Ο “Δον Ζουάν” στο Φεστιβάλ Φιλίππων: Μια παράσταση… χωρίς ισορροπία

Αναμέναμε την επανεμφάνιση του Πάνου Βλάχου στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων καθώς μας είχε εντυπωσιάσει η συμμετοχή του στην παράσταση “ο Τελευταίος θάνατος ενός αναρχικού”.

 Ο Δον Ζουάν είναι ένας χαρακτήρας του Μολιέρου που γοήτευε τις γυναίκες και υπήρξε σύμβολο αλαζονείας αλλά και και αθεΐας. Παρακολουθήσαμε την παράσταση την Κυριακή σε ένα θέατρο σχεδόν γεμάτο για δεύτερη φορά.

Όταν αντικρίσαμε το σκηνικό του Δημήτρη Πολυχρονιάδη κατανοήσαμε πως η συνθήκη της παράστασης είναι ένας χώρος διασκέδασης bar -cabaret . Όλοι οι ρόλοι ήταν σωστά προσαρμοσμένοι στην συνθήκη των όσων συμβαίνουν σε ένα χώρο νυχτερινής διασκέδασης. Παρατηρήσαμε ότι το έργο ξαναγράφτηκε και στορία του Δον Ζουάν υπήρξε η αφορμή. Ο τρόπος παρουσίασης της παράστασης  μας θύμισε την παράσταση ”Σφήκες” του Αριστοφάνη της Κιτσοπούλου που είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων.

Εδώ δεν είχαμε αντιδράσεις! Η βωμολοχία δεν φάνηκε να σοκάρει κανέναν από τους θεατές όταν χρησιμοποιούνταν από το απόλυτο αρσενικό που  λατρευόταν σαν θεός.

Το κοινό φάνηκε να απολαμβάνει τα πιπεράτα χιουμοριστικά σχόλια του Πάνου Βλάχου. Η αλήθεια είναι ότι ο ρυθμός ήταν καταιγιστικός και η παράσταση εξελισσόταν ιδανικά. Η μετάφραση- απόδοση ήταν περιεκτική και δεν άφησε τίποτε ασχολίαστο από την σύγχρονη πραγματικότητα. Το κοινό φάνηκε να την  αποδέχεται καθώς γελούσε συχνά πυκνά. Ναι εήταν μια φρέσκια πρόταση που είχαι εξαιρετικούς εκφραστές. Ο αεικίνητος και ταλαντούχος Δον Ζουάν -Πάνος Βλάχος “έπαιξε” και επικοινώνησε αριστουργηματικά με όλους τους ηθοποιούς της παράστασης  Κώστα Φιλίππογλου, Παναγιώτη Κατσώλη, Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη, Ειρήνη Μπούντα και Μελίνα Βαμπούλα, Τερέζα Καζιτόρη, Κατερίνα Γαλανάκη.

Είναι εντυπωσιακό όμως πως η αψεγάδιαστη παράσταση της πρώτης ώρας έχασει το ρυθμό της όταν έγινε η αποκαθήλωση του πρωταγωνιστή στο τελευταίο ημίωρο.

Τι συνέβη;; Μια πικρή επίγευση έμεινε για να καλύψει το άριστο πρώτο μέρος.

Το δραματικό μέρος της ιστορίας δεν ήταν εφάμιλλο του κωμικού. Οι θεατές χειροκρότησαν θερμά τους πρωταγωνιστές, αλλά αποχώρησαν προβληματισμένοι. Τελικά δεν μας φάνηκε ολοκληρωμένη η πρόταση που μας παρουσίασε η σκηνοθέτις Λητώ Τριανταφυλλίδου.

Τα τραγούδια που ακούσαμε ζωντανά δεν πρόσθεσαν κάτι ξεχωριστό στην παράσταση και ίσως να την επιβάρυναν στο δεύτερο μέρος.

Με λίγα λόγια παρακολουθήσαμε μια άνιση παράσταση με εξαιρετική κίνηση και πολύ καλές ερμηνείες στο πρώτο μέρος, αλλά αργή και κουραστική στο τελευταίο ημίωρο η οποία παρουσίασε πολλές ατέλειες στο υπόλοιπο μέρος.

Σκηνοθεσία: Λητώ Τριανταφυλλίδου

Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης

Κοστούμια: Ματίνα Μέγκλα

Μουσική: Αλέξανδρος Κούροςχ

Στίχοι: Πάνος Βλάχος

Κίνηση: Παναγιώτα Καλλιμάνη

Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη

Βοηθός σκηνοθέτη: Τζέσικα Κουρτέση

Βοηθός σκηνογράφου: Άννα Σάπκα

Βοηθός Μουσικού: Βασίλης Γκορίτσας

Graphic Design:Γκέλυ Καλαμπάκα

Social Media: Renegade Media

Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

Διανομή:

Πάνος Βλάχος, Κώστας Φιλίππογλου, Παναγιώτης Κατσώλης, Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη, Ειρήνη Μπούνταλη, Μελίνα Βαμπούλα, Τερέζα Καζιτόρη, Κατερίνα Γαλανάκη

Μουσικοί επί σκηνής: Αλέξανδρος Κούρος, Βασίλης Γκορίτσας, Μανώλης Δρόσος