Επείγουσα επιστολή απέστειλε η ΕΣΑμεΑ στον υπουργό Υγείας κ. Κικίλια, ζητώντας τη διενέργεια άμεσης έρευνας σχετικά με περιστατικό στην Καβάλα, με τον ενήλικα με βαριά αναπηρία και covid19.

Η ΕΣΑμεΑ ζητά να ληφθεί κυβερνητική απόφαση σύμφωνα με την οποία θα υπάρξει άμεση συνεργασία και συντονισμός μεταξύ της υπηρεσίας Βοήθειας στο Σπίτι, των κοινωνικών υπηρεσιών των δήμων, των κέντρων κοινωνικής πρόνοιας κλπ. και των υγειονομικών υπηρεσιών, καθώς και εποπτεία του δικτύου, σε κάθε δήμο της χώρας. Να διαταχθούν όλες οι κοινωνικές υπηρεσίες να εργαστούν, ώστε κανένας μοναχικός ηλικιωμένος ή άτομο με αναπηρία να μην είναι μόνος του στο σπίτι, αβοήθητος, απροστάτευτος, μέσα σε αυτές τις συνθήκες.

Οι πληροφορίες που ήρθαν στη δημοσιότητα σηματοδοτούν αφενός την έλλειψη επικοινωνίας και συντονισμού μεταξύ υγειονομικών υπηρεσιών τοπικής αυτοδιοίκησης, νοσοκομείων κλπ., υπηρεσιών της Πρόνοιας, των Δήμων κλπ., αφετέρου την τραγική κατάσταση στην οποία μπορεί να περιέλθει ένας ενήλικας με βαριά αναπηρία στη χώρα μας.  Η σχετική συζήτηση που έχει ανοίξει περί ύπαρξης ή μη οικογένειας λειτουργεί παρελκυστικά, καθώς η φροντίδα ενός ενήλικα με βαριά αναπηρία δεν επιτρέπεται να επαφίεται στην οικογένεια σε ένα κράτος πρόνοιας. Αυτός είναι ο λόγος που η ΕΣΑμεΑ και σύσσωμο το αναπηρικό κίνημα ζητά μετ’ επιτάσεως τη διενέργεια έρευνας για το περιστατικό, ώστε να διαπιστωθεί σε ποιο σημείο το σύστημα χωλαίνει.

Το συγκεκριμένο περιστατικό, εκτός της τραγικής του διάστασης, αποτελεί και κατάφορη παραβίαση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Μια υπόθεση που συγκλόνισε, τις τελευταίες ώρες, την πανελλήνια κοινή γνώμη είναι αυτή ενός 45χρονου συμπολίτη μας με αυτισμό, ο οποίος βρέθηκε δίπλα στην σωρό της 90χρονης μητέρας του (η οποία είχε αφήσει την τελευταία της πνοή 2 ημέρες νωρίτερα).

Αμφότεροι εντοπίστηκαν στο σπίτι τους, σε συνοικία της Καβάλας, καθώς ήταν θετικοί στον κορωνοϊό – αν και η 90χρονη εξέπνευσε, όπως όλα δείχνουν, από καρδιακή ανακοπή. Ο εντοπισμός τους κατέστη εφικτός μετά από επικοινωνία συγγενικού τους προσώπου με την αστυνομία.

Οι αστυνομικοί χρειάστηκε να σπάσουν την πόρτα του σπιτιού τους, όμως αυτό που αντίκρισαν τούς άφησε με το στόμα ανοιχτό: η 90χρονη, νεκρή, και ο γιος της ξαπλωμένος πάνω στη σωρό της, κλαίγοντας με αναφιλητά, και με την αναπνοή του να βγαίνει με δυσκολία.

Η υπόθεση έγινε γνωστή μέσω μιας ανάρτησης -στο Facebook- του Ηλία Τσιούλη, ενός πνευμονολόγου-εντατικολόγου που εργάζεται στο Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας.

Η υπόθεση του 45χρονου άνδρα (ο οποίος, μέχρι και αυτή την ώρα, νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση) είναι ενδεικτική μιας εικόνας μάρτυρες της οποίας γινόμαστε καθημερινά –παρά το ότι αυτή η εικόνα “κρύβεται” πίσω από τους 4 τοίχους των σπιτιών:

Πόσοι και πόσοι συνάνθρωποί μας στερούνται οποιασδήποτε επαφής με τον έξω κόσμο, είτε διότι έχουν βρεθεί θετικοί στον κορωνοϊό είτε είναι υγιείς αλλά αναγκάζονται να παραμένουν αποκλεισμένοι στο σπίτι τους;

Πόσοι και πόσοι συνάνθρωποί μας (κάθε ηλικίας) βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με το φάσμα της μοναξιάς και της απομόνωσης, χωρίς να περιμένουν έστω και ένα στήριγμα, μια επαφή, έστω μια “καλημέρα”;

Πόσες φορές περνάμε μπροστά από τα σπίτια γειτόνων μας, που γνωρίζουμε πως μένουν μόνοι τους, και απλά προσπερνάμε αδιάφορα; Χωρίς να δούμε αν είναι καλά οι άνθρωποι, αν χρειάζονται κάτι, χωρίς απλά να πούμε έστω και μια “καλημέρα”, έναν καλό λόγο “για να πάει καλά η μέρα τους”;

Δεν χρειάζεται να τα περιμένουμε όλα από το κράτος, τους αρμόδιους, τους υπεύθυνους που βρίσκονται στις θέσεις τους “διότι τους ψηφίσαμε”. Αν εμείς, όλοι μαζί, δοκιμάσουμε να βοηθήσουμε έστω και έναν συνάνθρωπό μας, πιστέψτε μας: ο κόσμος θα είναι πολύ καλύτερος!

Σκεφτείτε το…