Στην ιστορία έχει περάσει, πλέον, το Colors Festival που διεξήχθη το απόγευμα της Δευτέρας στο στρατόπεδο Ασημακοπούλου, και πλέον έχουμε την ευκαιρία να καταθέσουμε μερικές μικρές σκέψεις για αυτήν την πραγματικά πολύ πετυχημένη διοργάνωση…

Ένα μάθημα προς επίδοξους event managers

Το πλέον ουσιαστικό συμπέρασμα είναι ότι μια ομάδα λυκειόπαιδων (γιατί αυτό ακριβώς είναι τα μέλη της διοργανώτριας Action Team -παιδιά λυκείου και, ορισμένα εξ αυτών, γυμνασίου) κατάφεραν να διοργανώσουν -στην κυριολεξία μόνοι τους- μια εκδήλωση στην οποία μαζεύτηκε πολύ περισσότερος κόσμος από ότι συγκεντρώθηκε σε οποιαδήποτε άλλη εκδήλωση που έλαβε χώρα φέτος στην Καβάλα. Αν εξαιρέσουμε, βέβαια, το Cosmopolis και το AirSea Show – εκδηλώσεις όμως για τις οποίες και δαπανήθηκαν μεγάλα χρηματικά ποσά, της τάξεως των 150 και 50 χιλιάδων ευρώ αντίστοιχα, από την δημοτική αρχή.

Ούτε στις συναυλίες του ϕεστιβάλ “Παρά Πόδας” μαζεύτηκε τόσο πολύς κόσμος (ούτε καν στην Νατάσα Μποϕίλιου, που έκοψε περί τα 2.500 εισιτήρια), ούτε στις εκδηλώσεις του ϕεστιβάλ Φιλίππων, ούτε ϕυσικά στις εκδηλώσεις εκείνου του αχρείαστου 18ήμερου των 103ων Ελευθέριων ή αυτού του ανούσιου και “νερόβραστου” Via Egnatia (το οποίο έχει ϕτάσει στο σημείο να διαϕημίζει ο ίδιος ο αντιπεριϕερειάρχης Καβάλας Θόδωρος Μαρκόπουλος, με συνεχείς αναρτήσεις στο FaceBook).

Και επειδή είπαμε ότι το διοργάνωσαν “κυριολεκτικά μόνοι τους”, δεν αμφισβητούμε την στήριξη και τις βοήθειες που πρόσφεραν ο δήμος Καβάλας και η “ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ” -μόνο που επέτρεψαν να γίνει το φεστιβάλ στο στρατόπεδο Ασημακοπούλου φτάνει και περισσεύει, και φυσικά έκαναν και πολλά άλλα καλά για την καλύτερη διοργάνωση του Colors Festival.

Ωστόσο το νόημα είναι το ίδιο: ότι η ιδέα και το όλο στήσιμο της διοργάνωσης ανήκε -ακόμα και με τα λάθη του, στα οποία αναϕερθήκαμε στο άρθρο μας για το ϕεστιβάλ- σε μια ομάδα νεαρών παιδιών, τα οποία θα μπορούσαν άνετα να είναι και δικά μας παιδιά!

Είναι ένα καλό μάθημα για πολλούς τοπάρχες που στο πρόσφατο παρελθόν έχουν αυτοχριστεί event managers και, τελικά, κατάφεραν να κάνουν μια πραγματική τρύπα στο νερό. Ένα μάθημα για το ότι δεν χρειάζονται βαρύγδουπα πράγματα και περιττές φιοριτούρες, ούτε χρειάζεται να “μπουκώνουμε” τους πολίτες με εκδηλώσεις που γίνονται επί της ουσίας μόνο και μόνο για τις “απαραίτητες” δηλώσεις στις τηλεοπτικές κάμερες ώστε να δείξουν το πόσο καλό έργο κάνουν οι αρμόδιοι που ασχολούνται με την ψυχαγώγηση του κόσμου. Χρειάζονται φρέσκες και απλές ιδέες, τις οποίες μάλιστα θα παρέχουν άνθρωποι με όρεξη και φαντασία. Απλά πράγματα, τίποτα παραπάνω.

Ένα καλό μάθημα για όλους εμάς

Ίσως αυτό να αποτελεί, υπό μια ευρύτερη έννοια, και ένα καλό “μάθημα” για πολλούς οι οποίοι στην σύγχρονη εποχή αμφισβητούν έντονα την σημερινή νεολαία, θεωρώντας την μια νεολαία που αγωνίζεται μόνο για την πάρτη της, για να περνάει καλά, να πίνει τον φραπέ της και να βγάζει selfies με τα κινητά της τηλέφωνα. Ίσως όλο αυτό να πρέπει να αποτελέσει για όλους εμάς ένα ακόμα παράδειγμα -μαζί με πολλά άλλα, όπως ο δημιουργός του ρομποτικού ανθρωποειδούς Δημήτρης Χατζής ή η παγκόσμια πρωταθλήτρια του σκάκι Σταυρούλα Τσολακίδου- ότι ανάμεσά μας υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι με μυαλό, με δημιουργική φαντασία, με πολλές ιδέες, με πολλή όρεξη για δουλειά και προσφορά.

Δεν είναι δα και τίποτα πλουσιόπαιδα, παιδιά της κρίσης είναι και αυτά. Με τις δικές τους ανησυχίες για το μέλλον, με τα δικά τους όνειρα και φιλοδοξίες όπως ακριβώς όταν ήμασταν στην ηλικία τους.

Το μόνο που θέλουν αυτά τα παιδιά -όπως και πολλά άλλα που, ενδεχομένως, έχουν ανάλογα ταλέντα και δεξιότητες αλλά απλά δεν έχουν προβληθεί ως τώρα- είναι να έρθει κάποιος, να τους πιάσει από το χέρι, να τους δείξει τον σωστό δρόμο, να τους δώσει τις κατάλληλες αρχές και να τους στηρίζει σε όλες τους τις προσπάθειες.

Είτε επιτυγχάνουν είτε όχι -ακόμα και τότε, θα μπορούν με τις κατάλληλες διδαχές να μην απογοητεύονται αλλά να μαθαίνουν από τα λάθη τους και να βελτιώνονται.

Για το τέλος…

Για το κλείσιμο θα αναφέρουμε ένα μικρό απόσπασμα από την ευχαριστήρια ανάρτηση της ομάδας Action Team για το Colors Festival:

Μπροστά μας βρήκαμε πολλούς ανθρώπους που ήθελαν να κατοχυρώσουν την ιδέα και να την πραγματοποιήσουν έχοντας οικονομικά συμφέροντα, ανθρώπους που μας έβαζαν “τρικλοποδιές” για δικούς τους, διάφορους λόγους και τέλος ανθρώπους που πάλεψαν για να αποτύχει το festival μας

Νομίζουμε ότι κάθε άλλο σχόλιο είναι περιττό…

Υ.Γ.: Δεν θα μπορούσαμε να μην αναγερθούμε και σε ένα δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας για το Colors Festival, το οποίο δεν αντέξαμε να μην σχολιάσουμε.

Και ο λόγος είναι ότι στο επίμαχο αυτό δημοσίευμα έγινε μεν αναφορά σε ένα φεστιβάλ που διεξήχθη στην Καβάλα αλλά χρησιμοποιήθηκαν φωτογραφίες… από ανάλογο φεστιβάλ που έγινε πριν από 2 εβδομάδες στην Ξάνθη!!!

Προφανώς αυτό το “λάθος” έγινε από συντάκτες που απλά θέλησαν να κοροϊδέψουν τον κόσμο που δεν έδωσε το παρόν στο Colors Festival, προσποιούμενοι δήθεν ότι έκαναν ρεπορτάζ (ενώ στην ουσία, όπως αποδεικνύεται, δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους στο στρατόπεδο)…

Μας είναι παντελώς αδιάφορο αν οι συντάκτες δεν είχαν χρόνο να δώσουν το παρόν στο φεστιβάλ. Αν δεν μπορούσαν -θεμιτό και ανθρώπινο- ας μην έγραφαν τίποτα!

Δεν μπορούσαμε να μην το σχολιάσουμε αυτό το πράγμα, διότι ακριβώς την προηγούμενη εβδομάδα -με αφορμή την παρουσίαση του τουριστικού λογότυπου του δήμου Καβάλας, η οποία έγινε στις 7 το βράδυ- διαβάσαμε στον τοπικό τύπο σχόλια περί έλλειψης σεβασμού προς τους δημοσιογράφους.

Προς θεού, δεν διαφωνούμε με την ουσία των σχόλιων αυτών -αντιθέτως, συμφωνούμε και επαυξάνουμε. Απλά θα πρέπει να καταλάβουμε ότι τον σεβασμό τον κερδίζει κανείς μέσα από την δουλειά του και την όλη του στάση και συμπεριφορά. Και όταν γίνονται τέτοια “λάθη” (όχι μόνο με αυτό το γεγονός αλλά και με πολλά άλλα “μαργαριτάρια” που έχουμε διαβάσει κατά καιρούς) τότε μακροπρόθεσμα χάνεται αυτός ο σεβασμός.

Και αν χαθεί τότε αυτός ο σεβασμός, δύσκολα ξανακερδίζεται…

Ένα “όνειρο” χιλιάδων Καβαλιωτών (το πόσοι το ονειρευόντουσαν μην μας το ρωτήσετε, δεν το ξέρουμε), μια “λαχτάρα” που αποτέλεσε εδώ και χρόνια “διακαής πόθος” των απανταχού υποψηφίων δημάρχων και προεστών -πόσες και πόσες υποσχέσεις και δεσμεύσεις ακούσαμε πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014;- έγινε πλέον πραγματικότητα.

Το φεστιβάλ Cosmopolis επέστρεψε μετά τυμπανοκρουσιών και επευφημιών και όλοι οι επίσημοι έλεγαν ότι…μας έλειψε.

Τόσες ημέρες που το παρακολουθήσαμε όμως το Cosmopolis μάς γεννήθηκε μια απορία: Τι στο καλό μας έλειψε από το Cosmopolis;

Διότι αν μας έλειψαν οι χορευτικές επιδείξεις από τα συγκροτήματα άλλων χωρών, τότε λυπούμαστε που θα απογοητεύσουμε τις τοπικές αρχές αλλά δεν
μας έλειψαν καθόλου -οι “Χοροί του Κόσμου\” τι ήταν, στην τελική;

Αν, από την άλλη, μας έλειψαν τα περίπτερα με τοιχία της λαογραφίας και της κουλτούρας των χωρών που λάμβαναν μέρος (όπως ενδυμασία, κουζίνα,
γλυπτά και είδη χειροτεχνίας κ.α.), τότε ΟΚ: αυτά όντως μας έλειψαν.

Φτάνουν όμως όλα αυτά για να βγουν από τα ταμεία του δήμου 150.000 € (με τον όλο προϋπολογισμό να κυμαίνεται στις 220.000 €), χωρίς -ουσιαστικά- δυνατότητα επιστροφής έστω και ενός μέρους τους στα ταμεία αυτά; Φτάνουν όλα αυτά για να πούμε ότι άξιζε η συντήρηση, επί τόσα χρόνια, ενός αστικού μύθου (γιατί εκεί κατέληξε για χρόνια το Cosmopolis – να μετατραπεί σε έναν αστικό μύθο που τον διηγούμασταν όπως αναφέρεται στον εθνικό μας ύμνο: “Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις”);

Η απάντηση δεν είναι εύκολο να δοθεί. Τουλάχιστον όχι τώρα -μόνο σε βάθος χρόνου μπορεί να δοθεί μια σαφής και πειστική απάντηση.

Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι για μια ακόμα φορά δαπανήθηκαν πολλά λεφτά χωρίς να έχουμε έστω και μια μικρή ανταποδοτικότητα. Και το αστείο είναι ότι αυτό ακριβώς το πράγμα το λέμε εδώ και χρόνια για διοργανώσεις όπως το AirSea Show -ότι βγαίνουν λεφτά από τα ταμεία και δεν επιστρέφουν πίσω. Και φέτος πήγαμε και κάναμε ακριβώς το ίδιο πράγμα -και μάλιστα ξοδεύοντας πολλαπλάσια χρήματα!

Αν θέλουν λοιπόν οι ιθύνοντες της δημοτικής αρχής και της “ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ” να αναβαθμιστεί η διοργάνωση και να αποτελεί σημείο αναφοράς για την
Καβάλα και -γιατί όχι;- την υπόλοιπη Ελλάδα θα πρέπει καταρχήν να στραφεί σε αυτό ακριβώς το κομμάτι. Αν το κάνει αυτό έχει καλώς, διαφορετικά
θα έχουμε σοβαρότατο πρόβλημα τα επόμενα χρόνια…

Θα πρέπει επίσης να δουλευτεί με κάθε δυνατό τρόπο η προβολή της διοργάνωσης στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ήταν θετικό το γεγονός της αποκλειστικής
χορηγίας επικοινωνίας στην ΕΡΤ3, ένα κανάλι με σαφώς μεγάλη δυναμική και εμβέλεια, αλλά χρειάζεται δουλειά και σε περιφερειακό επίπεδο -προσοχή,
όχι τοπικό. Το τοπικό μπορούμε να πούμε ότι, λίγο πολύ, είναι εξασφαλισμένο- αν θέλουμε να έρχεται κόσμος καταρχήν από την περιφέρεια ΑΜΘ και
έπειτα από την υπόλοιπη χώρα.

Θα μου πείτε “Είναι νωρίς ακόμα, ήταν η πρώτη διοργάνωση“. Θα συμφωνήσουμε ως ένα βαθμό αλλά όχι για το περιφερειακό κομμάτι. Δεν πιστεύουμε ότι οι Δραμινοί και οι Ξανθιώτες (ας μείνουμε πρώτα σε αυτούς) δεν θα ήθελαν να έρθουν να δουν ένα τέτοιο φεστιβάλ αν είχε γίνει μια επιπλέον
προσέγγιση για την προβολή του Cosmopolis.

Ξέρουμε, επίσης, ότι κάποιοι θα μας πουν “Μα η πληρότητα στα ξενοδοχεία της πόλης ήταν 100% τις ημέρες του Cosmopolis“. Ναι, σωστό. Ωστόσο
ξεχνάνε αυτοί οι κάποιοι ότι βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού και ούτως ή άλλως η πληρότητα στα ξενοδοχεία θα ξεπερνούσε το 90%, με ή
χωρίς Cosmopolis. Για το αν υπήρξαν κρατήσεις στα ξενοδοχεία λόγω του Cosmopolis αρκεί μονάχα να επισημάνουμε ότι όλα τα μέλη των αποστολών
παρέμειναν στις εστίες του ΤΕΙ ΑΜΘ (περισσότερες κρατήσεις είδαν οι ξενοδόχοι από το τουρνουά beach rugby παρά από το Cosmopolis!!!)

Το αν θα βελτιωθεί το κομμάτι των εκδηλώσεων είναι κάτι καθαρά υποκειμενικό, μιας και ο κάθε ένας από εμάς έχει την δική του αισθητική αντίληψη.

Σε άλλους αρέσει η επαφή με ξένες κουλτούρες, σε άλλους όχι -είναι δικαίωμά τους. Ίσως θα ήταν μια καλή ιδέα να ενσωματωθούν, σε επόμενες
διοργανώσεις, πιο “σύγχρονα” events που να παντρεύουν πολλές διαφορετικές έθνικ κουλτούρες. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να μπουν στην
διοργάνωση άνθρωποι που να έχουν πραγματικά σχέση με τις τέχνες και τους πολιτισμούς άλλων χωρών, και όχι άνθρωποι που εδώ και χρόνια
αναλαμβάνουν -οι ίδιοι και οι ίδιοι- όλες τις εκδηλώσεις του δήμου (και που, στο τέλος, αποδεικνύονται και μη ικανοί να τις διοργανώσουν σωστά).

Υπάρχουν και άλλα πράγματα που μπορούμε να τονίσουμε, όπως:

α) η χαμηλή προσέλευση στις συναυλίες -ένεκα, ιδίως την Πέμπτη, της ασυνεννοησίας στο πότε θα ανοίξουν οι πύλες στις αποθήκες του τελωνείου των φημών περί “παρέμβασης” σε βάρος των συναυλιών για να μην…ενοχληθούν κάποιοι “καλεσμένοι”-, κάτι που κατά την γνώμη μας αποδεικνύει περίτρανα ότι η διασπορά των εκδηλώσεων σε ολόκληρη την πόλη (την οποία ευαγγελίζονταν στο παρελθόν αρκετοί αυτοδιοικητικοί πολιτικοί) δεν “τραβάει” ούτε καν για σημεία με τόσο μικρή μεταξύ τους απόσταση,

β) τα προβλήματα με την ηχητική κάλυψη των εκδηλώσεων, τα οποία ήταν ιδιαίτερα έντονα την Πέμπτη αλλά στην συνέχεια διορθώθηκαν,

γ) το ότι το Σάββατο τα συγκροτήματα έφυγαν άρον άρον για την Νέα Καρβάλη μιας και έπρεπε να παρουσιαστούν και στο “Ήλιος και Πέτρα” στο
Ακόντισμα (δεν χρειάζεται να επεκταθούμε περισσότερο στο σκεπτικό της μετακίνησης αυτή, σίγουρα καταλαβαίνετε τι θέλουμε να πούμε), με
αποτέλεσμα η Παναγία στην κυριολεξία να ερημώσει λίγο πριν τις 10:30, να κλείσουν τα φώτα και πολλά περίπτερα -με μέλη αποστολών- να παραμείνουν
στο σκοτάδι,

δ) το γεγονός πως τις ημέρες του Cosmopolis βρήκε η οργανωτική επιτροπή του Φεστιβάλ Φιλίππων να βάλει “απέναντι” ίσως την πιο εμπορική
παράσταση της χρονιάς -τον “Συρανό ντε Μπερζεράκ“-, αφενός θέτοντας ένα σοβαρό δίλημμα για το τι ακριβώς θα θελήσει κανείς να παρακολουθήσει,
αφετέρου δείχνοντας ίσως με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο ότι δεν της καίγεται καρφί για το τι γίνεται στην Καβάλα παρά μονάχα για την δική της
βόλεψη.

Και άντε να δεχτούμε προς στιγμήν ότι ο θίασος του “Συρανό ντε Μπερζεράκ” δεν είχε άλλες διαθέσιμες ημέρες για να έρθει στο αρχαίο θέατρο
Φιλίππων (αν και οι ημερομηνίες του Cosmopolis ήταν γνωστές εδώ και μήνες, συνεπώς οι διοργανωτές του φεστιβάλ Φιλίππων είχαν την ευκαιρία και
τον χρόνο να διαπραγματευθούν μια διαφορετική ημερομηνία), άντε να δεχτούμε ότι έπρεπε να ανεβεί και δεύτερη φορά το έργο γιατί το ήθελε ο
κόσμος -και όντως, το αρχαίο θέατρο Φιλίππων ήταν κατάμεστο και τις 2 ημέρες.

Μια μόλις ημέρα μετά το τέλος του Cosmopolis πώς γίνεται να “απαιτεί” η οργανωτική επιτροπή του φεστιβάλ να ανεβεί ο κόσμος για μια ακόμα φορά στην Παναγία -και μάλιστα στο θέατρο του Φρουρίου- και να δαπανήσει και άλλα λεφτά για την συναυλία του Σταμάτη Κραουνάκη;

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο κόσμος τίμησε με την παρουσία του το Cosmopolis, όπως ακριβώς το περιμέναμε. Το φεστιβάλ
επέστρεψε και ελπίζουμε ότι θα μείνει ακόμα και αν αλλάξει η δημοτική αρχή το 2019. Απλά χρειάζονται πολλά πράγματα ακόμα -όχι μόνο οργανωτικά
αλλά και στην φύση του φεστιβάλ- προκειμένου να ξαναγίνει το Cosmopolis σημείο αναφοράς…

Υ.Γ. 1: Στο σημείο αυτό θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι, για να μην παρεξηγούμαστε (γιατί τελευταία τα λόγια μας παρεξηγούνται):

Καταλαβαίνουμε ότι η δική μας φωνή μπορεί να ακουστεί και ως παραφωνία σε ένα σκηνικό που έχει στηθεί σε όλα τα τοπικά ΜΜΕ περί σούπερ επιτυχίας
και ενός φεστιβάλ που συνένωσε τα πλήθη και τα έκανε να περάσουν φανταστικά…Το καταλαβαίνουμε, αλλά εκτιμούμε πως έχουμε το αναφαίρετο
δικαίωμα να κάνουμε κριτική -κυρίως βασιζόμενοι στο ότι βρεθήκαμε στις εκδηλώσεις του φεστιβάλ τις 3 από τις 4 ημέρες (την Παρασκευή προτιμήσαμε
να απολαύσουμε τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στον ρόλο του Συρανό ντε Μπερζεράκ), καλύπτοντας με τέτοιο τρόπο τις εκδηλώσεις που ακόμα και οι
παρουσιαστές του Cosmopolis εκτίμησαν την δουλειά μας χαρακτηρίζοντάς την ως “την πιο μεστή κριτική στο φεστιβάλ”.

Δεν είναι γκρίνια, δεν είναι κατάκριση, δεν είναι κακόβουλη κριτική. Μιλάμε για καλόβουλη κριτική και σχολιασμό βάση των όσων είδαμε και με
στόχο να γίνει πραγματικά το Cosmopolis σημείο αναφοράς για την Καβάλα και -γιατί όχι;- την υπόλοιπη Ελλάδα.

Γιατί μπορεί να γίνει -όπως και το airsea show. Δεν θέλει κόπο, αλλά θέλει τρόπο…

Υ.Γ. 2: Πριν κλείσουμε, θα ασχοληθούμε εκ νέου με το “αγαπημένο” μας πεδίο δράσης -τους αυτόκλητους facebookικούς κριτές του καναπέ που δήθεν τους έχει πιάσει η καλοσύνη για τους συνανθρώπους τους αλλά δεν κουνάνε καν το δαχτυλάκι για να τους βοηθήσουν παρά μόνο κατακρίνουν, υβρίζουν και διαγράφουν φασιστικά οτιδήποτε διαφωνεί έστω και λίγο μαζί τους.

Το ότι ο κόσμος τίμησε με την παρουσία του το φεστιβάλ, γεμίζοντας την οδό Θεοδώρου Πουλίδου, ήταν σίγουρα το ευχάριστο γεγονός του Cosmopolis.
Και δεν ήταν μόνο η περιέργεια του να δουν από κοντά τα events του φεστιβάλ. Είναι ότι ο κόσμος διψάει για εκδηλώσεις, αναζητεί συνεχώς τρόπους
για να ξεφύγει -έστω και για λίγη ώρα- από τα βάσανα και τις σκοτούρες της καθημερινότητας και να ψυχαγωγηθεί συναντώντας γνωστούς και φίλους.
Άλλωστε η ψυχαγωγία και η διασκέδαση είναι ορισμένες από τις πλέον βασικές ανάγκες ενός ανθρώπου.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ξεχνάει όλα τα άλλα προβλήματα της καθημερινότητας. Ούτε και το ότι η Καβάλα απέχει πάρα πολύ από το να χαρακτηριστεί “τέλεια πόλη”.

Σαφώς και με το Cosmopolis δεν έγινε η πόλη μας πιο καθαρή ή ασφαλής. Σαφώς και με το Cosmopolis δεν έκλεισαν οι λακούβες στους δρόμους. Σαφώς
και δεν χόρτασε όλος ο κόσμος που πεινάει, ούτε βρήκε δουλειά, ούτε έλυσε τα οικονομικά του (η λίστα είναι πάρα πολύ μεγάλη, φαντάζομαι ότι
γίναμε κατανοητοί).

Αλλά και τι να κάνουμε, δηλαδή; Να νεκρώσουμε τα πάντα σε αυτή την πόλη επειδή δεν έχουμε λύσει αυτά (και άλλα προβλήματα); Διότι κάποιοι αυτό θέλουν, και αυτό πρεσβεύουν δημοσίως -ασχέτως βέβαια αν οι ίδιοι τους δεν κάνουν τίποτα για να δοθεί μια λύση σε κάποιο από αυτά τα προβλήματα.

Ας πούμε ότι το κάνουμε όμως. Ας πούμε ότι για 1 ή 2 χρόνια δεν κάνουμε τίποτα ως εκδήλωση σε αυτόν τον τόπο, και η δημοτική αρχή βάζει ως
αποκλειστικό στόχο να λύσει όλα τα προβλήματα του δήμου.

Αλλά προσοχή: ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Ούτε Cosmopolis, ούτε Airsea Show, ούτε Φεστιβάλ Φιλίππων, ούτε Λευκή Νύχτα, ούτε συναυλίες, ούτε
Αλφαβητοπαρέλαση (γιατί και για εκεί έχουν ακουστεί οι ίδιες γκρίνιες), ούτε Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις (καλά και να μην γίνουν οι
συγκεκριμένες, έτσι όπως γίνονται κάθε χρόνο, ούτε εμάς θα μας χαλάσει, αλλά λέμε τώρα)…ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Το διευκρινίζουμε αυτό διότι οι
περισσότεροι από αυτούς τους \κάποιους” έχουν διαφημίσει στο παρελθόν τις μικρής εμβέλειας μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις των πολιτιστικών
συλλόγων της πόλης μας, μετατρέποντας εαυτούς σε αυτόκλητους “διασκεδαστές” και event managers…

Ποιος μας λέει εμάς ότι μετά από αυτά τα 2 χρόνια τα προβλήματα αυτά θα έχουν λυθεί δια μιας; Μάλλον κανένας.

Αν, λοιπόν, δεν έχουν λυθεί αυτά τα προβλήματα -ή αν έχουν προκύψει και άλλα- θα πρέπει να κάνουμε υπομονή άλλον τόσον καιρό χωρίς να γίνεται
απολύτως τίποτα στην πόλη μας μέχρις ότου λυθούν τα νέα προβλήματα που θα έχουν προκύψει. Όλο αυτό το γαϊτανάκι μπορεί να κρατήσει για χρόνια.
Σε αυτή την περίπτωση όμως η πόλη μας θα παραμένει “νεκρή πόλη” για όλα αυτά τα χρόνια και όλοι οι συμπολίτες μας θα τρέχουν δεξιά και αριστερά
(εκτός Καβάλας) για λίγες στιγμές χαλάρωσης.

Αν αυτό είναι που πραγματικά θέλουν, τότε πάμε πάσο. Αλλά μην έρθουν μετά οι ίδιοι τους και φωνάζουν ότι “η Καβάλα είναι νεκρόπολη, δεν γίνεται καμία εκδήλωση για να διασκεδάσει ο κόσμος”……

Το “φάντασμα” του αλυτρωτισμού και της μισαλλοδοξίας εμφανίστηκε και πάλι στην Καβάλα άμα τη δημοσιοποίηση των πληροφοριών για την αποκατάσταση του ανδριάντα του Έλληνα στρατιώτη, ενός ανδριάντα ο οποίος είχε κατασκευαστεί τη δεκαετία του 1930 -επί δημαρχίας Μιχάλη Λωλίδη- και αργότερα κομματιάστηκε και πετάχτηκε στη θάλασσα από τις βουλγαρικές αρχές κατοχής. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα θα λάβουν χώρα στα 103α Ελευθέρια της πόλης, στα τέλη Ιουνίου, παρουσία μάλιστα του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου.

Επειδή πολλοί μίλησαν για θέματα αισθητικής…Δεν αμφισβητούμε ότι ο ανδριάντας μπορεί να χρήζει παρεμβάσεων και συντήρησης από συντηρητές αρχαιοτήτων, όπως προτείνει, σε σχετική του ανακοίνωση, ο τέως δήμαρχος Καβάλας Κωστής Σιμιτσής (κάποιοι εκτιμούν ότι είναι ορθότερη η αποκατάστασή του με την σημερινή του μορφή για να θυμίζει σε όλους μας τα όσα διέπραξαν οι φασίστες Βούλγαροι κατακτητές -δεν συμφωνούμε απαραίτητα με αυτή την άποψη, αλλά καλοδεχούμενη).

Ούτε αμφισβητούμε ότι πιθανόν να χρειαστεί μια προσεκτικότερη επιλογή του χώρου στον οποίο θα τοποθετηθεί ο ανδριάντας -μιας και η κεντρική πλατεία της πόλης είναι για να την βομβαρδίσεις, να την ξεθεμελιώσεις και να την φτιάξεις ξανά από την αρχή.

Ίσα ίσα, χρειάζεται μια πραγματικά προσεκτική και επιστημονική προσέγγιση του όλου θέματος προκειμένου και να αποκατασταθεί το άγαλμα και να μην υπάρξουν προβλήματα αισθητικής φύσεως.

Αυτό που αμφισβητούμε και μας προκαλεί έκπληξη είναι η προσπάθεια κάποιων να συνδέσουν την αποκατάσταση του ανδριάντα με…ακροδεξιές και μισαλλοδοξίες, με ακύρωση της προσπάθειας προσέγγισης και φιλίας με την Βουλγαρία, ακόμα και με…υπονόμευση της αναπτυξιακής πορείας του τόπου μας!

Επειδή έχουμε χάσει λίγο την μπάλα, ώρα να την πάρουμε ξανά στα χέρια μας (ή στα πόδια μας -όπως θέλετε):

• Ισχυρίζονται κάποιοι σε άρθρα τους ότι η αποκατάσταση του ανδριάντα θα επηρεάσει, δήθεν, αρνητικά τις προσπάθειές μας για ανάπτυξη μέσω του τουρισμού, μιας και θα απομακρύνει από την πόλη μας τους Βούλγαρους τουρίστες που θα θελήσουν να έρθουν στα μέρη μας.

  Με το σκεπτικό αυτό, μήπως πρέπει να απομακρύνουμε το μνημείο για την σφαγή στους Φιλίππους; Βούλγαροι ήταν αυτοί που την διέπραξαν, στο κάτω κάτω, δεν είναι politically correct να τους το θυμίζουμε…

  Ακόμα περισσότερο, μήπως πρέπει να προτείνουμε (μιας και δεν έχουμε την αρμοδιότητα να το κάνουμε από μόνοι μας) να απομακρυνθεί το μνημείο για την σφαγή στην μαρτυρική πόλη του Δοξάτου και να σταματήσουμε να αναφερόμαστε σε αυτήν; Μιλάμε για ένα από τα πλέον στυγνά εγκλήματα πολέμου στην διάρκεια της Κατοχής, ασχέτως αν συχνά “παραγκωνίζεται” λόγω ανάλογων εγκλημάτων που διέπραξαν οι Γερμανοί σε μέρη όπως τα Καλάβρυτα, το Δίστομο, η Κάνδανος ή το Κομμένο.

• Μπορεί προηγουμένως να αναφερθήκαμε στα μνημεία, αλλά θυμίζουμε και κάτι άλλο: ότι οι Βούλγαροι δεν ήρθαν στα μέρη μας το 1941 (κατά παράβαση κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου, μιας και η Βουλγαρία δεν είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Ελλάδα) ως “φίλοι” και “τουρίστες”, αλλά ούτε και ως κατακτητές -σε αντίθεση με τους Γερμανούς ή τους Ιταλούς.

  Ήρθαν με έναν συγκεκριμένο στόχο: να κάνουν πράξη τα όνειρά τους για έξοδο στο Αιγαίο και να δημιουργήσουν συνθήκες εκβουλγαρισμού του ντόπιου στοιχείου.

  Μπορεί κάποιοι να θέλουν επιμελώς να συγκαλύψουν το κεφάλαιο των “βουλγαρογραμμένων” και να το θάψουν στην λήθη του παρελθόντος αλλά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει εύκολα. Και δεν μιλάμε για τους ανθρώπους που εξαναγκάστηκαν να “βουλγαρογραφτούν” για να παίρνουν ένα κομμάτι ψωμί για την πεινασμένη οικογένειά τους, αλλά για αυτούς που είχαν περιουσίες και προσπάθησαν να τις σώσουν (ή και να τις αυγατίσουν).

  Θυμάται κανένας όσους αρνήθηκαν να “βουλγαρογραφτούν” και έχασαν τα κτήματά τους από την μια μέρα στην άλλη (όπως ο συγχωρεμένος ο παππούς του γράφοντος); Θυμάται κανένας τον Ιωάννη Κυρατζή, που με κίνδυνο της ζωής του φύλαξε στο σπίτι του τα Δημοτολόγια και τα βιβλία με τις Ληξιαρχικές Πράξεις; Ή μήπως η θύμισή τους θα σκανδαλίσει τους τουρίστες και τους υποψήφιους επενδυτές;

  Θυμούνται άραγε όλοι αυτοί που ευαγγελίζονται την ανάπτυξη μέσω του τουριστικού κεφαλαίου και την καταπολέμηση της μισαλλοδοξίας και του φασισμού τις καταστροφές και λεηλασίες αρχαιολογικών και θρησκευτικών κειμηλίων (όπως στην Ι.Μ. Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας), κειμηλίων που δεν επιστράφηκαν ποτέ;

  Και φυσικά ούτε μια συγνώμη! Ούτε μια αναγνώριση των όσων διέπραξαν οι φασίστες που κατέλαβαν την Καβάλα! Ακόμα και οι Γερμανοί έχουν ζητήσει συγνώμη για τα εγκλήματα των ναζί…Από την στιγμή που δεν ζητούν συγγνώμη για τα εγκλήματα που διέπραξαν, δεν ισοδυναμεί αυτό με μια έμμεση “παραδοχή” ότι καλώς έπραξαν ότι έπραξαν; Άρα ποιοι είναι οι αλυτρωτικοί και οι εθνικιστές;

• Να θυμίσουμε επίσης ότι ο ανδριάντας του Έλληνα στρατιώτη στήθηκε προπολεμικά, επί δημαρχίας Μιχάλη Λωλίδη, για να θυμίζει τους απελευθερωτικούς αγώνες του ελληνικού στρατού την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων (περίοδο στην οποία απελευθερώθηκε η Καβάλα)

  Δεν θα κρίνουμε το ότι κάποιοι επέλεξαν στο παρελθόν να στήσουν ένα άγαλμα Έλληνα στρατιώτη σε μια πόλη που απελευθερώθηκε από το ναυτικό. Μικρή σημασία έχει, άλλωστε, αυτό το πράγμα.

  Απλά γεννιέται η εξής απορία (τραβηγμένη, ίσως, αλλά ως ένα βαθμό εύλογη): Αυτοί που δεν θέλουν να στηθεί ξανά στην θέση του ο ανδριάντας του Έλληνα στρατιώτη μήπως θέλουν να ξεχάσουν και το πώς απελευθερώθηκε η Καβάλα; Μήπως θέλουν να ξεχάσουν το ότι κάποιοι έδωσαν την ζωή τους για να μπορέσουμε σήμερα να μιλάμε και να γράφουμε στα ελληνικά, αλλά και να σκεπτόμαστε ελεύθερα και δημοκρατικά (ακόμα και αν διαφωνούμε κάθετα με τις ιδέες τους);

  Μας εκπλήσσει επίσης η αναφορά -μέσα από δημοσιεύματα- σε “ανθρώπους των γραμμάτων, της τέχνης και γενικότερα του πολιτισμού που σκέφτονται ακόμα και να εκφράσουν δημόσια και επίσημα την άρνησή τους για την τοποθέτηση αυτού του αγάλματος” (ίσως όσοι εκφράζονται υπέρ της τοποθέτησης δεν μπορούν να λογίζονται άνθρωποι των γραμμάτων, της τέχνης και του πολιτισμού). Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ποτέ τους σκεφτεί ότι, αν δεν πολεμούσαν οι Έλληνες στρατιώτες για την απελευθέρωση της πατρίδας (ασχέτως ιδεολογικών πεποιθήσεων -στην τελική, ακόμα και οι αντάρτες που πολέμησαν με το ΕΑΜ στην Κατοχή ήταν Έλληνες που ζητούσαν να φύγουν από τον τόπο μας οι κατακτητές) δεν θα μπορούσαν να εκφραστούν ελεύθερα; Πόσοι και πόσοι άνθρωποι των γραμμάτων και της τέχνης δεν πολέμησαν για την πατρίδα -και πολλοί από αυτούς έδωσαν την ζωή τους;

• Και επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε και το μνημείο υπέρ των Εβραίων Καβαλιωτών που έπεσαν θύματα επίσης του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού. Έκανε πολύ καλά η Δημοτική Αρχή -με πρωτεργάτη τον Μιχάλη Λυχούνα– που προχώρησε στην τοποθέτηση του μνημείου, απλά οι όποιες φωνές (ακόμα και οι χαρακτηρισμοί περί φασιστικής συμπεριφοράς και φιλοναζισμού σε βάρος της δημάρχου Δήμητρας Τσανάκα) ακούστηκαν για την αναβολή της εκδήλωσης των αποκαλυπτηρίων του λόγω…του μεγέθους του Άστρου του Δαυίδ!

Εν κατακλείδι:

Κανείς δεν λέει ότι πρέπει να σταματήσουμε να δεχόμαστε Βούλγαρους παραθεριστές ή επενδυτές -όπως στην Θάσο ή στην Κεραμωτή- επειδή στο παρελθόν οι πρόγονοί τους έκαναν τόσα και τόσα εγκλήματα σε βάρος του ντόπιου στοιχείου -ίσα ίσα, καλώς να ορίσουν. Ουδείς άλλωστε αντιμετώπισε κάποιο πρόβλημα εδώ και τόσα χρόνια, δεν θα αντιμετωπίσουν ούτε και τώρα.

Απλά αυτό που λέμε είναι πως ένας από τους βασικότερους κλάδους των γραμμάτων, της τέχνης και γενικότερα του πολιτισμού είναι και η ιστορία.

Μόνο αν γνωρίζουμε πολύ καλά την ιστορία μας (όλοι μας – είτε Έλληνες είτε αλλοδαποί) μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά, έχοντας διδαχτεί από τα λάθη του παρελθόντος.

Αν ξεχάσουμε την ιστορία μας, τότε το δίχως άλλο είμαστε καταδικασμένοι να την ξαναζήσουμε…

Αν πάλι κάποιοι θέλουν να διδασκόμαστε μια αποστειρωμένη ιστορία, γεμάτη με αναφορές για “αγάπη και συναδέλφωση μεταξύ των λαών” και “συνωστισμούς”, τότε καλά θα κάνουν να θυμούνται ότι η ιστορία είναι μια πολύ ζηλιάρα και “απαιτητική” γυναίκα. Και η εκδίκηση μιας πολύ ζηλιάρας γυναίκας όταν την ξεχνάμε είναι πολύ βαριά…