Αν θεωρήσουμε, και ορθώς, ότι η εκπαιδευτική διαδικασία αποτελεί πρωτίστως μία κοινωνική λειτουργία κι ότι το σύγχρονο σχολείο, ως ολότητα, συνιστά ένα ανοιχτό κοινωνικό σύστημα που αναπτύσσει σχέσεις αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης με το τοπικό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτισμικό περιβάλλον, τότε έχουμε με ευκρίνεια οριοθετήσει την αποστολή και το ρόλο που επιτελεί το σύγχρονο σχολείο.

Φυσικά τόσο οι πολιτικές, πολιτιστικές και οικονομικές συνθήκες μιας περιοχής ,που διαμορφώνουν το συνεχώς μεταβαλλόμενο προφίλ του σχολείου, όσο και η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι αυτή που οργανώνει και οργανώνεται κι εξελίσσεται σε ρυθμιστικό παράγοντα που (πρέπει) να στηρίζει τη διοικητική λειτουργία του σχολείου και τη διαχείριση των πιστώσεων που διατίθενται κεντρικά για τη κάλυψη των λειτουργικών αναγκών και την δημιουργία επαρκούς, για τα σύγχρονα δεδομένα, υλικοτεχνικής υποδομής.

Συνεπώς η Τοπική Αυτοδιοίκηση (οφείλει) να συμβάλλει στη διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών για το εύρυθμον της λειτουργίας των σχολικών μονάδων και να ενισχύει τις δράσεις και την εκπαιδευτική κινητικότητα που συντελείται, προωθώντας πρωτοβουλίες και ενθαρρύνοντας καινοτόμες πρακτικές εντός κι εκτός ωρολογίου προγράμματος.

Η ανάληψη λοιπόν ενεργού ρόλου από τις τοπικές κοινωνίες και την Αυτοδιοίκηση μπροστά στις προκλήσεις, τις απαιτήσεις , την προβληματική, εν πολλοίς, λειτουργία και τις προοπτικές που διανοίγονται στο χώρο της Παιδείας αποτελεί μονόδρομο.

Ένα σύγχρονο σχολείο είναι και οφείλει να αποτελεί τον δίαυλο επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης ανάμεσα στην τοπική κοινωνία και την εκπαιδευτική κοινότητα και να δραστηριοποιεί τη γειτονιά, τους δημότες, τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές.

Ένα σύγχρονο σχολείο πρέπει:

• Να παραμένει ανοιχτό σε Μορφωτικούς και Πολιτιστικούς συλλόγους
• Να παρέχει προς αξιοποίηση τη σχολική βιβλιοθήκη του στους δημότες με συνεργασία Εκπαιδευτικών, Μαθητικών κοινοτήτων και Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων
• Να υλοποιεί Προγράμματα Επιμόρφωσης- Εκπαίδευσης Δημοτών που αφορούν στη χρήση των Η/Υ, του Internet, του e-mail και πραγματοποίησης ηλεκτρονικών συναλλαγών
• Να προωθεί μία Συμβουλευτική διαδικασία από επιστημονικό προσωπικό που σχετίζεται με τη διαχείριση-υποστήριξη της μελέτης και της μάθησης καθώς και την παιδαγωγική αντιμετώπιση των μαθητών από γονείς κυρίως και εκπαιδευτικούς δευτερευόντως
• Να διοργανώνει διαλέξεις που σχετίζονται με την ιστορία, τον λαικό πολιτισμό, την επιχειρηματικότητα και την παραγωγή.
• Να ενημερώνει για την αντιμετώπιση φαινομένων κοινωνικά παθογενών, όπως είναι η σχολική βία, ο εκφοβισμός, η ασφαλής πλοήγηση στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
• Να διαμορφώνει κοινότητες μάθησης και πράξης με ταυτόχρονη κοινωνική ενσωμάτωση των ευπαθών ομάδων, μέσω της συμμετοχής τους σ αυτές.
• Να αναδεικνύει την πολιτισμική δυναμική της εκπαίδευσης, να ενισχύει το πολιτισμικό κεφάλαιο της γειτονιάς και να καλλιεργεί την αισθητική των κατοίκων της. Έτσι ενδυναμώνονται οι διαφορετικοί επικοινωνιακοί κώδικες και αναπτύσσεται η δημιουργικότητα και η συλλογικότητα.
• Να υλοποιεί προγράμματα Επιχειρηματικότητας των Νέων με βάση τις τοπικές συνθήκες και ευκαιρίες
• Να εκπονεί Εργασίες για επαγγέλματα που χάνονται κι επαγγέλματα που αναπτύσσονται
• Να θεσμοθετεί «Ημέρες Σταδιοδρομίας», που περιλαμβάνουν ενημέρωση για ευκαιρίες σταδιοδρομίας, προσκλήσεις διαφόρων επαγγελματιών της περιοχής και ενημέρωση των μαθητών και κάθε ενδιαφερόμενου για το επάγγελμά τους.

Ένα σύγχρονο σχολείο όμως δεν καταφέρνει να αγγίξει παρά ελάχιστα τους παραπάνω στόχους. Και τούτο γιατί πρωτίστως υποχρηματοδοτείται. Και τούτο γιατί δεν μπορεί να παραχθεί έργο αλλά κι ούτε πολιτισμικό προιόν λόγω της υποστελέχωσης των υπηρεσιών του δήμου.

Ένα σύγχρονο σχολείο δε μπορεί να συνοδοιπορήσει με τις προκλήσεις του παρόντος, διότι δε διαθέτει τη στοιχειώδη υλικοτεχνική υποδομή αλλά ούτε και τον απαραίτητο ψηφιακό εξοπλισμό που προαπαιτεί η σύγχρονη διδασκαλία.

Ένα σύγχρονο σχολείο και να θέλει να απαλλαγεί από τις αγκυλώσεις που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία και αφορούν στην αποδοχή και υιοθέτηση του διαφορετικού και των διαφορετικών στάσεων ζωής και ανθρώπων, δε μπορεί να το κατορθώσει, γιατί υπόκειται διαρκώς στη κριτική της γειτονιάς και στο κακόβουλο βλέμμα όσων είναι ελλιποβαρείς συναισθηματικά και αξιακά και μηχανεύονται πλείστους όσους ανασταλτικούς μηχανισμούς των πρωτοβουλιών που κατά καιρούς αναλαμβάνονται από τους εμπλεκόμενους στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Ένα σύγχρονο σχολείο βρίσκει ανταπόκριση, όταν απευθύνεται σε ώτα ακουόντων και αιτείται προστασία για σοβάδες που πέφτουν μέσα στις σχολικές αίθουσες και κουβάδες που στήνονται, όταν βρέχει, προκειμένου να περισυλλεγεί το νερό της οροφής και να μη πέσει ο διακόπτης της ηλεκτροπληξίας.

Ένα σύγχρονο σχολείο, τέλος, δεν εστιάζει, με κυβερνητική ευθύνη βέβαια, στο άρμεγμα της “ιερής αγελάδας» των Πανελληνίων Εξετάσεων ευνοώντας την ημιτελή πρόσληψη πληροφοριών και γνώσεων που θεωρούνται “ must” για την εισαγωγή σε κάποια Πανεπιστημιακή σχολή. Αφήνει στους μαθητές και μαθήτριες χώρο να αναπνέουν, να χαίρονται τη νιότη τους, να κατανοούν την βαρύτητα της γνώσης και την αξία της μάθησης και να μη καταπίνουν πληροφορίες επί πληροφοριών, που εξασφαλίζουν φυσικά το διαβατήριο για τα ΑΕΙ αλλά ταυτόχρονα κρατούν την εφηβεία «κουμπωμένη» σε ανούσιες χρονολογίες και μαθηματικούς τύπους και τη φαντασία και τη δημιουργικότητα στα αζήτητα. 36 χρόνια στο δημόσιο σχολείο βιώνω πανομοιότυπα τα εξώφυλλα νέων παιδιών που ασφυκτιούν και δεν κατορθώνουν να φτάσουν στην εμπέδωση θεμελιωδών εννοιών , όπως “πολίτης” και “δημότης”.

Τί συνάγεται λοιπόν από τα προαναφερόμενα ως αναγκαιότητα; Ότι το σύγχρονο σχολείο πρέπει να συνδεθεί με την τοπική κοινωνία και την αυτοδιοίκηση ισότιμα και με διαφάνεια. Ότι μόνο μέσα από αιρετούς που λογοδοτούν κοινωνικά και ευνοούν τη δημοκρατική συμμετοχικότητα επέρχεται η ανάπτυξη και η πρόοδος. Ότι πρέπει να διασφαλίζεται η δυνατότητα στα παιδιά, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς να λειτουργούν αμφίδρομα με το σχολείο και να χτίζουν σχέσεις ουσιαστικές.

Ότι σύγχρονο κι ελκυστικό σχολείο, ανοιχτό στη κοινωνία και στην πολιτική ζωή, είναι εκείνο που του παρέχεται η δυνατότητα της ανταπόκρισης στις σύγχρονες αυτοδιοικητικές και κοινωνικές προκλήσεις, εκείνο που ενισχύει εμφαντικά το αξιακό οπλοστάσιο των παιδιών, εκείνο που αναπτύσσει την οικολογική συνείδηση, εκείνο που διδάσκει, ως καθημερινό βίωμα, δημοκρατία και αξιοκρατία. Κι αυτό το σχολείο είναι το Δημόσιο σχολείο το οποίο έχω την τιμή να υπηρετώ και να προασπίζομαι

Λυμπεράκης Δημήτρης

Διευθυντής 2^ου ΓΕΛ Καβάλας

Πηγές

1. Ιδρυματικό αποθετήριο Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
2. Σχολική μονάδα και τοπική αυτοδιοίκηση: Ένα νέο πλαίσιο δράσης για το διευθυντή – σύγχρονο ηγέτη- Ιωάννης Κατσαρός
3. Εκπαίδευση και τοπική αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα, Ινστιτούτο Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Δεκέμβρης 2020- Πρόγραμμα τηλεκπαίδευσης- 1η διδακτική ώρα
07.45: Έγερσις
07.50: Πλύσις χειρών και προσώπου
07.55: 2λεπτος παρατήρησις της χορηγηθείσης (υπό της κυβερνήσεως βεβαίως βεβαίως) σωβρακοειδούς αντι-covid μάσκας
07.57: Μονόλεπτος πλήρωσις του Κεραμείου παγουρίνο
07.58: 2λεπτος απότισις των αναλογούντων τιμών και δόξης τη δημοφιλεί, θεοσεβάστω, μιντιακώς υμνουμένη και δοκιμαζούση τας αντοχάς ημών κυβερνήσει – Η απότισις τιμών δύναται να προσλαμβάνει καθημερινώς την μορφήν και τους ήχους τους οποίους ο παιδαγωγός επιθυμεί. Επιτρέπονται και χαιρετισμοί-δάνεια από ελληνικάς ταινίας
08.00 : Υποδοχή μαθητών στο meeting room της Webex- Προσκλητήριον , παρουσιολόγιον εν χορδαίς και οργάνοις, πνευματικαίς και συναισθηματικαίς. Επίκλησις του συναισθήματος των εφήβων, κοινώς καλόπιασμα, ενσυναίσθησις κ.λ.π.
08.10 : Εναρξις μαθήματος
Αοκνοι πραοσπάθειαι, εμού του μελωδούντος, αποσκοπούσαι εις την αφύπνισιν και συμμετοχήν εν τέλει εις το μέγα της διδασκαλίας μυστήριον- Η πλειοψηφία των ελληνοπαίδων μαθητών και μαθητριών έχει ήδη επιστρέψει εις την θαλπωρήν των κλινοσκεπασμάτων της. Ενίοτε ακούγεται μητρική τις φωνή: ” Σήκω βρε ! ‘Ετσι κάνεις μάθημα; Ούτε απ έξω δε θα το δεις το Πανεπιστήμιο μ αυτά τα μυαλά που κουβαλάς!!”
Επί ματαίω! Ο έφηβος αδιαφορών προς τας της μητρός αιτιάσεις διατελεί εις τας αγκάλας του Μορφέως καθεύδων και ενίοτε επιδίδεται εις σύντομον βηχαλάκιoν ή σχόλιον τι προς επιβεβαίωσιν της “παρουσίας” του.
Meanwhile ο περί ου λόγος διδάσκων, απομείνας με 4-5 μαθητάς επί συνόλων 25, επιδίδεται εις βαθείας κοινωνικάς και πολιτικάς αναλύσεις άρθρων και λογοτεχνικών κειμένων, άτινα εις την διδακτέαν ύλην των Πανελληνίων εξετάσεων περιλαμβάνονται.
08.30 : Κορύφωσις και μέθεξις! Στίχοι και συνέπειες του φαινομένου. Επιστράτευσις πασών των εγνωσμένων μεθόδων της Παιδαγωγικής επιστήμης, ίνα ευοδωθεί η διδακτέα στόχευσις.
“Έρμα ‘ν’ τα μάτια, που καλείς χρυσέ ζωής αέρα”
08.35 : Αφύπνισις! Εγερτήριον και Εωθινόν ομού! Οι ρυθμοί εν τη κανονικότητί των. Τα εφηβάκια σχολιάζουν ψιθυριστά , αναφερόμενα σε όσα τους απασχολούν! Και σε όσα δεν τους απασχολούν! Δικές τους οι μέρες, ο χρόνος ολάκερος, η ζωή δική τους. Κι εγώ ν αναρωτιέμαι πώς διαλύουμε έτσι αυτήν τη γενιά! Πόσοι από εμάς θα μπορούσαν ν αντέξουν 7 ώρες σχολείο και 4 ώρες φροντιστηριακά μαθήματα καθημερινά μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή! Χωριστά οι απίστευτα πολλές αναθέσεις εργασιών που αναλαμβάνουν να διεκπεραιώσουν τα εφηβάκια, διότι εμείς, πολλάκις (καμία σχέση με την ομόηχη λέξη) “καταξιωνόμαστε” (οι αφελείς) παιδαγωγικά μέσω του ποταμού εργασιών που φορτώνουμε στα παιδιά.
08.40 : Κρούσις του (νοητού) κώδωνος. “Λυτρωτά! Ο Θεός ευλογητός ει”! 25 εφηβικαί φωναί ομιλούσαι ακαταπαύστως και σχολιάζουσαι λεπτομερώς πρόσωπα και καταστάσεις αίτινες ουδεμίαν σχέσιν με το μάθημα της ΝΕ Γλώσσης έχουσιν.
Μένω με την απορία: “Ξυπνητήρι βάζουν και ξυπνούν στα διαλείμματα;”
Είμαι, όμως ,και χαρούμενος και γοητευμένος και πλήρης και ευγνώμων, διότι υπηρετώ αυτό το λειτούργημα του δασκάλου!
Και στις στιγμές μου τις “Πέτσινες”, όταν με κατακλύζει η δύσπνοια της ελλιπούς ενημέρωσης, και στις άλλες στιγμές μου τις Κεραμεικές και στις πλήρεις ημιμάθειας στιγμές της Κικίλιας οίησης και στην αντιμετώπιση της διακοπολάγνης συμπεριφοράς του “αποστειρωμένου” Κυβερνήτου ημών ( εις πολλά τα έτη!) επιλέγω τη βύθισή μου εις τον της Παιδείας ωκεανόν, με τις Σειρήνες μου και τους Λαιστρυγόνες και τους συντρόφους μου. Πρωτίστως με τα παιδιά μου, τους μαθητές μου, τα εφηβάκια μου, που σε τέτοιες σκοτεινές μέρες επιμένουν να ονειρεύονται.
Σ αυτήν την εκπαιδευτική Πανδημία της καθημερινής επικοινωνίας με εφηβικά μυαλά και συναισθήματα, επιλέγω να μένω δεμένος στο κατάρτι και να γεύομαι όλα τα συμπτώματα που αυτή γεννά!

Λυμπεράκης Δημήτρης, Φιλόλογος, Διευθυντής 2ου ΓΕΛ Καβάλας

“ Στης Ιστορίας το διάσελο όρθιος ο γιος πολέμαγε. Κι η μάννα κράταγε τα βουνά..»

Έτσι ερμηνεύει ο Νικηφόρος Βρεττάκος  την τραγωδία αλλά και το μεγαλείο  της ελληνικής φυλής. Στις ρωγμές του χρόνου, στις ρωγμές που ο λαός μας συνηθίζει να κάνει θαύματα, πάντα ένας γιος ορθώνει ανάστημα και η μάννα του υπερβαίνει τα ανθρώπινα μέτρα , γιγαντώνεται και γίνεται αχός και αγέρας που και βουνά ορίζει.

Στης Ιστορίας το διάσελο μιλώ για μια χώρα ανυπόδητη και ξεχασμένη από τους κατοίκους της,  που μονολογεί στις σκοτεινές στιγμές της , αναζητά την ομορφιά και τη δικαιοσύνη, ψάχνει να δει λίγο πιο μέσα από αυτό που φαίνεται. Μάταια πολλές φορές, γιατί η αλήθεια δε φοριέται από την ανάποδή της.

Μιλώ για μια χώρα που αιώνες τώρα διώκεται, μ ένα διαρκή καημό να ποτίζει το μεδούλι των κοκάλων της. Με τη ψυχή της και το σώμα της να στεγνώνει στο περβάζι της ιστορικής μνήμης. Να αφυδατώνεται το χρώμα των αγώνων της για λευτεριά και ισότητα, γιατί οι κάτοικοί της βάλθηκαν να κυνηγούν ο ένας τον άλλο, να σκοτεινιάζουν τις θάλασσές της έτσι που να μη βρίσκουν το δρόμο τους τα καίκια που τα λένε «Φιλότιμο» «Συγκατάβαση»  και «Λεβεντιά».

Μιλώ για μια χώρα όπου οι άνθρωποί της έσκαψαν τα χώματα, έπλασαν με πηλό τις ευχές τους, φύτεψαν το κόπο και την αγάπη τους γι αυτά. Μια χώρα που οι άνθρωποί της αμφέβαλαν πολλές φορές, ανέβαλαν αποφάσεις μεγάλες, εξαπάτησαν, αδίκησαν, ασέλγησαν.. δε γινόταν αλλιώς, γιατί έτσι κάνουν οι άνθρωποι.

Μιλώ για ανθρώπους που πρόφεραν ψιθυριστά λέξεις όπως «Υπομονή, Αξιοπρέπεια, Φιλία, Αγάπη, Δικαιοσύνη, Θεός, Βοήθα Παναγιά!» Κι έχτισαν κοινότητες και χάιδεψαν τις αντοχές τους κι έσκυψαν το κεφάλι τους κι έσκαψαν, πάλεψαν να εξηγήσουν την ομορφιά τούτου του κόσμου και βόλταραν με τα πλεούμενά τους στο γαλάζιο των ματιών των παππούδων τους.

Μιλώ για μία χώρα την οποία οι αιώνες λίκνιζαν με λέξεις όπως ¨έχω, δεν έχω, πονάω, πληγώνω, γιατρεύω». Την εκπαίδευαν στη μεσότητα και την απαντοχή. Μιλώ για ανθρώπους που δικάστηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν. Κάποιοι εγκατέλειψαν, οι πολλοί συνέχισαν. Δε ξέχασαν. Απλώς άντεξαν. Έτσι κάνουν οι ζωντανοί.

Αυτήν την απότιση μνήμης αποτολμώ. Ως ωδή σ ένα λαό που φάσκει και αντιφάσκει συνεχώς. Που φοβάται όχι τους άλλους αλλά τον ίδιο τον εαυτό του. Ένα λαό των θαυμάτων και των πολλών τραυμάτων.

Ένα λαό που «με χαμόγελο στα χείλη» τράβηξε μπροστά βγάζοντας τη γλώσσα στο ατσάλι και τη φωτιά που έφερναν μαζί τους οι λεγεωνάριοι του φασισμού και του ναζισμού.

Ένα λαό που δε κιότεψε να τα βάλει με σιδερόφραχτους προτάσσοντας την ελευθερία και τη δικαιοσύνη του μικρού έναντι του αλαζόνα της δύναμης. Που κοκκίνησε με το αίμα του τα χιονισμένα φαράγγια της Πίνδου. Που αντιστάθηκε ενωμένος αλλά μετά, διχασμένος, σήκωσε το τουφέκι εναντίον του αδελφού του. Που λευτερώθηκε κι έγλυφε τις πληγές αυτού του διχασμού για πολλά πολλά χρόνια.

Ένα λαό που πρόσφερε την εξέγερση της νεότητάς του στο Πολυτεχνείο ως θυμίαμα στον αγώνα ενάντια στο φασισμό. Ένα λαό που δεν ξαφνιάστηκε, χρόνια μετά, που του ξαναπλήγιασαν το κορμί όσοι εμπιστεύθηκε με τη ψήφο του. Που του αφαίρεσαν το χαμόγελο που είχε αρχίσει να στεριώνει στο πρόσωπό του. Ένα λαό που ξανασηκώθηκε, αντίκρισε πάλι με αισιοδοξία τον Άλλο και έδωσε μια με την τεράστια χερούκλα του και γκρέμισε τα πιόνια του βασιλιά και της βασίλισσας και υπολοίπων αυλικών που συνωστίζονται στον προθάλαμο του παλατιού της εξουσίας.

Ένα λαό που άνοιξε την αγκαλιά του στον κυνηγημένο ξένο, στο άστεγο, στον διαφορετικό. Κι αν για λίγο πλανήθηκε και μες την απελπισία του ανέχτηκε την δυσοσμία και την ασχήμια που απέπνεε η θλιβερή παρέα των Ναζί δολοφόνων, είναι γιατί ξεγελάστηκε από το φανταχτερό εξώφυλλο που συνήθως έχουν στο οπλοστάσιό τους οι συμμορίες για να κρύψουν την ηθική και ιδεολογική γύμνια τους.

80 χρόνια μετά τη νίκη των παππούδων μας και το κόντεμα της κομπορρημοσύνης που γεννά ο φασισμός και ο ναζισμός απομένει σε μένα, σε σένα, σε όλους μας να κρατήσουμε σφιχτά, σαν φυλαχτό, όσα μας ενώνουν και με γνώμονα την Ανεκτικότητα, την Αλληλεγγύη και τη Δημοκρατία να θεμελιώσουμε ,πάλι, μια χώρα του Σεβασμού και της Δικαιοσύνης. Μια χώρα με Δημοκρατία και με νέες γενιές πρόθυμες και έτοιμες  να συμπορευτούν για την Αυγή της Ανθρωπιάς και της Αξιοσύνης.

Χρόνια Πολλά και με την Ελλάδα πάντα στη καρδιά μας!

Λυμπεράκης Δημήτρης, Εκπαιδευτικός 2^ου ΓΕΛ Καβάλας

Με αφορμή τη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου κατά την περασμένη Δευτέρα 20/07/2020 οφείλω, λόγω και της συμμετοχής μου σ αυτό, να σημειώσω τα παρακάτω:

1. Οι συνθήκες διεξαγωγής του ήταν δύσκολες, διότι με καύσωνα και σε αίθουσα μη κλιματιζόμενη φορούσαμε μάσκες για τουλάχιστον 8-10 ώρες
2. Η γνωστή κωλυσιεργία και η εμμονή αρκετών να μιλήσουν, χωρίς να έχουν στην ουσία να προσθέσουν κάτι καινούργιο, που θα βοηθούσε τη συζήτηση, με οδήγησε στο σπίτι μου κατάκοπο στις 03.15 μ.μ. (η συνεδρίαση είχε αρχίσει στις 18.00 μ.μ.)
3. Επιτελέσαμε και το εθνικό καθήκον μας (και το εννοώ) υιοθετώντας ψήφισμα – σύνθεση προτάσεων των περισσοτέρων παρατάξεων καταδίκης της μετατροπής από την Τουρκία της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Μόνο που το ψήφισμα ψηφίστηκε πολύ βιαστικά στις 02.15 μ.μ. περίπου κι όταν η πλειοψηφία των περιφερειακών συμβούλων είχε ήδη αποχωρήσει.
4. Εκτενής και ουσιαστική-διαφωτιστική ήταν η συζήτηση- γνωμοδότηση της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου «Αεριοστροβιλικός Σταθμός Συνδυασμένου Κύκλου της TERNA (Κομοτινή), αποτέλεσμα της οποίας ήταν η αρνητική γνωμοδότησή μας με τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία
5. Τέλος, πολύ μελάνι έχει χυθεί σχετικά με τη συζήτηση για την «Έλλειψη Περιφερειακού Σχεδιασμού, υπό τις διαμορφούμενες συνθήκες μετά την πανδημία του COVID-19, για την υποστήριξη του τουριστικού κλάδου», θέμα το οποίο εισήχθη από την παράταξη του κ. Τοψίδη. Ειπώθηκαν πολλά, κατατέθηκαν προτάσεις αρκετές και από τη δική μας παράταξη ( δύο εκ των οποίων έτυχαν , θεωρητικώς, της έγκρισης των υπολοίπων παρατάξεων), διαπιστώθηκε ξανά το φαινόμενο της γνωστής αλαλίας των διοικούντων και συν-διοικούντων ( ψήφος προσανατολισμένη στις επιταγές της κυβερνητικής πολιτικής) και μετά από 3 ώρες καταλήξαμε σε ένα ψήφισμα- καρικατούρα με το οποίο το Π.Σ ζητά το άνοιγμα της Νυμφαίας
6. Το σχόλιό μου αφορά λοιπόν στη λεκτική αντιπαράθεση ( μέσω των ΜΜΕ) που παρατηρήθηκε τις επόμενες της συνεδρίασης μέρες και η οποία θύμιζε τη γνωστή σε ρήση: « Καθρέφτη- καθρεφτάκι μου ποιος είναι ο πιο όμορφος;». Με άλλα λόγια ομοιδεάτες κομματικοί και συμ-πλέοντες (για να μη χαθεί και η πολυχρωμία του πράγματος) παράγοντες διαγωνίστηκαν για το ποιος είναι κομματικά πιο όμορφος! Την παράσταση: «Κομματικά καλλιστεία Ιούλιος 2020» παρακολούθησαν εκστασιασμένοι κι εκνευρισμένοι πολλοί εξ ημών και υμών, αδυνατούντες να κατανοήσουν αυτόν τον κομματικό παλιμπαιδισμό που απέπνεεαν οι επιστολές του προέδρου του Π.Σ. και του επικεφαλής της ομογάλακτης παράταξης. Προς άγραν εντυπώσεων και ψηφοθηρίας προσπαθούσαν επί διήμερο να αποδείξουν ότι η παραγωγή πολιτικού λόγου και αποτελέσματος, για την οποία και εκλεγήκαμε, αρχίζει και τελειώνει στις εφημερίδες και στα 3λεπτα τηλεοπτικά στιγμιότυπα.
7. Σε μένα απομένει να επισημάνω όλα τούτα τα παράδοξα και εν πολλοίς παντελώς αδιάφορα με την ευχή την επόμενη φορά και στην επόμενη συνεδρίαση του Π.Σ να πρυτανεύσει η ενεργή πολιτική και η υπεύθυνη κριτική και να αποφευχθεί η μαζική αποστολή selfies στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η συμμετοχή μας στο Περιφερειακό Συμβούλιο (και συγχωρέστε με για αυτήν την προτροπή) πρέπει να  είναι ουσιαστική, παραγωγική και δυναμική και να μην απομειώνεται από κινήσεις εντυπωσιασμού και αυτοπροβολής

Με εκτίμηση

Λυμπεράκης Δημήτρης
Περιφερειακός Σύμβουλος Καβάλας

Ξημερώματα της 27^ης Ιουνίου 2015

Μετά από σύσκεψη του υπουργικού συμβουλίου στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Αλέξης Τσίπρας ανακοινώνει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, καθώς η επίτευξη συμφωνίας με τους εταίρους είχε λάβει, εκ μέρους των δανειστών, χαρακτηριστικά τελεσιγράφου, δεδομένης και της εκπνοής του τρέχοντος προγράμματος.

Το ερώτημα που τίθεται αφορά στο αν θα πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας των τριών θεσμών, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (Ε.Κ.Τ.) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δ.Ν.Τ.), η οποία συμφωνία προτάθηκε στο Eurogroup της 25ης Ιουνίου 2015.

Συγκροτούνται αυτομάτως 2 πόλοι, υπέρ του ΝΑΙ και υπέρ του ΟΧΙ. Το παλαιό πολιτικό σύστημα των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, συνεπικουρούμενο από το Ποτάμι, διαρρηγνύει τα ιμάτια του καινοφανούς ενδύματος των αρνητών της υποδούλωσης της χώρας και ενδύεται το ιμάτιο του ευρωπαικού καθωσπρεπισμού και της κατανόησης του Σόιμπλε και του Γερούν, που αλυχτούσαν κατά του ελληνικού λαού.

Εμείς, οι πολλοί, μετά την πολιτική ανάταση που είχαμε βιώσει, αμέσως με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία (Φεβρουάριος 2015), νιώθουμε να μας συνεπαίρνει κάτι από το αεράκι της λησμονημένης φοιτητικής νιότης μας. Κάτι διαφορετικό, κάτι καινούργιο, κάτι μεγάλο θαρρούσαμε ότι κυοφορούσε η μήτρα της ιστορίας. Και στρατευόμαστε στο βουερό κοπάδι των ανθρώπων που έβγαζαν τη γλώσσα στους αλαζόνες τραπεζίτες της Ευρώπης και τους εγχώριους κυβερνήτες των ετών 1974-2015, οι οποίοι, εναλλασσόμενοι στην εξουσία, τσάκισαν και χρεωκόπησαν τη χώρα, αδιαφορώντας πλήρως για το άγονο και στέρφο χώμα που παρέδιδαν στις επόμενες γενιές.

Τα υπόλοιπα έχουν καταγραφεί στην Ιστορία. 61,3% του ελληνικού λαού ψήφισε υπέρ του ΟΧΙ και 38,69% ψήφισε υπέρ του ΝΑΙ

Κάθε χρόνο, μετά από κείνες τις μέρες, οι μνήμες έρχονται αδυσώπητες. Και είναι οδυνηρές. Κάθε χρόνο, μετά από κείνες τις μέρες, εγείρονται οι υποστηρικτές του ΝΑΙ και με (μας)κρεμούν στα μανταλάκια της προσωπικής και δημόσιας αδυσώπητης αμφισβήτησης. Όχι απαραιτήτως πολιτικής αμφισβήτησης. Όλα αυτά τα χρόνια προσπαθώ να χειριστώ όχι τόσο την απογοήτευση από τη “μετατροπή” του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, όπως χαιρέκακα αρέσκονται να παπαγαλίζουν οι Μενουμευρωπαιστές. Προσπαθώ να χειριστώ την ατολμία που έκτοτε επέδειξα για τη στήριξη των μεγάλων προσπαθειών που έγιναν από το 2015-2019. Τον ακούσιο(;) αφοπλισμό μου από κινηματικές και συλλογικές δράσεις που έπρεπε να υλοποιούνται εκείνο το χρονικό διάστημα. Την επανάπαυση, που πολλοί εξ ημών επιδείξαμε, θεωρώντας ότι είχε ξεκινήσει η υλοποίηση των οραμάτων της Αριστεράς. Δεν γνωρίζαμε τις σάπιες ρίζες του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου. Δεν είχαμε εμπειρία από την οσμή των σκανδάλων, τις εκδουλεύσεις, τις οικονομικές παρά φύσιν συμφωνίες. Οι περισσότεροι γνώριζαν, σαν έτοιμοι από καιρό, τον καθημερινό πολιτικό οργασμό που γεννά ο αγώνας που υλοποιείται κι ας μην πετυχαίνει πάντα, την αλληλεγγύη που γεννιέται χωρίς την παρουσία των ΜΜΕ, την ισονομία, την αξιοκρατία, τις αρχές εν τέλει της Αριστεράς. Μια Αριστερά που και η ίδια ξαφνιάστηκε από την λαϊκή αποδοχή και ζορίστηκε πολύ να ανταποκριθεί στην προσμονή και τις ελπίδες που πάνω της ακούμπησε τρυφερά η πλειοψηφία του ελληνικού λαού (κι όχι μόνο όσοι τη ψήφισαν).

Φέτος όμως, 5 χρόνια μετά, και κάτω από την λουστραρισμένη ισοπεδωτική μιντιακή προπαγάνδα που υφιστάμεθα, την καθημερινή εξύμνηση των έργων και των ημερών της λαοπροβλήτου κυβέρνησης (εις πολλά τα έτη!!) την οικογενειοκρατία, τον λαϊκίστικο ακροδεξιό λόγο, την Πέτσ-ινη λίστα χορτασμού των ΜΜΕ που δεν λέει να φανερωθεί, τη διολίσθηση προς τα δεξιά όμορων (θεωρητικά) ιδεολογικών χώρων, τον μετασοσιαλιστικό ρεαλισμό στον Πολιτισμό και τη Δημόσια Τάξη (πάλι δε θα διαβάσει το επερχόμενο Μνημόνιο ο υπουργός) και άλλα αποικιακά, φέτος λέω να ομολογήσω πού αφιερώνω την ΑΡΝΗΤΙΚΗ ψήφο μου.

To OXI μου λοιπόν εκείνης της μέρας είναι περήφανα αφιερωμένο:

• Στις γιαγιάδες των χωριών του Παγγαίου, που συνωμοτικά, πριν μπουν στην κάλπη, μας έδειχναν το ΟΧΙ χαμογελώντας σαρδόνια
• Στον γιό μου που το προηγούμενο βράδυ μου είπε στο τηλέφωνο πόσο τυχερός κι ευτυχής αισθάνεται, όντας φοιτητής, που συμμετέχει στο μεγάλο συλλαλητήριο της Αθήνας υπέρ του ΟΧΙ.
• Στον αδυσώπητο κανιβαλισμό των ΜΜΕ, την λυσσώδη παραπληροφόρηση και προσπάθεια μετατροπής της κοινής γνώμης υπέρ του ΝΑΙ – Πόσο πολύ χαρούμενοι νιώσαμε βλέποντας την ταπείνωση των τηλεοπτικών «δημοσιογράφων», που για 10 μέρες συνεχόμενες  έχυναν στην καρδιά και το μυαλό ενός ολόκληρου λαού τον διχασμό και την πειθήνια υποταγή στους Ευρωπαίου τραπεζίτες.
• Αφιερώνω το ΟΧΙ μου στον Σημίτη του «ευχαριστώ τους Αμερικάνους» και τον Πάγκαλο που ανερυθρίαστα παρέδωσε τον Οτσαλάν
• Στην μπόχα των μιζών και των σκανδάλων που συμβάδιζαν για 40 χρόνια με τη διακυβέρνηση των αρίστων και κατοπινών συνεταίρων
• Στον αυταρχισμό του Σαμαρά και την υπερμεγέθη φιλαυτία του Βενιζέλου
• Στα πολιτικά τζάκια που ακόμη και τώρα πληγιάζουν το σώμα της χώρας μου
• Στα χιλιάδες ανοιγμένα κεφάλια και σακατεμένα κορμιά των νέων παιδιών που κατέβηκαν στους δρόμους και διεκδίκησαν το αυτονόητο: Περισσότερη Δημοκρατία!
• Στον πρωθυπουργό της χώρας που τον συνέτριψαν εκείνο το βράδυ στα άδυτα των Βρυξελλών τα ανθρωπόμορφα γεράκια της πολιτισμένης Δύσης
• Αφιερώνω το ΟΧΙ μου στους φίλους μου που μεγαλώσαμε με τις αρχές των φτωχών γονιών μας, οι οποίες και όπλισαν το αξιακό οπλοστάσιό μας και μας συντροφεύουν στα δύσκολα της καθημερινότητάς μας.
• Στους χιλιάδες χιλιάδων συνοδοιπόρων και συντρόφων που άντεξαν στα δύσκολα, έκαναν κομπόδεμα τις αντοχές τους και αγωνίζονται σήμερα για να επανέλθουν τα χαμόγελα στα πρόσωπα όλων.

Αυτό το περιεχόμενο και αυτήν τη σημασία προσδίδω εγώ στο δικό μου ΟΧΙ! Συναισθηματικό εν πολλοίς αλλά βγαλμένο από τις καρδιές μας. Για τον αγώνα που δεν χάθηκε. Για τις προσδοκίες που ξανανθίζουν. Για το μέλλον που θα το ζυμώσουν ανθρώπινα νεανικά χέρια, δίχως αποκλεισμούς, δίχως εξαιρέσεις, δίχως φασισμό, δίχως αυταρχικότητα και δίχως καπηλείες.

Υ.Γ.

59 χρόνια τώρα δεν τόλμησα ν αμφισβητήσω τον πατριωτισμό κανενός ! Δεν δέχομαι όμως και την αμφισβήτηση της δικής μου αντίληψης και ευαισθησίας για ό,τι εγώ θεωρώ  εθνικό και πατριωτικό καθημερινά, ως ενεργός εκπαιδευτικός και πολίτης. Η «αναφυλαξία απέναντι στο εθνικό και πατριωτικό», που ως ευφυολόγημα εκτοξεύθηκε από τον «εισαγόμενο» και νυν εγχώριο βουλευτή εναντίον των μελών και των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφεται ως απαξιωτική και αμετροεπής. Η 23μηνη θητεία μου ως λοχίας ΤΘ στην Καρωτή του Έβρου είναι η δική μου εθνική και πατριωτική κατάθεση – αντίβαρο στους λογής φλύαρους Γκόρτσους του da Capo του Κολωνακίου και του Zonars της Πανεπιστημίου

Με εκτίμηση

Λυμπεράκης Δημήτρης, Εκπαιδευτικός / Σύμβουλος ΠΕ Καβάλας.

Τώρα που πέρασαν οι σκοτεινές μέρες ξεμυτίσαμε άπαντες να θυμηθούμε την κανονικότητα στην εργασία και την καθημερινότητα, να τονώσουμε την τουριστική κίνηση σε όλο το νομό αλλά ιδιαιτέρως στο πολύπαθο νησί της Θάσου.

Οι «άριστοι» όμως του υπουργείου Υγείας ,εντελώς αναιτιολόγητα, χώρισαν κατ αρχάς τη νησιωτική χώρα σε τρεις ζώνες επικινδυνότητας λόγω κορωνοιού ( ποιος διεστραμμένος νους αποτόλμησε σε τέτοιες συνθήκες κάτι τέτοιο;) και κατέταξαν τη Θάσο στη ζώνη υψηλού κινδύνου ως στερούμενη υποδομών υγείας και ως ευρισκόμενη σε απόσταση μεγαλύτερη των δύο ωρών από μεγάλο Νοσοκομείο.

Η Θάσος όμως απέχει σχεδόν 1 ½ της ώρας από τη Καβάλα και διαθέτει πλήρως εξοπλισμένο Κέντρο Υγείας με ασθενοφόρα, ενώ κατά τη διάρκεια της πανδημίας μόνο 3-4 κρούσματα σημειώθηκαν σε ολόκληρο το νομό Καβάλας.

Επειδή ενέργειες, όπως οι παραπάνω, αποτελούν χαριστική βολή για την τουριστική κίνηση στη Θάσο, η οποία αντιμετωπίζει την χρόνια αδιαφορία της περιφέρειας για αντιπλημμυρικά έργα και για παρεμβάσεις που αφορούν την εξόρυξη μαρμάρου

Κι επειδή η κανονικότητα απαιτεί διόρθωση μιας τέτοιας (αφελούς;)ενέργειας του υπουργείου Υγείας

Αναγκαιότητα αποτελεί η σύμπραξη όλων των βουλευτών του νομού, του Περιφερειάρχη και όλων των περιφερειακών συμβούλων προκειμένου να ανακληθεί αυτή η απόφαση! Οι καιροί δεν είναι μενετοί ούτε υπάρχει χώρος και χρόνος για μαθητευόμενους  μάγους που βγάζουν από το καπέλο τους διάφορες καθημερινές πολιτικές ατάκες αλλά μένουν σιωπηλοί στα μεγάλα και σοβαρά προβλήματα του νομού

Λυμπεράκης Δημήτρης, σύμβουλος ΠΕ Καβάλας

Περίμενα να περάσει κάποιο χρονικό διάστημα από τη μέρα που «επιλέξαμε να είμαστε πολιορκημένοι, διότι είμαστε ελεύθεροι» ( Κ. Μητσοτάκης, νομίζω), αποχαιρετήσαμε, μετά το κλείσιμο των σχολείων,  την όποια κοινωνικότητα και συντροφικότητα στη καθημερινότητά μας και βαλθήκαμε, οι εκπαιδευτικοί, να πλεύσουμε για τα σκοτεινά νερά της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Τότε κοντά ήταν που αρχίσαμε να δεχόμαστε και τις πρώτες απαξιωτικές προς το λειτούργημά μας «μπαλωθιές» από γνωστούς χαμαιλέοντες δημοσιογράφους, που το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι η ακριβοπληρωμένη κομματική βαφή.

Αλλά ο σκοπός αυτής της επιστολής ( σύνθεση απόψεων πολλών συναδέλφων) δεν είναι τόσο να αναδείξω τις όποιες παθογένειες χαρακτηρίζουν τις κοινότητές μας αλλά να προσπαθήσω να επικοινωνήσω με τους μαθητές και τις μαθήτριές μας, τα παιδιά μας, που για ακόμη μία φορά οδηγήσαμε στο περιθώριο της καθημερινότητας, τους στερήσαμε το χαμόγελο του πρωινού ανταμώματος με τους συμμαθητές τους στο σχολείο και τους κρατάμε, πάλι, φοβισμένους κι επομένως υποταγμένους στις αποφάσεις ημών των μεγάλων σοφών.

Άκου λοιπόν εφηβάκι μου!

Είμαι σίγουρος ότι στα χρόνια τα μαθητικά συνάντησες δασκάλους και καθηγητές που φρόντισαν να σου διδάξουν, ότι άλλο πράγμα είναι η μάθηση κι άλλο η αποστήθιση γνώσεων επί γνώσεων

Δασκάλους και καθηγητές που σε πείσμα των νόμων και των εγκυκλίων ,που βραχυκύκλωναν τη σχολική σου ζωή ,επιδίωκαν να βρουν τρόπους να αγαπήσεις τη γνώση, κατακτώντας την με τη δική σου σκέψη και  τις δικές σου πνευματικές ικανότητες

Συνάντησες δασκάλους και καθηγητές που δε ντρέπονταν να ομολογήσουν ότι δεν είναι οι φωτεινοί παντογνώστες και οι απόλυτοι κάτοχοι της γνώσης, που οικοδομούσαν μαζί σου , τουβλάκι- τουβλάκι, τη δημιουργικότητά σου. Αυτοί ήταν που δεν το έπαιζαν κυρίαρχοι της τάξης, εξουσία, και δε σε τιμωρούσαν για να επιβεβαιώσουν το ρόλο τους και το θολό κάπως αξίωμα που εκ του νόμου απέρρεε.

Ανθρώπους «ενσυναίσθητους», πράους, ελεύθερους, θαρραλέους και ξεβολεμένους

Ανθρώπους που αναζητούσαν τη λογική στα λάθη σου, που ξεπερνούσαν εύκολα την εφηβική παρορμητικότητά σου, που σε διευκόλυναν να διδαχθείς πιάνοντας το χέρι σου με στοργή, που δε έκαναν διακρίσεις, που αποδέχονταν όλα τα παιδιά και προσάρμοζαν το μάθημά τους σε όλα τα παιδιά. Ανθρώπους που δεν είχαν ξεχάσει πώς είναι να είσαι παιδί και έφηβος

Άκου κι αυτό εφηβάκι μου

Δύσκολο είναι το επάγγελμά μου. Αλλά το αγαπώ. Και μ αρέσει να σε νοιάζομαι στη σχολική καθημερινότητά σου, να σε μαλώνω, να σε κολακεύω, να σε πειράζω, να σου λέω «είμαι δίπλα σου, μη φοβάσαι!» Με γοητεύει αυτό το ταξίδι αποκάλυψης της εφηβικής ψυχής που μου δίνεται για να την πλάσω, για να πλάσω το μέλλον αυτής της χώρας.

Οι καιροί είναι σκοτεινοί. Το καταλαβαίνω. Σε κλείσαμε μέσα σ ένα σπίτι, που με το ζόρι χωράει τα όνειρά σου, κι αρχίσαμε να σε εντυπωσιάζουμε με e-classes, e- me, webex, skype, messenger, e- mails και όλα τα έχει ο καλός μανάβης, περάστε κόσμε τρελαθήκαμε και ξεπουλάμε.. Συνεχίζουμε τις κλειδαριές ,εντωμεταξύ, στο σπίτι, στη κοινωνικότητά σου, στον αυθορμητισμό σου, στο γέλιο και το κλάμα σου. Πολλά Απαγορεύεται ! Βέβαια δεν στέλνεις sms στο 13033 αλλά με κωδικούς μπαίνεις στις περίφημες διαδικτυακές πλατφόρμες, με κωδικούς με συναντάς live κάποιες ώρες τις εβδομάδας, με κωδικούς απαντάς στις ασκήσεις και τα ερωτήματα που σου υποβάλλω.

Το ξέρω εφηβάκι μου! Θυμάμαι πολύ καλά που υπουργοί, καθηγητές δάσκαλοι και γονείς κυνηγούσαμε με μανία τη χρήση του κινητού στο σχολείο. Διότι είμαστε, άπαντες, καχύποπτοι απέναντι στους εφήβους, στον τρόπο σκέψης τους, στη διαφορετική οπτική τους, στο μέλλον αυτού του τόπου βρε αδελφέ. Διότι φοβόμαστε να παραδεχθούμε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα και η εκπαίδευση, που δεκαετίες τώρα σου παρείχαμε, ήταν στεγνή, μετωπική, δασκαλοκεντρική, «παπαγαλική», ανεδαφική, ανεπίκαιρη. Και τώρα ξαφνικά όλα αυτά τα ηλεκτρονικά εργαλεία έγιναν η σωτηρία μας, το μέσο της εκπαιδευτικής πλεύσης μας. Πώς το λένε αυτό είπαμε; Κρίση ταυτότητας; Νοητική διαταραχή; Ελα ντε!

Θυμήσου όμως εφηβάκι μου ότι για πολλά πολλά χρόνια κανείς δεν ασχολήθηκε για τους μηδενικούς διορισμούς στα δημόσια σχολεία, την απώλεια πάρα πολλών διδακτικών ωρών, λόγω μη έγκαιρης τοποθέτησης εκπαιδευτικών. Θυμήσου ότι δεν υπάρχουν πια στα σχολεία φύλακες, επιστάτες, ψυχολόγοι και γραμματείς κι αναγκάζομαι να μετασχηματιστώ σε πολυμηχάνημα που ταυτόχρονα επιτελεί διοικητικό, τεχνικό και παιδαγωγικό έργο

Θυμήσου που παραπονιόμασταν ότι υστερούμε σε σχέση με σένα στη χρήση των ηλεκτρονικών εργαλείων μάθησης και ζητούσαμε, ματαίως, επιμόρφωση, πρόσβαση στο διαδίκτυο και τεχνολογικό εξοπλισμό. Θυμήσου που στην προσπάθειά μας να στηρίξουμε το ελληνικό δημόσιο σχολείο, ως εθελοντές και φυσικά αφιλοκερδώς, πάρα πολλοί από εμάς κάναμε ενισχυτική διδασκαλία και κοινωνικά φροντιστήρια. Ακόμη γίνονται! Εθελοντικά βεβαίως!.Μαζί με πλείστα προγράμματα αγωγής υγείας , περιβαλλοντικά και πολιτιστικά. Εθελοντικά και αφιλοκερδώς βεβαίως!

 Ξέρω! Θα μπορούσα να έχω κάνει κι άλλα ! Πολλά ακόμη! Δεν αρνούμαι την ευθύνη που μου αναλογεί! Έπρεπε να σ άφηνα να χάνεσαι στις ονειροπολήσεις σου, όταν, ματαίως, προσπαθούσα να κατανοήσεις τον κόσμο της Αντιγόνης και της Ισμήνης, να δαγκώσεις , έστω λίγη, από τη φέτα της ποίησης του Αναγνωστάκη και του Βρεττάκου, νε γευτείς λίγη από τη σκέψη του Θουκυδίδη, όταν μιλά για Δημοκρατία.

Καλό μου εφηβάκι! Εγώ νιώθω πλήρης που δοκιμάζομαι καθημερινά στην πυρά των ανησυχιών και παραπόνων και δισταγμών και προσδοκιών και ελέγχων στους οποίους με υποβάλλεις. Απολαμβάνω την κριτική σου, οξεία πολλές φορές, την επιθετικότητά σου ( έφηβος είσαι, δεν πειράζει), την συγκατάβασή σου , όταν ερμηνεύω τις ενστάσεις σου , τη σύμπλευσή σου τελικά στα μεγάλα και δύσκολα μονοπάτια της διαμόρφωσής σου σε πολίτη ενεργό!

Νιώθω και πλήρης, μετά από 33 χρόνια στα σχολεία, διότι καθημερινά συναντώ πρώην μαθητές και μαθήτριές μου που σέβονται τη διαφορετικότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, το φυσικό περιβάλλον, τη καθαρότητα στο βλέμμα. Άνδρες και γυναίκες που ανασύρουν από τις αποσκευές τους αγάπη, κατανόηση, αξιοκρατία, συναδέλφωση, ειρήνη. Γιατί έτσι έμαθαν. Γιατί κάποιοι, τεμπέληδες, δάσκαλοι και καθηγητές κάποτε τους τα δίδαξαν.

Γι αυτό σου λέω εφηβάκι μου! Μη μασάς! Δύσκολοι οι καιροί και βαρύς ο εγκλεισμός σου. Ειδικά για σένα που είσαι και Τριτάκι του Λυκείου , που καθημερινά σε συντρίβουμε, πρωί-απόγευμα, με overdose ποσότητες γνώσεων, απαραίτητων για την εισαγωγή σου σε κάποια Πανεπιστημιακή σχολή. Το χειρότερο όλων, όμως ξέρεις ποιο είναι;  Που σε κρατούν ανενημέρωτο για όσα σχεδιάζουν για σένα. Που σε κρατούν όμηρο των τηλεοπτικών ιαχών τρόμου και σπασμωδικών κινήσεων γραμματέων, υφυπουργών και λοιπών αξιωματούχων της παιδείας, οι οποίες γίνονται με γνώμονα το κόστος (οικονομικό και πολιτικό) κι όχι με γνώμονα τον έφηβο και την ψυχούλα του που πιέζεται και σκοτεινιάζει η ματιά του.

Γι αυτό σας λέω κ. υπουργέ της Παιδείας! Απελευθερώστε τα Τριτάκια του Λυκείου από το άγχος των Πανελληνίων. Ορίστε επιτέλους μία ημερομηνία διεξαγωγής των εξετάσεων, έστω κατά προσέγγιση. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο. Κι αν δε θέλετε να το κάνετε αυτοπροσώπως , πείτε το στη Γιαδικάρογλου, να το πει στην Πετροπούλου, να το πει στη  Χρυσοπούλου, να το πει στην Πετροβασίλη, να το πουν τελικά στα παιδιά!!

Με εκτίμηση

Λυμπεράκης Δημήτρης, Φιλόλογος 2^ου ΓΕΛ Καβάλας

Μας προσκάλεσαν! Χτες το βράδυ! Οι Ενεργοί Πολίτες για την Αλληλεγγύη και ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ν. Περάμου  συν-έπραξαν και παρουσίασαν μία
μουσικοθεατρική παράσταση με τίτλο «Ένα μακρινό Ταξίδι» αγγίζοντας συνάμα  το ξεριζωμό, τη μετανάστευση και την
προσφυγιά.

Ποίηση, μουσικά ακούσματα, κίνηση του θρήνου και της
απόγνωσης, με τα κόκκινα του πάθους και του θανάτου και το μαύρο της απουσίας
μας συνεπήραν, μας συγκλόνισαν και θρυμμάτισαν την Οίηση και τη Βόλεψη όλων
ημών των συνειδησιακά κοσμιωτάτων.

Ήταν στιγμές που παρασυρμένοι από τα δρώμενα
αντι-κρύζαμε το καθημερινό μας προσωπείο που προσπαθούσε να αποκρύψει την
απάθεια και την αδράνειά του σε όσα, γεμάτα πληγές, μεγάλα διαδραματίζονται
δίπλα του.

Ήταν στο τέλος που με υγρά μάτια , ευγνώμονες και
πλήρεις, έχοντας βιώσει «την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν» ευχαριστήσαμε από
καρδιάς τους συν-εργούς αυτού του δράματος. Και αποδεχθήκαμε την πρόκληση να
ξαναμετρήσουμε το μπόι των ανοχών μας απέναντι στο ξενοφοβικό ρατσισμό, που
πάει να γίνει συνήθεια. Και  αγκαλιάσαμε
όλους του φίλους και τους συντρόφους και τους εραστές της ουτοπίας και τους
σιωπηλά προσφέροντες στο γλύκεμα του πόνου των κυνηγημένων.

Σας ευχαριστούμε από καρδιάς!!

Λυμπεράκης Δημήτρης, Σύμβουλος ΠΕ Καβάλας