Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας, παρουσιάζει τη Δευτέρα 4 και την Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου στις 21.00 στο Παλιό Κολυμβητήριο Καβάλας την νέα παράσταση (που γράφτηκε αποκλειστικά για το 66^ο Φεστιβάλ Φιλίππων) «Μέχρι το καλοκαίρι» των Χριστίνα Κυπραίου και Μιχάλη Πητίδη. Μια ιδιαίτερη performance αφιερωμένη σε όλους αυτούς που περνάνε το καλοκαίρι τους δουλεύοντας «σαιζόν».

Καλοκαίρι: Ζέστη, θάλασσα, διακοπές, παιδικές αναμνήσεις, ανεμελιά, τεμπελιά. Το καλοκαίρι ως προϊόν. Το προϊόν της «μεγαλύτερης βιομηχανίας της χώρας». Τα παιδιά που περνούσαν τις μέρες τους σκάβοντας τρύπες στις παραλίες τώρα κρατάνε δίσκο, γεμίζουν ψυγεία, στρώνουν κρεβάτια για τους εποχικούς επισκέπτες.

Με το που ζεστάνει ο καιρός γίνεται μια γιγαντιαία αλλαγή. Σαν φυσικό φαινόμενο. Παραθαλάσσια μέρη 10πλασιάζουν, ίσως και 20πλασιάζουν, τον πληθυσμό τους. Δρόμοι φωτίζονται, κτίρια κατοικούνται, πισίνες πλημμυρίζουν, δημόσιοι χώροι καταλαμβάνονται από έπιπλα και ανθρώπους. Χωριά, παραλίες, πόλεις μεταμορφώνονται για να υποδεχτούν τους εφήμερους επισκέπτες. Μία μεταμόρφωση που απαιτεί, μεθοδικότητα, οργάνωση, χρήμα και πολύ μόχθο. Η εργασία της καλοκαιρινής σεζόν. Για κάποιους η πρώτη εργασία, για άλλους μια λύση ανάγκης, για πολλούς η κανονική τους δουλειά. Τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται κενά στις θέσης εργασίας σεζόν. Φέτος μόνο πάνω από 60.000 θέσεις εργασίας έμειναν κενές. Οι νέοι λένε: Γυρίζουν την πλάτη τους σε αυτές. Τι μπορεί να ελπίζει ένας νέος από την εργασία του; Τι είναι αυτό που κάνει μία δουλειά να είναι καλή; Ο μισθός; Το ωράριο; Η ασφάλιση; Η σταθερότητα; Ή μήπως έχει να κάνει με κάτι άυλο; Μία δουλειά που νιώθεις ότι σε εκφράζει, ότι είναι σημαντική. Μία δουλειά που σου παρέχει το περιθώριο να εξελίσσεσαι; Ποιες είναι αυτές οι δουλειές στις οποίες αφιερώνουμε τα καλοκαίρια μας και μια ολόκληρη χώρα βασίζει το οικονομικό της μέλλον πάνω σ’ αυτές; Και ποιοι είναι αυτοί που δουλεύουν σ αυτές τις δουλειές; Τι αισθάνονται; Τι ελπίζουν;

Κείμενο / Δραματουργία: Χριστίνα Κυπραίου, Μιχάλης Πητίδης

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Πητίδης

Σκηνογράφος: Σταύρος Καπετάνιος

Κίνηση: Ναταλία Καλογεροπούλου

Σχεδιασμός Φωτισμών: Βασίλης Αποστολάτος

Κοστούμια: Ζωή Σιγαλού

Μουσική/Ηχητική επιμέλεια: Γιάννης Κανάκης

Κατασκευή σκηνικών: Γιώργος Μαστοράκης, Γιάννης Σταυρίδης

Παίζουν: Ναταλία Καλογεροπούλου, Μελίνα Κοτσέλου, Χριστίνα Κυπραίου, Γιώργος Μπουφίδης, Μιχάλης Πητίδης, Ζωή Σιγαλού, Δέσποινα Σταυρίδη

«Μέχρι το καλοκαίρι» των Χριστίνα Κυπραίου και Μιχάλη Πητίδη

Παλιό Κολυμβητήριο Καβάλας

Δευτέρα 4 – Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου, ώρα 21.00

Τιμές Εισιτηρίων: Κανονικό: 10€, Μειωμένο: 8€

Απαγορεύεται η είσοδος στο χώρο μετά την έναρξη της παράστασης.

Προπώληση στο Κέντρο Πληροφόρησης Επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ) Κεντρική Πλατεία, τηλ: 2510-620566, καθημερινά 10:00 – 14:00 και 18:00 – 21:00 ενώ τις ημέρες τωνπαραστάσεων θα γίνεται προπώληση στο ταμείο του χώρου εκδήλωσης από τις 19:00 το απόγευμα.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 (10.00-14:00)

Σε ελάχιστη ένδειξη σεβασμού στα θύματα της τραγωδίας και τις οικογένειες τους, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας μετέχει στο τριήμερο πένθος και μεταφέρει την προγραμματισμένη πρεμιέρα της κεντρικής του παραγωγής «Love Love Love» το Σάββατο 4 Μαρτίου.

Όσες/Όσοι είχαν αγοράσει/κρατήσει εισιτήριο για την παράσταση της Παρασκευής 3 Μαρτίου μπορούν να επικοινωνήσουν με το τηλέφωνο του ταμείου (2510620566) και να μεταφέρουν τις θέσεις τους σε κάποια άλλη μέρα.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 (10:00-14:00).

Οι υπόλοιπες προγραμματισμένες παραστάσεις LOVE LOVE LOVE θα δοθούν κανονικά 4-19 Μαρτίου, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 20:00.

Ολοκληρώθηκε, το απόγευμα της Πέμπτης 13 Οκτωβρίου 2022, η αναμενόμενη από τους θεατρόφιλους της Καβάλας συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας από την οποία επρόκειτο να βγει ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του.

Με οριακή πλειοψηφία (6 ψήφοι εναντίον 5) εκλέχτηκε η Καβαλιώτισσα απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης Εύα Οικονόμου-Βαμβακά.

Διαβάσαμε με αρκετή προσοχή το πρόγραμμα των εκδηλώσεων της Β’ Καλλιτεχνικής Θεατρικής Περιόδου 2021-2022 που ανακοίνωσε το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, και η μόνη λέξη με την οποία μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε είναι… “αδιάφορο”.

Εν ολίγοις, μιλάμε για ένα πρόγραμμα που προσπαθεί να ακροβατήσει ανάμεσα στην “πρωτοτυπία” (με τους συνηθισμένους, για τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας Θοδωρή Γκόνη, “θεατρικούς μονολόγους” και “θεατρικά αναλόγια”) και στα εκπαιδευτικά σεμινάρια – εν ολίγοις, δηλαδή, μιλάμε για ένα πρόγραμμα που μοιάζει να απευθύνεται σε “λίγους”!

Υπάρχουν, βέβαια, και κάποιες θεατρικές παραστάσεις -προς το τέλος του Φεβρουαρίου-, πλην όμως από αυτά που διαβάσαμε δεν μπορεί να πει κανείς πως ενθουσιαστήκαμε!

Ελπίζουμε να διαψευστούμε, αλλά προσωπική μας εκτίμηση (και όχι μόνο προσωπική μας, όπως μαθαίνουμε) είναι ότι και αυτό το πρόγραμμα θα μας απογοητεύσει (όπως και πολλά άλλα, παρόμοιου ύφους, προγράμματα παραστάσεων που έχουν ανακοινωθεί τα τελευταία χρόνια από το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας).

Και το ερώτημα είναι: μήπως κάποια στιγμή θα πρέπει να αρχίσουμε να “σκεφτόμαστε” λίγο διαφορετικά; Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε τι εννοούμε…

Για την ιστορία, το πρόγραμμα έχει ως εξής:

Ιανουάριος 2022

Παρασκευή 21, στις 21.00

Πόλις Πολιτισμός

«Η κυρά της Ρω» του Γιάννη Σκαραγκά

(Θεατρικός Μονόλογος)

Ο Γιάννης Σκαραγκάς γράφει για τη ζωή μιας γυναίκας που έγινε θρύλος μέσα από την ελπίδα, τη γενναιότητα και την εξαιρετική της τρυφερότητα.

Η παράσταση βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του βραβευμένου Γιάννη Σκαραγκά, και είναι εμπνευσμένη από τη ζωή της Δέσποινας Αχλαδιώτη, της Ελληνίδας χήρας που έγινε γνωστή ως Κυρά της Ρω από το όνομα του μικρού νησιού, στο οποίο έζησε μόνη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τα βαθιά γεράματά της. Μετά  την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η Δέσποινα Αχλαδιώτη έγινε μια ηρωική φυσιογνωμία.

Γραμμένο με ιδιαίτερη ποιητικότητα, συμπόνια και χιούμορ, και με τον αέρα της καθηλωτικής ερμηνείας της Φωτεινής Μπαξεβάνη, η Κυρά της Ρω είναι μια συγκλονιστική παράσταση που ξεκινά από μια εποχή και έναν τόπο για να περιγράψει μια πανανθρώπινη ιστορία, μια παράσταση που τιμά όλα όσα αντιπροσωπεύει η κοινή μας ανθρωπιά.

Πρόκειται για μια διαχρονική ιστορία για γυναίκες που αγωνίζονται να βρουν τη θέση τους σε έναν κόσμο χωρίς μνήμη και χώρο για αυτές.

Ερμηνεία: Φωτεινή Μπαξεβάνη

Σκηνοθεσία – Σκηνικά – Κοστούμια: Σταύρος Λίτινας

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Μουσική – Σχεδιασμός ήχου: Φωτεινή Μπαξεβάνη

Τα τραγούδια της παράστασης τραγουδάει η Βιολέτα Ίκαρη.

Έπαιξαν οι μουσικοί: Φώτης Σιώτας (βιολί, βιόλα), Δημήτρης Λάππας (κιθάρα, τζουράς), Νίκος Παραουλάκης (νέι, πνευστά), Βαγγέλης Καρίπης (κρουστά).

Φωτογραφίες – Βίντεο: Πάτροκλος Σκαφίδας

Τιμές εισιτηρίων:

Προπώληση 10€

Ταμείο: Κανονικό 13€, Μειωμένο 10€ (φοιτητικό, ανέργων)

Σάββατο 29 – Κυριακή 30, στις 21.00

Ομάδα Σημείο Μηδέν

«Αναφορά σε μια ακαδημία» του Φραντς Κάφκα

(Περφόρμανς)

Η Ομάδα Σημείο Μηδέν συνεχίζει την ερευνητική της εργασία πάνω στο έργο του Φραντς Κάφκα.

Ο κεντρικός ήρωας του διηγήματος του Φραντς Κάφκα «Αναφορά σε μια Ακαδημία» είναι ο πίθηκος Rotpeter. Μια ομάδα κυνηγών της εταιρείας Χάγκενμπεκ τον πυροβόλησε σε μια ζούγκλα της Χρυσής Ακτής, καθώς πήγαινε με την αγέλη του να πιούν νερό. Δέχτηκε δύο σφαίρες με αποτέλεσμα τον ευνουχισμό του. Κατόπιν, τον αιχμαλώτισαν, τον μετέφεραν στο πλοίο τους και τον έκλεισαν σε ένα κλουβί. Αυτός, σε κατάσταση σοκ, έχοντας χάσει τη μνήμη της ως τώρα ζωής του, πάσχισε να διαφύγει. Τότε άρχισε να παρατηρεί αυτούς που ήταν γύρω του και προσπάθησε να τους μιμηθεί. Οι άνθρωποι με τη σειρά τους, παίζοντας με το άγριο ζώο, άρχισαν να το βασανίζουν. Οι ναύτες έχοντας αποδεχθεί την καταπίεση που υφίστανται αυτοί οι ίδιοι, με χαρακτηριστική άνεση την ασκούσαν με τη σειρά τους σε ένα ήδη τραυματισμένο και ανήμπορο άγριο ζώο. Όταν το καράβι έφτασε στο Αμβούργο ο Rotpeter μπορούσε να διαλέξει ανάμεσα στο ζωολογικό κήπο και το βαριετέ (μουσικό θέατρο). Διάλεξε το βαριετέ. Ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στην ανθρώπινη συμπεριφορά και πλέον παρουσιάζει ως περφόρμανς την ίδια τη διαδικασία του βίαιου εξανθρωπισμού του.

Μετάφραση: Ιωάννα Μεϊτάνη

Σκηνοθεσία: Σάββας Στρούμπος

Σκηνική εγκατάσταση: Σπύρος Μπέτσης

Φωτισμοί: Κώστας Μπεθάνης

Κοστούμια: Σάββας Στρούμπος, Ρόζυ Μονάκη

Ηχητικό τοπίο: Λεωνίδας Μαριδάκης

Ηθοποιοί:Έλλη Ιγγλίζ, Έβελυν Ασουάντ, Ρόζυ Μονάκη, Άννα Μαρκά – Μπονισέλ, Μπάμπης Αλεφάντης,  Γιάννης Γιαραμαζίδης, Ντίνος Παπαγεωργίου

Τιμές εισιτηρίων

Κανονικό 15€, Μειωμένο 10€ (φοιτητικό, ανέργων, ΑμΕΑ, συνοδός ΑμΕΑ, άνω των 65, ΟΛΜΕ ΔΟΕ, ομαδικές κρατήσεις άνω των 7 ατόμων)

Κυριακή 30, ώρα 11.00 – 14.00

Σάββας Στρούμπος – Ομάδα Σημείο Μηδέν

«Η επιστροφή του Διονύσου»

(Work Demonstration)

Στη work demonstration θα αναλυθούν πρακτικά και θεωρητικά οι βασικές αρχές εκπαίδευσης των ηθοποιών της Μέθοδο Θεόδωρου Τερζόπουλου. Θα παρουσιαστούν κομμάτια από τη σωματική και φωνητική άσκηση των ηθοποιών, ένα μέρος της δουλειάς με το λόγο, όπως και μέρος της άσκησης της αποδόμησης. 

Εισηγητής: Σάββας Στρούμπος

Συμμετέχουν ηθοποιοί της Ομάδας Σημείο Μηδέν 

Φεβρουάριος 2022

Πέμπτη 10 – Παρασκευή 11, στις 21.00

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

«Το υπόμνημα» του Θοδωρή Ιωσηφίδη

(Θεατρικό αναλόγιο)

Ένα κείμενο του Θοδωρή Ιωσηφίδη για τον σύγχρονο πολιτισμό, τους ανθρώπους που τον προσδιορίζουν και που προσδιορίζονται από αυτόν.

Μουσείο σύγχρονης τέχνης. Μια νέα έκθεση. Πέντε άνθρωποι, από διαφορετική θέση και με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, συγκρούονται σε ένα παιχνίδι εξουσίας και συμφερόντων γύρω από την «τέχνη». Υπάρχει νικητής σε μία τέτοια μάχη; Το έργο, ο καλλιτέχνης, το μουσείο, η πολιτική, τα χρήματα… Τι από όλα αυτά καθορίζει την σύγχρονη τέχνη και σε ποιον απευθύνεται; 

«Και αν προτείνεις σε κάποιον ένα έργο σου, πρέπει και να το πουλήσεις, δε φτάνει πια να το έχεις φανταστεί. Η εποχή σε θέλει έμπορο, επιχειρηματολόγο της δουλειάς σου. Γιατί το έφτιαξες; Γιατί να ενδιαφερθεί το κοινό; Γιατί να ενδιαφερθεί το μουσείο; Γιατί να σου δώσουν χρήματα; Εσύ πρέπει να τα απαντήσεις αυτά, εσύ που το δημιούργησες»

Ένα έργο που φωτίζει ό,τι μπορεί να κρύβεται πίσω από «Το υπόμνημα» ενός έργου τέχνης.

Σκηνοθεσία: Λάζαρος Βαρτάνης – Στέφανος Παπατρέχας

Φωτογραφίες: Αγάπη Καλογιάννη

Γραφιστικά: Λιλή Νταλανίκα

Ερμηνεύουν: Λάζαρος Βαρτάνης, Αλέξανδρος Καναβός, Σύνθια Μπατσή, Μαίρη Ξένου, Στέφανος Παπατρέχας, Γεωργία Πιερρουτσάκου

Τιμές εισιτηρίων: 10€ κανονικό, 8€ μειωμένο(φοιτητικό, ανέργων, άνω των 65, ΑμΕΑ)

Σάββατο 12, ώρα 12.00 – 14.00

ONORIO ΑΜΚΕ – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

«Τεχνικές και εργαλεία με βάση τα επτά σωματικά επίπεδα του Jacques Lecoq»    

(Σεμινάριο)

6 ηθοποιοί προσκαλούν επαγγελματίες και ερασιτέχνες ηθοποιούς, καθώς και όσους αγαπούν το θέατρο, σε ένα δίωρο σεμινάριο. Μέσα από τη θεωρητική κατανόηση της τεχνικής του Lecoq, αλλά και μέσα από πρακτικές ασκήσεις και αυτοσχεδιασμούς, πρόκειται να αναζητήσουμε τεχνικές που θα γίνουν χρήσιμα εφόδια για τη σωματική δομή οποιουδήποτε ρόλου.

Εισηγητές: Λάζαρος Βαρτάνης, Αλέξανδρος Καναβός, Σύνθια Μπατσή, Μαίρη Ξένου, Στέφανος Παπατρέχας, Γεωργία Πιερρουτσάκου.

Σάββατο 12, στις 21.00

ONORIO ΑΜΚΕ

«Ονόριο – Τα ανομήματα ενός εγκληματία» του Στέφανου Παπατρέχα

(Θεατρική Παράσταση)

Μια σκοτεινή μεσαιωνική ιστορία του Στέφανου Παπατρέχα γεμάτη αγωνία, μυστήριο και ανατροπές.

Μεσαίωνας. Οι ισορροπίες ενός μοναστηριού διαταράσσονται από μια μοναχή, που φέρνει την αμαρτία. Μια δούκισσα βασανίζεται από τις ενοχές της και τιμωρείται μέσα από δαίμονες του ύπνου. Τσιγγάνοι στήνουν γλέντι και ξεγελούν ανυποψίαστους διαβάτες. Και ένας μυστηριώδης άνθρωπος – παρών σε όλα – εξαπατάει τους πάντες, γλιστρώντας ανάμεσά τους και καταργώντας κάθε νόμο.

Μια παράσταση που κινείται ανάμεσα στη θεατρική μαγεία και τον σκληρό ρεαλισμό. Ένα έργο για την αλήθεια, το νόμο, την ηθική και την εξαπάτηση.

Σκηνοθεσία: Λάζαρος Βαρτάνης – Στέφανος Παπατρέχας

Σκηνικά – Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη

Μουσική: Σίσσυ Βλαχογιάννη

Σχεδιασμός φωτισμών: Τάκης Λυκοτραφίτης

Επιμέλεια κίνησης: Μαρίνα Μαυρογένη

Βοηθός σκηνοθέτης: Λιλή Νταλανίκα

Φωτογραφίες παράστασης: Λιλή Νταλανίκα – Ελπίδα Μουμουλίδου

Βοηθός σκηνογράφου & ενδυματολόγου – Φροντιστής: Ιωάννα Καλαβρού

Ερμηνεύουν: Λάζαρος Βαρτάνης, Αλέξανδρος Καναβός, Σύνθια Μπατσή, Μαίρη Ξένου, Στέφανος Παπατρέχας, Γεωργία Πιερρουτσάκου

** Επειδή η παράσταση έχει σκηνές γυμνού και σκηνές βίας, είναι ακατάλληλη για ανηλίκους.

Τιμές εισιτηρίων: 10€ κανονικό, 8€ μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων άνω των 65, ΑμΕΑ)

Σάββατο 19 – Κυριακή 20, στις 21.00

Εταιρεία Θεάτρου Άσκηση

«Η αδερφή μου» του Σταύρου Ζουμπουλάκη

(Θεατρική Παράσταση)

Η αφοπλιστική, εξομολογητική απλότητα της αφήγησης του Σταύρου Ζουμπουλάκη τρυπάει σαν βέλος το κέντρο της καρδιάς και προκαλεί εσωτερικό ρίγος, οδηγώντας τελικά στη λύτρωση.

Μέσα από την επιληψία της αδερφής του, που σφράγισε τη ζωή της και, με έναν άλλο τρόπο, και τη δική του, ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, θέλησε να μας μιλήσει για την αρρώστια, τον πόνο, τη χαρά, την πίστη και πάνω από όλα για την καλοσύνη και την αγάπη. Ένα κείμενο τελικά παρηγορητικό.

Ο συγγραφέας, μας χαρίζει ένα άκρως εξομολογητικό και βαθιά προσωπικό αφήγημα, το οποίο φτάνει σε μας ως ένα μείζον θεολογικό σχόλιο, μια υπαρξιακή και ταυτόχρονα οικουμενική διερώτηση πάνω στο ζήτημα της αγάπης, της πίστης, αλλά και της  αρρώστιας.

«Όποιος έχει αγόγγυστα σκατοσκουπίσει άρρωστο είναι μείζων όλων των τιτάνων της θεολογίας. Γνώρισα στη ζωή μου σπουδαίους ανθρώπους, συγγραφείς, φιλοσόφους, επιστήμονες, ορισμένοι – οι λιγότεροι – μου έγιναν συμπαθείς, περνάω καλά στη συντροφιά τους. Ξέρω να αξιολογώ τα έργα τους και να τα τιμώ όταν αξίζουν, η ηθική όμως εκτίμησή μου πηγαίνει μόνο, αποκλειστικά και μόνο, σε όσους στάθηκαν δίπλα σε βαριά και ανίατα άρρωστους και τους φρόντισαν δίχως κανένα γογγυσμό, με αγάπη και αφοσίωση».

Σκηνοθεσία-σύλληψη: Περικλής Μουστάκης

Επιμέλεια σκηνικού χώρου-κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού

Φωτισμοί: Χάρης Δάλλας

Μουσική επιμέλεια: Φραγκίσκη Μουστάκη

Βοηθός  σκηνοθέτη: Ματθίλδη Τούμπουρου

Φωτογραφίες: Σοφία Μανώλη- Γιάννης Πρίφτης

Παίζουν: Δώρα Στυλιανέση & Άλκης Ζούπας

Τιμές εισιτηρίων: 10€ κανονικό, 8€ μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων άνω των 65, ΑμΕΑ)

Σάββατο 26 –Κυριακή 27 – Δευτέρα 28, στις 21.00

Kouinta Theatre Productions – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

«Μια μέρα όταν ήμασταν νέοι» του Νικ Πέιν

(Θεατρική Παράσταση)

Ένα έργο του Νικ Πέιν που φωτίζει τις επιδράσεις του πολέμου στις ζωές δυο απλών ανθρώπων στη διάρκεια 60 χρόνων.

Ένα έργο για την αγάπη, την απώλεια και τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Ένα ταξίδι στο χρόνο γεμάτο από την ελπίδα της νιότης και τις ματαιώσεις της ζωής, τη δύναμη της μοίρας που αφήνει ανεξίτηλα τα χαμόγελα και τις πληγές στις ανθρώπινες ψυχές. 

Ένα νεαρό ερωτευμένο ζευγάρι, ο Λέοναρντ και η Βάιολετ, περνούν μαζί την πρώτη τους νύχτα στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Δίνουν αιώνιους όρκους αγάπης, ενώ η σκιά του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου απλώνεται απειλητική και έτοιμη να γκρεμίσει τα όνειρα τους. 

Όταν οι βόμβες θα αρχίσουν να πέφτουν, η ζωή τους δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Θα συναντηθούν είκοσι χρόνια μετά όταν η ζωή τους θα έχει πάρει διαφορετικούς δρόμους, και μερικές δεκαετίες αργότερα όταν θα αναπολήσουν τις μέρες που ήτανε νέοι.

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Παπαδόπουλος

Σκηνικά: Michelangelo Bevilacqua

Κοστούμια: Δομνίκη Βασιαγεώργη

Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας

Μουσική Επιμέλεια: Λίανα Τζερεφού

Βίντεο: Μάνος Μπατζόλης

Φωτογραφίες: Μαρία Τσακίρη

Ηθοποιοί: Παύλος Σταυρόπουλος, Ναταλία Άννα Βασιλέκα 

Τιμές εισιτηρίων: 10€ κανονικό, 8€ μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων άνω των 65, ΑμΕΑ)

---

Λόγω των ειδικών συνθηκών, αγορά εισιτηρίων θα γίνεται μόνο ηλεκτρονικά με τη χρήση χρεωστικής ή πιστωτικής κάρτας.

Σε περίπτωση ματαίωσης της παράστασης, θα υπάρξει ανακοίνωση σχετικά με την επιστροφή του αντίτιμου του εισιτηρίου.

Για την είσοδο του κοινού στις παραστάσεις του θεάτρου Αντιγόνη Βαλάκου, απαιτείται επίδειξη έγκυρου πιστοποιητικού εμβολιασμού ή πιστοποιητικού νόσησης, σύμφωνα με τις ισχύουσες υγειονομικές διατάξεις.

Άρνηση επίδειξης των παραπάνω πιστοποιητικών ή έλλειψη αυτών καθιστά την είσοδο στο χώρο μη επιτρεπτή στον κάτοχο του εισιτηρίου, χωρίς αξίωση επιστροφής του αντιτίμου που κατεβλήθη για την αγορά αυτού.

Οι παραστάσεις στο θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου θα πραγματοποιηθούν ακολουθώντας τις ειδικές οδηγίες των υγειονομικών αρχών, με προτεραιότητα τη δημόσια υγεία και με αίσθημα ευθύνης απέναντι στο κοινό και τους καλλιτέχνες.

Η είσοδος, η έξοδος και η παραμονή στο χώρο του θεάτρου γίνεται με τη χρήση μη ιατρικής μάσκας.

Είναι υποχρεωτική η τήρηση των αποστάσεων τόσο κατά την προσέλευση όσο και κατά την διάρκεια των παραστάσεων, σύμφωνα με τις οδηγίες του ΕΟΔΥ.

Απαγορεύεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη των παραστάσεων.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 ώρες γραφείου.

Το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας πραγματοποιεί το 5^ο Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος, ένα πρωτότυπο camp στην περιοχή των Κρηνίδων, πρωτεύουσα της ενότητας Φιλίππων, του Δήμου Καβάλας. Μια δράση που ξεκίνησε το 2017 ως μέρος του Φεστιβάλ Φιλίππων, και με την υποστήριξη και χρηματοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού – ως μέλος του Δικτύου Αρχαίου Δράματος – κατάφερε να αυτονομηθεί και να αποτελεί πλέον ξεχωριστό δρώμενο στον πολιτιστικό χάρτη της περιοχής.  Έχοντας πλήρη ελευθερία να εργαστούν πάνω στο αρχαίο δράμα με κείμενα της επιλογής τους ή να δημιουργήσουν δικά τους, καλλιτέχνες αναγνωρισμένοι και αλλά και ανερχόμενοι, φέρνουν στις Κρηνίδες τις ομάδες τους, κάνουν πρόβες στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων και τον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο, στήνοντας τελικά παραστάσεις στο φυσικό τοπίο αυτών των έργων. Φέτος, μεταξύ των προσκεκλημένων του Εργαστηρίου είναι η χορεύτρια-χορογράφος Χριστίνα Σουγιουλτζή, η ηθοποιός-σκηνοθέτις Έλενα Μαυρίδου, ο εικαστικός-σκηνοθέτης Μιχάλης Αγγελίδης με την ηθοποιό-χορεύτρια Ίριδα Νικολάου και η σκηνοθέτις-θεατρολόγος Κατερίνα Συμεωνίδου. Οι τραγωδίες που στάθηκαν αφορμή για έρευνα στο 5^ο Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος είναι η «Αντιγόνη» και οι «Τραχίνιες» του Σοφοκλή, καθώς και οι «Βάκχες» του Ευριπίδη. Οι τέσσερις νέες παραστάσεις που θα προκύψουν από την εργασία των ομάδων, θα παρουσιαστούν με ελεύθερη είσοδο στο κοινό στις 8 & 10 Σεπτεμβρίου στον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων. 

–8 Σεπτεμβρίου, ώρα 18:30

Αρχαιολογικός χώρος Φιλίππων [Ρωμαϊκή αγορά]

Και τίποτα πιο θαυμαστό δεν είναι από τον άνθρωπο;

Ο Μιχάλης Αγγελίδης και η  Ίρις Νικολάου σε συνεργασία με τον ποιητή Μάριο Χατζηπροκοπίου, παρουσιάζουν το δρώμενο «Και τίποτα πιο θαυμαστό δεν είναι από τον άνθρωπο;», βασισμένο στο  πρώτο στάσιμο της “Αντιγόνης’’ του Σοφοκλή (332-75), ένα από τα πιο πολυσυζητημένα χορικά άσματα των σωζόμενων έργων των τριών τραγικών ποιητών, χαρακτηρισμένο και ως Ύμνος στο μεγαλείο του ανθρώπου.

“Πολλά είναι τα θαμμαστά, Και τίποτα πιο θαμμαστό δεν είναι απ’ τον άνθρωπο.’’

«Ξαναδιαβάζουμε το χορικό, με μία κριτική ματιά σε σχέση με την αναπαραγωγή του πέρα από την συνθήκη που το γέννησε και την σημασία αυτής. Κοιτώντας το παράλληλα με την σύγχρονη κριτική φεμινιστική θεωρία, και συγκεκριμένα το έργο της φιλοσόφου Rosi Braidotti, επιχειρούμε να δούμε το στάσιμο όχι ως αναμφισβήτητη και οικουμενική αλήθεια αλλά ως ανοιχτό ερώτημα. Ως αφορμή για συλλογισμό. Πρόθεσή μας είναι να συνδιαλλαγούμε σήμερα με το σώμα των λέξεων του Σοφοκλή και τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων μέσω μιας σειράς ερωτημάτων:

Με ποιο τρόπο, ποιο μέσο και από ποια οπτική μπορεί να αρθρωθεί ξανά το συγκεκριμένο στάσιμο, λαμβάνοντας υπόψιν τόσο αυτόν που το θέτει ως ερώτημα όσο και αυτόν/ην στον/στην οποίο/α απευθύνεται;

Τι σημαίνει να είναι κανείς άνθρωπος σήμερα; 

Τι χαρακτηριστικά έχει αυτός ο άνθρωπος;

Τί είδους φύλο, φυλή, τάξη, γλώσσα, σώμα;

Ποιος/α τα καθορίζει;

Ποια η σχέση τους με το γεωγραφικό και ιδεολογικό σημείο που στέκεται κάποιος/α;  

Και ακόμα, τι σημαίνει να μην έχει κανείς αυτά τα χαρακτηριστικά;» 

Σύλληψη, Έρευνα, Παρουσίαση: Ίριδα Νικολάου, Μιχάλης Αγγελίδης

Καλλιτεχνικός συνεργάτης: Μάριος Χατζηπροκοπίου

–8 Σεπτεμβρίου, ώρα 20:30

Αρχαιολογικός χώρος Φιλίππων

Με αφορμή και αφετηρία τις Βάκχες του Ευριπίδη

Η χορεύτρια και χορογράφος Χριστίνα Σουγιουλτζή με την ομάδα της ετοιμάζουν μια performance «Με αφορμή και αφετηρία τις Βάκχες του Ευριπίδη».

“….σκέφτομαι την παραβολή για τους μοναχούς του Θηβέτ, που από αιώνες αποκρυπτογραφούν, όλα, τα εννέα δισεκ. ονόματα του  Θεού…. 

Μια μέρα καλούν τους ανθρώπους της ΙΒΜ, 

που καταφτάνουν με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τους και μέσα  σ’ένα μήνα, έχουν τελειώσει όλη τη δουλειά. 

Η προφητεία των μοναχών έλεγε ότι, τη στιγμή που θα αποπερατωθεί, αυτή η απογραφή των ονομάτων του Θεού, ο κόσμος θα τελειώσει. 

Οι άνθρωποι της ΙΒΜ, προφανώς δεν το πιστεύουν , αλλά όταν ξανακατεβαίνουν απ’ τα βουνα με περατωμένο τον κατάλογό τους, βλέπουν τ’ αστέρια, να σβήνουν ένα- ένα, στο στερέωμα. 

“Το τέλειο έγκλημα, θα ήταν η εξάλειψη του φυσικού κόσμου.”

με αφετηρία το μύθο του Πενθέα

Τρώγεται ο Θεός;

“Πρέπει ν’ αφήσουμε τη μεταφυσική να ξαναμπεί στις ψυχές μέσω του δέρματος 

Η ζωή δεν είναι μόνο κατασκευή”

Η ιστορία μιας μέρας.

Η αφήγηση ενός δείπνου.

Το φάγωμα του γιου από τη μητέρα.

Η αντιστροφή του θηλασμού και της γέννας.

Η αναίρεση της ακολουθίας των γενεών.

Αγριότητα.

Η άρνηση του χρόνου.

Θάνατε δε θα υπάρχεις πια. 

Επιστροφή στο σημείο, απ΄όπου ξεκίνησαν όλα.

Θάνατε θα πεθάνεις.

Και όλα μπορούν να ξεκινήσουν πάλι από την αρχή.

“Τραγούδα μου ένα καινούριο τραγούδι 

ο Κόσμος έχει φωτιστεί και οι Ουρανοί αγάλλονται.’’ 

Ερμηνεία, δημιουργία:

Αντωνίου Κλέων (μουσικός)

Λινάρδου Αντιγόνη (χορεύτρια)

Μάνεσης Νίκος (ηθοποιός),

Σουγιουλτζή Χριστίνα (χορεύτρια) 

–10 Σεπτεμβρίου, ώρα 18:30

Βασιλική Α’

«Τραχίνιες» – Το μαρτύριο της Δηιάνειρας [work in progress]

Οι ηθοποιοί Θεανώ Αμοιρίδου, Θανάσης Κριτσάκης και Κώστας Χατζησάββας με τη συνοδεία του μουσικού Φοίβου Βαλαβάνη και την καθοδήγηση της Κατερίνας Συμεωνίδου στην ερμηνεία και της Φωτεινής Μελετιάδου στην κίνηση, θα επιχειρήσουν να προσεγγίσουν και να παρουσιάσουν, στο φως της ημέρας, το πρώτο μέρος της τραγωδίας του Σοφοκλή «Τραχινιες», και ιδιαίτερα τον χαρακτήρα της Δηιάνειρας.

Μια από τις πιο συμπαθείς ηρωίδες αρχαίας τραγωδίας, πρότυπο αφοσιωμένης συζύγου, μια γυναίκα πιστή, σεμνή, λογική, αλλά ταυτόχρονα και αυτή που «καταστρέφει τους άνδρες» νομιμοποιεί το όνομα που της δόθηκε όταν κάνει – με τις καλύτερες προθέσεις – ένα σφάλμα ολέθριο. Στην προσπάθειά της να ξανακερδίσει την αγάπη του συζύγου της, Ηρακλή, του μεγάλου ήρωα, του «καλύτερου όλων των ανδρών» – που έχει ερωτευτεί μια νεότερη γυναίκα – το μόνο που καταφέρνει είναι να τον σκοτώσει, άθελά της, με τον πιο βασανιστικό τρόπο.

«Επιλέγουμε για μελέτη και εξερεύνηση ίσως το πιο σκοτεινό, νεφελώδες, περίεργο, δύσκολο, προβληματικό έργο του Σοφοκλή, εστιάζοντας στο πρώτο μέρος του όπου δεσπόζει η τραγική φιγούρα της Δηιάνειρας. Το δικό της μαρτύριο είναι ίσως βαθύτερο, πιο οδυνηρό από το φυσικό μαρτύριο του Ηρακλή, καθώς είναι δικές της οι επιλογές, δικά της τα βήματα που τη φέρνουν πιο κοντά στο πεπρωμένο που πάσχισε τόσο να αποφύγει».

Μετάφραση: Ηλέκτρα Ανδρεάδη

Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία: Κατερίνα Συμεωνίδου

Επιμέλεια κίνησης: Φωτεινή Μελετιάδου

Ερμηνεύουν: Θεανώ Αμοιρίδου, Θανάσης Κριτσάκης, Κώστας Χατζησάββας

Μουσικός επί σκηνής: Φοίβος Βαλαβάνης

–10 Σεπτεμβρίου, ώρα 20:30

Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Ερευνητικό εργαστήρι στις «Βάκχες» από το Θέατρο Χώρος

Η σκηνοθέτης  Έλενα Μαυρίδου στοχεύει στην δυναμική ερμηνεία του λόγου του Ευριπίδη και την σωματικότητα που απαιτεί ένα δρώμενο. Θα διερευνηθούν στοιχεία που έχουν συγγένεια με τη Βακχεία, με στόχο να προσεγγίσουν ένα σύγχρονο δρώμενο των Βακχών με τις ρίζες του βαθειά στην παράδοση. Ο λόγος του Ευριπίδη και η χρήση της σύγχρονης αλλά και παραδοσιακής μουσικής σύνθεσης, αποτελούν τα βασικά εργαλεία της έρευνας πάνω στις Βάκχες. Τι μένει στο τέλος για το κοινό και τους ήρωες όταν η μουσική σταματάει και καλούμαστε να συλλογιστούμε το ανθρώπινο αδιέξοδο της ύπαρξης μας; Είναι ζωντανός ο Διόνυσος σήμερα;

Θα παρουσιαστούν αποσπάσματα του έργου «Βάκχες» του Ευριπίδη.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Έλενα Μαυρίδου

Δήμητρα Κούζα

Γιώργος Μαυρίδης Χάρης Πορφυρίδης

Με συνοπτικές διαδικασίες και με μια γρήγορη προσπάθεια, οχυρωμένοι πίσω από την προσφορά στον πολιτισμό και στο ΔΗΠΕΘΕ του καλλιτεχνικού διευθυντή του, προσφορά που ποτέ δεν αμφισβητήσαμε, που έγινε το τελευταίο διάστημα, πήγε να «κουκουλωθεί» το θέμα με τις καταγγελίες εργαζομένων σχετικά με τις συνθήκες και τα δικαιώματα εργασίας τους στο ΔΗΠΕΘΕ. Σε αυτή την προσπάθεια «ρίχτηκαν με ζήλο» θεσμικοί, εξωθεσμικοί και παραθεσμικοί παράγοντες. Φυσικά από κοντά και η «αντιπολίτευση», που πολύ βολικά και γι’ αυτήν, το θέμα το περιόρισε στο επίπεδο προσώπων.

Επιμένουμε ότι η υπόθεση των καταγγελιών στο ΔΗΠΕΘΕ (συμβάσεις, αμοιβές, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κάλυψη ατυχημάτων εν ώρα εργασίας, συνθήκες εργασίας -θέρμανση, ωράρια κ.α.- μη αμειβόμενη εργασία -πρόβες, μικρότερη ή μεγαλύτερη διάρκεια προετοιμασίας, αριθμός παραστάσεων κ.α.-) πρέπει να εξεταστούν, να διαλευκανθούν, να δοθούν απαντήσεις και όχι συγκάλυψη με εξπρές «διαδικασίες» και με δηλώσεις που αφορούν μόνο στην προσωπικότητα του καλλιτεχνικού Δ/ντη.

Είναι πολύ βολικό να εστιάζεται η υπόθεση σε πρόσωπα και όχι στις συνθήκες εργασίας και στα δικαιώματα των εργαζόμενων στους χώρους εργασίας. Δικαιώματα που τα κόμματα εξουσίας, μαζί με τους τοπικούς εκπροσώπους τους στους Δήμους, τα έχουν τσαλαπατήσει για τα συμφέροντα της τάξης που έχει τη εξουσία, την οποία με ζήλο υπηρετούν. Ιδιαίτερα στις μέρες μας που η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο που ετοιμάζει για τα εργασιακά με το οποίο προωθείται η κατάργηση του 8ωρου, η θέσπιση του 10ωρου μετά το 1920 που είχε καταργηθεί, η σύνδεση του ωραρίου και τις σχέσεις εργασίας με την παραγωγικότητα κάθε επιχείρησης ή κλάδου, η πλήρης απελευθέρωση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, η απογείωση των υπερωριών έως και 150 ώρες, μέτρα που αποτελούν κόλαση για τη ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων. 

Καλούμε τους εργαζόμενους στον πολιτισμό, πέρα από δικαστικές και άλλες διεκδικήσεις, να συνεχίσουν και να δυναμώσουν τις πρωτοβουλίες τους  στο κίνημα και με τη δράση τους  και την τέχνη τους, την εύστοχη ιδεολογική – πολιτική διαπάλη και την  έκφρασή της στις δραστηριότητες, στο πλαίσιο πάλης, στα αιτήματα, να συντονιστούν με τα άλλα τμήματα των εργαζομένων που υποφέρουν από τον ίδιο ταξικό αντίπαλο.

Ταυτόχρονα χρειάζεται να πολλαπλασιαστούν οι φωνές αμφισβήτησης όχι μόνο της κυβέρνησης, των αστικών κομμάτων και των τοπικών υποστηριχτών τους, αλλά συνολικότερα του συστήματος της εκμετάλλευσης. Ενός συστήματος που εχθρεύεται την αφυπνιστική τέχνη και πετά στο περιθώριο της εργασίας και της ζωής ολόκληρα τμήματα της πιο πολύτιμης παραγωγικής δύναμης, που είναι ο εργαζόμενος άνθρωπος. Θεωρούμε ότι το ατομικό θάρρος, η αντοχή απέναντι σε φαινόμενα καταπάτησης εργατικών δικαιωμάτων, μπορεί να αναπτυχθεί στο έδαφος της συλλογικότητας, της συναδελφικότητας, της αλληλεγγύης, που είναι το πραγματικό «δίχτυ ασφαλείας» κάθε εργαζόμενου, κάθε νέας και νέου, και όχι με το «ατομικό Εγώ». Η ασπίδα προστασίας χτίζεται μέσα στον συλλογικό αγώνα για να ξεριζωθεί το αγκάθι της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, που ξεσκίζει τις σύγχρονες δυνατότητες να ζήσουμε όπως μας αξίζει τον 21ο αιώνα.

Από τη συμπολίτισσά μας και ηθοποιό Μαρίνα Τσελεπή λάβαμε την παρακάτω επιστολή, με αφορμή τις καταγγελίες που έχουν κάνει τις τελευταίες ημέρες συνάδελφοί της σχετικά με το καθεστώς υπό το οποίο εργάστηκαν σε παραστάσεις του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας:

Με τη  Στελλίνα Βογιατζή και την Αναστασία Μιροσνιτσένκο ήμασταν συνάδερφοι στην παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας “Τζιτζιμιτζιχοτζιριά” το 2019. H Στελλίνα έχει την αυτονόητη και αμέριστη στήριξη και αλληλεγγύη μου. Επιβεβαιώνω τα λεγόμενά της. Ως συνάδερφοι καλό είναι να παίρνουμε ξεκάθαρη θέση.

Ανταποκρινόμενοι συγκινητικά ή μη, κληθήκαμε ως θίασος μέσα σε μια νύχτα να αλλάξουμε το έργο που θα παίζαμε την επόμενη μέρα, χωρίς την παρουσία της σκηνοθέτη, η οποία είχε αποχωρήσει από την Καβάλα μετά την παράδοση της παράστασης. Ενώ αντίθετα, θα μπορούσαν να αναβληθούν 2 μόνο παραστάσεις, πράγμα που ζήτησε η τραυματίας συνάδερφος για προστασία της υγείας της, μετά το ατύχημα που είχε επί σκηνής και έχοντας παίξει ήδη τουλάχιστον τρεις επώδυνες για αυτήν παραστάσεις. Αν το βλέπαμε λίγο διαφορετικά, τα σχολεία που είχαμε για κοινό θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν μια ευκαιρία να μάθουν πώς μπορεί κανείς να είναι έμπρακτα υποστηρικτικός όταν τραυματίζεται ένα μέλος της ομάδας και να απολαύσουν την παράσταση μια άλλη μέρα, με διπλή χαρά.

The show must go on

Δυστυχώς αποτελεί πάγια τακτική οι ηθοποιοί (και όλοι οι εργαζόμενοι στις παραστατικές τέχνες) να δουλεύουν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, με οποιοδήποτε κόστος, σωματικό και ψυχικό, υπό τον εκβιαστικό όρο “The show must go on”. Σε ένα επάγγελμα με 95% ανεργία. Χωρίς συλλογικές συμβάσεις, αλλά με διάτρητες ατομικές, και μέσα σε ένα εσκεμμένα θολό τοπίο όσον αφορά στα εργασιακά δικαιώματα του ηθοποιού, με αποτέλεσμα τα τελευταία να καταπατούνται συνεχώς. Έχουμε συνηθίσει να μην γίνονται οι ανοιχτές ακροάσεις που πρέπει. Έχουμε συνηθίσει, όταν έχουμε υπογράψει συμβάσεις στα δημόσια κρατικά ιδρύματα για μία παράσταση, να πιεζόμαστε άμεσα ή έμμεσα να δουλέψουμε και για άλλες παραστάσεις αμισθί. Είναι συνηθισμένο να αντιμετωπιζόμαστε ως μικροπρεπείς όταν ζητάμε τα χρήματα για δεδουλευμένες ώρες που δεν καταβάλλονται, λες και δεν τις δουλέψαμε και τις ζητιανεύουμε. Είναι συνηθισμένο να δουλεύουμε και εκτός του εργασιακού μας ωραρίου. Έχουμε συνηθίσει ανώτεροι ιεραρχικά να μας πατρονάρουν, να ψεύδονται και να αναδιασκευάζουν το λόγο μας, όταν παίρνουμε θέση δημόσια, σύμφωνα με τα συμφέροντά τους. Έχουμε συνηθίσει, δυστυχώς, όταν αρρωσταίνουμε ή χτυπάμε, να καλούμαστε να δουλέψουμε ή να αντικατασταθούμε πάραυτα, υπό την πίεση της “οικονομικής εξάρτησης” από τους μισθούς μας, τους δικούς μας αλλά και των συναδέλφων μας, που θα επηρεαστούν αν δεν γίνει η παράσταση. Το θέατρο σου μαθαίνει να σκέφτεσαι την ομάδα. Ξεχνάμε τα βασικά: οι εργαζόμενοι στις τέχνες είναι εργαζόμενοι. Η ασφαλής εργασία και η επιβίωση είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα. Είμαστε καθ’ όλα ευάλωτοι πάνω και πίσω από τη σκηνή.

Κάθαρση

Με όλα αυτά που αποκαλύπτονται το τελευταίο διάστημα, φαίνεται ξεκάθαρα πια ότι σε παγιωμένες θέσεις εξουσίας, κρατικών και μη θεσμών, εξίσου και στον τομέα της τέχνης και του πολιτισμού όπου ανήκει το Εθνικό θέατρο, το Κ.Θ.Β.Ε. ή τα ΔΗΠΕΘΕ, επιτρέψαμε να ανεχόμαστε, ως συνηθισμένες, συμπεριφορές αυταρχικές, αλαζονικές, αντιεπαγγελματικές, παρεμβατικές,  αυθαίρετες, εκμεταλλευτικές, άκρως χειριστικές και καταπιεστικές. Σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνουν, όπως είδαμε, να γίνουν και ποινικά κολάσιμες ή και εγκληματικές. Συμβαίνουν κατά κόρον, δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, μένουν στην αφάνεια, συγκαλύπτονται και τις υφίστανται αυτοί που δεν έχουν άλλη επιλογή. Ή μάλλον, η άλλη τους επιλογή είναι να μιλήσουν και να απομακρυνθούν εντέχνως από το επαγγελματικό τοπίο, ή να απέχουν από μόνοι τους, ή να προσπαθήσουν να στηριχτούν στα δικά τους πόδια, σε πολύ σκληρές για την οικονομική επιβίωση εποχές.  Και αυτό σε κάθε εργασιακό χώρο, πόσο μάλλον στον καλλιτεχνικό, που είναι εξαιρετικά επισφαλής. Οι θίγοντες παραμένουν για χρόνια ακλόνητοι και ατιμώρητοι στη θέση τους, με τη στήριξη της εκάστοτε Πολιτείας. Το ήθος και η συμπεριφορά τους κάθε άλλο παρά “φέρουν πολιτισμό”. Και όλα αυτά προ πανδημίας. Μέχρι την παρούσα συγκυρία, όπου παρατηρούμε μια, έστω και θεσμικώς παρεμποδιζόμενη μέχρι να φτάσει ο κόμπος στο χτένι, προσπάθεια “κάθαρσης”, από αυτούς που δεν μπορούν πια να σιωπήσουν.

Εναντίον ποιων δε στρεφόμαστε

Η κατάθεση της Στελλίνας, όπως την εξέλαβα, δε στρέφεται εναντίον του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ, ούτε και του θεσμού του. Είναι γνωστό άλλωστε, ότι στηρίζουμε και έχουμε πολλάκις στηρίξει ως πολίτες και επαγγελματίες την ύπαρξη των δημοτικών περιφερειακών θεάτρων και τον σημαντικότατο, βάσει καταστατικού, ρόλο τους σε κάθε τοπική κοινωνία. Να προωθούν δηλαδή, μέσω του θεάτρου, τον κοινωνικό διάλογο, την κριτική σκέψη, την ελεύθερη έκφραση, το ταρακούνημα των δεδομένων στερεοτυπικών αντιλήψεων, παράγοντες που συνιστούν την πνευματική καλλιέργεια. Να εκπαιδεύουν τους πολίτες, μικρούς και μεγάλους, μέσω της τέχνης,  στο πώς να ανήκουν σε ένα κοινωνικό σύνολο που λειτουργεί αρμονικά και δίκαια, όπως και να υπηρετούν την τέχνη και τη λειτουργία της, ως μεταρσιωτικό παράγοντα της ίδιας της κοινωνίας που τη γεννά. Να βοηθούν στη δημιουργία των αληθινών ερωτήσεων που πρέπει σε κάθε χρονική στιγμή να τεθούν. Ο ρόλος τους σίγουρα δεν είναι να εργαλειοποιούνται για προσωπική ανάδειξη και προσωπικά οφέλη.

Έχει νόημα;

Αν επαγρυπνούμε για την αδικία, ο μόνος τρόπος να την αντιμετωπίσουμε είναι να μην περιμένουμε να φτάσει σε απάνθρωπο βαθμό για να μιλήσουμε.

Ελπίζω ο ελεύθερος λόγος που εκφέρεται και το σπάσιμο της σιωπής να βοηθήσουν, πέρα από τη διεκδίκηση των βασικών εργασιακών δικαιωμάτων και της ανθρώπινής μας αξιοπρέπειας, στην ερώτηση “τι είδους πολιτισμό θέλουμε”. Σε μια χρονική στιγμή που βαλλόμαστε από παντού και σε όλους τους τομείς, το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μιλάμε, για να ξεκαθαρίζει σιγά σιγά το τοπίο. Η σιωπή και η αδιαφορία βοηθάνε μόνο τους δυνατούς και τους καταπιεστές. Φτάνει πια. Καλό είναι να καταδεικνύεται κάθε περιστατικό άδικης συμπεριφοράς, στο μέγεθος της βαρύτητάς του. Αυτή η θεατρική παύση ας λειτουργήσει ως παράβαση, όπου απευθυνόμαστε στο κοινό ως ίσοι, θέτοντας όλα τα κακώς κείμενα και ζητώντας του να πάρει θέση. Είμαστε, ως ενεργοί πολίτες, υπεύθυνοι συλλογικά για τις αλλαγές που θέλουμε να επιφέρουμε. Ελπίζω ο δημόσιος διάλογος και ο κοινωνικός έλεγχος στα πρόσωπα που κατέχουν θεσμικές θέσεις (ο οποίος είναι από τις κυριότερες ευθύνες μας στο ισχύον πολίτευμα), να αναδείξει τα προβλήματα και να φέρει τις απαραίτητες για το σύνολο λύσεις.

Με εκτίμηση,
Μαρίνα Τσελεπή

Το Κ.Θ.Β.Ε πρότεινε στον Θοδωρή Γκόνη να σκηνοθετήσει μια παράσταση στο πλαίσιο του  θεσμού του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός», Ο καλλιτεχνικός δ/ντης του ΔΗΠΕΘΕ ΚΑΒΑΛΑΣ τότε  πρότεινε « τη Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου», ένα έργο που κυκλοφορούσε μετά το 1680 στην ελληνική δημοτική γλώσσα, πεζή διασκευή παλαιότερων έργων, διασκευών που βασίζονται στο ελληνιστικό μυθιστόρημα του 3ου αιώνα ο Βίος Αλεξάνδρου του Μακεδόνος.

Για την σύνθεση του κειμένου ο σκηνοθέτης συνεργάστηκε  με τη Γλυκερία Βασδέκη και συμπεριέλαβαν και τον Αλέξανδρο του Αρριανού αλλά και τον Αλέξανδρο του Πλουτάρχου. Το εγχείρημα ακουγόταν ενδιαφέρον ,αλλά ο χρόνος προετοιμασίας της παράστασης ήταν περιορισμένος. Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό.   

Κρίνοντας λοιπόν εκ του αποτελέσματος ο Γκόνης έκανε τις καλύτερες δυνατές επιλογές. Επέλεξε την σύγχρονη πρακτική της αφήγησης αξιοποιώντας στο έπακρο τους ηθοποιούς, μουσικούς και τα σκηνικά της παράστασης. Μέσα σε 1 ώρα και 20 λεπτά μας έδωσε άπειρες πληροφορίες με όμορφες εικόνες για το μύθο ,το θρύλο που λέγεται Μέγας Αλέξανδρος.

Η ερμηνεία των ηθοποιών (Δημήτρης Μανδρινός Δημήτρης Κοντός, Ελένη Μαβίδου,, Έλενα Μεγγρέλη, Στεφανία Χονδράκη) συγκλονιστική, σε ένα κείμενο γραμμένο σε λαϊκή γλώσσα. Δεν είχες περιθώριο να ξεκολλήσεις το βλέμμα σου από την σκηνή καθώς υπήρχε κινηματογραφική αλλαγή σκηνών -εικόνων.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Μάταια περιμέναμε να προκληθεί το αδιαχώρητο από τους Μακεδόνες θεατές στο ιδιαίτερα δημοφιλές λαϊκό ανάγνωσμα που περιείχε διηγήσεις και κατορθώματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου σε συνδυασμό με  πραγματικά περιστατικά με φανταστικούς άθλους και περιπέτειες.

Μπορεί η παράσταση να ήταν υποδειγματική η διοργάνωση όμως είχε πολλά προβλήματα. Η παράσταση έπεσε θύμα της αδιαφορίας και του φόβου του κοινού λόγω του COVID και  της κακοκαιρίας. Οι θεατές όφειλαν να κάνουν κράτηση μέσω συγκεκριμένης ιστοσελίδας η οποία δεν ήταν ενεργή μετά το βράδυ του Σαββάτου. Για να αντιμετωπιστεί η γραφειοκρατεία του Υπουργείου οι διοργανωτές συνέλλεγαν τα ονοματεπώνυμα των θεατών λίγο πριν την έναρξη και γιαυτό η παράσταση καθυστέρησε να ξεκινήσει περίπου 25 λεπτά. Οι θεατές έπρεπε να κόψουν εισιτήριο αξίας 6 € για την είσοδο τους στον Αρχαιολογικό χώρο. Κατά τ’άλλα η παράσταση είχε “ελεύθερη είσοδο”

Εντέλει περίπου 300 μόνο μασκοφορεμένοι θεατές που πειθάρχησαν  στα νέα υγειονομικά πρωτόκολλα παρακολούθησαν την παράσταση αλλά χειροκρότησαν θερμότατα τους συντελεστές καθώς γοητεύτηκαν από την παράσταση.

Ελπίζουμε  η παράσταση να ξαναπαιχθεί ή να έχει την τύχει να παρουσιασθεί σε πολυπληθέστερο κοινό.

«Η ΦΥΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ»

Παράσταση με θέμα τη ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Συνδιοργάνωση: ΚΘΒΕ, ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας.

Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Κυριακή 9 Αυγούστου, στις 21.00

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύνθεση κειμένου: Γλυκερία Μπασδέκη σε συνεργασία με τον Θοδωρή Γκόνη

Μεταγραφή αρχαίων κειμένων: Γλυκερία Μπασδέκη

Σκηνοθεσία: Θοδωρής Γκόνης

Σκηνικά-Κοστούμια: Ματίνα Μέγκλα

Μουσική σύνθεση: Αλέξανδρος Γκόνης

Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

Φωτογραφίες: Στράτος Καλαφάτης

Ηθοποιοί: Δημήτρης Μανδρινός, Δημήτρης Κοντός, Ελένη Μαβίδου, Έλενα Μεγγρέλη, Στεφανία Χονδράκη

Συμμετέχουν οι μουσικοί: Δημήτρης Κυραναστάσης, Στέφανος Παρασκευάς

Επιστημονική σύμβουλος: Αγγελική Κοτταρίδη

Σύμφωνα με  σχετική απόφαση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας, η προγραμματισμένη παράσταση με τίτλο,  «Η φυλλάδα του Μ. Αλεξάνδρου»,   που θα υλοποιούνταν  την Τρίτη 4 Αυγούστου  2020  στον Αρχαιολογικό χώρο της  Αλυκής Θάσου, (μια συνεργασία του ΚΘΒΕ με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας), με την υποστήριξη της ΔΗ.Κ.Ε.Θ. δεν θα πραγματοποιηθεί, καθώς επηρεάζεται από τις ιδιαίτερες συνθήκες που έχουν προκύψει,  σε σχέση με τα μέτρα και την προσπάθεια  κατά της εξάπλωσης της πανδημίας  της νόσου Covid 19

Το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας ανοίγει το αρχείο του και παροτρύνει το κοινό να μείνει στο σπίτι απολαμβάνοντας δωρεάν παραγωγές-σταθμούς του ΔΗΠΕΘΕ και του Φεστιβάλ Φιλίππων, μία μέρα τη βδομάδα για 24 ώρες.

Κάθε Δευτέρα στο https://www.youtube.com/watch?v=uoTC3M6XoCM θα είναι διαθέσιμη μια διαφορετική παράσταση από το αρχείο μας. Πηγαίνοντας στο κανάλι θα μπορείτε να παρακολουθήσετε την παράσταση την ημέρα που έχει οριστεί.

Ξεκινάμε με τη «συνέντευξη» του Γιώργου Σεφέρη- Χορηγού Αισιοδοξίας στη Μαρία Χούκλη”Καλησπέρα σας, κύριε Σεφέρη” στο πλαίσιο του 59ου Φεστιβάλ Φιλίππων, τη Δευτέρα 6 Απριλίου. Η παράσταση θα είναι διαθέσιμη στο κανάλι του ΔΗΠΕΘΕ στο YouTube από τις 18:00 το απόγευμα έως τις 18:00 το απόγευμα της επόμενης ημέρας.

“Καλησπέρα σας, κύριε Σεφέρη”
Σκηνοθετική επιμέλεια: Θοδωρής Γκόνης
Σύνθεση κειμένου-Ερμηνεία: Μαρία Χούκλη
Ο ποιητής Δημήτρης Δασκαλόπουλος και μελετητής του έργου του «δανείζει» τη φωνή του στον Γιώργο Σεφέρη.

Η παράσταση παρουσιάστηκε στις 9 Αυγούστου 2016 στο 7ο Δημοτικό Σχολείο Καβάλας –Φάρος και στις 2 Απριλίου 2017 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά