Στον πολιτισμένο κόσμο μιλάνε για ισορροπία μεταξύ εργασίας και ζωής, στην Ελλάδα μιλάνε για 13 ώρες δουλειάς (έστω και για 3 μέρες)…

Ειλικρινά ντρέπομαι να δημοσιεύσω τις ομιλίες, τις δηλώσεις και τα δελτία τύπου που στέλνουν αυτές τις ώρες οι βουλευτές του νομού Καβάλας σχετικά με το νέο εργασιακό νομοσχέδιο.

Ντρέπομαι ως άνθρωπος, ως πολίτης αυτού του τόπου, ως επαγγελματίας (είτε στον χώρο του software development είτε στον χώρο της δημοσιογραφίας).

Και ντρέπομαι και για τα υπόλοιπα τοπικά ΜΜΕ, που απλά και μόνο μπαίνουν στην διαδικασία να δημοσιεύουν αυτούσια τα δελτία τύπου χωρίς να ασκήσουν έστω και την παραμικρή κριτική –πιστεύοντας, ίσως, πως ακόμα και οι αρνητικές αντιδράσεις και σχόλια στα social media είναι “αντιδράσεις που θα φέρουν αναγνωρισιμότητα και λεφτά στα ταμεία μας” (που όχι μόνο δεν φέρνουν αλλά εξευτελίζουν ακόμα περισσότερο τα τοπικά ΜΜΕ στα μάτια της κοινωνίας).

Είναι αδιανόητο και μόνο να συζητάμε πως έστω και για μια ημέρα ένας εργαζόμενος σε αυτήν την χώρα θα δουλέψει μέχρι και 13 ώρες (ακόμα και με προσαυξήσεις αμοιβών, όπως προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν θέλοντας να “χρυσώσουν το χάπι”), με την “ελπίδα” και μόνο ότι μπορεί να δουλέψει την επόμενη ημέρα λιγότερες ώρες, με την “ελπίδα” και μόνο ότι μπορεί και να αρνηθεί να δουλέψει επί τόσες ώρες.

Και το τονίζω αυτό το “έστω και για μια ημέρα” διότι έχουμε και την ανεκδιήγητη υπουργό Εργασίας Νίκη Κεραμέως να λέει ότι “Προαιρετικά και μόνο 3 ημέρες τον μήνα μπορεί ο εργαζόμενος να δουλεύει 13 ώρες”.

Μια υπουργό Παιδείας (βλέπετε, παλιότερα η κ. Κεραμέως είχε “διαπρέψει” και στο Παιδείας) Εργασίας που μάλλον δεν έχει καταλάβει σε ποια χώρα ζει (όπως και οι βουλευτές μας -διαβάστε σε άλλα τοπικά ΜΜΕ τις ομιλίες του Μακάριου Λαζαρίδη και της Αγγελικής Δεληκάρη, που έχουμε πάρει ως τώρα στα emails μας. Εμείς ως Kavala Portal ντρεπόμαστε και να τις διαβάσουμε και να τις αναρτήσουμε!).

Δεν έχει καταλάβει πως στον ιδιωτικό τομέα οποιαδήποτε “άρνηση” εργαζόμενου αποτελεί ένα μεγάλο βήμα προς την απόλυση.

Δεν έχει καταλάβει πως οι εργοδότες σε αυτήν την χώρα (οι πιο πολλοί εξ αυτών, γιατί υπάρχουν και θετικές εξαιρέσεις) συμπεριφέρονται λες και είναι απόλυτοι αφεντάδες, και πως η ζυγαριά μεταξύ εργοδοτών και εργαζόμενων γέρνει κατά πολύ σε βάρος των εργαζόμενων.

Και ναι, μπορεί το νέο νομοσχέδιο να εισάγει και μια μορφή τετραήμερης απασχόλησης (με αλλαγή στο ωράριο, καθώς ναι μεν θα προβλέπεται η δυνατότητα τετραήμερης εργασίας αλλά με τις συνολικές ώρες ανά εβδομάδα να παραμένουν 5*8=40), αλλά να μην ξεχνάμε κάτι: μιλάμε για την σύγχρονη Ελλάδα, στην οποία η λέξη “εμπιστοσύνη” έχει χάσει κάθε νόημα…

Δεν έχει καταλάβει πως οι νέες γενιές εργαζόμενων έχουν σαφή προτίμηση στο να διατηρήσουν μια ισορροπία μεταξύ του εργασιακού βίου και της προσωπικής τους ζωής -ούτε, φυσικά, έχει καταλάβει πως αυτό ισχύει και για μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους οι οποίοι έχουν οικογένειες και παιδιά.

Μιλάω, δηλαδή, για πράγματα που συζητιούνται ολοένα και περισσότερο στην υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά που στην Ελλάδα αποτελούν “επιστημονική φαντασία”.

Ειδικά αν λάβουμε υπόψη και τους μισθούς…