Από τη συμπολίτισσά μας και ηθοποιό Μαρίνα Τσελεπή λάβαμε την παρακάτω επιστολή, με αφορμή τις καταγγελίες που έχουν κάνει τις τελευταίες ημέρες συνάδελφοί της σχετικά με το καθεστώς υπό το οποίο εργάστηκαν σε παραστάσεις του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας:

Με τη  Στελλίνα Βογιατζή και την Αναστασία Μιροσνιτσένκο ήμασταν συνάδερφοι στην παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας “Τζιτζιμιτζιχοτζιριά” το 2019. H Στελλίνα έχει την αυτονόητη και αμέριστη στήριξη και αλληλεγγύη μου. Επιβεβαιώνω τα λεγόμενά της. Ως συνάδερφοι καλό είναι να παίρνουμε ξεκάθαρη θέση.

Ανταποκρινόμενοι συγκινητικά ή μη, κληθήκαμε ως θίασος μέσα σε μια νύχτα να αλλάξουμε το έργο που θα παίζαμε την επόμενη μέρα, χωρίς την παρουσία της σκηνοθέτη, η οποία είχε αποχωρήσει από την Καβάλα μετά την παράδοση της παράστασης. Ενώ αντίθετα, θα μπορούσαν να αναβληθούν 2 μόνο παραστάσεις, πράγμα που ζήτησε η τραυματίας συνάδερφος για προστασία της υγείας της, μετά το ατύχημα που είχε επί σκηνής και έχοντας παίξει ήδη τουλάχιστον τρεις επώδυνες για αυτήν παραστάσεις. Αν το βλέπαμε λίγο διαφορετικά, τα σχολεία που είχαμε για κοινό θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν μια ευκαιρία να μάθουν πώς μπορεί κανείς να είναι έμπρακτα υποστηρικτικός όταν τραυματίζεται ένα μέλος της ομάδας και να απολαύσουν την παράσταση μια άλλη μέρα, με διπλή χαρά.

The show must go on

Δυστυχώς αποτελεί πάγια τακτική οι ηθοποιοί (και όλοι οι εργαζόμενοι στις παραστατικές τέχνες) να δουλεύουν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, με οποιοδήποτε κόστος, σωματικό και ψυχικό, υπό τον εκβιαστικό όρο “The show must go on”. Σε ένα επάγγελμα με 95% ανεργία. Χωρίς συλλογικές συμβάσεις, αλλά με διάτρητες ατομικές, και μέσα σε ένα εσκεμμένα θολό τοπίο όσον αφορά στα εργασιακά δικαιώματα του ηθοποιού, με αποτέλεσμα τα τελευταία να καταπατούνται συνεχώς. Έχουμε συνηθίσει να μην γίνονται οι ανοιχτές ακροάσεις που πρέπει. Έχουμε συνηθίσει, όταν έχουμε υπογράψει συμβάσεις στα δημόσια κρατικά ιδρύματα για μία παράσταση, να πιεζόμαστε άμεσα ή έμμεσα να δουλέψουμε και για άλλες παραστάσεις αμισθί. Είναι συνηθισμένο να αντιμετωπιζόμαστε ως μικροπρεπείς όταν ζητάμε τα χρήματα για δεδουλευμένες ώρες που δεν καταβάλλονται, λες και δεν τις δουλέψαμε και τις ζητιανεύουμε. Είναι συνηθισμένο να δουλεύουμε και εκτός του εργασιακού μας ωραρίου. Έχουμε συνηθίσει ανώτεροι ιεραρχικά να μας πατρονάρουν, να ψεύδονται και να αναδιασκευάζουν το λόγο μας, όταν παίρνουμε θέση δημόσια, σύμφωνα με τα συμφέροντά τους. Έχουμε συνηθίσει, δυστυχώς, όταν αρρωσταίνουμε ή χτυπάμε, να καλούμαστε να δουλέψουμε ή να αντικατασταθούμε πάραυτα, υπό την πίεση της “οικονομικής εξάρτησης” από τους μισθούς μας, τους δικούς μας αλλά και των συναδέλφων μας, που θα επηρεαστούν αν δεν γίνει η παράσταση. Το θέατρο σου μαθαίνει να σκέφτεσαι την ομάδα. Ξεχνάμε τα βασικά: οι εργαζόμενοι στις τέχνες είναι εργαζόμενοι. Η ασφαλής εργασία και η επιβίωση είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα. Είμαστε καθ’ όλα ευάλωτοι πάνω και πίσω από τη σκηνή.

Κάθαρση

Με όλα αυτά που αποκαλύπτονται το τελευταίο διάστημα, φαίνεται ξεκάθαρα πια ότι σε παγιωμένες θέσεις εξουσίας, κρατικών και μη θεσμών, εξίσου και στον τομέα της τέχνης και του πολιτισμού όπου ανήκει το Εθνικό θέατρο, το Κ.Θ.Β.Ε. ή τα ΔΗΠΕΘΕ, επιτρέψαμε να ανεχόμαστε, ως συνηθισμένες, συμπεριφορές αυταρχικές, αλαζονικές, αντιεπαγγελματικές, παρεμβατικές,  αυθαίρετες, εκμεταλλευτικές, άκρως χειριστικές και καταπιεστικές. Σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνουν, όπως είδαμε, να γίνουν και ποινικά κολάσιμες ή και εγκληματικές. Συμβαίνουν κατά κόρον, δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, μένουν στην αφάνεια, συγκαλύπτονται και τις υφίστανται αυτοί που δεν έχουν άλλη επιλογή. Ή μάλλον, η άλλη τους επιλογή είναι να μιλήσουν και να απομακρυνθούν εντέχνως από το επαγγελματικό τοπίο, ή να απέχουν από μόνοι τους, ή να προσπαθήσουν να στηριχτούν στα δικά τους πόδια, σε πολύ σκληρές για την οικονομική επιβίωση εποχές.  Και αυτό σε κάθε εργασιακό χώρο, πόσο μάλλον στον καλλιτεχνικό, που είναι εξαιρετικά επισφαλής. Οι θίγοντες παραμένουν για χρόνια ακλόνητοι και ατιμώρητοι στη θέση τους, με τη στήριξη της εκάστοτε Πολιτείας. Το ήθος και η συμπεριφορά τους κάθε άλλο παρά “φέρουν πολιτισμό”. Και όλα αυτά προ πανδημίας. Μέχρι την παρούσα συγκυρία, όπου παρατηρούμε μια, έστω και θεσμικώς παρεμποδιζόμενη μέχρι να φτάσει ο κόμπος στο χτένι, προσπάθεια “κάθαρσης”, από αυτούς που δεν μπορούν πια να σιωπήσουν.

Εναντίον ποιων δε στρεφόμαστε

Η κατάθεση της Στελλίνας, όπως την εξέλαβα, δε στρέφεται εναντίον του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ, ούτε και του θεσμού του. Είναι γνωστό άλλωστε, ότι στηρίζουμε και έχουμε πολλάκις στηρίξει ως πολίτες και επαγγελματίες την ύπαρξη των δημοτικών περιφερειακών θεάτρων και τον σημαντικότατο, βάσει καταστατικού, ρόλο τους σε κάθε τοπική κοινωνία. Να προωθούν δηλαδή, μέσω του θεάτρου, τον κοινωνικό διάλογο, την κριτική σκέψη, την ελεύθερη έκφραση, το ταρακούνημα των δεδομένων στερεοτυπικών αντιλήψεων, παράγοντες που συνιστούν την πνευματική καλλιέργεια. Να εκπαιδεύουν τους πολίτες, μικρούς και μεγάλους, μέσω της τέχνης,  στο πώς να ανήκουν σε ένα κοινωνικό σύνολο που λειτουργεί αρμονικά και δίκαια, όπως και να υπηρετούν την τέχνη και τη λειτουργία της, ως μεταρσιωτικό παράγοντα της ίδιας της κοινωνίας που τη γεννά. Να βοηθούν στη δημιουργία των αληθινών ερωτήσεων που πρέπει σε κάθε χρονική στιγμή να τεθούν. Ο ρόλος τους σίγουρα δεν είναι να εργαλειοποιούνται για προσωπική ανάδειξη και προσωπικά οφέλη.

Έχει νόημα;

Αν επαγρυπνούμε για την αδικία, ο μόνος τρόπος να την αντιμετωπίσουμε είναι να μην περιμένουμε να φτάσει σε απάνθρωπο βαθμό για να μιλήσουμε.

Ελπίζω ο ελεύθερος λόγος που εκφέρεται και το σπάσιμο της σιωπής να βοηθήσουν, πέρα από τη διεκδίκηση των βασικών εργασιακών δικαιωμάτων και της ανθρώπινής μας αξιοπρέπειας, στην ερώτηση “τι είδους πολιτισμό θέλουμε”. Σε μια χρονική στιγμή που βαλλόμαστε από παντού και σε όλους τους τομείς, το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μιλάμε, για να ξεκαθαρίζει σιγά σιγά το τοπίο. Η σιωπή και η αδιαφορία βοηθάνε μόνο τους δυνατούς και τους καταπιεστές. Φτάνει πια. Καλό είναι να καταδεικνύεται κάθε περιστατικό άδικης συμπεριφοράς, στο μέγεθος της βαρύτητάς του. Αυτή η θεατρική παύση ας λειτουργήσει ως παράβαση, όπου απευθυνόμαστε στο κοινό ως ίσοι, θέτοντας όλα τα κακώς κείμενα και ζητώντας του να πάρει θέση. Είμαστε, ως ενεργοί πολίτες, υπεύθυνοι συλλογικά για τις αλλαγές που θέλουμε να επιφέρουμε. Ελπίζω ο δημόσιος διάλογος και ο κοινωνικός έλεγχος στα πρόσωπα που κατέχουν θεσμικές θέσεις (ο οποίος είναι από τις κυριότερες ευθύνες μας στο ισχύον πολίτευμα), να αναδείξει τα προβλήματα και να φέρει τις απαραίτητες για το σύνολο λύσεις.

Με εκτίμηση,
Μαρίνα Τσελεπή

Σε εξέλιξη βρίσκονται οι έρευνες των αρχών για τις καταγγελίες ενός αγρότη από την περιοχή του δήμου Νέστου πως ορισμένοι καλλιεργητές ρυζιού προωθούν για “βιολογικό ρύζι” προϊόν που μόνο ως βιολογικό δεν μπορεί να θεωρηθεί -εξαιτίας της χρήσης φυτοφαρμάκων. Οι καταγγελίες αυτές είχαν γίνει στην εφημερίδα “ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΝΕΣΤΟΥ” και αναδημοσιεύτηκαν από το Kavala Portal (πατήστε εδώ).

Όλα αυτά την ώρα που ολοένα και περισσότεροι αγρότες από διάφορα σημεία του νομού Καβάλας καταγγέλλουν πως η χρήση φυτοφαρμάκων ακόμα και σε καλλιέργειες που προωθούνται ως “βιολογικές” δεν αποτελεί απλά “κοινό μυστικό” αλλά συνηθισμένη πρακτική και πως, ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν εντατικοί έλεγχοι από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, αυτοί ουσιαστικά εκλείπουν.

Χαρακτηριστικά είναι τα όσα ανέφερε στο Kavala Portal ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας Νέας Περάμου και καλλιεργητής σταφυλιών Μάκης Ζουμπλιός:

Δυστυχώς είναι πολύ συχνό το φαινόμενο, όμως αρχικά θα πρέπει να δώσουμε έναν σαφή ορισμό του τι εστί “βιολογικό προϊόν”. Όλα τα προϊόντα ραντίζονται, ακόμα και τα βιολογικά. Το θέμα είναι τι φάρμακα χρησιμοποιούνται για ράντισμα και από τι παράγονται (αν, δηλαδή, είναι εγκεκριμένα για χρήση σε βιολογικές καλλιέργειες). Τα σταφύλια τα ραντίζουμε με εγκεκριμένες ουσίες. Όταν τα στέλνουμε, όμως, στο εξωτερικό πρέπει να παρουσιάσουμε μια λίστα με τα φυτοφάρμακα που έχει το σταφύλι εκείνη την εποχή (ανάλογα με τα όρια που βάζει η κάθε χώρα) – αν αυτά τα όρια ξεπερνιούνται, τότε το προϊόν δεν γίνεται δεκτό.

Ένα άλλο θέμα που έχουμε είναι οι λαϊκές αγορές. Πολλοί είναι αυτοί που δηλώνουν και διαλαλούν πως πουλάνε βιολογικά προϊόντα, όμως αυτά δεν έχουν καμία πιστοποίηση – απλά βάζουν οι ίδιοι τους ένα ταμπελάκι, μια ένδειξη πως το προϊόν είναι βιολογικό. Και φυσικά δεν γίνεται κανένας έλεγχος από τους υπαγόμενους στο ΥΠΑΑΤ φορείς.

Κώστας Λεπίδας, πρόεδρος ΕΑΣ Καβάλας: Στηρίζουμε τους καταγγέλλοντες

Και ενώ οι έρευνες για τις καταγγελίες από την περιοχή του δήμου Νέστου βρίσκονται σε εξέλιξη, ο πρόεδρος της ΕΑΣ Καβάλας Κώστας Λεπίδας (μιλώντας στην “Φωνή του Νέστου” και στην δημοσιογράφο Έφη Βαλίλα) εξέφρασε την στήριξή του στον καταγγέλλοντα αγρότη Μενέλαο Καλογιάννη λέγοντας τα εξής:

Και μόνο το γεγονός πως, εμμέσως πλην σαφώς, ο Διευθύνων Σύμβουλος του «ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ» κος Χατζηνικολάου παραδέχθηκε ότι υφίσταται παρανομία και παραπλάνηση του καταναλωτικού κοινού είναι φοβερό! Βέβαια, είναι αστεία η δήλωση πως είναι δύσκολος ο προσδιορισμός των αγροτεμαχίων και κυρίως του ελέγχου της παραγωγής μας – Σαφώς διακρίνουμε και ελέγχουμε πλήρως τα αγροτεμάχια αλλά και τις καλλιέργειες μας.

Σε κάθε περίπτωση όμως, εμείς ως «Συνεταιριστική Εταιρεία Αγροτών» προβαίνουμε σε αυτή τη δήλωση στήριξης προς το πρόσωπο του κου Καλογιάννη Μενέλαου, του αποδίδουμε τα εύσημα για την «παληκαριά του», και το μόνο που θα προτείναμε είναι, εάν έχει όλα όσα στοιχεία χρειάζονται, να τα καταθέσει και να ζητήσει την άμεση παρέμβαση της Εισαγγελίας Καβάλας. Μας είναι αδιανόητο και για τις Ιδιωτικές Εταιρείες Πιστοποίησης, να πιστοποιούν ρύζι ως «Βιολογικό» ενώ δεν είναι.

Ταυτόχρονα οι αρμόδιοι φορείς, να δώσουν στη δημοσιότητα τα ονόματα αυτών που παρανομούν, για να γνωρίζει το καταναλωτικό κοινό περί τίνος πρόκειται… και να μην λοιδορούνται όλοι οι παραγωγοί της περιοχής μας, διότι είναι πάρα μα πάρα πολύ δύσκολο να καλλιεργηθεί «Βιολογικό ρύζι», έως ακατόρθωτο!!! Εμείς ως «ΕΑΣ Ν. Καβάλας», θα πράξουμε τα δέοντα, έτσι ώστε να παταχθεί το φαινόμενο αυτό της «απάτης», να πάψει να εκτίθεται αλλά και να βρίσκεται υπόλογη ακόμη και η χώρα μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση γενικότερα!!

Τι δηλώνει η περιφέρεια ΑΜΘ

Στο θέμα αυτό τοποθετήθηκε (ερωτηθείς από την “Φωνή του Νέστου”) και ο Αντιπεριφερειάρχης Αγροτικής Ανάπτυξης ΑΜΘ Γιώργος Ζιμπίδης, ο οποίος δήλωσε τα εξής:

Διερευνούμε το θέμα με τις αρμόδιες υπηρεσίες, στις οποίες και έχουν προωθηθεί τα δημοσιεύματα της “ΦτΝ”. Έχουμε λάβει, επίσης, τη δέσμευση από τον «ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ», ότι οι ιθύνοντες παρακολουθούν και εξετάζουν την υπόθεση, ώστε σύντομα να είναι σε θέση να δώσουν την επίσημη απάντηση. Φαινόμενα όπως αυτά που καταγγέλθηκαν θα πρέπει να παταχθούν άμεσα διότι εκθέτουν ανεπανόρθωτα περιοχές με δυναμικές καλλιέργειες, όπως είναι ο κάμπος του Νέστου.

Αντίστοιχοι έλεγχοι πραγματοποιούνται και στην περιοχή του Νευροκοπίου και συγκεκριμένα στις ομάδες παραγωγών της πατάτας, με την έννοια της πραγματοποίησης ελέγχων και δειγμάτων, πριν αυτές οι πατάτες διοχετευθούν στην αγορά. Εάν υπάρχει η παραμικρή υπέρβαση σε μικρογραμμάρια απαγορευμένων ουσιών, δεν προωθούνται στα Super Market διότι κινδυνεύει η υγεία των καταναλωτών. Αυτό που παρατηρούμε, πάντως, είναι πως οι πατατοπαραγωγοί δεν διανοούνται να ταΐσουν φάρμακα στους καταναλωτές που εμπιστεύονται τις παραγωγές του τόπου μας.

Την περασμένη Παρασκευή δημοσιοποιήθηκαν από την Γενική Αστυνομική Διεύθυνση ΑΜΘ (κατόπιν σχετικής Διάταξης της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Δράμας) τα στοιχεία ενός 51χρονου υπηκόου Βουλγαρίας, ο οποίος κατηγορείται ότι είχε ενεργή συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση που τηλεφωνεί σε ανυποψίαστους συμπολίτες (κυρίως ηλικιωμένους) και, με το πρόσχημα ότι συγγενικά τους πρόσωπα έχουν εμπλακεί σε τροχαία ατυχήματα, επιδιώκουν να αποσπάσουν μεγάλα χρηματικά ποσά.

Ο λόγος για τον (επ) BANCHEV (ον) BORISLAV του RADULOV και της ANKA, γεννηθέντα την 23-12-1968, στη Βουλγαρία (ο οποίος απεικονίζεται στην φωτογραφία του άρθρου).

Πρόκειται για μια πολύ γνωστή ιστορία, με πλήθος καταγγελιών να έχουν υποβληθεί στις κατά τόπους αστυνομικές διευθύνσεις σε ολόκληρη την περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης -και φυσικά και σε αυτήν στην Καβάλα.

Φαίνεται, όμως, ότι στην περίπτωση των τηλεφωνικών εκβιασμών ισχύει το φαινόμενο της “Λερναίας Ύδρας”, καθώς από την μια συλλαμβάνονται ύποπτοι και από την άλλη προκύπτουν και άλλες καταγγελίες για απόπειρες τηλεφωνικής απάτης σε βάρος συμπολιτών!

Πέραν, μάλιστα, των ηλικιωμένων που συνεχίζουν να δέχονται τηλεφωνήματα από επίδοξους απατεώνες, πρόσφατο ήταν το παράδειγμα ενός Καβαλιώτη επιχειρηματία που φέρεται (σύμφωνα με πληροφορίες) να δέχτηκε τηλεφώνημα από άγνωστο άνδρα -ο οποίος προσπάθησε με δόλο να του αποσπάσει χρήματα! Συγκεκριμένα, ο άγνωστος θέλησε να αγοράσει κάποια πράγματα μέσω τηλεφωνικής παραγγελίας, αλλά όταν χρειάστηκε να καταθέσει σε τραπεζικό λογαριασμό το αντίτιμο (περίπου 140 €) ισχυρίστηκε ότι είχε καταθέσει “κατά λάθος” 6.000 € (!), με αποτέλεσμα να ζητάει πίσω τα επιπλέον χρήματα που υποτίθεται ότι είχαν κατατεθεί! Όταν, μάλιστα, ο επιχειρηματίας διαπίστωσε ότι τα χρήματα δεν είχαν φανεί στον τραπεζικό του λογαριασμό, ο άγνωστος ισχυρίστηκε ότι “θα εμφανιστούν την επόμενη μέρα” -ζητώντας, όμως, μέχρι τότε την επιστροφή των χρημάτων! Ο επιχειρηματίας δεν “τσίμπησε” και κάλεσε αμέσως την αστυνομία για τα περαιτέρω…