Ποιμαντορική εγκύκλιος Μητροπολίτου ΦΝΘ Στεφάνου για την Ανάσταση του Κυρίου

«Ἐλᾶτε, φανερωθῆτε, σεῖς οἱ μυροφόρες γυναῖκες ποὺ μεταφέρετε τὸ χαρμόσυνο μήνυμα καὶ πεῖτε στὸν λόφο τῆς Σιών: νὰ δεχθῇς ἀπὸ ἐμᾶς τὰ εὐαγγέλια τῆς χαρᾶς καὶ τὰ μηνύματα γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. νὰ γεμίσῃς ἀπὸ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση, νὰ χορέψῃς Ἱερουσαλὴμ τώρα ποὺ εἶδες τὸν Χριστὸ νὰ ἐξέρχεται ἀπὸ τὸ μνῆμα, σὰν νυμφίος ποὺ προχωρεῖ μὲ ὀμορφιὰ καὶ μεγαλοπρέπεια»

Συγκλονιστικά, μοναδικά, οὐράνια, χαρούμενα καὶ αἰώνια μηνύματα, μᾶς χαρίζει, σήμερα, Κυριακὴ τοῦ Πάσχα τοῦ 2022, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί. Μηνύματα ἀγάπης καὶ λόγια φωτισμένα ἀπὸ τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Πνευματικὴ ἀγαλλίαση καλύπτει τὸ στερέωμα τῆς ἀνθρωπότητος, τῆς πληγωμένης ἀπὸ τὸν θάνατο. Σήμερα ἀναστήθηκε ὁ Χριστὸς ἀπὸ τοὺς νεκρούς.

Καὶ καθὼς ἡ σκέψη μας κατευθύνεται ἐκεῖ στὰ πανάγια προσκυνήματα τῶν Ἱεροσολύμων, ἐκεῖ ποὺ ἔζησε ὁ Χριστός, ἐκεῖ ποὺ στάθηκαν τὰ πόδια του, ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι γεύθηκαν καὶ εἶδαν μὲ τὰ μάτια τους, καὶ ἔζησαν γιὰ πρώτη φορά ὅτι ὁ Κύριος εἶναι χρηστός, εἶναι καλός, εἶναι ἀγαθός, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἅγιος προφήτης καὶ βασιλέας Δαβίδ, ἐκεῖ ποὺ συνέβησαν τὰ κοσμοσωτήρια γεγονότα γιὰ τὴν σωτηρία μας, συγχρόνως μπροστά μας βαδίζουν τὰ δύο χιλιάδες χρόνια τῆς παρουσίας καὶ τῆς ζωῆς τοῦ Χριστιανισμοῦ στὸν κόσμο. Νοερὰ μᾶς κατευθύνουν στὰ ὅσα μαρτυρικά, ἀποστολικά, θαυμαστά, ματωμένα, καὶ ἔνδοξα συνέβησαν, ὅπως ἐπίσης καὶ στὰ ὅσα προδοτικά, ἁμαρτωλὰ καὶ ἐπικίνδυνα παρουσίασαν οἱ ἄνθρωποι στὴν κοινωνία. Περίτρανα ἀποδείχθηκε, ἀλλὰ καὶ πραγματοποιεῖται μέχρι καὶ σήμερα ἡ προφητεία τοῦ ἁγίου καὶ θεοδόχου Συμεών: «αὐτὸς θὰ γίνῃ αἰτία νὰ καταστραφοῦν ἢ νὰ σωθοῦν πολλοὶ Ἰσραηλῖτες. Θὰ εἶναι σημεῖο ἀντιλεγόμενο, γιὰ νὰ φανερωθοῦν οἱ πραγματικὲς διαθέσεις πολλῶν. Ὅσο γιὰ σένα, ὁ πόνος γιὰ τὸ παιδί σου θὰ διαπεράσῃ τὴν καρδιά σου σὰν δίκοπο μαχαῖρι».

Δυστυχῶς οἱ ἄνθρωποι, οἱ προηγούμενοι, ἐμεῖς, οἱ ἑπόμενοι, δὲν ἔχομε ἀντι
ληφθῇ στὸ διάβα τῶν εἴκοσι περίπου αἰώνων τοῦ Χριστιανισμοῦ ὅτι χωρὶς τὸν Χρι
στὸ στὴν ζωή μας δὲν μποροῦμε νὰ πράξωμε κάτι. Τὸ εἶπε καὶ ὁ ἴδιος «ἐγὼ εἶμαι
τὸ κλῆμα, σεῖς οἱ κληματόβεργες. Ἐκεῖνος ποὺ μένει ἑνωμένος μαζύ μου καὶ ἐγὼ
μαζύ του, αὐτὸς δίνει ἄφθονο καρπό, ἐπειδὴ χωρὶς ἐμένα δὲν μπορεῖτε νὰ κάνετε
τίποτε».

Παρ’ὅλα αὐτά, τὸ Φῶς τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ ποὺ εὑρίσκεται μέσα στὴν
ἁγία μας Ἐκκλησία, μᾶς χαρίζει πάλι, καὶ σήμερα καὶ συνεχῶς τοὺς ἐργάτες τοῦ
ἁγίου Εὐαγγελίου, τοῦ καλοῦ μηνύματος τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ἀγαλλιάσεως, μπρο
στὰ στὴν αἰωνιότητα καὶ στὴν σωτηρία μας. Εἶναι ἀδιαμφισβήτητο γεγονός, ὅτι ὁ
Χριστὸς μὲ τὴν ἀνάστασή του μᾶς ἐχάρισε τὴν ἀναστημένη ἐν Χριστῷ ζωή μας.
Γι’αὐτὸ τὸ οὐράνιο φῶς τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος γράφει τὸν 4ο
μ.Χ. αἰῶνα ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἀρχιεπίσκοπος Κωνταντινουπόλεως:
«Πάσχα τοῦ Κυρίου, Πάσχα, καὶ πάλι θὰ πῶ Πάσχα πρὸς τιμὴ τῆς ἁγίας Τριά
δος. Αὐτὴ εἶναι γιὰ ἐμᾶς ἡ ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν καὶ ἡ πανήγυρη τῶν πανηγύρεων,
ἡ ὁποία τόσο πολὺ ξεπερνᾷ ὄχι μόνο τὶς ἀνθρώπινες ἑορτὲς καὶ αὐτὲς ποὺ προέρ
χονται ἀπὸ τὴν γῆ, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἐκεῖνες τοῦ ἰδίου τοῦ Χριστοῦ καὶ ὅσες τε
λοῦνται πρὸς τιμή του, ὅσο ξεπερνᾷ ὁ ἥλιος τὰ ἀστέρια. Εἶναι μὲν καλὴ καὶ ἡ
χθεσινή μας λαμπροφορία καὶ ἡ φωταψία, τὴν ὁποία ἐκάναμε, καὶ ὁ καθένας
μόνος του καὶ ὅλοι μαζὺ ἀπὸ κοινοῦ, καὶ κατὰ τὴν ὁποία κάθε ἄνθρωπος καὶ
σχεδὸν κάθε τι τὸ ὁποῖο ἔχει ἀξία, τὸ κατεφωτίσαμε μὲ πλῆθος πυρσῶν τὴν νύ
χτα, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ σύμβολο τοῦ μεγάλου φωτός, ὅπως καὶ ὁ οὐρα
νὸς φωτίζει ἀπὸ ἐπάνω, καταυγάζοντας ὅλο τὸν κόσμο μὲ τὴν ὡραιότητά του, ὅ
πως οἱ ὑπερουράνιες φύσεις καὶ οἱ ἄγγελοι… ἀλλὰ εἶναι ἀκόμη ὡραιότερη καὶ
πιὸ ἐπίσημη ἡ σημερινή».

Ὁ ἴδιος πάλι ἅγιος ἱεράρχης καὶ οἰκουμενικὸς διδάσκαλος σὲ ἕνα θαυμάσιο ὕμνο του΄στὸν Χριστό, μετὰ ἀπὸ τὴν σιωπή, στὸ Πάσχα, γράφει: «Σήμερα ὁ μέγας Χριστὸς ἀπὸ τοὺς νεκροὺς ποὺ ἔσμιξε, σηκώθηκε, καὶ τοῦ θανάτου ἔσπασε τὸ κεντρί, καὶ συνέτριψε τὶς σκοτεινὲς πόρτες τοῦ ἀγέλα στου ᾅδη, καὶ ἔδωσε ἐλευθερία στὶς ψυχές. Σήμερα, ἀναπηδῶντας ἀπὸ τὸ μνῆμα, φάνηκε στοὺς θνητούς, ποὺ γι΄ αὐτοὺς γεννήθηκε, πέθανε καὶ ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκρούς, ὥστε ξαναγεννημένοι, καὶ τὸν θάνατο ξεφεύγοντας, νὰ ἀνεβοῦμε μαζύ του καθὼς φεύγει ἀπὸ ἐδῶ. Σήμερα ὁ ὁλόφωτος μέγας χορὸς τῶν ἀγγέλων σὲ περιβάλλει ὁλόχαρος, μέλποντας τὸν ἐπινίκιο ὕμνο. Σήμερα ἡ φωνή μου ἀντήχησε, τὰ κλεισμένα ἀπὸ τὴν σιωπὴ χείλη ἐλευθερώνοντας, καὶ μὲ ἔχεις πιὰ ὑμνητικὴ κιθάρα. Μέσα μου θυσίασα τὸν δικό μου νοῦ στὸν αἰώνιο Νοῦ, στὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ τὸν δικό μου λόγο, καὶ ἔπειτα θὰ θυσιάσω καὶ στὸ μεγάλο ἅγιο Πνεῦμα, ἐὰν θὰ τὸ θέλῃ».

Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ Ἀνάσταση ἀπὸ τοὺς νεκρούς, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, δημιούργησε τὴν ἐπαναφορά, προσέφερε τὴν ἰσοῤῥοπία, ἐχάρισε τὴν ἀγαλλίαση, συνένωσε τὰ ἀρχαῖα δῶρα τοῦ παραδείσου ἐπὶ τῆς γῆς, μὲ τὰ ἄκτιστα, τὰ αἰώνια καὶ τὰ φωτισμένα τῆς οὐρανίου βασιλείας, ἐπανέφερε τὸν ἄνθρωπο στὴν μακαριότητα τῆς αἰωνίου ἀγάπης καὶ ζωῆς, ποὺ εἶναι ο ἴδιος, ὁ ἅγιος τριαδικὸς Θεός μας. Αὐτὴν τὴν εὐλογημένη χαρὰ ποὺ μᾶς ἐχάρισε μέσα ἀπὸ τὴν ἀνάστασή του ὁ Χριστός ψάλλει σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μὲ συγκλονιστικοὺς καὶ μοναδικοὺς ὕμνους, μὲ πρῶτο τὸ ἀρχαιότατο γνωστὸ σὲ ὅλους ἀπολυτίκιο τοῦ Πάσχα: «Ὁ Χριστὸς ἀνεστήθη ἀπὸ τοὺς νεκρούς, ἀφοῦ μὲ τὸν θάνατό του συνέτριψε τὸν θάνατο καὶ ἐχάρισε ζωὴ στοὺς νεκροὺς ποὺ εὑρίσκονται μέσα στὰ μνήματα». Ὁ Χριστὸς μὲ τὴν ἀνάστασή του μᾶς ἐχάρισε τὴν ζωντανὴ ἐλπίδα, ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος. Γράφει ὁ ἅγιος ἀπόστολος Πέτρος: «Εὐλογημένος νὰ εἶναι ὁ Θεός, ὁ Πατέρας τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀπὸ μεγάλη εὐσπλαγχνία μᾶς ξαναγέννησε σὲ μία καινούργια ζωή μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι τώρα μπορεῖτε νὰ ἐλπίζετε πραγματικὰ σὲ μία κληρονομία φυλαγμένη γιὰ σᾶς στοὺς οὐρανούς, ποὺ δὲν φθείρεται, δὲν ἔχει κάτι τὸ βέβηλο καὶ δὲν μαραίνεται ποτέ. Μὲ τὴν πίστη θὰ σᾶς περιφρουρῇ ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ ἕως ὅτου ἔλθει ἡ σωτηρία, ποὺ εἶναι κιόλας ἕτοιμη νὰ φανερωθῇ κατὰ τοὺς ἐσχάτους χρόνους. Μὲ τὴν σκέψη αὐτὴ νὰ αἰσθάνεσθε ἀγαλλίαση, ἔστω καὶ ἐὰν χρειασθῇ πρὸς τὸ παρὸν νὰ στενοχωρηθῆτε γιὰ λίγο ἀπὸ ποικίλες δοκιμασίες».

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως στὰ τέλη τοῦ 4ου μ.Χ. αἰῶνος στὸν περίφημο λόγο του στὸ ἅγιο Πάσχα, μεταφέροντας αὐτὴν τὴν αἰωνία χαρὰ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, γράφει: «Εἶναι κατάλληλη στιγμὴ σήμερα νὰ ἀναφωνήσωμε ὅλοι ἐμεῖς ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ὁ μακάριος Δαβίδ. ‘ποιὸς μπορεῖ νὰ διηγηθῇ τὴν δύναμη τοῦ Κυρίου, νὰ ἐξυμνήσῃ ὅλες τὶς δόξες του;’. Νὰ λοιπόν, ἔφθασε ἡ ποθητὴ γιὰ ἐμᾶς καὶ σωτήρια ἑορτή, ἡ ἀναστάσιμη ἡμέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ προϋπόθεση τῆς εἰρήνης, ἡ ἀφορμὴ τῆς συμφιλιώσεως, ἡ ἐξαφάνιση τῶν πολέμων, ἡ κατάργηση τοῦ θανάτου, ἡ ἥττα τοῦ διαβόλου. Σήμερα οἱ ἄνθρωποι ἀναμείχθηκαν μὲ τοὺς ἀγγέλους καὶ αὐτοὶ ποὺ ἔχουν σῶμα προσφέρουν τὴν δοξολογία τους μαζὺ μὲ τὶς ἀσώματες δυνάμεις. Σήμερα καταργεῖται ἡ ἐξουσία τοῦ διαβόλου, σήμερα λύθηκαν τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου, ἐξαφανίσθηκε ἡ νίκη τοῦ ᾅδη. Σήμερα εἶναι εὐκαιρίᾳ νὰ ποῦμε τὰ προφητικὰ ἐκεῖνα λόγια ‘ποῦ εἶναι, θάνατε τὸ κεντρί σου; Ποῦ εἶναι, ᾅδη, ἡ νίκη σου; ’Σήμερα ὁ Κύριός μας, ὁ Χριστός, συνέτριψε τὶς χάλκινες πύλες καὶ ἐξαφάνισε τὸν ἴδιο τὸν θάνατο. Καὶ γιατί λέγω τὸν ἴδιο τὸν θάνατο; Ἄλλαξε τὸ ὄνομά του, ἐπειδὴ δὲν λέγεται πιὰ θάνατος, ἀλλὰ κοίμηση καὶ ὕπνος. Ἐπειδὴ πρὶν ἀπὸ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν φροντίδα του γιὰ τὸν ἄνθρωπο μὲ τὴν σταύρωσή του, ἦταν φοβερὸ καὶ τὸ ἴδιο τὸ ὄνομα τοῦ θανάτου. Ἐπειδὴ ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ἀφοῦ δημιουργήθηκε, καταδικαζόταν νὰ ἀκούῃ αὐτό, σὰν μία κάποια μεγάλη τιμωρία. ‘τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ φάγῃς, θὰ πεθάνῃς ὁπωσδήποτε’. Καὶ ὁ μακάριος Ἰὼβ μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα τὸν ὠνόμασε λέγοντας.‘ὁ θάνατος εἶναι ἀνάπαυση στὸν ἄνθρωπο’. Καὶ ὁ προφήτης Δαβὶδ ἔλεγε.‘ὁ θάνατος τῶν ἁμαρτωλῶν εἶναι κακός’. Καὶ ὠνομαζόταν ὄχι μόνο θάνατος ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα, ἀλλὰ καὶ ᾅδης… Ἀφ΄ ὅτου ὅμως ὁ Χριστός, ὁ Θεός μας, προσφέρθηκε θυσία καὶ ἀναστήθηκε, ἔβγαλε ἀπὸ τὴν μέση καὶ αὐτὲς τὶς ὀνομασίες ὁ φιλάνθρωπος Κύριος καὶ ἔφερε καινούργια καὶ παράξενη συμπεριφορὰ στὴ ζωή μας. Ἐπειδὴ ἀντὶ γιὰ θάνατος λέγεται στὸ ἑξῆς κοίμηση καὶ ὕπνος ἡ ἀναχώρηση ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωή».

Ἀγαπητοί μου,

Μέσα στὸν βασανισμένο κόσμο μας, ὅπου, τελευταῖα, ὁ θάνατος, ὁ πόλεμος, ἡ ἀρρώστεια, ἡ ἀπελπισία, ἡ δολοφονία, ἡ μοναξιά, ἡ φτώχεια, ἡ ἀνέχεια, ἡ ἁμαρτία, ἡ ἀσυδοσία, ἡ ἐκμετάλλευση, τὰ πρόσκαιρα ἀγαθά, ἡ κούφια δόξα, ἡ ἀνοησία, ἡ ὑποκρισία καὶ ἡ ἐγωϊστικὴ κραιπάλη βασιλεύουν, μέσα σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο ἀναστήθηκε ὁ Χριστός μας. Αὐτὸς εἶναι ἡ σωτηρία καὶ τὸ αἰώνιο Φῶς. Ἐὰν δὲν εἴμεθα μαζύ του, τότε θὰ διαλυθοῦμε καὶ θὰ καταστραφοῦμε.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ἀδελφοί,
ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ, ἀδελφοί,
γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους,
γιὰ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, γιὰ τὰ παιδιά μας,
γιὰ σένα καὶ γιὰ μένα. Ἀμήν.