλιο. Έκρινα, κατά συνέπεια, ότι προέχει η συζήτηση στον θεσμικό μου χώρο ως περιφερειακού συμβούλου και ειδοποίησα τους οργανωτές ότι δεν θα συμμετείχα στη σύσκεψη.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας δημοσιογράφος του τοπικού καναλιού «Ena Channel» μου ζήτησε να εξηγήσω στο δελτίο ειδήσεων των 9 μμ τους λόγους της μη συμμετοχής μου στη σύσκεψη.

Πράγματι, στις 9:10΄ μμ με κάλεσαν τηλεφωνικά και ανέμενα τη σύνδεση με το στούντιο. Παίρνοντας τον λόγο η δημοσιογράφος κ. Μ. Παπάζογλου ανακοίνωσε ότι στην τηλεφωνική γραμμή ήμουν εγώ και στο στούντιο ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Καβάλας κ. Μάρκος Δέμπας στον οποίο έδωσε τον λόγο αμέσως μετά. Ο κ. Δέμπας τοποθετήθηκε εναντίον του προγράμματος της Περιφέρειας, πράγμα που βεβαίως αποτελεί δικαίωμά του. Στη συνέχεια δόθηκε ο λόγος σε εμένα και αφού εξήγησα συνοπτικά τα θετικά σημεία του προγράμματος, εξήγησα τους λόγους για τους οποίους δεν μου επιτρεπόταν να συνεχίσω την τηλεοπτική μου συνέντευξη. Με όλο τον σεβασμό που τρέφω προς τον θεσμό του Επιμελητηρίου και την εκτίμηση προς το πρόσωπο του Προέδρου του, θα ήταν ασέβεια προς το Περιφερειακό Συμβούλιο και απρέπεια προς τους φορείς της σύσκεψης να επιχειρηματολογώ από τηλεοράσεως για το πρόγραμμα, ενώ δεν το έκανα λίγες ώρες νωρίτερα στη σύσκεψη.

Η στάση μου υπαγορεύτηκε από την ξεκάθαρη συνείδηση της θέσεώς μου ως αντιπεριφερειάρχη ανάπτυξης. Δεν απέφυγα τον διάλογο. Άλλωστε στο πρόσφατο παρελθόν είχα ζητήσει την παρουσία και τις προτάσεις των Επιμελητηρίων και άλλων φορέων όλης της Περιφέρειας σε τηλεδιάσκεψη για τα μέτρα που επρόκειτο να ληφθούν μετά την πανδημία. Δυστυχώς όλα τα Επιμελητήρια απείχαν χωρίς να μου εξηγήσουν εγγράφως τους λόγους της αποχής τους.

Οι παρατάξεις Νέα Περιφερειακή Αναγέννηση, Περιφέρεια σε Δράση και Αδέσμευτη Αναπτυξιακή Ανασυγκρότηση, έχοντας τη σύμφωνη γνώμη των μελών των παρατάξεών μας, συναποφασίσαμε τα εξής:

«Σήμερα, δεδομένων των συνθηκών, είναι ξεκάθαρη πολιτική μας επιλογή να ενώσουμε στην Περιφέρειά μας δυνάμεις, γνώσεις, προγράμματα και την κοινή μας διάθεση για δουλειά.

Η γεωγραφική θέση της Περιφέρειάς μας την τοποθετεί στο επίκεντρο εξελίξεων περιφερειακού και παγκόσμιου χαρακτήρα.

Η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη είναι κόμβος γεωγραφικός, ενεργειακός και οικονομικός. Διαθέτει πλούσια ιστορία και φυσικό περιβάλλον.

Αν αξιοποιήσουμε σωστά τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της περιοχής μας, μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη και ευημερία για όλους.

Ο βασικός σχεδιασμός έχει τεθεί με τρία βασικά σχέδια: το Περιφερειακό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης, το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Ανατολική Μακεδονία – Θράκη 2014-2020 και το Τετραετές Επιχειρησιακό Πρόγραμμα της Περιφέρειας.

Τα σχέδια αυτά αποτελούν “ιδιοκτησία” της Περιφέρειάς μας. Προέκυψαν από σοβαρές μελέτες και ευρεία διαβούλευση, στην οποία είχαν λάβει μέρος οι Δήμοι, τα ΑΕΙ, δημόσιες υπηρεσίες και όλοι οι επιστημονικοί, επαγγελματικοί και εξειδικευμένοι φορείς της περιοχής μας.

Αποτυπώνουν αυτά που πρέπει να γίνουν για να βελτιωθεί η κατάσταση στην Περιφέρειά μας σε κοινωνικό, οικονομικό, χωροταξικό και περιβαλλοντικό επίπεδο.

Αυτά τα Σχέδια θα υλοποιήσουμε, με τις αναγκαίες πάντοτε προσαρμογές και βελτιώσεις. Γνωρίζουμε τι πρέπει να γίνει και έχουμε τη βούληση να το κάνουμε.

Αποφασίζουμε τη συνεργασία για το καλό της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και των ανθρώπων της.

Ως παρατάξεις έχουμε διακριτούς ρόλους και φωνή. Διατηρούμε τις αναφορές μας στην κοινωνία και στους πολίτες. Συνεχίζουμε να διατυπώνουμε τον αυτόνομο πολιτικό μας λόγο μέσα και έξω από το Περιφερειακό Συμβούλιο. Ο πλουραλισμός και η πολυφωνία είναι βασικό χαρακτηριστικό της Δημοκρατίας, την οποία υπηρετούμε με συνέπεια.

Ταυτόχρονα, συνεργαζόμαστε σε θεσμικό επίπεδο ώστε να ανταποκριθούμε με επιτυχία στην ευθύνη που έχουμε αναλάβει απέναντι στους πολίτες: να τους υπηρετήσουμε, να πετύχουμε συλλογική και ατομική ευημερία και να άρουμε τις ποικίλες ενδοπεριφερειακές ανισότητες.

Στο πλαίσιο της συμφωνίας μας, αναλαμβάνουμε όλες τις ευθύνες που μας αναλογούν, με την ανάληψη αρμοδιοτήτων και την υλοποίηση της προγραμματικής μας συμφωνίας.»

Νέα Περιφερειακή Αναγέννηση
Περιφέρεια σε Δράση
Αδέσμευτη Αναπτυξιακή Ανασυγκρότηση