Δευτέρα, 09 Δεκεμβρίου 2019
Τηλεβόας

Τηλεβόας (150)

Χαίρετε φίλες και φίλοι

Δεν προκάλεσε σοβαρά προβλήματα η χτεσινή έντονη και μακράς διάρκειας βροχόπτωση σε όλο τον νομό Καβάλας. Πέρα από τις συνηθισμένες εικόνες των πλημμυρισμένων χωραφιών -τις οποίες, από όσο έχουμε καταλάβει, πλέον βαρέθηκαν και οι ίδιοι οι αγρότες να ανεβάζουν στο facebook- ουδέν άλλον συνταρακτικό σημειώθηκε -σε αντίθεση με τις καταστροφές που υπέστη η Αθήνα από την κακοκαιρία. Το καλό είναι ότι, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, ο καιρός το βράδυ του Σαββάτου -ημέρα διεξαγωγής του Kavala Night City Run- θα είναι ιδανικός για τρέξιμο, αφού μέχρι εκείνη την ώρα η βροχή θα έχει σταματήσει και η θερμοκρασία θα κυμαίνεται περί τους 13 με 15 βαθμούς Κελσίου. Μια χαρά!

Με πολύ ενδιαφέρον περιμένουμε να δούμε, το πρωί της Κυριακής, την παρουσίαση της ψηφιακής αναπαράστασης του Φρουρίου της Καβάλας (κυρίως από τεχνολογικής άποψης, μιας και ο γράφων έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα στο παρελθόν με το τρισδιάστατο σχέδιο). Αν μη τι άλλο, το συγκεκριμένο έργο αναμένεται να δώσει μια γενικότερη υπεραξία στο Φρούριο της Καβάλας και θα μπορέσει να λειτουργήσει με τέτοιο τρόπο ώστε να προσελκύσει ακόμα περισσότερους επισκέπτες -αν και, κατά την άποψή μας, θα μπορούσε πάρα πολύ ωραία να λειτουργήσει και ως εκπαιδευτικό εργαλείο για τα σχολεία.

Βέβαια η αλήθεια είναι ότι το ποσό των 280.000 € που κόστισε το όλο έργο (μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων) είναι κάπως "τσουχτερό" αλλά, εδώ που τα λέμε, το προτιμούμε από τα 180.000 € που κόστισαν (πάλι μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων) τα δημοτικά ποδήλατα -που δεν χρησιμοποιούνται κιόλας...

Και μιας και μιλάμε για ηλεκτρονικές υπηρεσίες, μαθαίνουμε ότι το Δημοτικό Συμβούλιο Νέστου ενέκρινε ένα κονδύλι της τάξης των 11.000 € για την σχεδίαση της νέας ιστοσελίδας του δήμου. Μακάρι αυτά τα χρήματα να πιάσουν τόπο και η ιστοσελίδα του δήμου Νέστου (η οποία δεν είναι και στην καλύτερή της κατάσταση) να αποκτήσει μια όμορφη και λειτουργική δομή και -κυρίως- να ενημερώνεται συχνά.

Μαθαίνουμε ότι συνεχίζουν πολλοί ανεγκέφαλοι να πετάνε σκουπίδια στην Δημοτική Ενότητα Ελευθερών όπου σταθούν και όπου βρεθούν, και κυριολεκτικά μέσα στην φύση. Με το θέμα αυτό είχαμε ασχοληθεί και παλαιότερα, όταν μιλούσαμε για τα μπάζα που έπεφταν σε διάφορα σημεία του δάσους στην γύρω περιοχή. Δυστυχώς το πρόβλημα αυτό και συνεχίζεται και -δυστυχώς- θα συνεχίζει να υφίσταται από την στιγμή που δεν υπάρχει το στοιχειώδες διανοητικό επίπεδο για να μην πετάνε σκουπίδια μέσα στην φύση -και αυτό δεν ισχύει μόνο για την Δ.Ε. Ελευθερών.

Και μιας και το έφερε η κουβέντα, αλήθεια τι γίνεται με εκείνην την παράνομη χωματερή στην Νέα Καρβάλη, που έπιασε φωτιά μέσα στο καλοκαίρι και τρέχανε για να μην πλησιάσει η φωτιά στις βιομηχανικές μονάδες; Θα περιμέναμε, στην περίπτωση του καθαρισμού της, ένα δελτίο τύπου -άλλωστε έχουμε λάβει ουκ ολίγα για την ανακύκλωση-, αλλά κάτι τέτοιο δεν είδαμε...

Εβδομάδα γάμων αυτή που μας πέρασε για τους τοπικούς "άρχοντες". Το περασμένο Σάββατο ο περιφερειακός σύμβουλος ΑΜΘ Αλέξανδρος Ιωσηφίδης παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του στον τόπο καταγωγής του (την Νέα Καρβάλη), ενώ χτες ο μέχρι πρότινος αντιδήμαρχος οικονομικών Καβάλας Δημοσθένης Τουλκίδης αποχώρησε από το κλαμπ των εργένηδων για τα μάτια της καλής του Αιμιλίας Θεοδωρούδη (με πολιτικό γάμο -ο θρησκευτικός αναμένεται λίαν συντόμως). Να ευχηθούμε στους νεόνυμφους βίον ανθόσπαρτον, καλούς απογόνους και να είναι πάντα ευτυχισμένοι και χαρούμενοι!!!

Τέλος, με ομολογουμένως πολύ ενδιαφέρον θελήσαμε να δούμε πόσο εκπέμπουν οι κεραίες της Καβάλας. Μόνο που στο σχετικό άρθρο...είδαμε τι κεραίες υπάρχουν στην Καβάλα αλλά όχι το πόσο εκπέμπουν (πάλι καλά, δηλαδή, που υπάρχει και το link για να ψάξουμε να δούμε το πόσο εκπέμπουν). Δυστυχώς πράγματα που τα κοροϊδεύουμε και τα καυτηριάζουμε για τα αθηναϊκά ΜΜΕ τα βλέπουμε και εδώ...

Αλλά από την άλλη τι να περιμένουμε και εμείς; Εδώ πήραμε τις προάλλες μια τοπική εφημερίδα της Καβάλας (για να διαβάσουμε για το τελευταίο δημοτικό συμβούλιο Παγγαίου) και "κλαίγαμε" από τα ελληνικά που διαβάζαμε (και δυστυχώς δεν ήταν η μοναδική περίπτωση -έχουν δει τα μάτια μας και άλλες τέτοιες περιπτώσεις). Και υποτίθεται ότι οι συντάκτες του συγκεκριμένου άρθρου γράφουν σε εφημερίδες εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια...

Κάτι τέτοια όμως "βλέπουν" (λέμε τώρα) πολλοί και δηλώνουν ευθαρσώς ότι δεν μας δίνουν σημασία ως τοπικά ΜΜΕ. Δυστυχώς το λέμε με πόνο, αλλά εδώ που τα λέμε δεν τους αδικούμε...

Αυτά προς το παρόν...καλή συνέχεια σε όλες και όλους!

Posted On Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015 15:44 Γράφτηκε από τον

Δεν θα σταθούμε έτι περαιτέρω στον τρόπο με τον οποίο έγινε η δημοσίευση της προκήρυξης για την πρόσληψη του δημοσιογράφου στο υπό επαναλειτουργία Δημοτικό Ραδιόφωνο Καβάλας (δημοσίευση σε μια μόνο εφημερίδα, και μάλιστα Σάββατο -κατά συνέπεια οι συνδρομητές που την λαμβάνουν μέσω ταχυδρομείου δεν θα μπορούσαν να την δουν μιας και τα Σαββατοκύριακα δεν δουλεύουν οι ταχυδρόμοι-, μη ανάρτησή του στην ιστοσελίδα του δήμου Καβάλας ή στην ΔΙΑΥΓΕΙΑ, ημερομηνία έκδοσης της προκήρυξης στις 9 Οκτωβρίου αλλά δημοσίευση στις 17 Οκτωβρίου). Όχι ότι κάτι τέτοιο δεν είναι ύποπτο -φυσικά και είναι. Απλά το έχουμε δει το έργο αυτό και στο παρελθόν (εδώ είχαμε προκήρυξη, πέρσι, για πρόσληψη έκτακτου προσωπικού για τους παιδικούς σταθμούς, η οποία δημοσιεύτηκε την Παρασκευή και όριζε ως τελική προθεσμία κατάθεσης δικαιολογητικών...την Δευτέρα!), συνεπώς δεν μας ξενίζει κάτι τέτοιο.

Άλλα είναι αυτά που μας ξενίζουν (και προέρχονται και από τα όσα μάς ανέφερε η κ. Τσανάκα):

Στο παρελθόν τόσο η κ. Τσανάκα όσο και ο πρώην δήμαρχος Κωστής Σιμιτσής (ο οποίος είχε ξεκινήσει τις διαδικασίες για την επαναλειτουργία του Δημοτικού Ραδιοφώνου, προωθώντας την εκμίσθωση σε Συνεταιριστική Επιχείρηση -μάλιστα είχε συστήσει και διαπαραταξιακή επιτροπή, η οποία όμως δεν συνεδρίασε ποτέ) είχαν τονίσει ότι υπάρχει «κενό» στην πληροφόρηση των δημοτών γύρω από το «δημοτικό έργο», για αυτό και η πρόθεση για την επαναλειτουργία του Δημοτικού Ραδιοφώνου.

Το κατά πόσο υπάρχει κενό στην πληροφόρηση γύρω από το δημοτικό έργο σηκώνει συζήτηση, με δεδομένο ότι έχουμε και πολλές εφημερίδες και αρκετούς ενημερωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και 2 τηλεοπτικά κανάλια αλλά και πολλά διαδικτυακά μέσα. Πού το έχουν δει το κενό αυτό δεν μπορούμε να ξέρουμε, δεδομένου μάλιστα ότι δελτία τύπου που αφορούν τις δραστηριότητες του δήμου Καβάλας λαμβάνουμε σχεδόν σε καθημερινή βάση (και δημοσιεύονται εξίσου καθημερινά στον ημερήσιο τύπο). Συνεπώς δεν μπορεί κανείς να πει ότι δεν προβάλλεται το έργο του δήμου Καβάλας. Να το λέγαμε αυτό για άλλους δήμους (όπως π.χ. τους δήμους Νέστου ή Θάσου, από τους οποίους δεν λαμβάνουμε συχνά ενημερωτικά δελτία) να το καταλάβουμε, αλλά για την Καβάλα;

Επίσης μάς προξενεί απορία το πώς θα λειτουργήσει το Δημοτικό Ραδιόφωνο Καβάλας χωρίς εμπορικό τμήμα, δηλ. χωρίς έσοδα από διαφημίσεις. Οποιοδήποτε ΜΜΕ δεν διαθέτει εμπορικό τμήμα είναι καταδικασμένο να κλείσει, αφού δεν έχει πόρους για την επιβίωσή του. Ακόμα χειρότερα, δε, όταν μιλάμε για δημοτικά μέσα, τα οποία λειτουργούν με το υστέρημα των δημοτών. Τυγχάνει να έχουμε προσωπική συνεργασία, σε τεχνικό κυρίως επίπεδο, με δημοτικά μέσα ανά την Ελλάδα (με κυριότερη αυτή με τον Δημοτικό Ραδιοσταθμό Κω). Ειδικά στον συγκεκριμένο σταθμό το πρόβλημα της εύρεσης πόρων από διαφημίσεις είναι τόσο μεγάλο που ο εκεί δήμαρχος έχει αποφασίσει να τον κλείσει -αφήνοντας δυστυχώς τους υπαλλήλους του απλήρωτους για πάνω από 7 μήνες!

Τέλος, με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αναμένουμε να μάθουμε ποιοι θα είναι αυτοί που θα στελεχώσουν τον σταθμό. Στο παρελθόν πληροφορίες ήθελαν τη δήμαρχο να έχει κάνει ήδη τις πρώτες συζητήσεις με στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας –που όμως πλέον δε βρίσκεται στην «πρώτη γραμμή» της τοπικής κομματικής οργάνωσης– το οποίο στήριξε την υποψηφιότητά της κατά την προεκλογική περίοδο και το οποίο η ίδια περιβάλλει με εμπιστοσύνη. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η κ. Τσανάκα σκεφτόταν σοβαρά στη δημοσιογραφική ομάδα του Δημοτικού ραδιοφώνου να εντάξει απολυμένους από τοπικά ΜΜΕ.

Κάτι τέτοιο όμως ενδέχεται να παρεξηγηθεί πολύ εύκολα από πολλούς "καλοθελητές", οι οποίοι είμαστε βέβαιοι ότι δεν θα διστάσουν να μιλήσουν για "βόλεμα ημετέρων". Και να μην είναι έτσι, ο κίνδυνος παρεξήγησης ελλοχεύει...

Έχουμε πει στο παρελθόν ότι η θητεία της κ. Τσανάκα χαρακτηρίζεται από την φράση "Ή του ύψους ή του βάθους". Είμαστε πλέον πεπεισμένοι ότι η απόφαση αυτή ανήκει στην δεύτερη κατηγορία: του βάθους. Και δείχνει, δυστυχώς, για μια ακόμα φορά ότι σε ουκ ολίγες περιπτώσεις η δήμαρχος αποφασίζει και δρα παρορμητικά, χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες των όσων λέει ή κάνει. Και αυτό σίγουρα δεν την τιμά. Στο κάτω κάτω, και μορφωμένη γυναίκα είναι και πολύ έξυπνη και δραστήρια. Δεν χρειάζεται να λειτουργεί με την παρόρμησή της και να "υποβαθμίζει" τον εαυτό της -ιδίως σε θέματα που σχετίζονται με τον δήμο Καβάλας, τις ζωές των συμπολιτών και την εικόνα της δημοτικής αρχής.

Posted On Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015 19:33 Γράφτηκε από τον

Υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες μια τέτοια είδηση μόνο ως πρωταπριλιάτικο αστείο θα μπορούσε να θεωρηθεί.  Διαβάζοντας όμως πρόσφατα την εφημερίδα "Το Βήμα" (και συγκεκριμένα την στήλη "ΒΗΜΑτοδότης")  αρχίσαμε δειλά-δειλά να αναθεωρήσουμε αυτή την άποψη.

Και αυτό διότι, σύμφωνα με τον αρθρογράφο της στήλης,  η νέα κυβέρνηση προσανατολίζεται στην διάσπαση των εκλογικών περιφερειών έτσι ώστε να μην υπάρχει καμία περιφέρεια που να  εκλέγει περισσότερους από 3 βουλευτές!

Η επίμαχη παράγραφος ανέφερε τα εξής:

Αν νομίζετε ότι οι ειδήσεις βγαίνουν στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου, κάνετε λάθος. Οι ειδήσεις βγαίνουν στα «πηγαδάκια» του Υπουργικού. Θέλετε ένα παράδειγμα; Με καμάρι εξήγγειλε σε συναδέλφους του ο υπουργός Εσωτερικών Π. Κουρουμπλής την αλλαγή του εκλογικού νόμου που οσονούπω ετοιμάζει:

«Θα κάνω κατάτμηση όλων των περιφερειών. Θα τις σπάσω. Δεν θα υπάρχει εκλογική περιφέρεια με περισσότερους από τρεις βουλευτές. Αυτές τις εντολές έχω...»

έλεγε σε συναδέλφους του, μάλλον για να τους προειδοποιήσει τι τους περιμένει. Είπε μάλιστα ότι στις προθέσεις του είναι να μειώσει το πλαφόν του 3% εισαγωγής ενός κόμματος στη Βουλή και θα το κάνει 2%-2,5%. Δεν τον άκουσα βέβαια να δεσμεύεται για την καθιέρωση της απλής αναλογικής, αλλά μάλλον είναι και αυτό στις προθέσεις του. Αφού, όπως έλεγε, «πήρα εντολή».

Με άλλα λόγια, αν τυχόν ισχύει το δημοσίευμα αυτό -γιατί πάντοτε, μετά την ανάληψη των καθηκόντων από κάποιον νέο υπουργό, ακούμε αρκετές βαρύγδουπες "αποκαλύψεις"- θα πρέπει η εκλογική περιφέρεια Καβάλας (η οποία αντιπροσωπεύεται από τέσσερις βουλευτές)  να χωριστεί στα δύο! Και αν λάβουμε υπόψη την γεωγραφία του νομού δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε κάποιο άλλο σενάριο από αυτό της... ανεξαρτητοποίησης της Θάσου (με σκοπό να γίνει μονοεδρική περιφέρεια), με την εκλογική περιφέρεια Καβάλας να αρκείται στο χερσαίο τμήμα του νομού.

Και αν όλα αυτά σας φαίνονται σενάρια επιστημονικής φαντασίας (δεν σας αδικούμε) σκεφτείτε μονάχα αυτό: ότι από τις περιφερειακές εκλογές προκύπτουν οι σύμβουλοι που εκπροσωπούν την Καβάλα, αλλά προκύπτει και σύμβουλος που εκπροσωπεί την περιφερειακή ενότητα Θάσου! Με άλλα λόγια...έτοιμη η υποδομή!

Πέρα από την πλάκα, αυτή την στιγμή υπάρχουν 30 εκλογικές περιφέρειες σε ολόκληρη την Ελλάδα οι οποίες εκλέγουν περισσότερους από 3 βουλευτές και οι οποίες -αν ισχύσει το δημοσίευμα- οδεύουν προς...διάσπαση. Και αν για τις περιφέρειες με 4 (όπως η Καβάλα και ο Έβρος), 5 ή 6 βουλευτές (όπως οι Σέρρες) μια διάσπαση είναι σχετικά απλή διαδικασία -από καθαρά αριθμητικής άποψης- το πράγμα αρχίζει και "χοντραίνει" αν σκεφτούμε περιφέρειες με 7 βουλευτές (Αιτωλοακαρνανία) ή 8 (Λάρισα, Αχαΐα, Ηράκλειο).

Δεν συζητάμε για περιφέρειες όπως η Α' και η Β' Θεσσαλονίκης, η Α' και η Β' Πειραιώς ή -ακόμα χειρότερα- η Β' Αθηνών (με 44 βουλευτές - αυτή θα πρέπει να διασπαστεί σε...15 περιφέρειες!!! Δηλαδή θα βγαίνουν π.χ. βουλευτές Κολωνακίου, βουλευτές Εκάλης, βουλευτές Γλυφάδας και βουλευτές Περιστερίου;).

Εκτός και αν αποφασίσουν οι κυβερνώντες να θυμηθούν ότι, βάση Συντάγματος, ο αριθμός των βουλευτών θα πρέπει να κυμαίνεται μεταξύ 200 και 300. Αν πουν ότι θα μειώσουν τον αριθμό των βουλευτών κάτι γίνεται. Αλλά όπως ξέρουμε όλοι μας, κάτι τέτοιο πολύ απλά δεν πρόκειται να γίνει...

Πέρα λοιπόν από την όλη πλάκα -μιας και μόνο ως πλάκα μπορούμε να πάρουμε κάτι τέτοιες φήμες-, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι μια τέτοια πρόταση αντιμετωπίζει αντικειμενικά πάρα πολύ μεγάλες δυσκολίες στην υλοποίησή της -για να μην πούμε ότι είναι πρακτικά ανεφάρμοστη-, ενώ δεν έχουμε καταλάβει και το νόημά της (το επίσημο νόημα, γιατί τα "ανεπίσημα" νοήματα είμαστε βέβαιοι πως θα τα βγάλετε άμεσα...) και το κατά πόσο μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των πολιτών μια τέτοια κίνηση. Συνεπώς καλύτερα ο κ. Κουρουμπλής να στραφεί προς άλλες κατευθύνσεις για το Υπουργείο Εσωτερικών (όπως π.χ. την σταδιακή υιοθέτηση ενός αξιόπιστου συστήματος για την διεξαγωγή εκλογών με ηλεκτρονικό τρόπο) και να αφήσει και αυτός και οι εντολοδόχοι του ανάλογα υπερφίαλα σενάρια...

Posted On Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015 22:47 Γράφτηκε από τον

Στο 1ο μέρος της ανασκόπησης του εκλογικού αποτελέσματος ασχοληθήκαμε αποκλειστικά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο η παράταξη του Αλέξη Τσίπρα δεν κατέβηκε μόνη της στις εκλογές. Ας δούμε λοιπόν συνοπτικά τι έκαναν τα άλλα κόμματα…

Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης ξεκίνησε μεν ως μεταβατικός πρόεδρος της ΝΔ ωστόσο οι περιστάσεις τον έφεραν να διεκδικεί την πρωτιά στις εκλογές. Αν σκεφτεί κανείς ότι την περίοδο του δημοψηφίσματος η δημοτικότητα του κόμματος παρά λίγο να φτάσει σε μονοψήφιο αριθμό, το ότι κατάφερε να διατηρήσει τα ίδια ποσοστά με αυτά του περασμένου Ιανουαρίου για πολλούς θεωρείται επιτυχία. Ωστόσο η ΝΔ έκανε ακριβώς το ίδιο λάθος που έκανε και τον Ιανουάριο: αντί να αναδείξει τα όποια θετικά σημεία έχει το πρόγραμμά της και να αποδείξει στους ψηφοφόρους ότι έκανε την αυτοκριτική της για τα λάθη τους παρελθόντος, προτίμησε να «παρομοιάσει» τον ΣΥΡΙΖΑ με τον…κακό μπαμπούλα που στέλνει την χώρα κατευθείαν στον γκρεμό.

Κι όχι μόνο αυτό αλλά δεν επιχείρησε έστω και μια στοιχειώδη ανανέωση των ψηφοδελτίων της με νεαρά και άφθαρτα ακόμη στελέχη. Θα μου πει κάποιος: «Αν τα νεαρά στελέχη είναι σαν τον Ανδρέα Παπαμιμίκο, καλύτερα τα παλιά». Εντάξει, δεν θα έχει άδικο, αλλά μια προσπάθεια έπρεπε να την κάνει η ΝΔ- έστω για τα μάτια του κόσμου.

Συνοψίζοντας, το ότι συσπείρωσε τους ψηφοφόρους της και ότι ο κύριος Μεϊμαράκης έκανε όλους τους δελφίνους να αφήσουν στην άκρη τα όποια σχέδια διαδοχής του και να ταχθούν στο πλευρό του, δεν ήταν αρκετά για να δώσουν την πρωτιά στο κόμμα. Και είναι βέβαιο ότι οι επόμενοι μήνες θα σηματοδοτήσουν εξελίξεις για την παράταξη. Πάντως, αν δεν γίνει κάποια ριζική ανασυγκρότηση, δεν βλέπουμε σύντομα να αλλάζει κάτι.

Όσον αφορά δε τα άλλα κόμματα

  • Το ΚΚΕ παρέμεινε σταθερό και στις πεποιθήσεις αλλά και στα ποσοστά του, αποδεικνύοντας δυστυχώς για μια ακόμη φορά ότι αδυνατεί ουσιαστικά να πιάσει τον σφυγμό της κοινωνίας και να της δώσει μια ρεαλιστική λύση για την έξοδο από την κρίση (ακόμη κι αν αυτή συνεπάγεται έξοδο από το ευρώ)
  • Οι ΑΝ.ΕΛ. αποδείχτηκαν εφτάψυχοι, καθώς, παρά τις όποιες ‘κωλοτούμπες’ έκαναν ίσως στο παρελθόν και παρά το ότι για μια ακόμη φορά οι δημοσκοπήσεις τους έδειχναν να καταποντίζονται εκλογικά, εκείνοι όχι μόνο μπήκαν στη Βουλή αλλά και ετοιμάζονται να συγκυβερνήσουν. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον η στάση που θα κρατήσει η παράταξη του Πάνου Καμμένου τους επόμενους μήνες, ενώ ειδικά εμείς οι Καβαλιώτες δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο πρόεδρος των ΑΝ.ΕΛ. διαφωνεί κάθετα με την παραχώρηση παλιών στρατοπέδων στους Δήμους- κάτι που σίγουρα θα βρούμε μπροστά μας στο επόμενο διάστημα.
  • Ακόμα και τα ίδια τα στελέχη του Ποταμιού δεν έχουν καταφέρει να εξηγήσουν την απότομη πτώση των ποσοστών τους, παρά το γεγονός ότι, ειδικά στην επαρχία, ήταν τα πλέον δραστήρια στο θέμα της επικοινωνίας με τους ψηφοφόρους και της προβολής των θέσεών τους. Μπορεί το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη να είχε θέσει σαν στόχο ακόμα και το 10%, το Ποτάμι όμως πλήρωσε- κατά την ταπεινή μας άποψη- την πόλωση που καλλιέργησαν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ αλλά και το ότι ο κύριος Θεοδωράκης έδειχνε διατεθειμένος απλά και μόνο να μπει στην κυβέρνηση, ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός. Ουδείς μπορεί να προδικάσει το αν θα συνεχίσει το Ποτάμι την αυτόνομη κάθοδό του στις εκλογές ή αν θα προτιμήσει τη συμμαχία με άλλες παρατάξεις ενώ ακόμα κι ο κύριος Θεοδωράκης έχει αρχίσει να αμφισβητείται. Το συνέδριο του ερχόμενου Δεκεμβρίου αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον.
  • Το ΠΑΣΟΚ ήταν ανέκαθεν κόμμα προσωποπαγές. Έτσι και τώρα τα πάντα κινήθηκαν γύρω από τη Φώφη Γεννηματά. Λόγω των συνθηκών όμως η κίνηση αυτές απέδωσε καρπούς, καθώς η υιοθέτηση μιας διαφορετικής πολιτικής γραμμής και η μη συμμετοχή στις εκλογές του Γιώργου Παπανδρέου είχαν ως αποτέλεσμα αρκετά παλιά στελέχη του κινήματος να εμπιστευτούν την κυρία Γεννηματά. Από πολλούς θεωρείται- μαζί με την Ένωση Κεντρώων- ως η ευχάριστη έκπληξη των εκλογών.
  • Σε αντίθεση με πολλούς άλλους συναδέλφους, δεν θα μιλήσουμε για δικαίωση των  πολυετών προσπαθειών του Βασίλη Λεβέντη για είσοδο στη Βουλή (και άλλοι πολιτικοί προσπαθούν να μπουν στη Βουλή εδώ και χρόνια και δεν το έχουν καταφέρει). Ούτε θα μιλήσουμε για δικαίωση των θέσεών του, μιας και ανάλογες απόψεις έχουν κατατεθεί στο παρελθόν κι από άλλους πολιτικούς. Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι ακόμα και τώρα δεν ήταν λίγοι αυτοί (κυρίως νεαροί) που τόνιζαν ότι θα ψηφίσουν την Ένωση Κεντρώων και το θεωρούσαν το ανέκδοτο της ημέρας. Στο χέρι του κυρίου Λεβέντη είναι να αποδείξει ότι δεν είναι η γραφική καρικατούρα που πολλοί έχουν χλευάσει στο παρελθόν αλλά ένας σοβαρός πολιτικός, με ήθος και αρχές.
  • Τέλος η Λαϊκή Ενότητα ξεκίνησε με πολλές προσδοκίες για να εκπροσωπήσει τους απογοητευμένους του δημοψηφίσματος αλλά στην πορεία…έχασε τον προσανατολισμό της και μοιραία βρέθηκε εκτός Βουλής. Τα αίτια της αποτυχίας αυτής δεν έχουν να κάνουν τόσο με την επικοινωνιακή τακτική στελεχών της παράταξης, όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου, όσο κυρίως με το ότι τα στελέχη της δεν κατάφεραν να αποδείξουν ότι υπήρχε εναλλακτικό σχέδιο για την επιστροφή στη δραχμή, κάτι που φάνηκε κι από το ότι πολλοί από αυτούς έβγαιναν και έλεγαν απλά και μόνο ότι το ευρώ φέρνει τα μνημόνια (αγνοώντας ότι το πρόβλημα δεν είναι το ευρώ αλλά η διαχείρισή του).

Ξεχωριστή αναφορά θα κάνουμε στην Χρυσή Αυγή. Μάλλιασε η γλώσσα μας να λέμε ότι ο τρόπος αντιμετώπισης αυτού του κόμματος (με τον αποκλεισμό του από κάθε διάλογο και κάθε διαδικασία προβολής των όποιων θέσεών του) αντί το σβήσει από τον πολιτικό χάρτη το παγίωσε στην 3η θέση. Και όλα αυτά λίγες μόνο ημέρες μετά την κυνική ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Η 3η θέση της Χρυσής Αυγής δεν τιμάει την δημοκρατία μας και αποδεικνύει με τον πλέον σκληρό τρόπο ότι οι ψηφοφόροι στερούνται ουσιαστικής εκλογικής συνείδησης. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι η συντριπτική πλειονότητα των περίπου 400.000 ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής δεν είναι φασίστες και νοσταλγοί του Χίτλερ αλλά απλά νομίζουν ότι με αυτόν τον τρόπο τιμωρούν το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Κάποια στιγμή όμως αυτό το ‘ανέκδοτο’ πρέπει να τελειώσει, διότι οι συνέπειες θα είναι ολέθριες για τη δημοκρατία μας. Και για να γίνει αυτό πρέπει άπαντες να αλλάξουν νοοτροπία. Αλλιώς….

 

Posted On Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015 23:28 Γράφτηκε από τον

Η 20η Σεπτεμβρίου ανήκει πια στο παρελθόν. Για τρίτη φορά μέσα σε λιγότερο από  εννιά μήνες οι πολίτες κλήθηκαν στις κάλπες, ίσως στις πιο ανούσιες και προβλέψιμες βουλευτικές εκλογές της μεταπολεμικής ιστορίας της χώρας.

Προβλέψιμες διότι, παρά τα όσα έδειχναν οι δημοσκοπήσεις (και τα οποία προκάλεσαν, όπως ήταν φυσικό, την έντονη αγανάκτηση όχι μόνο πολιτικών αλλά και των ίδιων των δημοσιογράφων), ήταν φανερό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έβγαινε πρώτο κόμμα, εύκολα ή δύσκολα.

Ανούσιες διότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια τα δύο φαβορί (ΣΥΡΙΖΑ – Ν.Δ.) αλλά και πολλά από τα κόμματα που διεκδικούσαν την είσοδό τους στη Βουλή υποστήριζαν ακριβώς το ίδιο πράγμα: ότι το 3ο μνημόνιο πρέπει να εφαρμοστεί κατά γράμμα.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας είναι αναμφίβολα ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού, καθώς κυριολεκτικά παίζει χωρίς αντίπαλο. Δεν είναι λίγοι αυτοί που τον θεωρούν λαοπλάνο και τον ταυτίζουν με τον Ανδρέα Παπανδρέου, τονίζοντας με έμφαση ότι πάτησε στην ελπίδα του λαού για ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών, απέτυχε παταγωδώς στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, έσυρε την χώρα σε ένα δημοψήφισμα με  ένα ερώτημα που επιδεχόταν πολλαπλών ερμηνειών, μετέτρεψε το ΟΧΙ του ελληνικού λαού σε ΝΑΙ μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα και υπέγραψε μια νέα μνημονιακή συμφωνία- παρά τις παλιές του δεσμεύσεις ότι θα έσκιζε τα μνημόνια.

Είχαμε πει και στο παρελθόν ότι η κατάργηση των μνημονίων ήταν μια διαδικασία που θα έπαιρνε πάρα πολύ καιρό για να πραγματοποιηθεί- ίσως και χρόνια- και ότι ο Αλέξης Τσίπρας έπρεπε να λειτουργήσει με υπομονή και οργανωμένο σχέδιο. Ήδη μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, κάποια πιο μετριοπαθή στελέχη, όπως ο βουλευτής Καβάλας Δημήτρης Εμμανουηλίδης, είχαν αρχίσει να ψελλίζουν την ανάγκη για υιοθέτηση μιας πιο ρεαλιστικής πολιτικής, με ταυτόχρονο σεβασμό στις βασικές αρχές του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο το «κακό» είχε γίνει προεκλογικά, μια που η σπουδή για άνοδο στην εξουσία έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι οι εξαγγελίες Τσίπρα για κατάργηση των μνημονίων και για μια Ευρώπη που θα χόρευε στη ρυθμό της Ελλάδας θα γίνονταν πράξη την επόμενη ημέρα.

Κάτι τέτοιο φυσικά δεν έγινε- καλώς ή κακώς θα το κρίνει η Ιστορία-, με συνέπεια πολύ νωρίς να δημιουργηθεί μια ισχυρή εσωκομματική αντιπολίτευση∙ αντί όμως να προσπαθήσει να την εξουδετερώσει μέσω των κομματικών του οργάνων, ο Αλέξης Τσίπρας προτίμησε να μεταθέσει το βάρος αυτό στους ψηφοφόρους. Πρώτα με το δημοψήφισμα και την υπογραφή των μνημονίων, κατόπιν με την προκήρυξη νέων εκλογών.

Με αυτό το τρικ κατάφερε όχι μόνο να ‘αναγκάσει’ τα κόμματα της αντιπολίτευσης να εγκρίνουν με βαριά καρδιά το 3ο μνημόνιο αλλά και να θέσει στο περιθώριο τους εκφραστές της επιστροφής στη δραχμή. Όλα αυτά, σε συνδυασμό και με την υιοθέτηση ενός νέου διλήμματος (αυτού μεταξύ του «παλιού και του νέου») είχαν σαν συνέπεια να παραμείνουν όλα τα υπόλοιπα κόμματα σε ρόλο κομπάρσου και ο ΣΥΡΙΖΑ να κόψει πρώτος το νήμα με μεγάλη διαφορά.

Το βασικότερο ερώτημα πλέον είναι ένα: μπορεί να αντέξει η νέα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ;

Αν η συγκυβέρνηση αρκεστεί στην πιστή τήρηση του 3ου μνημονίου, η απάντηση είναι σίγουρα «όχι». Και θα πρέπει να θεωρούμε βέβαιο ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα βιώσουμε και στο άμεσο μέλλον παρόμοιες συνθήκες αναταραχής και αστάθειας με αυτές που ζήσαμε τους προηγούμενους μήνες.

Αν όμως η συγκυβέρνηση προχωρήσει στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που έχει υποσχεθεί και καταπολεμήσει τη διαφθορά σε όλους τους τομείς, είναι βέβαιο πως έχει μια ελπίδα να αντέξει. Τα πρώτα δείγματα είναι γενικά ενθαρρυντικά (όπως π.χ. στο ζήτημα των τηλεοπτικών σταθμών) όμως υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος. Και άπαντες θα πρέπει να εξοπλιστούν με γερό στομάχι διότι το «σύστημα» δεν πρόκειται να μείνει με σταυρωμένα χέρια.

Ίδωμεν….

 

Posted On Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015 21:54 Γράφτηκε από τον

Εδώ και αρκετές εβδομάδες έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τα πλοία της γραμμής να μεταφέρουν ολοένα και περισσότερους πρόσφυγες από τα νησιά του ΒΑ Αιγαίου με προορισμό τα σύνορα της Ελλάδας με τα Σκόπια. Το βράδυ της Τετάρτης όμως γίναμε μάρτυρες ενός σκηνικού το οποίο ερμηνεύτηκε ποικιλοτρόπως και προκάλεσε πολλές αντιδράσεις.

Πιο συγκεκριμένα, ενώ τα λεωφορεία του αστικού ΚΤΕΛ Καβάλας περίμεναν την επιβίβαση των προσφύγων με προορισμό τον σταθμό του υπεραστικού ΚΤΕΛ, μια ομάδα οδηγών ταξί «προσφέρθηκε» να παραλάβει ορισμένους από τους 1500 πρόσφυγες που μετέφερε το πλοίο για να τους οδηγήσει (φυσικά με το αζημίωτο) ως την Ειδομένη Κιλκίς. Το αποτέλεσμα αυτής της πρωτοβουλίας ήταν να υπάρξει ένταση μεταξύ των οδηγών ταξί και των Λιμενοφυλάκων, λόγω τόσο της επιμονής των  πρώτων να εντοπίσουν υποψήφιους πελάτες όσο και της προσπάθειας τους να εμποδίσουν την επιβίβαση προσφύγων στα λεωφορεία του αστικού ΚΤΕΛ.

Όπως αναφέραμε και προηγουμένως, η εικόνα αυτή προκάλεσε ποικίλα σχόλια. Αρκετοί μίλησαν για την ανάγκη εξεύρεσης μιας χρυσής τομής ανάμεσα στους οδηγούς των  ταξί και των λεωφορείων και άλλοι σχολίασαν με ειρωνικό τρόπο την «προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας» με το αζημίωτο από πλευράς των οδηγών ταξί.

Ίσως ο τρόπος με τον οποίο οι οδηγοί ταξί προσπάθησαν να προσελκύσουν πρόσφυγες στα οχήματά τους να ήταν κάπως υπερβολικός. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και αυτοί είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, άνθρωποι του μεροκάματου- το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει συρρικνωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό λόγω της οικονομικής κρίσης.

Από τη στιγμή λοιπόν που για να πάρουν μια κούρσα φτάνουν πολλές φορές να…κυνηγούν τους πελάτες «με το τουφέκι», η ευκαιρία να μεταφέρουν κάποιους πρόσφυγες μέχρι τα σύνορα, με ένα κέρδος που αγγίζει τα 200 ευρώ (αντί για 300 που θα έπαιρναν για οποιονδήποτε άλλον πολίτη), απλά δεν πρέπει να χαθεί. Συνεπώς αρκετοί από εμάς μπορούμε να καταλάβουμε, ως ένα βαθμό, την αντίδραση των οδηγών αυτών, όταν βλέπουν τους πρόσφυγες να τους προσπερνούν και να κατευθύνονται προς τα λεωφορεία.

Στο κάτω κάτω, και  οι οδηγοί ταξί αλλά και όλοι μας ξέρουμε ότι μεταξύ των προσφύγων υπάρχουν πολλοί οικονομικά ευκατάστατοι- κάτι που παραδέχονται και οι ίδιοι και άλλωστε φαίνεται από τα χαρτονομίσματα με τα οποία κάνουν τις συναλλαγές τους, τα ακριβά τους κινητά τηλέφωνα κα. Οι οδηγοί ταξί, λοιπόν, θέλουμε να πιστεύουμε ότι προς αυτούς τους πρόσφυγες στόχευαν και δεν είχαν βέβαια σκοπό να εκμεταλλευτούν τους άλλους, εκείνους που πραγματικά βιώνουν την φτώχια και την ανέχεια.

Οι καβγάδες, οι φασαρίες και οι συμπλοκές, βέβαια, μας κάνουν να χάνουμε το δίκιο μας- κι αυτό ήταν το μεμπτό στην όλη συμπεριφορά των οδηγών. Από κει και πέρα, απλά οι άνθρωποι ήθελαν να κάνουν τη δουλειά τους. Ας μην τους κατηγορούμε γι’αυτό.

Η λύση θα δοθεί μέσα από την πολιτισμένη συνεννόηση του υπεραστικού ΚΤΕΛ και των οδηγών ταξί, ώστε όλοι να είναι ικανοποιημένοι αλλά και οι πρόσφυγες να εξυπηρετηθούν αποτελεσματικά και ανάλογα με το βαλάντιό τους.

Posted On Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015 21:47 Γράφτηκε από τον

Πέρασαν ήδη 4 χρόνια από την ημέρα που κάναμε τα πρώτα μας βήματα στον χώρο της δημοσιογραφίας. Μέσα στα 4 αυτά χρόνια δεν μπορούμε να θυμηθούμε έστω και μία μέρα που να ακούσαμε ή να μάθαμε κάποια θετική είδηση για το Ίδρυμα για το Παιδί και την Οικογένεια «Αγία Μαρίνα». Μα ούτε μία!

Τί να πρωτοθυμηθούμε; Τις καταγγελίες για διασπάθιση πόρων επί των ημερών διοίκησης της Λίτσας Γιαννίση; Τους απλήρωτους για σχεδόν έναν χρόνο εργαζόμενους; Την έφοδο του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, η οποία αποκάλυψε πολλούς ανασφάλιστους εργαζόμενους και επέβαλλε πρόστιμο 30.000 ευρώ; Τις αγωνιώδεις προσπάθειες τόσο της κυρίας Γιαννίση όσο και του Σταύρου Πεταλωτή για την εξεύρεση πόρων, προσπάθειες στις οποίες βοήθησαν και οι βουλευτές του νομού μας; Τα δεκάδες κυτία που έχουν διασκορπιστεί σε κάθε γωνιά της πόλης και με τα οποία τα μέλη του ιδρύματος καλούν τους συμπολίτες μας να συνδράμουν με το υστέρημά τους στη λειτουργία του;

Φαντάζομαι ότι το νόημα το έχετε πιάσει…

Το τελευταίο πρόβλημα που προέκυψε για το πολύπαθο αυτό ίδρυμα ήταν η αναζήτηση 12.000 ευρώ, τα οποία χρειάζονται για να γίνουν ορισμένες εργασίες στο ισόγειο του κτηρίου και να λάβει έτσι πιστοποίηση. Για άλλη μια φορά το θέμα απασχόλησε τα τοπικά ΜΜΕ, για άλλη μια φορά έγιναν συσκέψεις με στόχο να βρεθούν χρήματα. Ακόμα ηχούν στα αυτιά μας οι εξαγγελίες του Σταύρου Πεταλωτή ότι θα βάλει από την τσέπη του αυτά τα 12.000 ευρώ, εξαγγελίες που μέχρι τώρα έχουν μείνει στο επίπεδο των δηλώσεων. Το αποτέλεσμα; Για μια ακόμη χρονιά ο κίνδυνος να μην ανοίξει το ίδρυμα είναι ορατός.

Και αναρωτιέμαι: μήπως τελικά όντως δεν πρέπει να ανοίξει το ίδρυμα;

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, η άποψή μας αυτή- η οποία έχει μεν κατατεθεί κι από άλλα ΜΜΕ, ωστόσο λίγα- δεν σχετίζεται με το ότι στο ίδρυμα αυτό φιλοξενούνται άτομα με αναπηρίες. Η άποψή μας αυτή σχετίζεται με την προσφορά του ιδρύματος στα φιλοξενούμενα ΑΜΕΑ αλλά και με την εικόνα που έχει δώσει τα τελευταία χρόνια το ίδρυμα σε αρκετούς συμπολίτες μας.

Δείτε λίγο το παράδειγμα της Παιδόπολης και του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας ΑΜΘ. Παρά το γεγονός ότι είναι πολλά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το κέντρο αυτό και ο καινούριος πρόεδρός του Σωτήρης Σωτηριάδης, οι πολίτες της Καβάλας αλλά και της ευρύτερης περιφέρειας το αντιμετωπίζουν με περισσότερη εκτίμηση και σεβασμό (με εξαίρεση ίσως τους Δραμινούς, λόγω και της γνωστής ιστορίας με τη υπεξαίρεση των 170.000 ευρώ από το Παράρτημα Χρονίων Παθήσεων Δράμας, υπόθεσης που αποκάλυψε η πρώην πρόεδρος του κέντρου Μαρίνα Φιλιππίδου, και η οποία προκάλεσε την μήνι των βουλευτών του γειτονικού νομού).

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και την «Αγία Μαρίνα».

Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το ότι το ίδρυμα θυμίζει λιγάκι τον πίθο των Δαναΐδων αλλά και με το ότι ελάχιστη ουσιαστική προσπάθεια γίνεται για την ενσωμάτωση των τροφίμων του στην κοινωνία. Και λέμε «ελάχιστη» διότι δυστυχώς τα παραδείγματα ατόμων που φιλοξενούνται εκεί πάνω από 10 ή 20 χρόνια είναι πολλά.

Σαφώς αυτά το άτομα αντιμετωπίζουν συχνά ανίατες ασθένειες και η παρακολούθησή τους από τα συγγενικά τους πρόσωπα είναι πολύ δύσκολη. Και είναι επιτακτική η ανάγκη να βρίσκονται, έστω και για κάποιες ώρες την ημέρα, σε χώρους όπου μπορούν να κοινωνικοποιηθούν, να λάβουν εξειδικευμένη φροντίδα, να καλλιεργήσουν τις όποιες δεξιότητές τους. Αυτά ακριβώς πρέπει να τους προσφέρει το οποιοδήποτε αρμόδιο ίδρυμα. Τα τελευταία χρόνια όμως διαπιστώνουμε με θλίψη, σε αντίθεση με την Παιδόπολη και το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο και Ειδικό Γυμνάσιο, ότι η «Αγία Μαρίνα» αδυνατεί να προσφέρει αυτά που αναφέραμε παραπάνω. Και πώς άλλωστε να τα προσφέρει όταν το προσωπικό είναι και ελάχιστο και μη εξειδικευμένο και απλήρωτο; Πώς άλλωστε να τα προσφέρει όταν ο μόνος ουσιαστικός τρόπος για την χρηματοδότησή του είναι οι δωρεές των απλών Καβαλιωτών;

Για όλους τους παραπάνω λόγους εκτιμούμε ότι, αν δεν αλλάξει ριζικά η δομή της λειτουργίας του ιδρύματος, είναι καλύτερα να ανασταλεί η λειτουργία του. Σίγουρα μια τέτοια εξέλιξη δε θα είναι καθόλου ευχάριστη αλλά φοβόμαστε ότι αργά ή γρήγορα το λουκέτο θα είναι αναπόφευκτο.  

 

Posted On Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015 23:30 Γράφτηκε από τον

Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου αποτελεί, πλέον, παρελθόν και το 61,31% που έλαβε το ΟΧΙ δεν επιδέχεται σχεδόν καμίας μα καμίας αμφιβολίας. Σε μια από τις πλέον δύσκολες στιγμές της ελληνικής ιστορίας, και με τους κατοίκους αυτού του "μικρού την έκτασιν αλλά μέγιστου τούτου τόπου" (όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο ιδρυτής της εφημερίδας "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" Γεώργιος Α. Βλάχος στην ιστορικής σημασίας "Ανοιχτή επιστολή" προς τον Αδόλφο Χίτλερ τον Μάρτιο του 1941) να έχουν υποστεί τα τελευταία χρόνια τα πάνδεινα, κληθήκαμε χτες να επιλέξουμε...

Αλήθεια τι κληθήκαμε να επιλέξουμε;

Το ρωτάμε αυτό διότι το ερώτημα που τέθηκε στο δημοψήφισμα ήταν τόσο ασαφές (είχε και εκείνους τους αγγλικούς όρους περί Sustainability κλπ κλπ που ανάθεμα και αν κατάλαβαν οι άνω των 65-70 ετών που πήγαν να ψηφίσουν) που επέτρεψε σε πολλούς να κάνουν τις δικές τους ερμηνείες -και φυσικά στα κάθε λογής "διαπλεκόμενα ΜΜΕ" να υφάνουν τον δικό τους προπαγανδιστικό ιστό. Έναν ιστό γεμάτο με διάφορες σοφιστείες παντός καιρού, και φυσικά με κύριο γνώμωνα την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη -έναν γνώμωνα ο οποίος δεν προβλέπεται από καμία νομική οπτική γωνία και που απλά χρησιμοποιήθηκε από τα "διαπλεκόμενα ΜΜΕ" για να εκφοβίσει τους απλούς πολίτες -σε συνδυασμό και με την διακοπή της έκτακτης χρηματοδότησης προς την Ελλάδα από την ΕΚΤ.

Τις τελευταίες ημέρες έχουν ακουστεί και ειπωθεί τόσα πολλά σενάρια, έχουν κατατεθεί αναρίθμητες αναλύσεις για το ποιο είναι το πραγματικό ερώτημα του δημοψηφίσματος...Σε βαθμό, μάλιστα, που πολλοί συμπολίτες αρνούνται πλέον να παρακολουθήσουν τα ΜΜΕ (είτε πανελλαδικής εμβέλειας είτε ακόμα και τα τοπικά), διότι πολύ απλά έχουν βαρεθεί να ακούνε τα ίδια και τα ίδια, έχουν βαρεθεί να ακούνε και να διαβάζουν συνεχώς εικασίες και σενάρια τα οποία ούτε ο Άλφρεντ Χίτσκοκ δεν θα μπορούσε να φανταστεί στα πιο τρελά του όνειρα...

Ακούσαμε και διαβάσαμε για τις ευθύνες της κυβέρνησης Τσίπρα, για τα δεινά που επέφεραν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, για την "κακιά" Ευρωπαϊκή Ένωση και την τρομοκρατία που ασκεί σε όσους θέλουν να εκφραστούν ελεύθερα...Ειδικά για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το τι διαβάσαμε τις τελευταίες ημέρες δεν περιγράφεται -όχι ότι ήταν λάθος τα όσα διαβάσαμε, τουναντίον.

Ωστόσο διαπιστώνουμε ότι και πάλι δεν έγινε καμία μα καμία αναφορά στις δικές μας ευθύνες, τις ευθύνες που είχαμε όλοι εμείς ξεχωριστά ως πολίτες που ζουν και δραστηριοποιούνται σε αυτήν την χώρα εδώ και 20, 30, 40 χρόνια...Ω ναι, πρωτοτυπούμε και μιλάμε για το τι γινόταν επί 20, 30, 40 χρόνια (βλέπετε, άπαντες έχουν μείνει στα όσα έγιναν μονάχα τα τελευταία 5 χρόνια...)

Τώρα θα μας πείτε: "Μα γιατί τα λέμε όλα αυτά; Είναι ώρα να τα πούμε όλα αυτά, ενώ ακόμα προσπαθούμε να τα βρούμε με τους θεσμούς;"

Να εξηγηθούμε:

Διαβάσαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αρκετούς χαρακτηρισμούς για την Ευρωπαϊκή Ένωση (και όλους τους άλλους εταίρους) παρόμοιους με τον παρακάτω (ο οποίος προέρχεται από συνάδελφο τοπικού τηλεοπτικού σταθμού):

Αυτό το τέρας που πήραμε στην αυλή μας, για να μας φυλάει, ζητά όλο και περισσότερο, πεινάει, διψάει όλο και περισσότερο και τρέφεται με ανθρώπινο αίμα, ατέλειωτη κοπιαστική εργασία, όλο και περισσότερη, τρέφεται με όνειρα, φιλοδοξίες, ελπιδες, αγωνιες, που είχες ή έκανες.
Και έχει ένα και μόνο σκοπό. Να σ'αφήσει μόνο, εμπρός στο αδιέξοδο. [...]
Αυτό το τέρας τρέφεται με νιάτα, ενέργεια, δύναμη, όργανα ζωτικά, πνευμόνια, συκώτια, νεφρά και τα θέλει όλα μέχρι να μείνεις άδειο, άβουλο, κουφάρι.  Έτοιμο ανα πάσα στιγμή να προσφέρεις τα πάντα. Και να μην λάβεις τίποτα.

Αυτό το "τέρας", όμως, βρίσκεται στην ζωή μας εδώ και πάνω από 30-35 χρόνια. Στο μεσοδιάστημα αυτή η χώρα μας επωφελήθηκε πολλάκις από διάφορα μεγαλεπήβολα χρηματοδοτικά προγράμματα (ποιος μπορεί να ξεχάσει τα πακέτα Ντελόρ, τα ΜΟΠ -Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα-, τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης και άλλα πολλά προγράμματα;). Όλα αυτά τα προγράμματα υποτίθεται ότι είχαν σαν σκοπό να γίνουν επενδύσεις και μεταρρυθμίσεις σε θέματα όπως η αγροτική πολιτική, η επιστήμη, η τεχνολογία και οι μεταφορές, καθώς και να διευκολύνουν την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας.

Αντ'αυτού, και με την αγαστή "συνεργασία" του κράτους με τους ανύπαρκτους ελεγκτικούς μηχανισμούς, όλα αυτά τα χρήματα που έπεσαν στην ελληνική οικονομία πήγαν...όπου αλλού μπορείτε να φανταστείτε! Αγροτικές επιδοτήσεις που παίχτηκαν στα καζίνο και "επενδύθηκαν" σε...πολυτελή αυτοκίνητα, επιδοτήσεις για βιομηχανίες -ιδίως στην Θράκη- οι οποίες μετέπειτα μεταφέρθηκαν άρον άρον στην Βουλγαρία λόγω μηδαμινού εργατικού κόστους, Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ξεκαθαρίζουμε ότι είμαστε υπέρ τους αλλά όχι όπως εφαρμόστηκαν στην χώρα μας) εορτοδάνεια, χρηματιστήρια κλπ κλπ.

Όλα αυτά συνέθεσαν ένα πλέγμα ψεύτικης ευμάρειας και ελάχιστης -για να μην πούμε μηδενικής και μας χαρακτηρίσετε υπερβολικούς- παραγωγικότητας, ένα πλέγμα το οποίο έθρεψε χιλιάδες συμπολίτες οι οποίοι ζούσαν με το όνειρο της βόλεψης στο δημόσιο (αγνοώντας, όμως, ότι από το 1989 αναγκαζόμασταν να δανειζόμαστε ως κράτος για να τους πληρώνουμε) και του ρουσφετιού προς κάθε λογής βουλευτή ή άλλο πολιτικό (δήμαρχο, νομάρχη, όπως θέλετε πείτε το) -και το οποίο συνδυάστηκε, μάλιστα, και με την παγίωση της ατιμωρησίας, με συνέπεια ακόμα και φαινόμενα όπως η απόκρυψη φορολογικών στοιχείων, η μη έκδοση αποδείξεων ή η εύρεση κάθε λογής τεχνάσματος για την παραβίαση εργασιακών δικαιωμάτων (μισθοδοσία, ασφαλιστικές εισφορές κλπ) να θεωρούνται ως ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Ένα πλέγμα το οποίο κάποια στιγμή επρόκειτο να καταρρεύσει με εκκωφαντικό τρόπο, για να δείξει ότι "ο βασιλιάς ήταν γυμνός". Και αυτό ακριβώς έγινε στο τέλος της περασμένης δεκαετίας...

Το τι έγινε από εκείνη την χρονική στιγμή και μετά σε αυτή την μικρή γωνιά των Βαλκανίων συνοψίζεται σε 2 πράγματα:

α) στην συνέντευξη που έδωσε ο Ιταλός πρών πρωθυπουργός Μάσιμο Ντ'Αλέμα στο Rai News. Μια συνέντευξη στην οποία, μεταξύ άλλων, ο Ντ'Αλέμα ανέφερε τα εξής:

Από μια φτωχή χώρα σαν την Ελλάδα τεράστια ποσά μεταφέρονται προς μια πλούσια χώρα σαν τη Γερμανία, μέσω της διαφοράς των επιτοκίων. Η φτωχή χώρα γίνεται όλο και φτωχότερη, και η πλούσια πλουσιότερη.

Η φτωχή χώρα δεν ήταν πλέον σε θέση να πληρώσει τα χρέη και έφτασαν οι ευρωπαϊκές βοήθειες. Δώσαμε στην Ελλάδα 250 δισεκατομμύρια ευρώ. Αλλά όχι για τις συντάξεις και τους μισθούς των Ελλήνων, αλλά για να πληρώσουμε τους τόκους στις γαλλικές, γερμανικές και σε μικρό ποσοστό ιταλικές τράπεζες. Διακόσια είκοσι δισεκατομμύρια κατέληξαν απευθείας στις τράπεζες, στους δανειστές. Λένε ότι πληρώνουμε τις συντάξεις των Ελλήνων, αλλά δεν είναι έτσι. Η αλήθεια είναι ότι πληρώνουμε τις γερμανικές τράπεζες. Τα χρήματα αυτά κάνουν έναν κύκλο, αλλά οι Έλληνες ούτε που μπορούν να οσφρανθούν την μυρωδιά του

[Σε παρόμοιο μήκος κύματος κινήθηκε, χτες, ο Γάλλος οικονομολόγος Τομάς Πικετί, ο οποίος με δηλώσεις του ανέφερε πως "Όταν ακούω τους Γερμανούς να λένε πως διατηρούν ηθική στάση σε σχέση με το χρέος και πιστεύουν σθεναρά πως τα χρέη πρέπει να αποπληρώνονται, τότε σκέφτομαι: πόσο τεράστιο αστείο!!! Η Γερμανία Η χώρα που δεν αποπλήρωσε ποτέ τα χρέη της, δεν έχει κανένα έρεισμα διδακτικό άλλων εθνών."

β) στην συνέντευξη που έδωσε, επίσης χτες, ο πρόεδρος της "Ένωσης Κεντρώων" Βασίλης Λεβέντης στην ιστοσελίδα news247.gr. Μια συνέντευξη στην οποία ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

Ο λόγος που οι διαπραγματεύσεις έφτασαν σε αδιέξοδο και η οικονομία εξωθήθηκε στα άκρα είναι η παθογένεια του κράτους και η αδυναμία να προβούμε σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις που θα ενεργοποιήσουν την κάνουλα ρευστότητας. Η Ελλάδα πτώχευσε γιατί δεν έκανε μεταρρυθμίσεις. Ούτε τα επαγγέλματα άνοιξε, ούτε τους αργόσχολους από το δημόσιο έδιωξε, ούτε τους 1.500 συγγενείς των βουλευτών από τη βουλή απέλυσε, ούτε τους 12.000 αποσπασμένους επανέφερε στις θέσεις που οργανικά ανήκουν, ούτε τίποτα. Η Ελλάδα είναι ένα χάλι!

Με λίγα λόγια, ένας συνδυασμός των 2 προαναφερθέντων παραγόντων...

Για έναν περίεργο λόγο, όμως, μάς αρέσει να στεκόμαστε μονάχα στον πρώτο παράγοντα, αγνοώντας επιδεικτικά τις δικές μας προσωπικές ευθύνες. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνουμε αυτό, άλλωστε η αποφυγή της ανάληψης ευθυνών είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της ελληνικής φυλής...

Προς θεού, δεν εννοούμε ότι δεν ισχύουν τα όσα ανέφεραν οι κ. Ντ'Αλέμα και Πικετί. Το ακριβώς αντίθετο: φυσικά και ισχύουν, και με το παραπάνω. 

Και μάλιστα, αυτό ακριβώς αποδεικνύει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει χάσει και τον προορισμό της αλλά και τον προσανατολισμό της. Μια ένωση η οποία ιδρύθηκε με όραμα την συνεργασία μεταξύ των χωρών της Ευρώπης έχει, πλέον, μετατραπεί σε μια γερμανική ηγεμονία (ή "ευρωπαϊκή Γερμανία", όπως είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1992, όταν συζητείτο η κύρωση της συνθήκης του Μάαστριχτ), εκπληρώνοντας, ίσως, το παλαιό όραμα των Γερμανών για επιβολή σε ολόκληρη την Ευρώπη, ένα όραμα το οποίο -με την καθοδήγηση του Αδόλφου Χίτλερ- αιματοκύλισε ολόκληρη την Γηραιά Ήπειρο.

Τέλος πάντων, μετά από όλα αυτά τα θαυμαστά που συνέβησαν τα τελευταία 5 χρόνια -αυτοκτονίες, ανεργία, φτώχεια, μετανάστευση, άγρια φορολογία κλπ- έρχεται μια κυβέρνηση (για την ακρίβεια συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) η οποία υπόσχεται ότι θα "σκίσει τα μνημόνια" και ότι θα αναγκάσει τις αγορές "να χορεύουν όταν θα παίζουμε τον ζουρνά". Και ο λαός, από την στιγμή που -απολύτως φυσιολογικά και δικαιολογημένα- είχε εξαντληθεί από τις συνέπειες της κρίσης, πίστεψε ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα μπορούσε να φέρει τον άνεμο της ελπίδας για το μέλλον σε αυτή την χώρα.

Ωστόσο, από τις 25 Ιανουαρίου ως και σήμερα τα πράγματα εξελίχτηκαν εντελώς διαφορετικά. Πολλοί είναι οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτό το αδιέξοδο, αλλά θα σταθούμε σε 2 βασικούς:

  • η υποτίμηση της ισχύος των θεσμών και η απειρία της κυβέρνησης Τσίπρα -η οποία δεν κατάλαβε εγκαίρως ότι το μόνο που ήθελαν πρακτικά οι θεσμοί ήταν απλά να την ρίξουν. Και για να το κάνουν, χρησιμοποίησαν το πλέον διαθέσιμο όπλο τους: την δυνατότητά τους αφενός να προκαλέσουν οικονομική ασφυξία και αφετέρου να καθυστερήσουν τεχνηέντως την επίτευξη συμφωνίας μέχρις ότου τα πράγματα φτάσουν στο νυν και αεί (με την λήξη του προγράμματος στις 30 Ιουνίου) και να φέρουν την κυβέρνηση στα "νερά" τους -και να μειώσουν την αξιοπιστία της και την εκτίμηση του λαού προς αυτήν.
  • το ότι η κυβέρνηση Τσίπρα, σε μια -εύλογη- προσπάθεια να ικανοποιήσει τον εξαντλημένο ελληνικό λαό, δεν κατανόησε ότι μια κατάσταση που είχε παγιωθεί εδώ και 5 ολόκληρα χρόνια (και με τα συμπτώματά της να αποτελούν γνωρίσματα της ελληνικής κοινωνίας εδώ και τουλάχιστον 20-30 χρόνια) δεν θα μπορούσε να επιδιορθωθεί μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα -έχουν περάσει μόλις 5 μήνες!

Πάνω στον τελευταίο παράγοντα, να προσθέσουμε ότι τόσο το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» όσο και η δημιουργία υπερβολικών προσδοκιών για τις ρεαλιστικές δυνατότητες μίας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στον τομέα της οικονομίας και της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους, εγκλώβισαν στη συνέχεια την κυβέρνηση του σε έναν αγώνα επίτευξης του αδύνατου. Και το χειρότερο είναι πως αντί μετά την εκλογική νίκη της η κυβέρνηση να «κατεβάσει ταχύτητα» στις υποσχέσεις και τη δημιουργία προσδοκιών για το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης, «πάτησε γκάζι» και δημιούργησε «προσδοκίες στο τετράγωνο». Η επιλογή αυτήν την εγκλώβισε ακόμη περισσότερο στο κυνήγι του απραγματοποίητου και την εξώθησε στη στρατηγική όξυνσης των σχέσεων με τους αντισυμβαλλόμενους, η οποία λειτούργησε εναντίον της.

Οφείλουμε πάντως να επισημάνουμε ότι, με τα πράγματα να έχουν οδηγηθεί στο "αμήν", η κυβέρνηση διέβλεψε έγκαιρα ότι χάνει σταδιακά την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού και επιχείρησε να μεταφέρει σε αυτόν τις ευθύνες για την επίτευξη συμφωνίας (με το σκεπτικό ότι αν ο λαός απαντούσε αρνητικά θα ισχυροποιείτο η θέση του Τσίπρα, ενώ αν απαντούσε θετικά θα αναγκαζόταν να φύγει από την εξουσία). Και το έκανε με πραγματική μαεστρία, θέτοντας ένα ερώτημα με αρκετές ασάφειες (ένα ερώτημα το οποίο πρακτικά δεν υπήρχε, καθώς οι διαφορές μεταξύ της συμφωνίας που είχε προτείνει η κυβέρνηση και της συμφωνία Γιούνκερ είναι πρακτικά ελάχιστες, και είχε γίνει εύκολα κατανοητό ότι μια τέτοια συμφωνία δεν θα περνούσε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ), αλλά και με όχι και τόσο έντιμο τρόπο -αφού δεν κατάφερε ποτέ της να δώσει μια ικανοποιητική εξήγηση για το τι θα γινόταν σε περίπτωση που το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα ήταν αρνητικό.

Όπως και να'χει, οι επικεφαλής των θεσμών και οι εντός των τειχών θιασώτες των μνημονιακών πολιτικών "σφόδρα ταράχτηκαν" (όπως έλεγε και ο Οδυσσέας Ελύτης στην "Μεγάλη Έξοδο"), καθώς μόνο και μόνο το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός θα αποφάσιζε από μόνος του για την μοίρα του ήταν κάτι το αδιανόητο. Και αποφάσισαν να επιστρατεύσουν ένα απλό και εύκολο για αυτούς όπλο: την διαστρέβλωση του ερωτήματος του δημοψηφίσματος σε "Ευρώ ή Δραχμή".

Και φυσικά, την εκβιαστική διακοπή της τραπεζικής χρηματοδότησης και την απειλή για πρόκληση γενικευμένου χάους, με τους μικροκαταθέτες και τους συνταξιούχος να στοιβάζονται ακόμα και σε μεταμεσονύχτιες ουρές για να τραβήξουν έστω και ένα 60ευρο για να βγάλουν τα έξοδα της ημέρας τους (την ώρα, μάλιστα, που η Ελλάδα βρίσκεται ακόμα στο ευρώ!!!)

Σύμμαχός τους; Τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια, τα οποία επιδόθηκαν σε μια συνεχή προσπάθεια ευθείας τρομοκρατίας των τηλεθεατών. Όλο αυτό είτε μέσω της ανάσυρσης από την ναφθαλίνη πολιτικών όπως ο Κώστας Καραμανλής είτε μέσω "celebrities" όπως ο Σάκης Ρουβάς (Έλληνας πολίτης είναι και αυτός, έχει το δικαίωμα να καταθέσει την άποψή του, αλλά πότε την κατέθεσε για άλλα ζητήματα έτσι ώστε να έχει άποψη για το δημοψήφισμα;), οι οποίοι συνεχώς μιλούσαν για τα "καλά" της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το πόσο υπέφερε αυτός ο λαός αλλά και το ότι καλύτερα να υποφέρουμε λίγο, εντός Ευρώπης, παρά πολύ εκτός αυτής.

Και φυσικά φορείς όπως οι δήμοι, τα επιμελητήρια και οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι οποίοι -προφανώς παρασυρόμενοι από τον φόβο ότι στην περίπτωση που η Ελλάδα βγει εκτός ευρωζώνης θα χαθούν κονδύλια από το ΕΣΠΑ και θα παραλύσει ακόμα περισσότερο η ήδη παραλυμένη οικονομία- εξέφρασαν ανοιχτά την υποστήριξή τους στο ΝΑΙ.

Αυτό όμως που δεν περίμεναν οι υποστηρικτές του ΝΑΙ ήταν ότι η προπαγάνδα αυτή -την οποία εκτιμούμε ότι θα ζήλευε και ο μαιτρ του είδους Γιόζεφ Γκέμπελς- θα είχε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Ο ελληνικός λαός, παρά την όποια ταλαιπωρία υπέστη και συνεχίσει να υφίσταται, ερμήνευσε όλες αυτές τις απειλές ως προσπάθεια ανάμειξης στην δημοκρατική διαδικασία της χώρας τους. Ακόμα χειρότερο, όμως, για τους υποστηρικτές του ΝΑΙ ήταν το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων (τουλάχιστον όπως φάνηκε από τις δημοσκοπήσεις) έστειλε το μήνυμα ότι ήθελε να παραμείνει στην Ευρωζώνη.

Και ενώ άπαντες οι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της ΕΕ περίμεναν την Ελλάδα στην γωνία για να την εξωθήσουν να πάρει από μόνη της την απόφαση για έξοδο από το ευρώ (με το σκεπτικό ότι "ο λαός το επέλεξε"), η ετυμηγορία της κάλπης -αλλά και τα μηνύματα που ελήφθησαν από τις δημοσκοπήσεις- ήταν εντελώς διαφορετική:

ότι οι Έλληνες είπαν ΟΧΙ στην έξοδο από το ευρώ, ΟΧΙ στην έξοδο από την ΕΕ, ΟΧΙ σε νέα σκληρά μέτρα και ΝΑΙ σε μια Ευρώπη διαφορετική, πιο ανθρώπινη, με περισσότερο σεβασμό στους λαούς, λιγότερο "γερμανική".

Όπως ήταν φυσικό, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος εξέπληξε τους περισσότερους υψηλόβαθμους αξιωματούχους -με συνέπεια πλέον οι πιο πολλοί εξ αυτών να χαλαρώσουν κάπως την στάση τους απέναντι στην Ελλάδα, τονίζοντας ότι στόχος είναι παραμείνει εντός ευρωζώνης (αν και δεν έλειψαν και οι κορώνες στελεχών όπως ο Ντάϊσελμπλουμ και ο Σουλτς, οι οποίοι συνέχισαν στο ίδιο τέμπο)- και πυροδότησε εξελίξεις στο εσωτερικό των κομμάτων που υποστήριξαν το ΝΑΙ. Μετά τον Ευάγγελο Βενιζέλο και την παραίτησή του από το ΠΑΣΟΚ, και ο Αντώνης Σαμαράς πήρε πάνω του το μερίδιο της ήττας της προπαγάνδας που ακολούθησε ο ίδιος και τα στελέχη του και ανακοίνωσε την παραίτησή του από την ΝΔ.

Και έτσι ο Τσίπρας μετετράπη σε απόλυτο κυρίαρχο του πολιτικού παιχνιδιού της χώρας. Ποιος, άλλωστε, μπορεί πλέον να τον αμφισβητήσει; Ο Καμμένος στέκεται ευλαβικά στο πλευρό του, ο Θεοδωράκης συνεχίζει να μην πείθει πολλούς με την στάση του, ο Κουτσούμπας παραμένει στην συνήθη γραμμή του "Όλοι μαζί και το ΚΚΕ χώρια" -καταστρέφοντας ακόμα περισσότερο την ήδη κατεστραμμένη εκόνα του κόμματός του-, η Γεννηματά έχει να φάει πολλά ψωμιά ακόμα, ενώ ο Μιχαλολιάκος επέδειξε -κατά την ταπεινή μας άποψη- πολιτική μικροψυχία μη αποδεχόμενος την πρόσκληση για συμμετοχή στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών.

Το τι θα γίνει από εδώ και στο εξής (ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι γραμμές αυτές γράφονται πριν το Eurogroup και την συνεδρίασή του, στις 14:00 το μεσημέρι της Τρίτης) είναι άγνωστο. Το μόνο που μπορούμε να πούμε μετά βεβαιότητας είναι ότι πλέον οι Έλληνες καλούνται -επιτέλους- να συνειδητοποιήσουν ότι μόνοι τους θα πρέπει να πάρουν την τύχη στα χέρια τους (το "μόνοι τους" δεν σημαίνει, φυσικά, εκτός ΕΕ) και να οδηγήσουν την χώρα σε ένα καλύτερο αύριο για αυτήν, τους ίδιους και τις επόμενες γενιές τους. Και καλούνται να το κάνουν ενωμένοι, μακριά από κάθε μορφής διχασμό επιχείρησαν να σπείρουν κάποιοι -μετατρέποντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε ένα "ηλεκτρονικό ρινγκ" μεταξύ των υποστηρικτών του ΟΧΙ και του ΝΑΙ, με εκατέρωθεν απίστευτους υβριστικούς και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς-, και μακριά από κάθε σκέψη για εμφάνιση μιας νέας "πάλης των τάξεων" και ενός νέου "ταξικού πολέμου" (κάτι που φάνηκε και στο δημοψήφισμα, όταν και σε κάποιους δήμους με ευκατάστατους κατοίκους προτιμήθηκε το ΝΑΙ).

Και επίσης, πλέον η Ευρώπη καλείται -επιτέλους- να συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει καταφέρει (όπως ανέφερε προσφάτως ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας και πρών πρόεδρος της ΕΕ Ρομάνο Πρόντι)  να διαχειριστεί μια εσωτερική κρίση, έστω και αν είναι περιφερειακή και θεωρητικά μη συστημική. Και καλείται να το κάνει άμεσα, με υπευθυνότητα και με ωριμότητα, αν θέλει άπαντες στο παγκόσμιο πολιτικο-οικονομικό σκηνικό να την παίρνουν στα σοβαρά.

Υ.Γ. 1: Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμείς ακόμα αναρωτιόμαστε πώς αισθάνονται όλοι αυτοί οι θιασώτες της δημοκρατίας, της αξιοπρέπειας και του ευρύτερου αντιφασιστικού κινήματος με το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή στήριξε και την διενέργεια του δημοψηφίσματος και το "ΟΧΙ" (έστω και με το δικό της σκεπτικό). Φυσικά απάντηση δεν έχουμε λάβει ως τώρα, αλλά δεν πειράζει...

Υ.Γ. 2: Το ότι τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας θα δέχονταν δριμύτατη κριτική -το λέμε ευγενικά γιατί γράφουμε και δημόσια- για τον τρόπο με τον οποίο αβάνταραν το "ΝΑΙ" (αν λάβουμε μάλιστα υπόψην και το "βρώμικο" παρελθόν τους) ήταν σχεδόν δεδομένο. Δεν μας προξενεί καμία εντύπωση. Ίσα ίσα, με την στάση που κράτησαν αρκετά από αυτά , θεωρούμε ότι η κριτική αυτή ήταν απόλυτα φυσιολογική και αναμενόμενη (όχι μόνο κατά των καναλιών γενικότερα αλλά και -πιο συγκεκριμένα- των δημοσιογράφων τους).

Το παραπάνω εξυπακούεται ότι ισχύει και για άλλου είδους ΜΜΕ, όπως αρκετά διαδικτυακά "πανελλαδικής εμβέλειας" (ολίγον αδόκιμος ο όρος, αλλά άλλο target group έχει το Kavala Portal -που απευθύνεται σε ανθρώπους που προέρχονται από τον νομό Καβάλας και ζουν σε αυτόν- και άλλο ιστοσελίδες όπως π.χ. το protothema.gr)

Με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό, ωστόσο, δεν μπορούμε παρά να καυτηριάσουμε και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (σε όποια κατηγορία και αν ανήκουν -εφημερίδες, ραδιόφωνα, internet) που -για τους δικούς τους λόγους και σκοπούς- αβάνταραν το "ΟΧΙ". Και με πολύ μεγάλη θλίψη διαπιστώσαμε ότι σε αυτό ακριβώς το μοτίβο κινήθηκαν και ορισμένα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης -με ορισμένους συντάκτες τους, μάλιστα, να έχουν επιδιώξει στο πρόσφατο παρελθόν ακόμα και να πάρουν πολιτικές θέσεις-, τα οποία και επιχείρησαν μάλιστα να "καλέσουν" τους αναγνώστες τους να επιλέξουν το "ΟΧΙ".

Προφανώς εκείνα τα ΜΜΕ δεν κάνουν προπαγάνδα αλλά ασκούν ελεύθερη, δημοκρατική δημοσιογραφία...

Το να έχει ο καθένας από εμάς την δική του άποψη είναι απολύτως θεμιτό και λογικό. Και κατά την γνώμη μας, θα έπρεπε να αποτελεί και "υποχρέωσή" το να έχει ο καθένας από εμάς την δική του άποψη (Όσοι πουν, βέβαια, ότι η ψήφος είναι υποχρεωτική καλό είναι να κοιτάξουν τα ποσοστά συμμετοχής σε πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις). Στην αρχαία Αθήνα -πριν ακόμα θεσπιστεί το δημοκρατικό πολίτευμα- ο Σόλων είχε εγκρίνει έναν νόμο που έλεγε ότι "αν κάποτε ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος στην Αθήνα και διαπιστωθεί ότι κάποιος Αθηναίος πολίτης δεν πάρει μέρος σε αυτόν, είτε στην μια είτε στην άλλη πλευρά, θα πρέπει να εξοριστεί για 10 χρόνια" (!!!). Εντάξει, δεν θέλουμε να είμαστε υπερβολικοί αλλά το νόημα του νόμου είναι εύκολα κατανοητό.

Με το "φτωχό" μας μυαλό, όμως (ίσως λόγω των λιγοστών χρόνων που ασχολούμαστε με τον συγκεκριμένο κλάδο), εκτιμούμε ότι ο ρόλος των ΜΜΕ σε τέτοιες περιπτώσεις (όπως οι εκλογές) πρέπει να είναι αυστηρά ουδέτερος -και να εστιάζει στην απλή καταγραφή των γεγονότων και στην κριτική τους για το αν είναι σωστά ή όχι. Καταλαβαίνουμε ότι στο παρελθόν, όταν υπήρχαν μόνο οι εφημερίδες, ήταν ιδιαίτερα έντονο το φαινόμενο των "δεξιών" ή των "αριστερών" εφημερίδων, οι οποίες διέθεταν συντάκτες που αρθρογραφούσαν μονάχα είτε υπέρ της δεξιάς είτε υπέρ της αριστεράς. Απλά η εμπειρία μάς έχει δείξει ότι αυτού του είδους ο "χρωματισμός" έχει πλέον ξεπεραστεί -παρόλο που κάποιοι αρνούνται ακόμα και τώρα να το καταλάβουν...

Posted On Τρίτη, 07 Ιουλίου 2015 13:18 Γράφτηκε από τον

Ο...κακός χαμός γίνεται αυτές τις ημέρες (αλλά εδώ και 5 μήνες), καθώς η "διαπραγμάτευση" μεταξύ της κυβέρνησης Τσίπρα και των δανειστών (τρόικα, θεσμοί, όπως θέλετε πείτε το) έχει εξελιχτεί σε παρτίδα πόκερ για πολύ σκληρούς παίκτες.

Κάθε λεπτό που περνάει βλέπουν το φως της δημοσιότητας ολοένα και περισσότερα σενάρια, σε βαθμό που οι απλοί πολίτες -οι οποίοι θέλουν να ενημερωθούν για τις τελευταίες εξελίξεις- κυριολεκτικά να τα έχουν χαμένα. Ενώ την Δευτέρα υπήρχε μια πρώτη προσέγγιση μεταξύ των 2 πλευρών -έστω και αν αυτή σημαίνει την επιβολή μέτρων με συνολικό όφελος περί τα 8 δις €, μέτρων τα οποία θα επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο την ήδη επιβαρυμένη οικονομία των νοικοκυριών και της αγοράς-, τώρα βλέπουμε ξαφνικά ότι το ΔΝΤ -σε μια συνηθισμένη, για πολλούς, προσπάθεια επίδειξης ισχύος από μέρους του- επιδιώκει να τορπιλλίσει την όποια συμφωνία, μη δεχόμενο την όποια μετάθεση του φορολογικού βάρους από τα συνήθη υποζύγια (μισθωτοί και συνταξιούχοι) στους... έχοντες και κατέχοντες.

Το βέβαιο είναι ότι, με το πακέτο των 8 δις, πολλές από τις προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης Τσίπρα έχουν πάει περίπατο (όπως το περιβόητο "σκίσιμο των μνημονίων"). Ας είμαστε ειλικρινείς: Ουδείς αντιλέγει ότι όλα όσα είχαν εξαγγείλει προεκλογικά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν επιθυμητά. Όλοι μας θέλαμε να απαλλαγούμε από την τρόικα και τα μνημόνια, όλοι μας θέλαμε να ελαφρυνθούν οι φορολογούμενοι από τα τεράστια βάρη που έχουν πέσει στο κεφάλι τους τα τελευταία χρόνια, όλοι μας θέλαμε να βελτιωθούν τα εισοδήματά μας.

Αυτό, ίσως, που δεν κατανόησε έγκαιρα η κυβέρνηση (ή, κατ'άλλους, το κατανόησε αλλά έκανε τα "στραβά μάτια") ήταν ότι όλα αυτά -τα πολύ ωραία και πολύ σωστά- που υποσχέθηκε θα μπορούσαν να γίνουν μονάχα σε βάθος τετραετίας (και όχι μέσα σε 5 μήνες). Θα μπορούσαν, ίσως, να γίνουν μέσα σε 5 μήνες αν η κυβέρνηση Τσίπρα αναλάμβανε την εξουσία κατά το 2010 και διαδεχόταν τον Γιώργο Παπανδρέου -δηλαδή στην αρχή της μνημονιακής περιπέτειας.

Από τότε, όμως, έχουν περάσει 5 ολόκληρα χρόνια. Χρόνια στα οποία η χώρα πήγε από το κακό στο χειρότερο -και ας βαυκαλίζονται ορισμένοι ότι είχαμε αρχίσει να βγαίνουμε από το τούνελ. Και η όλη ζημιά που προκλήθηκε στην ελληνική οικονομία -αλλά και την ελληνική κοινωνία- δεν θα μπορούσε να αναστραφεί μέσα σε μόλις 4-5 μήνες.

Σε 3-4 χρόνια ίσως...

Συνεπώς εκτιμούμε ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να το πάει σιγά σιγά το πράγμα και, χωρίς να επιχειρήσει να αποτινάξει μια και έξω τον ζυγό των θεσμών, να δείξει σιγά σιγά -με σειρά μέτρων που θα αποσκοπούσαν κυρίως στην ανακούφιση των ασθενών τάξεων- ότι επιδιώκει μια αλλαγή κατεύθυνσης για την καταπολέμηση των παθογενειών τόσων ετών. Αντ' αυτού, όμως, επέλεξε από την πρώτη στιγμή την πολιτική της καταγγελίας και της έντονης ρητορείας (σε συνδυασμό με την ικανοποίηση μιας μικρής σειράς προεκλογικών δεσμεύσεων όπως οι καθαρίστριες του ΥΠ.ΟΙΚ. και το άνοιγμα της ΕΡΤ).

Και αυτό ήταν δεδομένο ότι δεν επρόκειτο να το ανεχτεί έτσι εύκολα η τρόικα. Η οποία και, όπως ήταν φυσικό, αντέδρασε.

Μόνο που και αυτή, με την σειρά της, υπέπεσε σε εξίσου χονδροειδή σφάλματα, δείχνοντας απίστευτη μικροπρέπεια αλλά και αφήνοντας σε πολλούς την αίσθηση ότι αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι όπως λειτουργεί, είναι καλύτερο να μην υπάρχει. Διότι, όταν βλέπεις μια κυβέρνηση να υπαναχωρεί σε αρκετές από τις προεκλογικές της δεσμεύσεις -με μεγάλο πολιτικό κόστος, το οποίο ίσως γίνει ακόμα μεγαλύτερο λόγω και της συνύπαρξης με τους ΑΝ.ΕΛ.- τότε το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να της δώσεις χρόνο ώστε και να υλοποιήσει το συμφωνηθέν πρόγραμμα και να επιτύχει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα την περισπούδαστη "ανάπτυξη".

Αντ' αυτού, όμως, βλέπουμε τους δανειστές -με πρωτεργάτη το ΔΝΤ και την Κριστίν Λαγκάρντ- να ζητούν ολοένα και περισσότερα και να αρνούνται οποιαδήποτε συζήτηση περί του ελληνικού χρέους.

Πολύ πιθανόν να επιθυμούν μονάχα την πτώση της κυβέρνησης Τσίπρα. Μάλιστα ορισμένα ΜΜΕ όπως το newsbomb.gr μιλούν ακόμα και για εγχώρια οικονομικο – εκδοτικά συμφέροντα που χρησιμοποιούν το ΔΝΤ για την επίτευξη των στόχων τους -επικαλούμενα, μάλιστα, δηλώσεις του κ. Τσίπρα σε συνεργάτες του ότι «Η μη αποδοχή ισοδύναμων μέτρων δεν έχει ξαναγίνει. Ούτε στην Ιρλανδία ούτε στην Πορτογαλία. Πουθενά! Αυτή η περίεργη στάση δύο ενδεχόμενα μπορεί να κρύβει. Είτε δεν θέλουν συμφωνία είτε εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα στην Ελλάδα».

Αν είναι έτσι -και δεν έχουμε κανένα λόγο να αμφιβάλλουμε για αυτό, εδώ που τα λέμε- καλά θα κάνει ο πρωθυπουργός να τα κατονομάσει. Και μάλιστα ΤΩΡΑ, όσο είναι ακόμα καιρός. Τώρα που έχει ακόμα και την θεσμική δυνατότητα να το κάνει, οφείλει να κατονομάσει όλους όσους θέτουν το προσωπικό τους κέρδος πάνω από όλους και από όλα -αν και, λίγο πολύ, όλοι μας τα ξέρουμε αυτά- και να αποδείξει σε όλο τον ελληνικό λαό ότι δεν έχει καμία σχέση με το παλαιοκομματικό καθεστώς που επί 4 δεκαετίες οδήγησε την χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται τώρα, αλλά και να επιβεβαιώσει όλους όσους πίστεψαν σε αυτόν.

Και επίσης, καλά θα κάνουν να συνειδητοποιήσουν οι επικεφαλής των θεσμών ότι η τακτική που ακολουθούν μπορεί βραχυπρόθεσμα να τους δώσει ορισμένα πρόσκαιρα οφέλη, αλλά μεσοπρόθεσμα θα καταστρέψει και αυτούς και το οικοδόμημα που έχουν δημιουργήσει. Διαφορετικά είναι βέβαιο -και αυτό έχει αποδειχτεί ανά τους αιώνες- ότι γρήγορα θα βρεθεί κάποιος (άνθρωπος ή λαός) που θα τους το "υπενθυμίσει". Και είναι βέβαιο πως μια τέτοια "υπενθύμιση" θα έχει ακόμα πιο απρόβλεπτες συνέπειες...

Posted On Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015 14:43 Γράφτηκε από τον

Απόλυτα ικανοποιημένοι έμειναν οι ιθύνοντες της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας σκαφών Finn από την διοργάνωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος ιστιοπλοΐας Finn World Masters, το οποίο διεξήχθη τηξ περασμένη εβδομάδα στην Καβάλα. Ικανοποιημένοι όχι μόνο από το επίπεδο της διοργάνωσης και ην προετοιμασία του Ναυτικού Ομίλου Καβάλας (του αξίζει ένα πολύ μεγάλο μπράβο για το γεγονός ότι κατάφερει να φέρει σε πέρας μια αποστολή τέτοιου μεγέθους, την ώρα μάλιστα που ουκ ολίγοι προεξοφλούσαν την αποτυχία του) αλλά και από τις ομορφιές της ίδιας της Καβάλας.

Και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και ο ίδιος ο επικεφαλής της Finn Masters Βρετανός Andy Denison υπογράμμισε με νόημα (στην διάρκεια της επίσκεψής του στο γραφείο του αντιπεριφερειάρχη Καβάλας Θόδωρου Μαρκόπουλου, την περασμένη Τετάρτη) ότι η Καβάλα έχει όλα τα φόντα για να διοργανώσει ιστιοπλοϊκά πρωταθλήματα ακόμα μεγαλύτερου μεγέθους.

Είμαστε βέβαιοι, όμως, ότι αν ζητούσαμε τόσο από τον κ. Denison όσο και από τους ιστιοπλόους που πήραν μέρος στο Finn World Masters 2015 ένα σχόλιο για το πως οι Καβαλιώτες ανταποκρίθηκαν στην διοργάνωση, θα παίρναμε ως απάντηση ένα μεγαλοπρεπέστατο μηδενικό!!!

Πάλι καλά, δηλαδή, που δεν τους το ζητήσαμε το σχόλιο...

Κάποιοι θα μας πουν υπερβολικούς. Μακάρι να ήμασταν.

Κάποιοι άλλοι θα μας πουν "Δεν βαρεθήκατε να ασχολείστε;" Αν κάποια στιγμή φύγουμε από αυτή την πόλη μπορεί και να σταματήσουμε να ασχολιόμαστε. Μέχρι τότε, όμως, και θα ασχολιόμαστε και θα καταθέτουμε τις προτάσεις μας και θα κριτικάρουμε (πάντοτε με επιχειρήματα) αυτούς που πρέπει να υποστούν κριτική. Το αν τυχόν κάποιοι ενοχλούνται από τα παραπάνω δεν μας απασχολεί -εκτός και αν η κριτική μας έχει σαν συνέπεια να βελτιωθούν κάποια πράγματα, οπότε φυσικά και μας απασχολεί.

Κάποιοι άλλοι μπορεί και να πουν "Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα". Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι συμπολίτες μας δεν είναι κουφοί. Αδιάφοροι; Ίσως...

Και εξηγούμε:

Το να μην μπορεί κανείς να παρακολουθήσει μια από τις ιστιοδρομίες του Finn Masters την ώρα που αυτή διεξάγεται είναι απόλυτα φυσιολογικό. Δεν μπορούμε να ζητήσουμε από τον οποιονδήποτε συμπολίτη μας να σταθεί στην παραλιακή ζώνη της Καβάλας και να παρακολουθήσει μια ιστιοδρομία που διεξάγεται σε απόσταση τουλάχιστον 1,5 χιλιομέτρου από την παραλιακή ζώνη, διότι για εκείνον -απόλυτα φυσιολογικά- αυτό που θα αντικρίσει θα είναι μια εικόνα παρόμοια με αυτήν του γνωστού άσματος:

"Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε, καραβάκια στο Αιγαίο δεν με βλέπετε καλέ;"

Ούτε θα μας δουν τα καραβάκια ούτε και εμείς θα μπορέσουμε να τα δούμε. Απλά πράγματα...

Κάποια στιγμή, όμως, η ιστιοδρομία τελειώνει και οι αθλητές θα πρέπει να γυρίσουν στο λιμάνι.Και εδώ έρχονται τα κρίσιμα ερωτήματα:

"Τι κάναμε, ως Καβαλιώτες, για να τους δείξουμε ότι είναι ευπρόσδεκτοι στην πόλη μας;"

"Τους βοηθήσαμε καθόλου -έστω και ηθικά- στο να πάρουν μέρος στην διοργάνωση; Τους χειροκροτήσαμε καθόλου όταν μπαίνανε στο νερό ή όταν έβγαιναν από αυτό; Τι καναμε ως εθελοντική προσφορά;"

"Δείξαμε, με κάποιον τρόπο, ότι αυτή η πόλη ζει στους ρυθμούς μιας διοργάνωσης παγκοσμίου επιπέδου;"

Το μόνο που μπορούμε να πούμε ωε απάντηση ήταν το σχόλιο ενός από τους υπευθύνους της ντόπιας οργανωτικής επιτροπής (μικρή σημασία έχει ποιος ακριβώς ήταν - την ίδια άποψη διαπιστώσαμε, πάνω κάτω, ότι είχαν όλοι οι υπόλοιποι συνυπεύθυνοι):

"Για την Καβάλα και τους Καβαλιώτες ήταν σαν να μην έγινε το Finn Masters. Αν όμως ερχόταν εδώ πέρα η Πέγκυ Ζήνα ή ο Παντελής Παντελίδης και, εκτός από τα τραγούδια τους, υποσχεθούν και τίποτα σουβλάκια, να δεις τι κόσμος θα κατέβαινε στο κέντρο."

(no offence για τους συγκεκριμένους τραγουδιστές)

Δυστυχώς ο κόσμος γύρισε επιδεικτικά την πλάτη του σε μια διοργάνωση παγκοσμίου επιπέδου που όμοια της δεν έχει διοργανωθεί ως τώρα στον τόπο μας (πέραν, βέβαια, από κάποιες διοργανώσεις αντίστοιχου επιπέδου στο σκάκι - όχι ότι και εκείνες είχαν κάποια άλλη ανταπόκριση). Το ότι οι περισσότεροι συμπολίτες μας δεν είναι εξοικειωμένοι με την ιστιοπλοΐα ως άθλημα (όχι ότι σε αθλήματα με τα οποία υπάρχει εξοικείωση, όπως το ποδόσφαιρο, τα πράγματα είναι καλύτερα -αρκεί να θυμηθούμε την προσέλευση φιλάθλων στα παιχνίδια του ΑΟΚ) ίσως να αποτελεί δικαιολογία για την παρακολούθηση των ιστιοδρομιών, αλλά το είπαμε και νωρίτερα: αφενός δεν υπήρχε η απαίτηση να παρακολουθούν οι Καβαλιώτες το καθαρά αγωνιστικό σκέλος της διοργάνωσης, αφετέρου οι ιστιοδρομίες τελείωναν κάποια στιγμή. Και τότε ήταν που έβλεπε κανείς ότι οι Καβαλιώτες απλά αδιαφόρησαν.

Το Finn World Masters θα έπρεπε κανονικά να αποτελέσει αφορμή για να κινηθεί ολόκληρη η πόλη και να γιορτάσει στους ρυθμούς μιας τέτοιας σημαντικής διοργάνωσης αλλά και να αποτελέσει την ευκαιρία να δείξουμε (όχι μόνο οι φορείς αλλά και όλοι εμείς οι απλοί πολίτες) το πόσο φιλόξενοι είμαστε σαν πόλη και σαν άνθρωποι. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν έγινε. Πέραν από ένα γλέντι στον "Μπάτη", την περασμένη Τετάρτη, το απόλυτο τίποτα! Ούτε καν στις τελετές έναρξης και λήξης δεν έδωσε το παρόν πολύς κόσμος.

Και το άσχημο είναι ότι μετά τις ιστιοδρομίες βλέπαμε τους αθλητές να περιφέρονται μέσα στην πόλη χωρίς ουσιαστικά να ξέρουν πού να πάνε. Γνωρίζουμε ότι διοργανώθηκαν κάποιες εκδρομές για τις συζύγους των ιστιοπλόων αλλά ως εκεί. Χάθηκε να διοργανώνονταν κάποιες επισκέψεις στα μουσεία και το φρούριο της πόλης; Αλλά τι ρωτάμε; Τα μουσεία το απόγευμα είναι κλειστά. Ποιος θα έμπαινε στον κόπο να τα ανοίξει;

Και να ήταν μόνο η αδιαφορία; Είχαμε και τα γνωστά συμπτώματα γκρίνιας και παραπόνων για το ότι...δεν μπορούσαν κάποιοι να κυκλοφορήσουν με τα οχήματά τους στην παραλιακή λεωφόρο -αλήθεια, οι ίδιοι άνθρωποι παραπονιούνται άραγε για το ότι τα καλοκαιρινά βράδια η παραλιακή λεωφόρος είναι κλειστή για τα αυτοκίνητα;- λόγω του ότι τα σκάφη έπρεπε να βρίσκονται όσο το δυνατόν πιο κοντά στα σημεία εκκίνησης των ιστιοδρομιών.

Φτάσαμε ακόμα και στο σημείο να βγαίνουν ορισμένοι "μεγαλοεκδότες" και να κουνάνε το δάχτυλο σε όσους αποφάσισαν να στείλουν ορισμένους ιστιοπλόους να σταθμεύσουν τα τροχόσπιτά τους στο Πάρκο Φαλήρου αντί να τους στείλουν σε κάποιο κάμπινγκ (λες και έχουμε και πολλά κάμπινγκ πλησίον του αστικού ιστού της Καβάλας). Προφανώς οι συγκεκριμένοι "μεγαλοεκδότες" δεν έχουν μπει ποτέ τους σε βάρκα για αρκετές ώρες (δεν μιλάμε για συμμετοχή σε ιστιοπλοϊκούς αγώνες) και συνεπώς δεν καταλαβαίνουν ότι σε τέτοιες περιπτώσεις οι ιστιοπλόοι πρέπει να βρίσκονται όσο το δυνατόν πιο κοντά στα σκάφη τους -τα οποία σκάφη πρέπει να βρίσκονται όσο το δυνατόν πιο κοντά στο σημείο εκκίνησης των ιστιοδρομιών (το είπαμε και πιο πάνω αλλά δεν πειράζει να το ξαναπούμε).

Αυτό, ίσως, που θα μπορούσαμε να κρατήσουμε είναι τα όσα ανέφερε στην συνέντευξη τύπου που δόθηκε λίγες ημέρες πριν την έναρξη του πρωταθλήματος ο πρόεδρος του ΝΟΚ Κώστας Κεραμιδάς. Συγκεκριμένα ο κ. Κεραμιδάς, μεταξύ άλλων, είχε τονίσει την ανάγκη να δείξουν οι συμπολίτες ένα διαφορετικό πρόσωπο τους άλλους και για την Καβάλα, προσέχοντας το πώς θα κυκλοφορήσουν στους δρόμους, το πώς θα διατηρήσουν την πόλη καθαρή και πολλά άλλα. Δυστυχώς αυτός τα είπε, αυτός τα άκουσε...

Για αυτό και ο τίτλος του "Τηλεβόα": τώρα που το Finn World Masters ολοκληρώθηκε, η Καβάλα μπορεί να γυρίσει στους γνωστούς της ρυθμούς, ρυθμούς που τόσο πολύ έχουμε "αγαπήσει". Μέχρι την επόμενη διοργάνωση που θα δώσει την δυνατότητα στους Καβαλιώτες να εξασκηθούν στο αγαπημένο τους σπορ: την γκρίνια και την κριτική από τον καναπέ...

Posted On Τρίτη, 02 Ιουνίου 2015 00:54 Γράφτηκε από τον
Σελίδα 9 από 11

Insta

146542863

 

Nautical Club Of Kavala Logo

  44493438 1978268539139579 1920803640713412608 N

Konstantinos Jewellery Banner  

Tetrakopterakias

OLKLOGO

18411 1597428757160899 3262623372867792020 N

Kreka

Odeio

Vitrokosmos

Dhmh

DeltaTV Logo

Star Dramas

1174612 371849632918150 1744395463 N

Emedia

Logo

Το Kavala-Portal αποτελεί μια αξιόπιστη λύση για την καθημερινή σας ενημέρωση για όλα τα νέα στο νομό Καβάλας. Όλα τα κείμενα και οι φωτογραφίες αυτού του ιστότοπου αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του "Kavala-Portal.gr". Μπορείτε να χρησιμοποιήστε οποιοδήποτε υλικό εφόσον αναφέρετε ως πηγή το "www.kavala-portal.gr".

Ελάτε στην παρέα μας