Ένα ασυνήθιστο για τα δεδομένα της Καβάλας (αλλά αρκετά συνηθισμένο για αστικά κέντρα όπως η Αθήνα) περιστατικό σημειώθηκε κατά τις 9 το βράδυ της Πέμπτης 22 Φεβρουαρίου 2024 στον δημοτικό κήπο Καβάλας.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με καταγγελίες περαστικών (αλλά και φωτογραφικό υλικό που δημοσιοποιήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Center TV), μια ομάδα περίπου 20 ατόμων (ίσως και παραπάνω, σύμφωνα με μαρτυρίες) εθεάθη να επιτίθεται και να χτυπά με μανία έναν νεαρό άνδρα που βρισκόταν ξαπλωμένος στο έδαφος.

Αρκετοί περαστικοί προσπάθησαν να βοηθήσουν το θύμα, ωστόσο (σύμφωνα με μαρτυρίες) φέρεται να δέχτηκαν φραστική επίθεση από τους θύτες!

Η ΕΛ.ΑΣ. έχει ήδη ενημερωθεί για το περιστατικό, και μάλιστα εξετάζει και βιντεοληπτικό υλικό. Μέχρι τώρα δεν έχουν γίνει γνωστά τα αίτια της επίθεσης αυτής.

Όταν, πριν από λίγες εβδομάδες, είχε τοποθετηθεί στο Δημοτικό Κήπο Καβάλας ένα γλυπτό με δύο παλάμες να σχηματίζουν μια χούφτα, πολλοί συμπολίτες είχαν αναρωτηθεί για την αναγκαιότητα, την αισθητική και τη σημασία του γλυπτού.

Προσωπικά, μάλιστα, είχαμε αναρωτηθεί αν το γλυπτό ήταν η επιτομή της φράσης “Εν τη παλάμη και ούτω βωήσομεν”!

Φαίνεται, λοιπόν, πως η δημοτική αρχή Καβάλας αφουγκράστηκε τις αντιδράσεις αυτές και αποφάσισε να προχωρήσει σε μια εικαστική “παρέμβαση” – βάζοντας χώμα στη χούφτα και φυτεύοντας λουλούδια και ένα δεντράκι!

Το αποτέλεσμα, αν μη τι άλλο, είναι πολύ καλύτερο από πριν…

Ένα περίεργο γλυπτό (όχι μόνο λόγω της διαδικασίας που ακολουθήθηκε για την τοποθέτησή του όσο και για την ερμηνεία του και την αισθητική του) κοσμεί, τις τελευταίες ημέρες, το Δημοτικό Κήπο Καβάλας.

Ο λόγος για ένα γλυπτό που παραχωρήθηκε (ως δωρεά) στο δήμο Καβάλας από την επιχείρηση εξόρυξης μαρμάρου “F.H.L. Η. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ Μάρμαρα & Γρανίτες AE”, και το οποίο απεικονίζει…2 ανθρώπινες παλάμες να σχηματίζουν μια μεγάλη χούφτα.

• 

• 

• 

Το γλυπτό αυτό έχει ήδη προκαλέσει ποικίλα σχόλια στα social media, με πολλά από αυτά να περιστρέφονται γύρω από τη φράση που χρησιμοποιούμε και εμείς στον τίτλο του άρθρου -μια φράση που, με βάση αυτό που είδαμε και εμείς παρατηρώντας το γλυπτό, ήταν η πρώτη που ήρθε στο μυαλό μας:

Εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν

Ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, το γλυπτό αυτό μάς φέρνει στο μυαλό ανθρώπους που ζητιανεύουν για λίγα χρήματα -βέβαια υπάρχει και η θεωρία της χούφτας για τη συλλογή βρόχινου νερού προς πόση, αλλά η θεωρία της ζητιανιάς μάλλον κερδίζει περισσότερο έδαφος…

Πέραν, βέβαια, της αισθητικής αξίας του γλυπτού (για την οποία ο καθένας μπορεί να έχει τη δική του, υποκειμενική άποψη), υπάρχουν και πιο πρακτικά ζητήματα:

α) Για την εγκατάσταση ενός αγάλματος-γλυπτού σε δημόσιο χώρο απαιτείται μια συγκεκριμένη διαδικασία. Μια διαδικασία που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, έγκριση τόσο από το Τοπικό Συμβούλιο (ήτοι το Συμβούλιο της Δημοτικής Ενότητας Καβάλας) όσο και από το Δημοτικό Συμβούλιο Καβάλας.

Κάτι τέτοιο, εξ όσων γνωρίζουμε, δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα (αυτό, άλλωστε, επιβεβαιώνει και η πρόεδρος του Συμβουλίου της Δ.Ε. Καβάλας Φωτεινή Κόγια)

Και ναι, να δεχτούμε προς στιγμή πως η υπερβολική τυπολατρεία μόνο ωφέλιμη για τον τόπο μας δεν είναι. Δεν διαφωνούμε με αυτό. Αλλά -είτε μας αρέσει είτε όχι- ζούμε σε μια κοινωνία η λειτουργία της οποίας βασίζεται στους νόμους. Αν θέλουμε να αλλάξουμε τη νομοθεσία μας και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κράτος μας για τέτοιες διαδικασίες, εδώ είμαστε για να το συζητήσουμε. Αλλά μέχρι τότε οφείλουμε να κινούμαστε βάση των νόμων του ελληνικού κράτους.

β) Αντίθετα, την προσεχή Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2021 πρόκειται να συζητηθεί στο δημοτικό συμβούλιο Καβάλας το παρακάτω θέμα:

Γνωμοδότηση επί της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων εκμετάλλευσης λατομείου μαρμάρων έκτασης 233 στρ. στη Λιμνιά, από την εταιρεία: «FHL H. KΥΡΙΑΚΙΔΗΣ».

Ομολογουμένως όχι και το καλύτερο timing…

γ) Σίγουρα, πάντως, δεν είναι ικανοποιητική η απάντηση του δημάρχου Καβάλας Θόδωρου Μουριάδη σε μια συζήτηση που ξεκίνησε για το θέμα αυτό (στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook) ο επικεφαλής του Ομίλου Κοινωνικού και Πολιτικού Προβληματισμού “Η Καβάλα μπροστά” Γιάννης Εριφυλλίδης:

Μπορεί κάποιος να έχει τελειώσει πολλά σχολεία όμως η πραγματική μόρφωση είναι η καταπολέμηση του κόμπλεξ, θα μπορούσε λοιπόν να ερμηνευθεί και ως “ελεήστε τους φτωχούς τω πνεύματι.”

Κύριε δήμαρχε, το να εκφράζουν ορισμένοι δημότες μια διαφορετική άποψη δεν είναι δείγμα κόμπλεξ – είναι απλά μια διαφορετική άποψη (είτε συμφωνούμε με αυτήν είτε όχι). “Κόμπλεξ” θα ήταν οι τυχόν προσβλητικοί χαρακτηρισμοί προς το πρόσωπό σας -εκεί ναι, μαζί σας. Αλλά δεν είναι “κόμπλεξ” η διαφορετική άποψη για την αισθητική ενός γλυπτού ή το αίτημα για τήρηση κάποιων στοιχειωδών νομικών διαδικασιών.

Και σας το λέει αυτό ένας άνθρωπος που σιχαίνεται όσο τίποτα άλλο την υπερβολική τυπολατρεία που διέπει, αυτή τη στιγμή, το ελληνικό δημόσιο -μια τυπολατρεία που έχουμε πληρώσει πολλάκις τις τελευταίες δεκαετίες…

Σε ηλικία 83 ετών πέθανε ο σπουδαίος γλύπτης Διονύσης Γερολυμάτος, ο οποίος -μεταξύ άλλων- είχε φιλοτεχνήσει το Ηρώο του Δημοτικού Κήπου Καβάλας.

Ο Διονύσης Γερολυμάτος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1938. Κεφαλληνιακής καταγωγής, πήρε τα πρώτα μαθήματα σχεδίου το 1954 από τον Γεώργιο Παπαδημητρίου-Φαίων. Σπούδασε στη συνέχεια γλυπτική στη Σχολή Καλών Τεχνών (1959-1963) κοντά στον Γιάννη Παππά, ενώ παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα χαλκοχυτικής-γυψοτεχνίας κοντά στον Νίκο Κερλή. Την περίοδο 1966-1970 συνεργάστηκε με την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, πρόεδρος του Συλλόγου Γλυπτών και μέλος του Γενικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων.

Είχε παρουσιάσει το έργο του στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται Πανελλήνιες, η Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών στο Παρίσι το 1971, η Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας το 1974, όπου έλαβε το Γ΄ βραβείο, και η έκθεση Σύγχρονη Ελληνική Γλυπτική, που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Χακόνε στο Τόκιο το 1976. Έχει, επίσης, λάβει μέρος σε διεθνή Συμπόσια Γλυπτικής.

Παράλληλα με τη γλυπτική ασχολήθηκε και με το θέατρο, φιλοτεχνώντας σκηνικά για το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και την Εθνική Λυρική Σκηνή.

Ο Διονύσης Γερολυμάτος εργαζόταν με σκληρά υλικά, πέτρα, μάρμαρο, τσιμέντο, και δημιουργεί έργα από ένα ευρύ θεματικό πεδίο, αποτέλεσμα ελεύθερης έμπνευσης ή παραγγελιών.

Η σχηματοποίηση, η αποσπασματικότητα, η αινιγματική ατμόσφαιρα και η μνημειακότητα είναι τα στοιχεία που χαρακτήριζαν τη δημιουργία του στο σύνολό της. Εκμεταλλευόμενος τις εκφραστικές δυνατότητες του υλικού του, δημιούργησε συνθέσεις σουρεαλιστικές ή εξπρεσιονιστικές με τις οποίες εκφράζει ιδέες ή σκέψεις, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις πηγή της έμπνευσής του έγινε η ποίηση, δίνοντας με τα έργα του μορφή σε στίχους.