Συνεδρίασε το μεσημέρι της Τετάρτης 16 Απριλίου 2025 το Δημοτικό Συμβούλιο Θάσου, στη διάρκεια του οποίου συζητήθηκε η πρόταση που κατατέθηκε από δημότες για τη διενέργεια δημοψηφίσματος σχετικά με την υπό αδειοδότηση μονάδα αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα στο υπόγειο κοίτασμα του Πρίνου.

Στη διάρκεια της συνεδρίασης ακούστηκαν, τόσο από δημοτικούς συμβούλους όσο και από πολίτες που έδωσαν το παρόν στη συνεδρίαση, τα όσα έχουν ήδη ακουστεί εδώ και καιρό ενάντια στην υπό αδειοδότηση μονάδα. Παράλληλα, ο δικηγόρος Μάριος Παπαράλλης (που βρέθηκε στη συνεδρίαση ως εκπρόσωπος των πολιτών) σημείωσε πως “Η αρμοδιότητα του δημοτικού συμβουλίου δεν αναιρείται από ένα δημοψήφισμα συμβουλευτικού χαρακτήρα. Το δημοψήφισμα δεν παύει να είναι ένα εργαλείο σε επίπεδο κοινωνικό και πολιτικό.“

Ο δήμαρχος Θάσου Λευτέρης Κυριακίδης, παίρνοντας τον λόγο, ανέφερε (μεταξύ άλλων) πως “Δεν έχουν λόγο ύπαρξης τα δημοψηφίσματα συμβουλευτικού σκοπού. Δεν έχουμε λόγο αυτή τη στιγμή να ρωτήσουμε ο ένας τον άλλον τι θέλει για το έργο. Όλοι μας έχουμε πει πως δεν θέλουμε το έργο. Το δημοψήφισμα συμβουλευτικού σκοπού δεν έχει μεγαλύτερη βαρύτητα, ούτε μεγαλύτερη νομική ισχύ από την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου. Τα δημοψηφίσματα θα έπρεπε να είχαν αποφασιστικό χαρακτήρα.”

Ένταση επικράτησε για λίγα λεπτά, όταν ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Δημήτριος Πιπίνης δεν έδωσε τον λόγο σε μια δημοσιογράφο των “Reporters United” για να καταθέσει ερώτηση εν ώρα συνεδρίασης . Η τελευταία συνέχιζε να προσπαθεί να θέσει το ερώτημά της, παρά τις επανειλημμένες παρατηρήσεις του κ. Πιπίνη πως δεν της έδωσε το λόγο, μέχρι που ο τελευταίος ύψωσε τον τόνο της φωνής του και είπε “Εδώ δεν είναι κονκλάβιο. Βουλώστε το”. Το αποτέλεσμα ήταν να αντιδράσουν έντονα οι παρευρισκόμενοι στην αίθουσα συνεδριάσεων, με τον καθηγητή της Σχολής Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Σπύρο Μαρκέτο να αποκαλεί τον κ. Πιπίνη “υποστηρικτή των συμφερόντων της εταιρείας” και “συνήγορο της Energean” και με τον κ. Κυριακίδη να απαντάει πως “αυτό που λέτε σας το επιστρέφω, θα πρέπει να ντρέπεστε που έχετε το θράσος να μας αποκαλείτε συνηγόρους”.

Αφότου ηρέμησαν τα πνεύματα, ο κ. Κυριακίδης έλαβε τον λόγο και είπε (μεταξύ άλλων) πως “Ναι, εμείς είμαστε ενάντια στο έργο, και δεν χρειάζεται να αποδείξουμε σε κανέναν πως αγαπάμε τον τόπο μας. Καταλαβαίνουμε πως κάποιοι δεν εννοούν να καταλάβουν πως δεν είναι καθοδηγητές και θεωρούν πως, λόγω κομματικής αντίληψης, δεν έχουμε ειλικρινείς προθέσεις για το έργο. Δεν ισχύει αυτό, εμείς βάζουμε μπροστά τη Θάσο και το συμφέρον του τόπου. Δεν είμαστε αρνητικοί στη λαϊκή βούληση, άλλωστε έχουν μαζευτεί ήδη πάνω από 7 χιλιάδες υπογραφές. Είμαστε αρνητικοί σε μια διαδικασία πολυδάπανη, που θα σταματήσει πολλές από τις δραστηριότητες του δήμου, και με την οποία θα δοθεί μια απάντηση που έχει ήδη δοθεί από τους δημότες του νησιού.”

Τελικά η πρόταση για τη διενέργεια δημοψηφίσματος δεν έγινε αποδεκτή κατά πλειοψηφία, ενώ στο τέλος ο κ. Πιπίνης κάλεσε τους παριστάμενους να μην διασπαστούν, τονίζοντας πως “Είναι η πρώτη φορά που είμαστε όλοι μαζί στον αγώνα, μην το ξεχνάτε”

Ξημερώματα της 27^ης Ιουνίου 2015

Μετά από σύσκεψη του υπουργικού συμβουλίου στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Αλέξης Τσίπρας ανακοινώνει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, καθώς η επίτευξη συμφωνίας με τους εταίρους είχε λάβει, εκ μέρους των δανειστών, χαρακτηριστικά τελεσιγράφου, δεδομένης και της εκπνοής του τρέχοντος προγράμματος.

Το ερώτημα που τίθεται αφορά στο αν θα πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας των τριών θεσμών, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (Ε.Κ.Τ.) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δ.Ν.Τ.), η οποία συμφωνία προτάθηκε στο Eurogroup της 25ης Ιουνίου 2015.

Συγκροτούνται αυτομάτως 2 πόλοι, υπέρ του ΝΑΙ και υπέρ του ΟΧΙ. Το παλαιό πολιτικό σύστημα των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, συνεπικουρούμενο από το Ποτάμι, διαρρηγνύει τα ιμάτια του καινοφανούς ενδύματος των αρνητών της υποδούλωσης της χώρας και ενδύεται το ιμάτιο του ευρωπαικού καθωσπρεπισμού και της κατανόησης του Σόιμπλε και του Γερούν, που αλυχτούσαν κατά του ελληνικού λαού.

Εμείς, οι πολλοί, μετά την πολιτική ανάταση που είχαμε βιώσει, αμέσως με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία (Φεβρουάριος 2015), νιώθουμε να μας συνεπαίρνει κάτι από το αεράκι της λησμονημένης φοιτητικής νιότης μας. Κάτι διαφορετικό, κάτι καινούργιο, κάτι μεγάλο θαρρούσαμε ότι κυοφορούσε η μήτρα της ιστορίας. Και στρατευόμαστε στο βουερό κοπάδι των ανθρώπων που έβγαζαν τη γλώσσα στους αλαζόνες τραπεζίτες της Ευρώπης και τους εγχώριους κυβερνήτες των ετών 1974-2015, οι οποίοι, εναλλασσόμενοι στην εξουσία, τσάκισαν και χρεωκόπησαν τη χώρα, αδιαφορώντας πλήρως για το άγονο και στέρφο χώμα που παρέδιδαν στις επόμενες γενιές.

Τα υπόλοιπα έχουν καταγραφεί στην Ιστορία. 61,3% του ελληνικού λαού ψήφισε υπέρ του ΟΧΙ και 38,69% ψήφισε υπέρ του ΝΑΙ

Κάθε χρόνο, μετά από κείνες τις μέρες, οι μνήμες έρχονται αδυσώπητες. Και είναι οδυνηρές. Κάθε χρόνο, μετά από κείνες τις μέρες, εγείρονται οι υποστηρικτές του ΝΑΙ και με (μας)κρεμούν στα μανταλάκια της προσωπικής και δημόσιας αδυσώπητης αμφισβήτησης. Όχι απαραιτήτως πολιτικής αμφισβήτησης. Όλα αυτά τα χρόνια προσπαθώ να χειριστώ όχι τόσο την απογοήτευση από τη “μετατροπή” του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, όπως χαιρέκακα αρέσκονται να παπαγαλίζουν οι Μενουμευρωπαιστές. Προσπαθώ να χειριστώ την ατολμία που έκτοτε επέδειξα για τη στήριξη των μεγάλων προσπαθειών που έγιναν από το 2015-2019. Τον ακούσιο(;) αφοπλισμό μου από κινηματικές και συλλογικές δράσεις που έπρεπε να υλοποιούνται εκείνο το χρονικό διάστημα. Την επανάπαυση, που πολλοί εξ ημών επιδείξαμε, θεωρώντας ότι είχε ξεκινήσει η υλοποίηση των οραμάτων της Αριστεράς. Δεν γνωρίζαμε τις σάπιες ρίζες του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου. Δεν είχαμε εμπειρία από την οσμή των σκανδάλων, τις εκδουλεύσεις, τις οικονομικές παρά φύσιν συμφωνίες. Οι περισσότεροι γνώριζαν, σαν έτοιμοι από καιρό, τον καθημερινό πολιτικό οργασμό που γεννά ο αγώνας που υλοποιείται κι ας μην πετυχαίνει πάντα, την αλληλεγγύη που γεννιέται χωρίς την παρουσία των ΜΜΕ, την ισονομία, την αξιοκρατία, τις αρχές εν τέλει της Αριστεράς. Μια Αριστερά που και η ίδια ξαφνιάστηκε από την λαϊκή αποδοχή και ζορίστηκε πολύ να ανταποκριθεί στην προσμονή και τις ελπίδες που πάνω της ακούμπησε τρυφερά η πλειοψηφία του ελληνικού λαού (κι όχι μόνο όσοι τη ψήφισαν).

Φέτος όμως, 5 χρόνια μετά, και κάτω από την λουστραρισμένη ισοπεδωτική μιντιακή προπαγάνδα που υφιστάμεθα, την καθημερινή εξύμνηση των έργων και των ημερών της λαοπροβλήτου κυβέρνησης (εις πολλά τα έτη!!) την οικογενειοκρατία, τον λαϊκίστικο ακροδεξιό λόγο, την Πέτσ-ινη λίστα χορτασμού των ΜΜΕ που δεν λέει να φανερωθεί, τη διολίσθηση προς τα δεξιά όμορων (θεωρητικά) ιδεολογικών χώρων, τον μετασοσιαλιστικό ρεαλισμό στον Πολιτισμό και τη Δημόσια Τάξη (πάλι δε θα διαβάσει το επερχόμενο Μνημόνιο ο υπουργός) και άλλα αποικιακά, φέτος λέω να ομολογήσω πού αφιερώνω την ΑΡΝΗΤΙΚΗ ψήφο μου.

To OXI μου λοιπόν εκείνης της μέρας είναι περήφανα αφιερωμένο:

• Στις γιαγιάδες των χωριών του Παγγαίου, που συνωμοτικά, πριν μπουν στην κάλπη, μας έδειχναν το ΟΧΙ χαμογελώντας σαρδόνια
• Στον γιό μου που το προηγούμενο βράδυ μου είπε στο τηλέφωνο πόσο τυχερός κι ευτυχής αισθάνεται, όντας φοιτητής, που συμμετέχει στο μεγάλο συλλαλητήριο της Αθήνας υπέρ του ΟΧΙ.
• Στον αδυσώπητο κανιβαλισμό των ΜΜΕ, την λυσσώδη παραπληροφόρηση και προσπάθεια μετατροπής της κοινής γνώμης υπέρ του ΝΑΙ – Πόσο πολύ χαρούμενοι νιώσαμε βλέποντας την ταπείνωση των τηλεοπτικών «δημοσιογράφων», που για 10 μέρες συνεχόμενες  έχυναν στην καρδιά και το μυαλό ενός ολόκληρου λαού τον διχασμό και την πειθήνια υποταγή στους Ευρωπαίου τραπεζίτες.
• Αφιερώνω το ΟΧΙ μου στον Σημίτη του «ευχαριστώ τους Αμερικάνους» και τον Πάγκαλο που ανερυθρίαστα παρέδωσε τον Οτσαλάν
• Στην μπόχα των μιζών και των σκανδάλων που συμβάδιζαν για 40 χρόνια με τη διακυβέρνηση των αρίστων και κατοπινών συνεταίρων
• Στον αυταρχισμό του Σαμαρά και την υπερμεγέθη φιλαυτία του Βενιζέλου
• Στα πολιτικά τζάκια που ακόμη και τώρα πληγιάζουν το σώμα της χώρας μου
• Στα χιλιάδες ανοιγμένα κεφάλια και σακατεμένα κορμιά των νέων παιδιών που κατέβηκαν στους δρόμους και διεκδίκησαν το αυτονόητο: Περισσότερη Δημοκρατία!
• Στον πρωθυπουργό της χώρας που τον συνέτριψαν εκείνο το βράδυ στα άδυτα των Βρυξελλών τα ανθρωπόμορφα γεράκια της πολιτισμένης Δύσης
• Αφιερώνω το ΟΧΙ μου στους φίλους μου που μεγαλώσαμε με τις αρχές των φτωχών γονιών μας, οι οποίες και όπλισαν το αξιακό οπλοστάσιό μας και μας συντροφεύουν στα δύσκολα της καθημερινότητάς μας.
• Στους χιλιάδες χιλιάδων συνοδοιπόρων και συντρόφων που άντεξαν στα δύσκολα, έκαναν κομπόδεμα τις αντοχές τους και αγωνίζονται σήμερα για να επανέλθουν τα χαμόγελα στα πρόσωπα όλων.

Αυτό το περιεχόμενο και αυτήν τη σημασία προσδίδω εγώ στο δικό μου ΟΧΙ! Συναισθηματικό εν πολλοίς αλλά βγαλμένο από τις καρδιές μας. Για τον αγώνα που δεν χάθηκε. Για τις προσδοκίες που ξανανθίζουν. Για το μέλλον που θα το ζυμώσουν ανθρώπινα νεανικά χέρια, δίχως αποκλεισμούς, δίχως εξαιρέσεις, δίχως φασισμό, δίχως αυταρχικότητα και δίχως καπηλείες.

Υ.Γ.

59 χρόνια τώρα δεν τόλμησα ν αμφισβητήσω τον πατριωτισμό κανενός ! Δεν δέχομαι όμως και την αμφισβήτηση της δικής μου αντίληψης και ευαισθησίας για ό,τι εγώ θεωρώ  εθνικό και πατριωτικό καθημερινά, ως ενεργός εκπαιδευτικός και πολίτης. Η «αναφυλαξία απέναντι στο εθνικό και πατριωτικό», που ως ευφυολόγημα εκτοξεύθηκε από τον «εισαγόμενο» και νυν εγχώριο βουλευτή εναντίον των μελών και των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφεται ως απαξιωτική και αμετροεπής. Η 23μηνη θητεία μου ως λοχίας ΤΘ στην Καρωτή του Έβρου είναι η δική μου εθνική και πατριωτική κατάθεση – αντίβαρο στους λογής φλύαρους Γκόρτσους του da Capo του Κολωνακίου και του Zonars της Πανεπιστημίου

Με εκτίμηση

Λυμπεράκης Δημήτρης, Εκπαιδευτικός / Σύμβουλος ΠΕ Καβάλας.