Ας το πιάσουμε από την αρχή

Η σταδιακή αποδυνάμωση του κύρους και της αξιοπρέπειας του εκπαιδευτικού δεν προέκυψε τυχαία. Δημοσίως ο εκπαιδευτικός αντιμετωπίζεται ως ο εύκολος αποδέκτης ευθυνών για όλα τα εκπαιδευτικά προβλήματα, για τις μαθητικές επιδόσεις, για τις συστημικές δυσλειτουργίες, ακόμη και για πλείστα κοινωνικά φαινόμενα που υπερβαίνουν τον σχολικό χώρο.

Κοινωνικά έχει επικρατήσει μία λογική που αντιμετωπίζει το σχολείο ως χώρο εξυπηρέτησης και τον εκπαιδευτικό ως υπάλληλο που οφείλει να ικανοποιεί απαιτήσεις. Η παιδαγωγική όμως δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση και η βαθμολόγηση των παιδιών δεν αποτελεί προϊόν πίεσης.

Από την πολιτεία συνήθως οι εκπαιδευτικοί αφήνονται εκτεθειμένοι, διαρκώς ελεγχόμενοι και δίχως σαφή θεσμικά όρια. Για να αποφύγουν τις συγκρούσεις αυτολογοκρίνονται κι ασκούν τον παιδαγωγικό τους ρόλο σε κλίμα φόβου και σε διαρκή άμυνα. Να λοιπόν το εύφορο έδαφος, όπου υπερισχύει η πίεση κι όχι ο διάλογος. Να και το σχολείο που τελικά δεν μορφώνει. Απλώς αναπαράγει τη βία.

Επιχειρείται συστηματικά μία επικίνδυνη κανονικοποίηση: ο εκπαιδευτικός να εργάζεται όλο και περισσότερο, να αναλαμβάνει όλο και πιο πολλές ευθύνες και να δέχεται μια διαρκώς αυξανόμενη πίεση, χωρίς ουσιαστική υποστήριξη.

Μέσα σε όλα αυτά πυκνώνουν, σιωπηλά τις περισσότερες φορές, και τα φαινόμενα bulling γονέων, ακόμη και μαθητών, προς τους εκπαιδευτικούς. Ολοένα και συχνότερα δημοσιοποιούνται πιέσεις για αλλαγή βαθμολογίας ή παιδαγωγικών αποφάσεων, λεκτικές επιθέσεις, δημόσιες στοχοποιήσεις σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμη και απειλές άσκησης σωματικής βίας. Ο εργασιακός εκφοβισμός είναι εδώ!

Έχοντας επικρατήσει η λογική του γονέα- πελάτη, που απαιτεί ικανοποίηση αιτημάτων (ειδική μεταχείριση, αλλαγή βαθμολογίας ή και μείωση ποινής) υποβαθμίζεται σταδιακά ο δάσκαλος- λειτουργός κι εκπέμπεται λανθασμένο προς την κοινωνία μήνυμα ότι μετατρέπεται σταδιακά σε διαρκώς ελεγχόμενο και υπόλογο γραφειοκράτη.

Και φυσικά όλα τα παραπάνω αποδυναμώνουν τη μαθησιακή διαδικασία, ενισχύουν αντικοινωνικές συμπεριφορές και διαταράσσουν το παιδαγωγικό κλίμα της τάξης.

Πως μπορεί όμως στους καιρούς μας ο εκπαιδευτικός να υπερασπίσει την εκπαιδευτική αυτονομία;

Πώς μπορεί να αντικρούσει την πολιτική- κυβερνητική επιλογή που θεωρεί το σχολείο κόστος αντί για επένδυση;

Να υπενθυμίσω τις πολλαπλές λειτουργίες και τους ρόλους που παίζει ο εκπαιδευτικός στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Είναι απλώς ένας δάσκαλος του τζάμπα

Κάνει τα πάντα στο σχολείο. Είναι παιδαγωγός, είναι ψυχολόγος, είναι κοινωνικός λειτουργός, είναι και γραμματέας.

Διδάσκει, αξιολογείται, γραφειοκρατεί, καλύπτει κενά ενός συστήματος που υπολειτουργεί, συμμετέχει σε προγράμματα, επιτροπές και δράσεις χωρίς καμία ουσιαστική αποζημίωση. Το δόγμα της δημόσιας εκπαίδευσης θέλει ο εκπαιδευτικός να προσφέρει δωρεάν χρόνο, γνώση και ψυχική αντοχή.

Είναι συνοδός «εκπαιδευτικών» εκδρομών διακινδυνεύοντας πολλές φορές την ψυχική του υγεία αλλά και την οικογενειακή του γαλήνη.

Μένει μετά το κουδούνι για να βοηθήσει τον μαθητή. Κουβαλά στο σπίτι του την αγωνία για τα παιδιά που δυσκολεύονται.

Είναι λειτουργός που κάθε πρωϊ μπαίνει σε μία τάξη μικρογραφία της κοινωνίας. Συναντά καθημερινά παιδιά με άλλες αφετηρίες, άλλες δυσκολίες, άλλα όνειρα. Μπαίνει σε μία τάξη όχι απλώς να παραδώσει ύλη αλλά για να δημιουργήσει χώρο ασφάλειας. Να διδάξει γράμματα αλλά και σεβασμό. Να μάθει στα παιδιά να σκέφτονται κι όχι τί να σκέφτονται

Γι αυτό είναι καθημερινά στις επάλξεις. Δεν αποτιμά την ποιότητα της διδασκαλίας του με βάση το ωράριο αλλά με βάση το αξιακό αποτύπωμα. Με βάση την επιμονή του για δημοκρατία μέσα στην τάξη. Υπερασπίζεται το παιδί που δεν έχει φωνή. Δίνει ευκαιρίες εκεί που οι άλλοι διακρίνουν πρόβλημα

Ο εκπαιδευτικός είναι αυτός που πιστεύει κι όχι μόνο γνωρίζει. Πιστεύει στα παιδιά, πιστεύει στη γνώση και τις αξίες. Πιστεύει στην κοινωνία που μπορεί να γίνει καλύτερη.

Είναι απλώς ένας δάσκαλος του τζάμπα.

Στο αγωνιώδες ερώτημα ενός παιδιού: « Αν δεν τα καταφέρω, αξίζω;» δεν χωρά απάντηση για επίτευξη στόχων, ποσοτικούς δείκτες , ούτε επιτρέπονται πειραματισμοί με όρους αγοράς . Το σχολείο είναι χώρος στήριξης κι όχι χώρος ταξινόμησης. Το δημόσιο σχολείο δεν το υπερασπίζονται οι δείκτες αλλά οι άνθρωποί που κινούνται μέσα σ αυτό. Δεν χρειάζεται απάντηση στο αν το σχολείο αποδίδει.

Το βασικό ερώτημα είναι αν η δημοκρατία αντέχει χωρίς ισχυρό δημόσιο σχολείο.

Και η εκπαίδευση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να στηρίζεται σε κυβερνητικές πολιτικές του τζάμπα

ΥΓ

«Μπούλινγκ εναντίον εκπαιδευτικού από ομάδα μαθητών με κοινωνικά και μαθησιακά προβλήματα, όπως η ίδια η Διευθύντρια του σχολείου ομολογεί, οι οποίοι πετούσαν την ώρα του μαθήματος εναντίον της βιβλία, μπουκάλια νερού, συσκευασίες γάλα-κακάο, χτυπώντας τα θρανία με εκκωφαντικούς θορύβους και με μίμηση κραυγών ζώων την ώρα του μαθήματος. Άλλες φορές απέκλειαν την έξοδο της τοποθετώντας θρανία στην πόρτα της αίθουσας, επειδή διαφωνούσαν με το πρόγραμμα διδασκαλίας του Υπουργείου και με τη βαθμολογία.

Η εκπαιδευτικός υπέστη εγκεφαλικό και πέθανε»

Στο κλείσιμο του κειμένου «έσκασε» η είδηση του τραγικού αυτού γεγονότος. Εκπαιδευτικός έχασε τη μάχη με την υγεία της. Εκπαιδευτικός με πολύ σοβαρές σπουδές λέγεται ότι έχασε τη μάχη εξαιτίας της αδιαφορίας ενός ολόκληρου συστήματος που δεν την προστάτευσε.

Μέχρι να ολοκληρωθούν οι έρευνες για τις συνθήκες του θανάτου της θεωρώ ότι όλοι πρέπει να αφυπνιστούν, γιατί η σχολική βία είναι εδώ, διαβρώνει και εγκυμονεί κινδύνους. Και όσο σιωπούμε για τη σχολική βία ή την καλύπτουμε φοβούμενοι τον εκπαιδευτικό και κοινωνικό στιγματισμό της σχολικής μονάδας, τόσο επιτρέπουμε σε εκπαιδευτικούς να διαλύονται ψυχικά και σωματικά μέσα στη σχολική τάξη.

Ο Μαρμαράς είναι ένα μικρό ποτάμι που πηγάζει από το Παγγαίο και χύνεται στη θάλασσα, έχοντας πρώτα συναντηθεί με τα Λουτρά των Ελευθερών.

Το φράγμα του ποταμού Μαρμαρά βρίσκεται στην περιοχή Ακροποτάμου Παγγαίου και ανήκει στην ΠΕ Καβάλας.

Η ιδέα αξιοποίησής  του ως βασική αρδευτική δομή των χωραφιών δυτικά της Ελευθερούπολης κι έως την περιοχή του Στρυμόνα του Παγγαίου ανάγεται στη μακρινή δεκαετία του 1980.

Το 2007 υπογράφτηκε σύμβαση ύψους 11 εκατομμυρίων ευρώ περίπου ανάμεσα στην ΠΕ Καβάλας και τον εργολάβο. Και κάπου εκεί άρχισε το γαϊτανάκι των ελλείψεων, ατελειών, παρεμβάσεων και φυσικά ανόδου του κόστους αποπεράτωσής του.

Από το 2008 έως και το 2017 κατασκευάστηκε το βασικό στρώμα του φράγματος αλλά το έργο προχώρησε σταδιακά και πολύ αργά. Δεν σχεδιάστηκε εγκαίρως το αρδευτικό δίκτυο και, ως παγκόσμια πρωτοτυπία, κατασκευάστηκε φράγμα χωρίς προηγουμένως να έχει γίνει μελέτη για το αρδευτικό δίκτυο.

Φυσικά την αποκλειστική ευθύνη έφερε η διοίκηση της Περιφέρειας ΑΜ-Θ

Από το 2018 κι εντεύθεν  και παρά το ότι το έργο είχε φτάσει στο 90% της ολοκλήρωσής του οι εργασίες σταμάτησαν, το έργο παρέμεινε ουσιαστικά ανενεργό, το φράγμα δεν λειτούργησε ποτέ, χάθηκαν κονδύλια χωρίς αποτέλεσμα και το νερό δεν αξιοποιήθηκε ποτέ

Φυσικά την αποκλειστική ευθύνη έφερε η διοίκηση της Περιφέρειας ΑΜ-Θ

Πάμε τώρα και στα μέχρι τώρα κόστη του ημιτελούς φράγματος

Για την κατασκευή του φράγματος έχουν δαπανηθεί περίπου 13 εκατομμύρια. Άλλα 2-3 εκατομμύρια έχουν δαπανηθεί για διάφορες μελέτες και άλλες 500.000 περίπου για πρόσθετες παρεμβάσεις. Άρα μέχρι σήμερα έχουν δαπανηθεί περίπου 16-17 εκατομμύρια ευρώ.

Αυτές τις μέρες οι κυβερνητικοί βουλευτές επιδίδονται σε ένα επικοινωνιακό θέαμα με γνωστοποιήσεις στο φιλοθεάμον εκλογικό κοινό (εκλογές σε έναν χρόνο γαρ) ότι , κατόπιν ενεργειών τους, εξασφαλίστηκαν 500.000 ευρώ ως «γέφυρα» (δεν εννοούν την πεσμένη γέφυρα της Καβάλας) για τη συνέχιση του έργου.

Η συνέχιση του έργου αποπεράτωσης του φράγματος απαιτεί άλλα 13- 14 εκατομμύρια. Και αυτό ισχύει επειδή απαιτούνται άδειες από Δασαρχείο, πρόσθετες αποψιλώσεις, ενίσχυση των υφιστάμενων δομών, κατασκευή δρόμου για την πρόσβαση στο φράγμα και γενικότερη συντήρηση (λέγεται ότι παρουσιάστηκαν ρωγμές στον «κορμό του φράγματος), διότι η αχρησία τόσων ετών οδήγησε σε αυτήν την τραγική εικόνα εγκατάλειψης.

Αν πάμε και στο αρδευτικό δίκτυο, θα ανακαλύψουμε ότι το μελλοντικό κόστος κατασκευής του θα αγγίξει τα 40 εκατομμύρια ευρώ. Νεράκι για τα χωραφάκια τους θα δούνε οι φίλοι αγρότες μάλλον μετά το 2030

Και φυσικά την αποκλειστική ευθύνη φέρει η διοίκηση της Περιφέρειας ΑΜ-Θ

Αβίαστα και αμείλικτα λοιπόν προκύπτουν τα παρακάτω ερωτήματα, στα οποία καλό είναι να απαντήσει η διοίκηση της Περιφέρειας ή οι κυβερνητικοί βουλευτές, που τούτες τις ώρες πανηγυρίζουν. Γιατί άραγε;

Ø Γιατί σταμάτησε το έργο ενώ είχε ολοκληρωθεί σχεδόν στο 90% περίπου;

• Υπήρξαν προβλήματα τεχνικά; Υπήρξε απώλεια χρηματοδότησης και γιατί;
• Ποιος πήρε την απόφαση διακοπής του έργου;
• Ποια διοικητική ή πολιτική αρχή οδήγησε σε φράγμα δίχως αρδευτικό δίκτυο;
• Ποιο είναι το κόστος του αρδευτικού έργου με βάση τις τωρινές συνθήκες;
• Υπάρχει εγκεκριμένη μελέτη και εξασφαλισμένη χρηματοδότηση για το αρδευτικό δίκτυο;
• Ποια χρονιά θα δοθεί το πρώτο νερό στους αγρότες;

Συμπέρασμα

Το φράγμα του Μαρμαρά τείνει να καταγραφεί ως ένα από τα μεγαλύτερα παραδείγματα διοικητικής ανεπάρκειας και ανικανότητας. Αποτελεί επίσης πληγή αναπτυξιακή, διότι έχει κατασπαταληθεί δημόσιο χρήμα στην Περιφέρεια ΑΜ-Θ.

Από το 2008 και μετά στην διοίκηση της Περιφέρειας ΑΜ-Θ εναλλάσσονται αιρετοί «άρχοντες» που είτε διοικούν αυτόνομα είτε συμπλέουν πολιτικά με άλλους σωτήρες…. . Όλοι αυτοί δεν έχουν κατορθώσει να καρφώσουν ούτε ένα αναπτυξιακό καρφί στο μείζον έργο του φράγματος.

Οι πολίτες της Περιφέρειας δικαιούνται να γνωρίζουν πού πήγαν τα χρήματα και γιατί το έργο δεν λειτουργεί. Το φράγμα του Μαρμαρά δεν είναι ένα ακόμη έργο με καθυστέρηση. Είναι ένα έργο που έχει πληρωθεί από το υστέρημα του ελληνικού λαού, ένα έργο ανενεργό που έχει διοικητικούς και πολιτικούς υπεύθυνους.

Λυμπεράκης Δημήτρης

Περιφερειακός σύμβουλος Καβάλας

Οι Σχολικές Επιτροπές αποτελούσαν συλλογικά όργανα των δήμων, συμμετείχαν σ αυτές αιρετοί της Αυτοδιοίκησης Ά βαθμού, εκπαιδευτικοί και εκπρόσωποι γονέων και είχαν την ευθύνη της διαχείρισης των οικονομικών και λειτουργικών αναγκών των σχολικών μονάδων (καθαριότητα, θέρμανση, αναλώσιμα, επισκευές περιορισμένης κλίμακας κ.λ.π). Αποκτούσαν επομένως, μέσω της δομής και της λειτουργίας τους, έναν δημοκρατικό χαρακτήρα μια που διασφάλιζαν τη συμμετοχή της σχολικής κοινότητας στη λήψη των αποφάσεων.

Με τον νόμο 5056 που είχε ψηφιστεί το 2023 καταργήθηκαν οι σχολικές επιτροπές στους δήμους με έως και 100 σχολικές μονάδες.

Με νεώτερο νόμο οι Σχολικές επιτροπές, οι οποίες διατηρήθηκαν σύμφωνα με την παρ. 5 του άρθρου 28 του ν. 5056/2023 (Α’ 163), περί μεταφοράς αρμοδιοτήτων σχολικών επιτροπών και σύστασης πάγιας προκαταβολής στους διευθυντές σχολικών μονάδων, καταργούνται από την 1η Αυγούστου 2026 και οι αρμοδιότητές τους ασκούνται από τον οικείο δήμο, σύμφωνα με τις παρ. 2 και 3 του ίδιου άρθρου.

Με την κατάργησή τους, οι αρμοδιότητες μεταφέρονται κεντρικά στις οικονομικές υπηρεσίες των δήμων με στόχο τη μεγαλύτερη διοικητική ενοποίηση και έλεγχο. Ενδιαφέρον έχουν και φράσεις αρμόδιων με την Παιδεία υπουργών, ότι οι σχολικές επιτροπές αποτελούν «διοικητικό μόρφωμα» κι ότι επιτέλους «βγήκε ο σκελετός από την ντουλάπα»

Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική και διαψεύδει τους κυβερνώντες.

Οι σχολικές επιτροπές ήταν ο μηχανισμός ανάμεσα στον δήμο και το σχολείο. Φυσικά και δεν ήταν τέλειος. Η κατάργησή τους αποτέλεσε τομή δίχως « προστατευτικό δίχτυ ασφαλείας».

Η σταθερή πληγή της εκπαιδευτικής κοινότητας είναι η υποχρηματοδότηση. Με την κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών «τα αυτονόητα γίνονται πολυτέλεια, το σχολείο παύει να είναι χώρος παιδείας και γίνεται χώρος διαρκούς διαχείρισης ελλείψεων». Ασφυκτιούν οικονομικά τα σχολεία, οι διευθυντές τους βρίσκονται σε μία «διαρκή θεσμική αβεβαιότητα» και η εκπαιδευτική διαδικασία εκτίθεται σε κινδύνους που καμία εγκύκλιος δε μπορεί να καλύψει. Πάρα πολλές σχολικές μονάδες αδυνατούν να καλύψουν ακόμη και βασικές ανάγκες και διευθυντές τους περνούν τη μέρα τους σε τηλέφωνα και emails παρά στην παιδαγωγική τους αποστολή.

Ενδεικτικά κάποια από τα απόνερα που άφησε η κατάργηση των σχολικών επιτροπών

• Αυξήθηκε κατακόρυφα η γραφειοκρατία μια που οι διευθυντές των σχολείων για να εξασφαλίσουν πόρους πρέπει να υποβάλλουν αιτήματα προς τον δήμο, τα οποία πολλές φορές απαιτούν έγκριση από το δημοτικό συμβούλιο.
• Η προμήθεια αναλώσιμων και η εκτέλεση μικρών επισκευών πραγματοποιούνται μέσω διαγωνιστικών διαδικασιών προκαλώνταςκαθυστερήσεις σε επείγουσες ανάγκες (αποκατάσταση ζημιών και εξασφάλιση γραφικής ύλης)
• Οι σχολικές επιτροπές αποτελούσαν σημαντικό μηχανισμό διαφάνειας, γιατί η συμμετοχή των διευθυντών και των εκπροσώπων των πολιτών (αιρετών) συντελούσε στον έλεγχο και τη λογοδοσία
• Η κατάργηση των σχολικών επιτροπών ωθεί τα σχολεία σε αναζήτηση χορηγιών από ιδιωτικούς φορείς, τακτική που οδηγεί σε ανισότητα πρόσβασης σε κονδύλια- πόρους μεταξύ των σχολείων, ανάλογα με τη δυνατότητα κάθε σχολείου να προσελκύει χορηγούς.
• Η φράση του υπουργού Εσωτερικών, ότι οι σχολικές επιτροπές αποτελούν «διοικητικό μόρφωμα» είναι επιεικώς απαράδεκτη, διότι η ίδια η κυβέρνηση λόγω της ανεπαρκούς χρηματοδότησης έχει οδηγήσει πολλά σχολεία στα όρια της οικονομικής ασφυξίας και δεν έχει υποστηρίξει με απαραίτητο προσωπικό και με πόρους τους δήμους που ανέλαβαν τις αρμοδιότητες των σχολικών επιτροπών.

Συμπερασματικά

• Η κατάργηση των σχολικών επιτροπών δεν είναι τεχνική ρύθμιση. Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή συγκέντρωσης εξουσίας και απομάκρυνσης της σχολικής κοινότητας από τη λήψη αποφάσεων.
• Οι σχολικές επιτροπές λειτουργούσαν ως θεσμικό αντίβαρο στην δημοτική αυθαιρεσία και την διοικητική αδράνεια. Άμεση η γνώση- άμεση και η ευθύνη.
• Ο «εξορθολογισμός» της λειτουργίας των σχολείων είναι ανεδαφικός , διότι τα σχολεία χάνουν φωνή, ο δήμος συγκεντρώνει έλεγχο και το κράτος αποσύρεται από τη χρηματοδότηση.
• Δεν πρόκειται για εξοικονόμηση. Πρόκειται για μετακύληση της ευθύνης. Όταν δεν υπάρχουν χρήματα, η κεντρική διοίκηση θα δείχνει τον δήμο και ο δήμος τα σχολεία. Και στο τέλος, την ευθύνη θα την επωμίζονται οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί.
• Η κεντρικοποίηση αυτή βαθαίνει τις ανισότητες μεταξύ σχολείων,δημιουργεί σχολεία «πρώτης» και «δεύτερης» ταχύτητας και μετατρέπει τη μόρφωση από κοινωνικό δικαίωμα σε διαχειριστικό πρόβλημα.

Προτάσεις:

• Δραστική αύξηση της χρηματοδότησης των σχολείων
• Ελεγχος της χρηματοδότησης των σχολείων μέσω «επιτροπών παρακολούθησης» που θα συγκροτούνται από τους δήμους με συμμετοχή εκπροσώπων της εκπαιδευτικής κοινότητας
• Απόδοση στα σχολεία των χρημάτων που έχουν παρακρατηθεί από τους δήμους από τη λειτουργία των κυλικείων

Φτάνει πλέον με τους πειραματισμούς «χαμηλού κόστους». Το δημόσιο σχολείο «δεν χρειάζεται πασαλείμματα». Χωρίς εμπιστοσύνη στους εκπαιδευτικούς και τους γονείς και χωρίς σοβαρό σχεδιασμό και χρηματοδότηση οδηγούμαστε σε εγκατάλειψη του δημόσιου σχολείου με σχολικές μονάδες φτωχότερες, πιο σιωπηλές και πιο εξαρτημένες

ΥΓ: Σε άρθρο του ο συμπαθής κατά τα άλλα δήμαρχος Παγγαίου κ. Αναστασιάδης υπερασπιζόμενος την αλλαγή λειτουργίας των Σχολικών Επιτροπών υπερθεμάτιζε ισχυριζόμενος ότι η κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών είναι ωφέλιμη . Να του θυμίσω ότι ο δήμος Παγγαίου χρωστάει σε όλα τα σχολεία πάγια προκαταβολή 2 ετών, λόγω της υποστελέχωσης της Οικονομικής Υπηρεσίας του δήμου Παγγαίου, η οποία (όπως ακούγεται) απασχολεί μόλις 2 εργαζομένους

Δημήτριος Λυμπεράκης

Εκπαιδευτικός- Περιφερειακός Σύμβουλος Καβάλας

Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η “εσπερίδα¨ της 04/11/25, η οποία έγινε στο Αμφιθέατρο Φρίξος Παπαχρηστίδης στην Ελευθερούπολη.

Οι πολύ σημαντικοί ομιλητές Δρ. Ελευθερία Σταμάτη ,καθηγήτρια του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και ο κ. Ευθύμης Λέκκας , πρόεδρος του ΟΑΣΠ, ομότιμος Καθηγητής Δυναμικής Τεκτονικής, Εφαρμοσμένης Γεωλογίας &
Διαχείρισης Φυσικών Καταστροφών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών ήταν πολύ καλοί στην παρουσίαση των παραμέτρων που συνιστούν την Πολιτική Προστασία

Το θέμα της εσπερίδας ήταν ο “Σχεδιασμός και η υποστήριξη Διαδημοτικών Δράσεων Πολιτικής Προστασίας- Δήμοι ασφαλείς και Ανθεκτικοί”.

Στη συζήτηση που ακολούθησε κι ενώ περιμέναμε, από το πλήθος των αιρετών που παρακολουθούσαν την εκδήλωση, να αναζητηθούν τρόποι υποστήριξης των διαδημοτικών δράσεων και να αποσαφηνιστεί το περιεχόμενο της έννοιας ” Δήμοι ασφαλείς και ανθεκτικοί” εκπλαγήκαμε από την ένταση με την οποία οι αιρετοί του δήμου Παγγαίου και οι εκπρόσωποι των Σωμάτων Ασφαλείας σκιαγραφούσαν με τα πιο μελανά χρώματα την ανυπαρξία στελεχών στην Πολιτική Προστασία, την παντελή έλλειψη υποδομών, την συνεχή απομείωση του ανθρώπινου δυναμικού, την ελλιπή αποτελεσματικότητα ή και αδιαφορία της Περιφερειακής Διοίκησης σε θέματα Πολιτικής Προστασίας (καθαρισμός ρεμάτων στην ΠΕ Καβάλας).

Αυτή η “ομορφιά” της χωρίς αναισθητικό κατακραυγής και καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής απο αιρετούς, που στην πλειοψηφία τους ανήκουν στην κυβερνητική παράταξη, έχει πολλές αναγνώσεις.

Δεν πάμε καλά συντρόφια εκεί στον δήμο Παγγαίου και σε κάθε δήμο της ΠΕ Καβάλας σε θέματα Πολιτικής Προστασίας. Η κυβέρνηση των γαλάζιων ακρίδων, του μπαζώματος των Τεμπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν έχει χρόνο ν ασχοληθεί με τις κραυγές αγωνίας των , κατά γενική ομολογία, φιλότιμων κι εργατικών αιρετών που ασχολούνται με τέτοια θέματα.

Ο Βασιλιάς είναι γυμνός κι όσο κι αν προσπαθείτε, ματαίως, να χρυσώσετε το χάπι, είστε και είμαστε απελπιστικά μόνοι μέσα στην καταιγίδα. Από τύχη και μόνο δεν αντιμετωπίζουμε περιβαλλοντικές συμφορές μεγάλης κλίμακας.

Αυτά τα προβλήματα δεν λύνονται σε fora κι εσπερίδες. Με 4 βουλευτές στην Καβάλα θα μπορούσατε να είστε πρωταγωνιστές κι όχι γκρινιάρηδες στην γωνία που δεν τους παίζουν οι φίλοι τους κυβερνητικοί.

ΥΓ Ολα τα παραπάνω δεν αναιρούν τις προσπάθειες των διοργανωτών και το επιστημονικό κύρος των προσκεκλημένων τους.

Δημήτριος Λυμπεράκης

Περιφερειακός Σύμβουλος Καβάλας

Στις 18 Δεκεμβρίου 2023 ( κι ενώ η λήξη θητείας της προηγούμενης Διοίκησης της ΑΜ-Θ ήταν την 31^η Δεκεμβρίου 2023) ) συνεδρίασε η Επιτροπή Αγροτικής Οικονομίας και Περιβάλλοντος, προκειμένου να γνωμοδοτήσει για την έγκριση περιβαλλοντικών όρων επί της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου: «Φωτοβολταϊκός Σταθμός στην Περιοχή ΛΕΚΑΝΗ»

Παρόντα τα 8 μέλη της Επιτροπής σε σύνολο 13.

Το προς συζήτηση θέμα προερχόταν από το με αρθμ πρωτ. 159417/3048/20/07/23 έγγραφο του τμήματος Περιβάλλοντος και Υδροοικονομίας Π.Ε Καβάλας. Αυτό το έγγραφο ανέφερε μεταξύ των άλλων ότι:

• Η εγκατάσταση του Φ/Β θα πραγματοποιηθεί σε έκταση 1460,785 στρεμμάτων
• Ο υποσταθμός θα συνδεθεί με το δίκτυο ΥΤ της ΔΕΔΔΗΕ με εναέρια γραμμή 16.59 χιλιομέτρων
• Το σύνολο σχεδόν του Φ/Β σταθμού αναπτύσσεται σε δασικές εκτάσεις, εκ των οποίων ποσοστό 68% είναι χορτολιβαδικές (βοσκοτόπια)
• Ο Φ/Β σταθμός βρίσκεται σε απόσταση 200 μέτρων από τον οικισμό της Λεκάνης, ενώ η έκταση 1 του Φ/Β σταθμού απέχει μόλις 30 μέτρα από το όριο του οικισμού- Αυτό σημαίνει ότι δεν αξιολογήθηκε επαρκώς το κριτήριο των πολυσύχναστων χώρων και η οπτική όχληση στον οικισμό
• Το 32% του χώρου, που προορίζεται για το Φ/Β σταθμό, είναι δασική έκταση με σποραδική φυτοκάλυψη θάμνων και δένδρων και περιβάλλεται σε μεγάλο ποσοστό από δασικές εκτάσεις
• Παρά την επιστημονικά ισχύουσα άποψη ότι στο χώρο του Φ/Β σταθμού παρατηρείται αύξηση της θερμοκρασίας κατά 2 βαθμούς (Φαινόμενο θερμικής νησίδας) στη μελέτη αναφέρεται ότι από το εν λόγω έργο δεν εκπέμπεται θερμότητα και δεν προτείνονται μέτρα για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων!!. Παραγνωρίζεται δε το γεγονός ότι στην περιοχή υπάρχει κτηνοτροφική εγκατάσταση κι ενδέχεται να υπάρχουν αρνητικές επιπτώσεις στις συνθήκες διαβίωσης των ζώων.
• Στη μελέτη γίνεται αναφορά σε 4 κτηνοτροφικές μονάδες που βρίσκονται στην περιοχή σε απόσταση από 100 έως 300 μέτρα. Ωστόσο από την εφαρμογή του Google Earth εντοπίστηκαν τουλάχιστον 7 μονάδες πλησίον του έργου. Στη μελέτη δεν γίνεται εκτίμηση των επιπτώσεων από την απώλεια των βοσκοτόπων, ούτε προτείνονται μέτρα για την αντιμετώπισή τους.
• Δεν λαμβάνονται υπ όψιν τα επικίνδυνα απόβλητα από τη φάση κατασκευής και λειτουργίας του Φ.Β σταθμού, όπως εξαντλημένες μπαταρίες, ηλεκτρολογικός και ηλεκτρονικός εξοπλισμός, επικίνδυνα απόβλητα, απόβλητα συσκευασιών που περιέχουν κατάλοιπα επικίνδυνων ουσιών ή έχουν ρυπανθεί από αυτές κ.λ.π.
• Κλείνει με την επισήμανση ότι η μελέτη έχει διάφορες παραλείψεις, ανακρίβειες και λάθη

Κι ενώ θα περίμενε κάποιος η υπηρεσία να μην εγκρίνει, «ω του θαύματος» η υπηρεσία εισηγείται θετικά για την υλοποίηση του έργου ανατρέποντας τον ίδιο της τον εαυτό.

Κι επειδή πλησίαζαν Χριστούγεννα και είχαμε μπει σε κλίμα εορταστικό κι επειδή η ίδια καταγγέλλουσα υπηρεσία γνωμοδοτούσε θετικά υπέρ της έγκρισης περιβαλλοντικών όρων, οι αγαπητοί συνάδελφοι που ήταν παρόντες (τα ονόματά τους είναι αναρτημένα στην ιστοσελίδα της Περιφέρειας στην Επιτροπή Αγροτικής Οικονομίας και Περιβάλλοντος) δεν είχαν και καμία δυσκολία να υπερψηφίσουν και να συνεορτάσουν την επερχόμενη Γέννηση του θεανθρώπου! Έτσι απλά!

Κι αν όλα τα παραπάνω φαίνονται και είναι εκτός πολιτικής, κι όχι μόνο, λογικής, είναι δυστυχώς αληθή και καταδεικνύουν την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζονται, σε όλα τα επίπεδα διοίκησης, μείζονα και μέγιστα προβλήματα καθημερινότητας και επιβίωσης των συμπολιτών μας.

Δε μπορεί η υπηρεσία, που καταγγέλλει τη μελέτη για χίλιες δυο παραλείψεις, στο τέλος να εισηγείται θετικά

Δε μπορεί Περιφερειακοί Σύμβουλοι που διαχειρίζονται τέτοια θέματα να προσπερνούν, πιθανό χωρίς να διαβάσουν, τις επισημάνσεις της αρμόδιας υπηρεσίας και να συναινούν στην έγκριση των περιβαλλοντικών όρων.

Δε μπορεί τόσο σημαντικά θέματα να ξεπετιούνται βιαστικά παραμονές Χριστουγέννων και μάλιστα στη λήξη της θητείας της προηγούμενης διοίκησης της Περιφέρειας ΑΜ-Θ

Και τώρα πασχίζουμε να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα. Κι άντε πάλι καθησυχαστικά χτυπήματα στην πλάτη των θιγομένων αγροτών και κτηνοτρόφων της περιοχής κι άντε πάλι « εγώ είμαι εδώ και θα το φροντίσω» κι άλλα τέτοια ελληνικά.

Το θέμα δεν είναι να θεραπεύουμε με Betadine τις πληγές που προκαλούμε. Η προσοχή όλων ημών και υμών των αυτοδιοικητικών πρέπει να είναι στραμμένη στο να μην προκαλούμε πληγές!

Υ.Γ Για τον ιστορικό του μέλλοντος: Ο μόνος που ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΕ ΘΕΤΙΚΑ ήταν ο εκλεγμένος με την Ανεξάρτητη Ενωτική Πρωτοβουλία σύμβουλος Νίκος Αργυρίου! Προφανώς είχε διαβάσει προσεκτικά την εισήγηση!!!!

Δημήτρης Λυμπεράκης
Περιφερειακός Σύμβουλος Καβάλας

Σχόλιο γράφοντος: Καλό θα ήταν, αγαπητέ κ. Λυμπεράκη, να διαβάζατε και λίγο τον τοπικό τύπο, διότι όλα αυτά που αναφέρατε έχουν ήδη καταγραφεί από το Kavala Portal. Όχι τίποτα άλλο, αλλά με τον όρο “Ας πούμε μερικές αλήθειες” που χρησιμοποιήθηκε στον τίτλο αφήνετε να υπονοηθεί πως όλοι όσοι έχουν αναφερθεί στο θέμα του φωτοβολταϊκού της Λεκάνης δεν έχουν πει όλη την αλήθεια και πως την λέτε μόνο εσείς. Και δεν είναι έτσι…

Και μέσα στη κοσμογονία των έργων που συντελέστηκαν επί χρυσού αιώνος του κ. Μέτιου ιδού και ο καθαρισμός των ρεμάτων που ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ποτέ στην ΠΕ Καβάλας!

Θα πείτε επιλογή ήταν του κυρίου Περιφερειάρχη να ενισχύσει με πολλά χρήματα την ΠΕ Έβρου για τον καθαρισμό των εκεί ρεμάτων. Δεν είχαν όμως το δικαίωμα ούτε ο κ. Μέτιος ούτε οι τοπικοί διοικούντες και συνδιοικούντες να μην πιέσουν και να μην απαιτήσουν να καθαριστούν τα ρέματα που αποτελούν βασική αιτία πλημμυρικών φαινομένων.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή!

Τον Ιούνιο του 2022 υπήρξε αίτημα από τις υπηρεσίες της ΠΕ Καβάλας (και μάλιστα κατατέθηκε και τεχνικό δελτίο) για χορήγηση 1 (ενός) εκατομμυρίου ευρώ για τον καθαρισμό των ρεμάτων.

Την ίδια χρονική περίοδο εκκρεμούσε η χορήγηση 1,2 εκατομμυρίων ευρώ (εφόσον αυτά είχαν εγκριθεί) για τον καθαρισμό των αποστραγγιστικών τάφρων του Νέστου. Υπολειπόταν η περιβαλλοντική έγκριση και το ποσό του 1,2 εκατομμυρίων θα εκταμιευόταν.

Τον Δεκέμβριο του 2022 και για άγνωστους λόγους το έργο απεντάχθη και φυσικά κανένας καθαρισμός των αποστραγγιστικών τάφρων του Νέστου δεν έγινε. Η δε ΠΕ Καβάλας δεν πήρε ποτέ το 1 εκατομμύριο για τον καθαρισμό των ρεμάτων, διότι απλά ο κ. Μέτιος δεν ενέκρινε το αίτημα ΠΟΤΕ!

Για την ιστορία στην τελευταία συνεδρίαση της Οικονομικής Επιτροπής τον Δεκέμβριο του 2022 εγκρίθηκε (και καλώς έγινε) το ποσό των 9 εκατομμυρίων ευρώ για τον καθαρισμό των ρεμάτων της ΠΕ Έβρου, ανεβάζοντας σε 21 εκατομμύρια ευρώ το ποσό που εγκρίθηκε συνολικά για την ΠΕ Έβρου για τον παραπάνω σκοπό.

Το φθινόπωρο του 2022 υπήρξε καινούργιο αίτημα από την ΠΕ Καβάλας για χορήγηση 150.000 ευρώ για τον καθαρισμό των ρεμάτων του Παγγαίου. Το αίτημα κόλλησε στην Αποκεντρωμένη για περιβαλλοντικούς όρους κ.λ.π. Συνηθίζεται και ίσως επιβάλλεται να γίνεται κάτι τέτοιο. Μόνο που πέρασε ο Σεπτέμβριος, πέρασε η Δεκέμβριος, ήλθε ο Μάρτιος του 2023 και επανυποβλήθηκε το αίτημα (τώρα μιλάμε για 150.000 ευρώ- τεράστιο ποσό!) αλλά μέχρι σήμερα, Νοέμβριο του 2023, αγνοείται η τύχη του.

Α! Να μη ξεχάσω να αναφέρω την υπόσχεση του κ. Μέτιου, προεκλογικά βεβαίως βεβαίως, για χορήγηση 1,6 εκατομμυρίων για καθαρισμό των αποστραγγιστικών τάφρων του Νέστου και 1,15 εκατομμυρίων για την ΠΕ Καβάλας αλλά για τον Σεπτέμβριο του 2024. Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών, πάλι βεβαίως βεβαίως , μην είδατε τον κ. Μέτιο και φυσικά μην είδατε και τα εκατομμύρια.

Αυτά όμως ανήκουν στην ιστορία. Μας μένει η πολιτική συμπεριφορά. Διοικούντων και συν-διοικούντων στην ΠΕ Καβάλας. Που αδράνησαν! Που δεν πίεσαν! Που ενέδωσαν στις φωνές και τον αυταρχισμό που συχνά, όπως λέγεται, επιδείκνυε ο κ. Μέτιος, όντας δυνατός, μια που είχε ευθεία σύνδεση με Μαξίμου.

Διοικούντες και συνδιοικούντες στην ΠΕ Καβάλας ολιγώρησαν βλέποντας τα εκατομμύρια να περνούν για Έβρο και δεν τόλμησαν να τα βάλουν με τον αλαζόνα (κατά τα λεγόμενα) κ. Μέτιο, διότι επιθυμούσαν (ίσως δικαίως ) να έχουν πάλι στασίδι στο Περιφερειακό ψηφοδέλτιο.

Από σήμερα αρχίζουν οι βροχές, που θα γίνουν καταιγίδες και που θα δώσουν πλημμυρικά φαινόμενα, που θα επιβαρύνουν ποικιλότροπα πολλούς και πολλές από εμάς. Και ενώ θα ψάχνουμε πάλι, αν ο μη γένοιτο συμβεί, ποιος ευθύνεται για τις πλημμύρες και ποιος είναι βρε αδελφέ αυτός ο ανεύθυνος που μπάζωσε το ρέμα κι έκανε εκείνο και το άλλο, εκεί κάπου ας κάνουμε τον κόπο να ξαναδιαβάσουμε αυτό το αρθράκι- κειμενάκι και ίσως κατανοήσουμε εν μέρει ότι δεν ευθύνεται πάντοτε ο δύσμοιρος πολίτης για όσα δεινά συμβαίνουν σ αυτή τη χώρα. Ευθύνεται και η μικροπολιτική συμπεριφορά της εκάστοτε διοίκησης, που έχει ονοματεπώνυμο!

Υστερόγραφο:

Στο κλείσιμο αυτού του κειμένου πληροφορήθηκα την «ενσωμάτωση» του ΔΙ.ΠΑ.Ε της Καβάλας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και ψάχνοντας να βρω τα οφέλη αυτού του “εναγκαλισμού” ομολογώ ότι νιώθω πλέον βαθιά την ανάγκη να δηλώσω ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΘΡΑΞ κι ας κατοικώ στην Ανατολική Μακεδονία

Πώς τον πίνετε τον espresso είπαμε;

Δημήτρης Λυμπεράκης

Περιφερειακός Σύμβουλος Καβάλας

Μια αρκετά ενδιαφέρουσα πρόταση κατέθεσε, μέσω επιστολής που απέστειλε στα τοπικά ΜΜΕ, ο περιφερειακός σύμβουλος ΑΜΘ Δημήτρης Λυμπεράκης.

Η πρόταση αυτή έχει να κάνει με την ανάγκη να παρακολουθήσουν θεατρικές παραστάσεις ακόμα και άποροι συμπολίτες μας, οι οποίοι συχνά αδυνατούν να πληρώσουν το κόστος των εισιτηρίων (που συχνά ανέρχεται ακόμα και σε 20 €).

Η πρόταση του κ. Λυμπεράκη σχετίζεται με τον θεσμό των “θεωρικών” που ίσχυε στην αρχαία Αθήνα -σύμφωνα με τον οποίο το δημόσιο ταμείο κάλυπτε το κόστος των εισιτηρίων για τους άπορους Αθηναίους.

Σχόλιο γράφοντος: Βέβαια, εκτός από το κόστος των εισιτηρίων, υπάρχει και το κόστος της μετακίνησης από και προς το θέατρο – κάτι όμως που δεν αναφέρεται στην επιστολή

Η επιστολή του κ. Λυμπεράκη αναφέρει τα εξής:

Το θέατρο και η θεατρική ορχήστρα/σκηνή είναι ο χώρος όπου ευαισθητοποιούνται οι πολίτες σε κοινωνικά θέματα και διερευνούνται άλλα που αγγίζουν τη καρδιά της Δημοκρατίας. Προκαλούνται σκέψεις, πυροδοτούνται συζητήσεις και προωθείται ο αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη και Δημοκρατία

Στην αρχαία Αθήνα υπήρχε το “θεωρικόν”, ένα εισιτήριο αλληλεγγύης που κοβόταν από το δημόσιο ταμείο υπέρ των απόρων και επέτρεπε τη συμμετοχή τους στις θεατρικές παραστάσεις.

Με τις σημερινές τιμές των εισιτηρίων για θεατρικές παραστάσεις, οι οποίες είναι απλησίαστες για πάρα πολλούς συμπολίτες μας, μήπως θα μπορούσαν οι δήμοι Καβάλας, Παγγαίου, Νέστου και Θάσου να προχωρήσουν στην έκδοση ενός αριθμού εισιτηρίων για κάθε παράσταση, ιδιαίτερα για το αρχαίο θέατρο Φιλίππων, προκειμένου να έχουν πρόσβαση στην Τέχνη και τον Πολιτισμό άνθρωποι που θέλουν αλλά δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο υψηλότατο κόστος;

Όταν 36 χρόνια πριν ξεκινούσα αυτό το μαγευτικό ταξίδι της γνώσης και της διδασκαλίας, ούτε που μπορούσα να φανταστώ τις συγκινήσεις και τις απολαύσεις που θα μου πρόσφερε. Τώρα, κάποια χρόνια πριν την έξοδο από την μάχιμη εκπαιδευτική λειτουργία, συχνά αναμετριέμαι με τις αναμνήσεις και προσπαθώ βιαστικά να περισυλλέξω, έτσι για τους χειμώνες του μέλλοντός μου, όλα εκείνα τα θαυμαστά και πρωτόγνωρα που βίωσα, που μετέδωσα, που κατέκτησα και που φυλάγω σαν τα φυλαχτά που μας φόραγαν κατάσαρκα οι μανάδες μας εκείνα τα χρόνια.

Ναι! Έγινα δάσκαλος πολύ νωρίς, μόλις στα 25 μου, σ ένα επαρχιακό Γενικό Λύκειο με μαθητές 18αρηδες που ξαφνιάστηκαν από έναν παράξενο τυπάκο που μπήκε μια μέρα να τους διδάξει Κοινωνιολογία. Ένας αθεόφοβος με πορτοκαλί μπλούζα και μωβ βράκα, που μόλις είχε καταφθάσει από τα Χανιά, όπου ανέμελα κολυμπούσε, ανέβηκε στην έδρα (τότε ακόμη υπήρχε η διδασκαλική έδρα που ξεχώριζε τον διδάσκοντα από τον διδασκόμενο) κι άρχισε τις αναλύσεις και τις κοινωνιολογικές προσεγγίσεις που θυμόταν από τα Πανεπιστημιακά χρόνια της μαθητείας του στον Ρήγα Φεραίο και στην Β΄Πανελλαδική.

Κι η ομήγυρις η μαθητική ξαφνιάστηκε από αυτήν τη γραφική φιγούρα του καθηγητάκου που έλεγε καινούργια πράγματα, έφερνε άλλο αέρα, αφύπνιζε ανησυχίες, έβγαζε περιπαικτικά τη γλώσσα στην συντηρητική κοινωνία του χωριού αλλά άνοιγε την αγκαλιά του και χωρούσε μέσα της όλα τα γέλια και τα ξαφνιάσματα και τις σκέψεις και την ελπίδα για τη φοιτητική ζωή που θα ερχόταν και τα όνειρα για έναν καλύτερο κόσμο που κάναμε τότε με τον λατρεμένο μου μαθητή και φίλο και σύντροφο αργότερα, τον Παναγιώτη Νεστορίδη (αγόρι μου καλό, μου λείπεις πολύ! Ελπίζω εκεί πάνω να βρήκες τον Μαρξ και να κάνεις παρέα μαζί του).

Και μετά αυτό το καράβι με τα κόκκινα πανιά τα φουσκωμένα με πάθη και όνειρα για ανατροπές άρχισε να αθροίζει γιορτασμούς Πολυτεχνείου με κιθάρα και «έχει για πάντα τη ζωή μου σημαδέψει» και άλλα τέτοια νεόφερτα που διαπερνούσαν το σώμα και αγγίζαν την ψυχούλα των παιδιών και μαθητών μου με τέτοιο τρόπο που να προκαλούν εκείνη τη γλυκιά ανατριχίλα της πλησμονής και της τρυφερότητας. Καλοκαίρια συναπτά με φθινόπωρα και κρύες νύχτες διαδέχονταν τις στάλες μιας βροχής που ύγραινε σώματα και καρδιές κρατώντας τες συγκινημένες κι εναργείς με την αχλύ της μάθησης και του κοινού βηματισμού που αποτολμούσα μαζί με τους μαθητές μου στην ενήλικη ζωή τους.

Ναι! Ήμουν δάσκαλός τους για πολλά χρόνια εκεί στην Νέα Πέραμο. Και πολύ χαίρομαι που τους συναντώ, πατεράδες και μανάδες πια με τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους, κι ακόμη θυμούνται διαλόγους για αλληλεγγύη και συναδέλφωση των λαών και ανεξιθρησκεία και ανθρώπινα δικαιώματα. Και πολύ συγκινούμαι που ακόμη διακρίνω στα μάτια τους τη νοσταλγία μιας νιότης που πέρασε αλλά άξιζε τον κόπο που την βίωσαν. Και που έτυχε να την μοιραστούν μαζί μου.

Ναι! Ήμουν δάσκαλος και στο 4^ο Λύκειο και στο 6^ο Λύκειο, όπου γνώρισα παιδιά με σπινθήρα στον νου και το βλέμμα, με εύρος κοινωνικής γνώσης και με ανησυχίες που φανέρωναν επιστήμονες σε ένα μέλλον φωτεινό κι ελπιδοφόρο. Εκείνα τα χρόνια της εντρύφησής μου στην μαγεία της Τέχνης και το μοίρασμα του πολιτισμού με αρμάτωσαν και πλούτισαν τις αποσκευές μου , περιουσία που μου κληροδότησαν εκείνα τα παιδιά

Ναι είμαι δάσκαλος ακόμη! Και γουστάρω εφηβάκι μου να δοκιμάζομαι καθημερινά στην πυρά των ανησυχιών και παραπόνων σου.

Και γουστάρω εφηβάκι μου να ακουμπάς πάνω μου τους δισταγμούς και τις προσδοκίες σου

Και γουστάρω εφηβάκι μου τους ελέγχους στους οποίου καθημερινά με υποβάλλεις.

Και γουστάρω εφηβάκι μου να απολαμβάνω την οξεία πολλές φορές κριτική σου, , την συγκατάβασή σου, όταν ερμηνεύω τις ενστάσεις σου, τη σύμπλευση σου στα μεγάλα και δύσκολα μονοπάτια της διαμόρφωσής σου σε σκεπτόμενο κι ενεργό πολίτη.

Ναι είμαι δάσκαλος ακόμη! Και καθημερινά έχω στα χέρια μου το δικό σου ζυμαράκι και το πλάθω και το ξαναπλάθω για να του δώσω τη μορφή που νιώθω ότι πρέπει να έχει, όταν θα διαβεί το κατώφλι προς την ενηλικίωση και τις φουρτούνες που σε περιμένουν.

Ναι είμαι δάσκαλος ακόμη! Κι ακόμη σε συντρίβω με over dose γνώσεις περιττές αλλά «απαραίτητες» για την εισαγωγή σου στα ΑΕΙ. Κι ακόμη σε κρατάω ανενημέρωτο για όσα σχεδιάζουν για σένα. Κι ακόμη φοβάμαι για σένα που σε κρατούν όμηρο των τηλεοπτικών ιαχών τρόμου και των σπασμωδικών κινήσεων γραμματέων και υφυπουργών και υπουργών της Παιδείας, οι οποίες γίνονται με γνώμονα το πολιτικό και οικονομικό κόστος κι όχι με γνώμονα την εφηβική ορμή και την εφηβική ψυχούλα που πιέζεται και σκοτεινιάζει. Και συνεχίζω τις κλειδαριές στην κοινωνικότητά σου, τον αυθορμητισμό σου, το γέλιο και το κλάμα σου.

Και μην περάσει από το μυαλό σου, ότι για μένα είναι εύκολη αυτή η απογυμνωτική κατάθεση και η ειλικρινής γραφή. Δυστυχώς ο κόσμος των μεγάλων ή πολύ μεγάλων στον οποίο ανήκω δεν έχει, παρά τις προσπάθειες, αποβάλει έννοιες όπως υποκρισία, ψεύδος, ανειλικρίνεια, παραγοντισμός, διαδρομές υπόγειες. Που τις βαφτίζει αναγκαίες αυτές τις έννοιες στο όνομα της ενεργού πολιτικής ή της ανενεργού πολιτικής ηθικής. Ας είναι!

Ναι ! Είμαι δάσκαλος ακόμη! Και νιώθω χαρούμενος και γοητευμένος και πλήρης κι ευγνώμων που υπηρετώ τούτο το λειτούργημα. Και στις στιγμές που με κατακλύζει η δύσπνοια της ελλιπούς ενημέρωσης επιλέγω τη βύθισή μου στον Ωκεανό της Παιδείας με τις δικές μου Σειρήνες, τους δικούς μου Λαιστρυγόνες και τους δικούς μου συντρόφους. Όχι εκείνους που απλώς γυαλίζουν. Σ αυτήν τη καθημερινή επικοινωνία με εφηβικά μυαλά και συναισθήματα επιλέγω να μένω δεμένος στο δικό μου κατάρτι κρατώντας αγκαλιά τους δικούς μου αγίους και επιδιώκω να γεύομαι όλα τα γεννήματα αυτής της, με τα εφηβάκια, αλληλεπίδρασης

Ναι! Είμαι δάσκαλος και το γουστάρω!

Λυμπεράκης Δημήτρης, Φιλόλογος, Διευθυντής 2^ου ΓΕΛ Καβάλας

Αν θεωρήσουμε, και ορθώς, ότι η εκπαιδευτική διαδικασία αποτελεί πρωτίστως μία κοινωνική λειτουργία κι ότι το σύγχρονο σχολείο, ως ολότητα, συνιστά ένα ανοιχτό κοινωνικό σύστημα που αναπτύσσει σχέσεις αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης με το τοπικό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτισμικό περιβάλλον, τότε έχουμε με ευκρίνεια οριοθετήσει την αποστολή και το ρόλο που επιτελεί το σύγχρονο σχολείο.

Φυσικά τόσο οι πολιτικές, πολιτιστικές και οικονομικές συνθήκες μιας περιοχής ,που διαμορφώνουν το συνεχώς μεταβαλλόμενο προφίλ του σχολείου, όσο και η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι αυτή που οργανώνει και οργανώνεται κι εξελίσσεται σε ρυθμιστικό παράγοντα που (πρέπει) να στηρίζει τη διοικητική λειτουργία του σχολείου και τη διαχείριση των πιστώσεων που διατίθενται κεντρικά για τη κάλυψη των λειτουργικών αναγκών και την δημιουργία επαρκούς, για τα σύγχρονα δεδομένα, υλικοτεχνικής υποδομής.

Συνεπώς η Τοπική Αυτοδιοίκηση (οφείλει) να συμβάλλει στη διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών για το εύρυθμον της λειτουργίας των σχολικών μονάδων και να ενισχύει τις δράσεις και την εκπαιδευτική κινητικότητα που συντελείται, προωθώντας πρωτοβουλίες και ενθαρρύνοντας καινοτόμες πρακτικές εντός κι εκτός ωρολογίου προγράμματος.

Η ανάληψη λοιπόν ενεργού ρόλου από τις τοπικές κοινωνίες και την Αυτοδιοίκηση μπροστά στις προκλήσεις, τις απαιτήσεις , την προβληματική, εν πολλοίς, λειτουργία και τις προοπτικές που διανοίγονται στο χώρο της Παιδείας αποτελεί μονόδρομο.

Ένα σύγχρονο σχολείο είναι και οφείλει να αποτελεί τον δίαυλο επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης ανάμεσα στην τοπική κοινωνία και την εκπαιδευτική κοινότητα και να δραστηριοποιεί τη γειτονιά, τους δημότες, τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές.

Ένα σύγχρονο σχολείο πρέπει:

• Να παραμένει ανοιχτό σε Μορφωτικούς και Πολιτιστικούς συλλόγους
• Να παρέχει προς αξιοποίηση τη σχολική βιβλιοθήκη του στους δημότες με συνεργασία Εκπαιδευτικών, Μαθητικών κοινοτήτων και Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων
• Να υλοποιεί Προγράμματα Επιμόρφωσης- Εκπαίδευσης Δημοτών που αφορούν στη χρήση των Η/Υ, του Internet, του e-mail και πραγματοποίησης ηλεκτρονικών συναλλαγών
• Να προωθεί μία Συμβουλευτική διαδικασία από επιστημονικό προσωπικό που σχετίζεται με τη διαχείριση-υποστήριξη της μελέτης και της μάθησης καθώς και την παιδαγωγική αντιμετώπιση των μαθητών από γονείς κυρίως και εκπαιδευτικούς δευτερευόντως
• Να διοργανώνει διαλέξεις που σχετίζονται με την ιστορία, τον λαικό πολιτισμό, την επιχειρηματικότητα και την παραγωγή.
• Να ενημερώνει για την αντιμετώπιση φαινομένων κοινωνικά παθογενών, όπως είναι η σχολική βία, ο εκφοβισμός, η ασφαλής πλοήγηση στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
• Να διαμορφώνει κοινότητες μάθησης και πράξης με ταυτόχρονη κοινωνική ενσωμάτωση των ευπαθών ομάδων, μέσω της συμμετοχής τους σ αυτές.
• Να αναδεικνύει την πολιτισμική δυναμική της εκπαίδευσης, να ενισχύει το πολιτισμικό κεφάλαιο της γειτονιάς και να καλλιεργεί την αισθητική των κατοίκων της. Έτσι ενδυναμώνονται οι διαφορετικοί επικοινωνιακοί κώδικες και αναπτύσσεται η δημιουργικότητα και η συλλογικότητα.
• Να υλοποιεί προγράμματα Επιχειρηματικότητας των Νέων με βάση τις τοπικές συνθήκες και ευκαιρίες
• Να εκπονεί Εργασίες για επαγγέλματα που χάνονται κι επαγγέλματα που αναπτύσσονται
• Να θεσμοθετεί «Ημέρες Σταδιοδρομίας», που περιλαμβάνουν ενημέρωση για ευκαιρίες σταδιοδρομίας, προσκλήσεις διαφόρων επαγγελματιών της περιοχής και ενημέρωση των μαθητών και κάθε ενδιαφερόμενου για το επάγγελμά τους.

Ένα σύγχρονο σχολείο όμως δεν καταφέρνει να αγγίξει παρά ελάχιστα τους παραπάνω στόχους. Και τούτο γιατί πρωτίστως υποχρηματοδοτείται. Και τούτο γιατί δεν μπορεί να παραχθεί έργο αλλά κι ούτε πολιτισμικό προιόν λόγω της υποστελέχωσης των υπηρεσιών του δήμου.

Ένα σύγχρονο σχολείο δε μπορεί να συνοδοιπορήσει με τις προκλήσεις του παρόντος, διότι δε διαθέτει τη στοιχειώδη υλικοτεχνική υποδομή αλλά ούτε και τον απαραίτητο ψηφιακό εξοπλισμό που προαπαιτεί η σύγχρονη διδασκαλία.

Ένα σύγχρονο σχολείο και να θέλει να απαλλαγεί από τις αγκυλώσεις που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία και αφορούν στην αποδοχή και υιοθέτηση του διαφορετικού και των διαφορετικών στάσεων ζωής και ανθρώπων, δε μπορεί να το κατορθώσει, γιατί υπόκειται διαρκώς στη κριτική της γειτονιάς και στο κακόβουλο βλέμμα όσων είναι ελλιποβαρείς συναισθηματικά και αξιακά και μηχανεύονται πλείστους όσους ανασταλτικούς μηχανισμούς των πρωτοβουλιών που κατά καιρούς αναλαμβάνονται από τους εμπλεκόμενους στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Ένα σύγχρονο σχολείο βρίσκει ανταπόκριση, όταν απευθύνεται σε ώτα ακουόντων και αιτείται προστασία για σοβάδες που πέφτουν μέσα στις σχολικές αίθουσες και κουβάδες που στήνονται, όταν βρέχει, προκειμένου να περισυλλεγεί το νερό της οροφής και να μη πέσει ο διακόπτης της ηλεκτροπληξίας.

Ένα σύγχρονο σχολείο, τέλος, δεν εστιάζει, με κυβερνητική ευθύνη βέβαια, στο άρμεγμα της “ιερής αγελάδας» των Πανελληνίων Εξετάσεων ευνοώντας την ημιτελή πρόσληψη πληροφοριών και γνώσεων που θεωρούνται “ must” για την εισαγωγή σε κάποια Πανεπιστημιακή σχολή. Αφήνει στους μαθητές και μαθήτριες χώρο να αναπνέουν, να χαίρονται τη νιότη τους, να κατανοούν την βαρύτητα της γνώσης και την αξία της μάθησης και να μη καταπίνουν πληροφορίες επί πληροφοριών, που εξασφαλίζουν φυσικά το διαβατήριο για τα ΑΕΙ αλλά ταυτόχρονα κρατούν την εφηβεία «κουμπωμένη» σε ανούσιες χρονολογίες και μαθηματικούς τύπους και τη φαντασία και τη δημιουργικότητα στα αζήτητα. 36 χρόνια στο δημόσιο σχολείο βιώνω πανομοιότυπα τα εξώφυλλα νέων παιδιών που ασφυκτιούν και δεν κατορθώνουν να φτάσουν στην εμπέδωση θεμελιωδών εννοιών , όπως “πολίτης” και “δημότης”.

Τί συνάγεται λοιπόν από τα προαναφερόμενα ως αναγκαιότητα; Ότι το σύγχρονο σχολείο πρέπει να συνδεθεί με την τοπική κοινωνία και την αυτοδιοίκηση ισότιμα και με διαφάνεια. Ότι μόνο μέσα από αιρετούς που λογοδοτούν κοινωνικά και ευνοούν τη δημοκρατική συμμετοχικότητα επέρχεται η ανάπτυξη και η πρόοδος. Ότι πρέπει να διασφαλίζεται η δυνατότητα στα παιδιά, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς να λειτουργούν αμφίδρομα με το σχολείο και να χτίζουν σχέσεις ουσιαστικές.

Ότι σύγχρονο κι ελκυστικό σχολείο, ανοιχτό στη κοινωνία και στην πολιτική ζωή, είναι εκείνο που του παρέχεται η δυνατότητα της ανταπόκρισης στις σύγχρονες αυτοδιοικητικές και κοινωνικές προκλήσεις, εκείνο που ενισχύει εμφαντικά το αξιακό οπλοστάσιο των παιδιών, εκείνο που αναπτύσσει την οικολογική συνείδηση, εκείνο που διδάσκει, ως καθημερινό βίωμα, δημοκρατία και αξιοκρατία. Κι αυτό το σχολείο είναι το Δημόσιο σχολείο το οποίο έχω την τιμή να υπηρετώ και να προασπίζομαι

Λυμπεράκης Δημήτρης

Διευθυντής 2^ου ΓΕΛ Καβάλας

Πηγές

1. Ιδρυματικό αποθετήριο Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
2. Σχολική μονάδα και τοπική αυτοδιοίκηση: Ένα νέο πλαίσιο δράσης για το διευθυντή – σύγχρονο ηγέτη- Ιωάννης Κατσαρός
3. Εκπαίδευση και τοπική αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα, Ινστιτούτο Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Ανοιχτή επιστολή προς το δήμαρχο και τη διοίκηση του δήμου Παγγαίου

Μου έλαχε να γεννηθώ σ αυτήν τη γωνιά γης.. στου Παγγαίου τα μέρη. Εδώ δραστηριοποιήθηκα πολιτικά και αυτοδιοικητικά, εδώ κατανόησα τη «βαρύτητα» της πολιτικάντικης υπόσχεσης και τη «δέσμευση» της ψήφου των συμπολιτών μου με όσα κι όλα τα «μέσα».

Έζησα τη Τσοβολική ευωχία στην αυτοδιοίκηση που έδωσε τη θέση της στον σοσιαλιστικό μεταρεαλισμό κι αυτή με τη σειρά της στον άκρατο νεοφιλελευθερισμό, που δε δίστασε να χαιδέψει τα εθνικιστικά ένστικτα των δημοτών και να πραγματοποιήσει μία νέα «κάθοδο των μυρίων» εις Αθήνας και Θεσσαλονίκη για να αυτοπροβληθεί ως γνήσιος κληρονόμος της Μακεδονικής καθαρότητας ημών των Παγγαιοριτών.

Δε το λες και λίγο να αυτοπροσδιορίζεσαι ως αμόλυντος κι άφθαρτος… κι ας έχεις προεκλογικά επιδοθεί σε μία λαικιστική (εδώ βάζεις όποιο περιεχόμενο θέλεις)προσπάθεια συλλογής ψήφων. … κι ας έχεις συνειδητοποιήσει ότι ο τρόπος με τον οποίο πολιτεύεσαι είναι άκρως επιβλαβής για την ίδια τη δημοκρατία, διότι εθίζεις τους συμπολίτες σου σε κοντόθωρες, πολιτικά, πρακτικές του πρόσκαιρου εκλογικού κέρδους, που σου δίνει λάμψη και γκλαμουριά αλλά δημιουργεί ένα αυτοδιοικητικό μοντέλο που , μελλοντικά, θα στηρίζεται σε υποσχεσιολογία και «εξαρτήσεις».

Κι άντε, εντάξει, κέρδισες! Κι έρχεται η ώρα της εφαρμογής και υλοποίησης των υποσχέσεων και της καλλιέργειας των ελπίδων του αυτοδιοικητικού κοινού σου.

Απολαμβάνοντας τη μοναξιά της κορυφής και της ισχυρής αυτοδυναμίας που απέσπασες παραχώνεις γρήγορα γρήγορα ρούχα και όπλα που χρησιμοποίησες στον «ανένδοτο» αγώνα στον οποίο πολλούς παρέσυρες και με ύφος, που δεν αρμόζει σε αιρετούς από τη λαική βάση επιδίδεσαι σε αποφάσεις και ενέργειες που αποπνέουν μία οσμή εγωισμού και διεκδίκησης του αλάθητου.

Δεν είμαι από εκείνους που ισοπεδώνουν τα σωστά πεπραγμένα της διοίκησης του δήμου, ασχέτως της ιδεολογικής και πολιτικής διαφωνίας μου μαζί της.

Δε μπορώ, όμως, να συμπλεύσω σε πανηγυρισμούς και επιφωνήματα χαράς για την πλήρη, εδώ και χρόνια, αδιαφορία σου για την ιστορική, πολιτισμική και περιβαλλοντική ανάδειξη του διαμαντιού που έχεις στα χέρια σου και λέγεται Παγγαίο. Την απομείωση της προβολής των παραδοσιακών χωριών του δήμου μας, την εγκατάλειψη, εδώ και πολλά χρόνια, των Λουτρών των Ελευθερών ( ξέρω, ξέρω, ανήκουν στην Περιφέρεια, αλλά κι εσύ δε βλέπω, πέρα από ένα ψήφισμα, να στέκεσαι απέναντι στην εγκατάλειψή τους με κάθε τρόπο..) Την ερείπωση του παραδοσιακού οικισμού του Πραβιού που χάσκει κουφάρι πληρώνοντας λάθη και παραλείψεις προηγουμένων, βεβαίως βεβαίως, διοικήσεων του δήμου αλλά και της τωρινής διοίκησης.

Δεν τρελαίνομαι για την ανάληψη πρωτοβουλίας σου να παρέχεις στα σχολεία του δήμου tablets, διότι θεωρώ ότι άργησες κι ότι το ποσόν που δαπανάς είναι ελάχιστο μπροστά σ αυτό που εξοικονομείς από τη δαπάνη χορήγησης πετρελαίου στα σχολεία. Δε λησμονώ, άλλωστε, ότι αυτά τα χρήματα για τα σχολεία έρχονται από το κράτος κι εσύ απλώς τα διαχειρίζεσαι.

Δε συμμερίζομαι τη «φωταγωγημένη» και αρκούντως προβεβλημένη κίνησή σου να συγκεντρώσεις τρόφιμα, μαζί με την «Αρωγή» και τη «Δράση Παγγαίου Υποστηρίζω» για του αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας. Δε διαφημίζεις τέτοιες ενέργειες φίλε μου καλέ. Τις κάνεις αθόρυβα, ενισχύοντας τη δράση των εθελοντικών ομάδων που δραστηριοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια σε τέτοιες πρωτοβουλίες.

Δεν αφήνεις το κέντρο του Πραβιού για 6 και πλέον μήνες άσκαφτο και βρώμικο. Φροντίζεις να έχεις απαλλάξει τους ιδιοκτήτες των καταστημάτων από τέτοια ταλαιπωρία, οι οποίοι έχουν ν αντιμετωπίσουν την τρομακτική οικονομική κρίση που τους έχει προκαλέσει η πανδημία.

Κι αν ειλικρινά θέλεις να κάνεις κοινωφελή άσκηση πολιτικής ΜΕΙΩΣΕ ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΕΛΗ  που εντελώς αδικαιολόγητα αύξησες κατά 60% τον Αύγουστο του 2019. Σου το έχει ζητήσει από το Νοέμβριο ο Εμπορικός Σύλλογος, στον οποίο και απαξίωσες να απαντήσεις. Το συζητούν όλοι οι καλοκαιρινοί επισκέπτες του δήμου, ότι αποτελεί ο δήμος Παγγαίου έναν από τους πιο ακριβούς δήμους.

Γι αυτό σου λέω Φίλιππε από τη Μακεδονία και σε σας συντρόφια της διοίκησης του δήμου Παγγαίου! Γνώρισμα του πολιτικού ανδρός που ασκεί χρηστή διοίκηση είναι να αναιρεί τις λανθασμένες αποφάσεις του και να παίρνει άλλες με γνώμονα το συλλογικό συμφέρον. ΜΕΙΩΣΤΕ ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΕΛΗ δείχνοντας την κοινωνική ευαισθησία σας αυτές τις δύσκολες μέρες για όλους

Με εκτίμηση

Λυμπεράκης  Δημήτρης
Δημότης Παγγαίου- Περιφερειακός Σύμβουλος Καβάλας