Πρωτοβουλία ενάντια στην αποθήκευση CO2 στον κόλπο της Καβάλας: “Είναι πολλά τα λεφτά”

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Όσο περισσότερο μιλούν οι εκπρόσωποι της Energean, της κυβέρνησης και της ΕΔΕΥΕΠ για το έργο αποθήκευσης CO₂ στον Πρίνο, τόσο περισσότερο επιβεβαιώνεται κάτι πολύ απλό: δεν πρόκειται για μια ώριμη, δοκιμασμένη και ασφαλή τεχνολογία, αλλά για ένα τεράστιο πείραμα που στηρίζεται κυρίως… στα χρήματα των φορολογουμένων.

Και βέβαια, οι «έξυπνοι» δεν υπάρχουν μόνο στην Ελλάδα. Υπάρχουν παντού. Σε όλο τον κόσμο εταιρείες επιδιώκουν να εξασφαλίσουν κρατικές επιδοτήσεις για έργα CCS (δέσμευσης και αποθήκευσης άνθρακα), επειδή χωρίς δημόσιο χρήμα τα έργα αυτά δύσκολα στέκονται οικονομικά.

Χαρακτηριστικό είναι το πρόσφατο δημοσίευμα του Kavala Post (διαβάστε εδώ) από το συνέδριο OTC Asia στη Μαλαισία, όπου ανώτερο στέλεχος της ιαπωνικής Inpex δήλωσε ξεκάθαρα: «Η κρατική υποστήριξη παραμένει θεμελιώδης για τα έργα δέσμευσης και αποθήκευσης άνθρακα, λόγω του υψηλού κόστους της τεχνολογίας και της εγχώριας αγοράς άνθρακα που βρίσκεται ακόμη σε αρχικό στάδιο». Σε αρχικό στάδιο! Αυτό λένε οι ίδιοι!

Ας δούμε λοιπόν τι πραγματικά συμβαίνει στην Ιαπωνία, την οποία συχνά παρουσιάζουν ως “παράδειγμα”: Το περίφημο έργο Tomakomai. Το Tomakomai ήταν το πρώτο πιλοτικό έργο CCS της Ιαπωνίας. Από το 2016 έως το 2019 εγχύθηκαν συνολικά περίπου 300.000 τόνοι CO₂ σε υπεράκτιους σχηματισμούς. Δηλαδή: μόλις 300.000 τόνοι σε τρία χρόνια, σε καθαρά πιλοτική κλίμακα, με βασικό στόχο να διαπιστωθεί αν υπάρχουν διαρροές και αν λειτουργούν τα μοντέλα παρακολούθησης. Η ίδια η Ιαπωνία συνεχίζει ακόμη τη φάση παρακολούθησης του έργου, προκειμένου να συλλέξει δεδομένα για το αν μπορεί κάποτε, ίσως τη δεκαετία του 2030, να υπάρξουν εμπορικά έργα μεγάλης κλίμακας. Με άλλα λόγια: εκεί ακόμη δοκιμάζουν. Εδώ όμως κάποιοι εμφανίζονται ήδη βέβαιοι και έτοιμοι να δεσμεύσουν μια ολόκληρη περιοχή.

Και τα υπόλοιπα έργα; Η εταιρεία Metropolitan CCS έλαβε απλώς άδεια για ερευνητικές γεωτρήσεις ανοιχτά του Kujukuri. Το έργο αφορά μελέτες σκοπιμότητας, έρευνα και αξιολόγηση πιθανών χώρων αποθήκευσης CO₂. Δηλαδή και αυτό βρίσκεται ακόμη σε προκαταρκτικό στάδιο. Από τα στοιχεία του ίδιου του Global CCS Institute προκύπτει επίσης ότι: στην Ιαπωνία δεν υπάρχει σήμερα κανένα έργο CCS σε πλήρη λειτουργία, ούτε κάποιο σε φάση κατασκευής, παρά μόνο σχεδιαζόμενα έργα. Ακόμη και το πιλοτικό Tomakomai δεν εμφανίζεται καν στον βασικό πίνακα ενεργών έργων του οργανισμού — προφανώς επειδή θεωρείται μικρής κλίμακας και πιλοτικό.

Και όμως, στην Ελλάδα παρουσιάζουν το σχέδιο στον Πρίνο περίπου ως τεχνολογία δεδομένη, ώριμη και αναγκαία. Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή: η τεχνολογία παραμένει αβέβαιη, τα έργα εξαρτώνται από κρατικές ενισχύσεις, και οι τοπικές κοινωνίες καλούνται να αναλάβουν το ρίσκο ώστε άλλοι να εισπράξουν τις επιδοτήσεις. Τελικά, φαίνεται πως πράγματι «είναι πολλά τα λεφτά». Και γι’ αυτό κάποιοι επιμένουν τόσο πολύ!