Διαβάσαμε για μια επιστολή που εστάλη στην τοπική εφημερίδα ΠΡΩΙΝΗ (και δημοσιεύτηκε σήμερα), η οποία συντάχτηκε (όπως αναφέρεται) από κατοίκους του Παληού -χωρίς να τονίζεται το ποιοι την υπογράφουν, λογικά τα ονόματά τους είναι γνωστά στην εφημερίδα αλλά δεν δημοσιεύονται για λόγους προσωπικών δεδομένων- και δεν μπορούμε να μην την σχολιάσουμε.

Στην επιστολή εκφράζεται η διαμαρτυρία αυτών που την υπογράφουν για τα 2 παγκάκια που έχουν τοποθετηθεί από το 2017 (δείτε το σχετικό άρθρο) στην περιοχή “Ύψωμα” στο Παληό, με αρχικό σκοπό να ξεκουράζονται όσοι περπατάνε στον εκεί δρόμο.

Η διαμαρτυρία τους έγκειται στο γεγονός ότι (όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι τους) τις βραδινές ώρες ουκ ολίγοι νέοι κάθονται στα παγκάκια αυτά και -σύμφωνα με τους ίδιους- κάνουν φασαρία μην αφήνοντάς τους να κοιμηθούν!

Μάλιστα, με την επιστολή αυτή οι συντάκτες ζητούν από τον δήμο Καβάλας να… ξηλώσει τα παγκάκια (!) ισχυριζόμενοι πως “Η παρουσία αυτών των παγκακιών στο συγκεκριμένο σημείο κατοικιών δεν εξυπηρετεί κανέναν χρήσιμο σκοπό. Το μόνο που κάνει είναι να ενθαρρύνει και να διευκολύνει παρενοχλητικές συμπεριφορές κατά τις νυχτερινές ώρες κοινής ησυχίας, όπως έχει αποδειχθεί στην πράξη.“

Ερωτηθείς από το Kavala Portal, ο αντιδήμαρχος τεχνικών υπηρεσιών Καβάλας (και κάτοικος Παληού) Αλέξης Γούλας απάντησε ότι “Στο παρελθόν τα παγκάκια αυτά είχαν εντοπιστεί ξηλωμένα και πεταμένα στον παρακείμενο γκρεμό, με αποτέλεσμα ο δήμος να προχωρήσει στην στερέωσή τους με οξυγονοκόλληση. Εμείς γνωρίζουμε ποιος το κάνει, είναι ένας ηλικιωμένος συμπολίτης που ενοχλείται από το οτιδήποτε κυκλοφορεί εκεί γύρω. Του έχουμε πει πολλές φορές να δίνει τόπο στην οργή, επισημαίνοντάς του πως τα παγκάκια χρησιμοποιούνται από πολύ κόσμο που κάνει τον περίπατό του, ενώ έχουμε κάνει και συστάσεις σε νεαρούς που κάθονται τα βράδια στα παγκάκια για να κάνουν -τουλάχιστον- λιγότερη φασαρία. Αλλά ο ίδιος συμπολίτης συνεχίζει ‘το βιολί του'”

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε, με την παρακάτω ανάρτησή της στα social media, η δημοτική σύμβουλος Καβάλας Στέλλα Αργυρίου:

Δεν είναι η πρώτη φορά που φτάνουν στα αυτιά μας παράπονα που αγγίζουν τα όρια του παράλογου. Θυμίζω: πριν λίγο καιρό είχαμε καταγγελίες για γιορτές συλλόγων, με το ρολόι να δείχνει αρκετά πριν τα μεσάνυχτα.

Στη συνέχεια, υπήρξαν διαμαρτυρίες για τα παιδιά που έκαναν πρόβα το μεσημέρι για το φεστιβάλ, γιατί «ακούγονταν μουσική». Και τώρα φτάσαμε να συζητάμε για την απομάκρυνση στα παγκάκια στο Παληό, επειδή εκεί συναθροίζεται νεολαία.

Αναρωτιέμαι, τι μήνυμα δίνουμε στους νέους μας;

Από τη μία, όλοι συμφωνούμε ότι δεν θέλουμε παιδιά κολλημένα σε οθόνες, ότι η κοινωνικοποίηση είναι το φάρμακο απέναντι στη μοναξιά, την απομόνωση και τον εθισμό. Από την άλλη, κάθε φορά που τα ίδια παιδιά βγαίνουν να κάνουν παρέα, να γελάσουν, να ζήσουν τον δημόσιο χώρο, τους λέμε «όχι».

Χωρίς να υποτιμώ την ανάγκη για ώρες κοινής ησυχίας ούτε την ενόχληση που μπορεί να προκαλεί η υπερβολή, σκέφτομαι πως δεν μπορεί η απάντηση να είναι συνεχώς η απαγόρευση.

Δεν μπορούμε να καταργούμε πανηγύρια, πρόβες, παγκάκια και μαζί κάθε ανάσα ζωής της πόλης.

Η λύση δεν είναι να φιμώνουμε αλλά να βρίσκουμε ισορροπίες, να δίνουμε εναλλακτικές, να εκπαιδεύουμε στον σεβασμό.

Η Καβάλα έχει όλα τα εφόδια για να είναι πόλη εξωστρεφής, με γιορτές, φεστιβάλ, νεολαία που γελάει και τουρίστες που νιώθουν παλμό. Αν επιλέξουμε να την κάνουμε σιωπηλή, σβήνουμε και το μέλλον της. Γιατί στο τέλος, το ερώτημα επιστρέφει, θέλουμε μια Καβάλα που ζει, αναπνέει και προσελκύει κόσμο ή μια πόλη που την επισκέπτεσαι μόνο όταν βγεις στη σύνταξη;

Σχόλιο γράφοντος:

Πέραν των προαναφερθέντων, και πέραν των διαμαρτυριών πολλών άλλων συμπολιτών που αντιδρούν έντονα στο αίτημα για ξήλωμα των παγκακίων, εμείς να προσθέσουμε και τα εξής:

Αυτή η ιστορία με τα τηλεφωνήματα για τήρηση των ωρών κοινής ησυχίας ισχύει, από όσα έχουμε δει όλα αυτά τα χρόνια, μόνο στην Καβάλα -και για κανένα άλλο μέρος αυτής της χώρας.

Και εξαιτίας αυτής της ιστορίας έχει πέσει “μπλόκο” όχι μόνο σε πανηγύρια πολιτιστικών συλλόγων ή σε εκδηλώσεις όπως το “Άδοντες και Ψάλλοντες εν τη καρδία” (εκεί, μάλιστα, γίναμε ρεζίλι των σκυλιών σε πανελλαδικό επίπεδο), αλλά πρακτικά και στην νυχτερινή ζωή αυτού του τόπου (με τρανότερο παράδειγμα αυτό του Παληού, το οποίο όλοι μας θυμόμαστε ως κεντρικό τοπόσημο της νυχτερινής ζωής πριν από 20-25 χρόνια, αλλά που τώρα τα καλοκαιρινά βράδια μοιάζει συχνά με στοιχειωμένο τόπο).

Πέραν, βέβαια, από τις αντιδράσεις της μεγάλης πλειοψηφίας της τοπικής κοινής γνώμης (που δείχνει να έχει κυριολεκτικά κουραστεί από αυτήν την ακατάσχετη μιζέρια και την τάση να εξαφανίζονται τα πάντα στον βωμό των -απαραίτητων, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό- ωρών κοινής ησυχίας) αλλά και των τοπικών αρχών (θυμόμαστε το “ξέσπασμα” του δημάρχου Θόδωρου Μουριάδη, σε μια εκδήλωση του πολιτιστικού συλλόγου Ποταμουδίων, ο οποίος έλεγε πως “Αυτοί που κάλεσαν την αστυνομία να μηνύσουν εμένα”),

και πέραν, φυσικά, και του ότι σε αρκετές περιπτώσεις όντως οι ώρες κοινής ησυχίας παραβιάζονται με έντονο και άσχημο τρόπο -δείγμα, ίσως, και κακής παιδείας-,

κάποια στιγμή πρέπει να τεθεί ξανά επί της αρχής το θέμα των ωρών κοινής ησυχίας.

Οι ώρες που θεωρούνται σήμερα “ώρες κοινής ησυχίας” ορίστηκαν το 1996 (με Αστυνομική Διάταξη), αλλά ίσχυαν και στο παρελθόν (ήδη από την δεκαετία του 80).

Από τότε όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει, η κοινωνία έχει αλλάξει (εκείνα τα χρόνια π.χ. δεν ήταν τόσο έντονη η τουριστική ανάπτυξη όσο τώρα) και πλέον αυτές οι ώρες που ισχύουν σήμερα φαντάζουν εντελώς αναχρονιστικές.

Δεν χρειάζεται να πάμε πάρα πολύ μακριά, μόνο να δούμε τι συμβαίνει στις αμμουδιές εντός του αστικού ιστού της Καβάλας το καλοκαίρι.

Πάρα πολλές παρέες παιδιών, αντί των νυχτερινών κέντρων διασκέδασης (όσων, τέλος πάντων, έχουν απομείνει), προτιμούν να οργανώσουν αυτοσχέδια beach party με ποτά και φαγητά δίπλα στην θάλασσα, ακόμα και με επιτραπέζια παιχνίδια (δεν το συζητάμε, φυσικά, πως οφείλουν τα παιδιά να μην πίνουν ή να μην τρώνε και αμέσως μετά να κολυμπάνε στην θάλασσα). Όχι πως δεν υπήρχαν και στο παρελθόν ανάλογες συγκεντρώσεις, αλλά τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο έχει ενταθεί.

Είναι μια εικόνα που, εμάς προσωπικά, μας αρέσει πολύ να την βλέπουμε. Αλλά είναι και μια υπενθύμιση πως ο κόσμος έχει αλλάξει, η κοινωνία έχει αλλάξει, οι τρόποι διασκέδασης έχουν πλέον αλλάξει.

Οφείλουν, πλέον, και οι νόμοι να αλλάξουν. Και όχι να στέκονται στο παρελθόν…

Τόσο απλά, τόσο καλά!

Ότι θα έφτανα στο σημείο να συμφωνήσω με τον επικεφαλής της παράταξης “Η Καβάλα μπροστά” Γιάννη Εριφυλλίδη, ομολογώ πως δεν το περίμενα με τίποτα…

Αλλά θα μου πει κανείς: “Εδώ άρχισες να συμφωνείς με την Αναστασία Ιωσηφίδου και να θεωρείς πως έχει δεχτεί υπέρμετρη κριτική για τα έργα και τις ημέρες της στην ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ -σε αντίθεση με όσους την διαχειρίστηκαν και κατασπατάλησαν τα αποθεματικά της τα τελευταία χρόνια-, στον Εριφυλλίδη θα κολλούσες;”

Δεν θα έχει και άδικο όποιος μου το πει…

Για να επιστρέψω, λοιπόν, στον Γιάννη Εριφυλλίδη…

αναφέρομαι σε μια ανάρτηση που έκανε στα social media το πρωί της Δευτέρας 21 Ιουλίου 2025, με αφορμή τα όσα τραγελαφικά ζούμε τις τελευταίες ημέρες σχετικά με την ανανέωση της θητείας της καλλιτεχνικής του διευθύντριας Ευαγγελίας Οικονόμου-Βαμβακά και της “κωλοτούμπας” της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας-Θράκης.

Με την ανάρτησή του ο κ. Εριφυλλίδης προσπάθησε να στρέψει το ενδιαφέρον της επικαιρότητας προς την υπόθεση της αποθήκευσης του διοξειδίου του άνθρακα στον Πρίνο, σημειώνοντας πως “Αντί να ασχολούμαστε με το μέγιστο θέμα της αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα στον κόλπο της Καβάλας, έχουμε αναγάγει σε μείζον ζήτημα την ανανέωση της θητείας της καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.”

Για την ιστορία, η όλη ανάρτηση του κ. Εριφυλλίδη έχει ως εξής:

Έλεος όμως κάπου! Αντί να ασχολούμαστε με το μέγιστο θέμα της αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα στον κόλπο της Καβάλας, έχουμε αναγάγει σε μείζον ζήτημα την ανανέωση της θητείας της καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.

Δηλώσεις επί δηλώσεων, συνεντεύξεις επί συνεντεύξεων, προσφυγή από την παράταξη της μείζονος αντιπολίτευσης, εκ νέου προσφυγή της ίδιας παράταξης, με τη συνδρομή μαθαίνω και υπαλλήλου του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. με όψιμο μένος κατά της καλλιτεχνικής διευθύντριας, δύο αποφάσεις της Αποκεντρωμένης για το θέμα, για κλάματα και οι δύο.

Για το ζήτημα της αποθήκευσης του διοξειδίου του άνθρακα όμως; Ο επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης κρύφτηκε και δεν ήρθε καν στη θυελλώδη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, βγήκε όμως την επομένη σε φιλικό για τον συνεντευξιαζόμενο κανάλι για να σχολιάσει τη συνεδρίαση και να πει το ΝΑΙ στην «επένδυση», «ηγέτης» ολκής με δημοτική ομάδα διαλυμένη, με τον καθένα να ψηφίζει στο επίμαχο θέμα ό,τι του κατέβηκε.

Τόσο πολύ πια ενδιαφέρει τη μείζονα αντιπολίτευση και τα φίλια μέσα μαζικής ενημέρωσης η ανανέωση της θητείας της καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. και δεν τους καίγεται καρφί για την αποθήκευση του διοξειδίου του άνθρακα; Ούτε καν τον νοιάζει τον κόσμο τι θα γίνει στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.! Εν πάση περιπτώσει, αν τόσο πολύ δεν μας κάνει η καλλιτεχνική διευθύντρια θα την αλλάξουμε σε 3 χρόνια, το διοξείδιο του άνθρακα όμως θα μείνει στον κόλπο της Καβάλας για αιώνες ολόκληρους.

Ας ασχοληθούμε λοιπόν επιτέλους με τα σημαντικά και ας αφήσουμε τις εμμονές άνευ ουσίας.

ΥΓ. Μαθαίνω ότι με έπιασε στο στόμα του και ο πρώην αντιδήμαρχος της συμφοράς (Σχόλιο γράφοντος: Εννοεί τον Μιχάλη Λυχούνα, ο οποίος σε δική του ανάρτηση σημείωσε πως “Εκτεθειμένος είναι και ο κ. Εριφυλλίδης, νομικός πράγμα. Απόψεις πως αφού θα μας την φορέσουν, one way or the other, οι νόμιμες διαδικασίες λίγη σημασία έχουν, φανερώνουν κακές πολιτικές πρακτικές και αντιλήψεις (κληρονομιά;).”), ναι αυτός που έχει μαλώσει με όλο τον κόσμο, από Υπουργό μέχρι κλητήρα (δεν τον διαβάζω πια γιατί το overdose κακίας μου προκαλεί αναγούλα). Υπονόησε με το γνωστό κακιασμένο υφάκι κάτι για την κληρονομιά μου (την πολιτική προφανώς). Ε ας βγει σε κάποια φάση να μας πει και αυτός τι ακριβώς κληρονόμησε και τι ακριβώς κληροδότησε! 0 συν 0 = 0 ή 0 επί 0 = 0, διαλέγετε και παίρνετε.

Τώρα, το αν η ζέση του Γ. Εριφυλλίδη για το CO₂ προέρχεται από ενδιαφέρον για τον τόπο ή από το γεγονός πως με την παράταξή του έχει εκλεγεί ο πρώην πρόεδρος των εργαζόμενων στα Πετρέλαια Καβάλας Μανώλης Κελαϊδάκης (ο οποίος, ως γνωστόν, δεν πίνει και νερό στην υγεία της Energean -για να το θέσουμε και πιο “χαριτωμένα”) δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία.

Ακόμα και το δεύτερο να ισχύει (που για μένα είναι και το πιο πιθανό, με βάση αυτά που έχουμε δει ως τώρα), οφείλω να πω πως συμφωνώ με τον Γιάννη Εριφυλλίδη:

Ας ασχοληθούμε λοιπόν επιτέλους με τα σημαντικά και ας αφήσουμε τις εμμονές άνευ ουσίας.

Βέβαια, για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά, οι “εμμονές” αυτές έδειξαν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο πως στην πραγματικότητα έχουμε -επί της ουσίας- κενό εξουσίας στην δημοτική αρχή Καβάλας,

αφού ακόμα και για ένα ζήτημα σχετικά απλό, όπως η ανανέωση μιας καλλιτεχνικής διευθύντριας, τα έκαναν “μαντάρα” (ή, τουλάχιστον, αυτό προκύπτει εκ του αποτελέσματος), μοιράζοντας μάλιστα υποσχέσεις δεξιά και αριστερά πως “όλα βαίνουν καλώς” (και το έχουν ξανακάνει εκεί στον δήμο Καβάλας, και δεν τους βγήκε -αλλά παρόλα αυτά συνεχίζουν).

Όχι βέβαια πως δεν τα έκανε μαντάρα και η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας-Θράκης, η οποία με την προχειρότητά της μάς έχει κάνει να ανησυχούμε και για παλαιότερες αποφάσεις που έχει λάβει.

Όχι βέβαια πως είναι καλύτερος και ο Μάκης Παπαδόπουλος και η παράταξή του -κάθε άλλο. Το ότι προσπαθούν να μας πείσουν πως “δεν έχουμε πρόβλημα με την κ. Βαμβακά αλλά με την διαδικασία” την ώρα που ο επικεφαλής του “Τόπου της Ζωής μας” φωτογραφίζεται με τον πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας Θοδωρή Αμπατζή λέγοντας πως “Η πολιτιστική πολιτική του Δήμου Καβάλας και το ΔΗΠΕΘΕ έχουν ανάγκη να περάσουν σε μία νέα εποχή”… δεν κολλάνε αυτά τα 2 πράγματα, βρε παιδιά…

Σε κάθε περίπτωση, το θέμα του ΔΗΠΕΘΕ πρακτικά “τελείωσε” (εκτός και αν υποβάλλει ένσταση ο δήμος, γίνει μια ακόμα “κωλοτούμπα” και τελικά αποφασιστεί πως καλώς ανανεώσανε την κ. Οικονόμου-Βαμβακά -σε αυτή την χώρα, άλλωστε, τα έχουμε δει όλα!). Θα βγει, εκτός απροόπτου, νέα προκήρυξη, θα επιλεγεί ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής (ή θα ξαναεπιλεγεί η κ. Βαμβακά) και…η ζωή συνεχίζεται.

Τα πραγματικά σοβαρά προβλήματα, όμως, είναι άλλα. Και με αυτά θα πρέπει να ασχολούνται άπαντες.

Για κάποιους είναι το κυκλοφοριακό, το πάρκινγκ και οι λακκούβες. Για κάποιους άλλους είναι τα σκουπίδια, τα χόρτα και οι άπλυτοι κάδοι. Για κάποιους άλλους είναι οι μεγάλες ελλείψεις σε αθλητικές υποδομές. Για κάποιους άλλους είναι το CΟ2 (αρκεί βέβαια να έχουν ενημέρωση δική τους άποψη, γιατί από αυτά που βλέπουμε ως τώρα ούτε ενημέρωση έχουν αλλά ούτε και δική τους άποψη…).

Γενικά, προβλήματα υπάρχουν πολλά. Ας ασχοληθούμε με όλα αυτά, και ας αφήσουμε το ΔΗΠΕΘΕ στην άκρη. Στο κάτω κάτω της γραφής, αυτό το θέμα έχει πάρει τον δρόμο του…

Υ.Γ.: Η άποψή μου για τον Γιάννη Εριφυλλίδη, την οποία έχω τεκμηριώσει αρκετές φορές στο παρελθόν, παραμένει κακή. Όχι “εχθρική” (δεν έχω κάτι προσωπικό με τον άνθρωπο), απλά “κακή” -εξακολουθώ να πιστεύω πως ο Γιάννης Εριφυλλίδης δεν έχει τα φόντα για να κάνει την διαφορά στον δήμο Καβάλας.

Και αυτό δεν αλλάζει τώρα, που συμφώνησα σε κάτι που έγραψε ο ίδιος.

Για να συνεννοούμαστε και να μην παίρνουν κάποιοι θάρρος…

Διαβάσαμε, το πρωί της Δευτέρας 14 Ιουλίου 2025, μια ανακοίνωση που απέστειλε το γραφείο τύπου του δήμου Θάσου -στην οποία έγινε γνωστό πως ο ιστότοπος (Σχόλιο γράφοντος: Και όχι “ιστοσελίδα” – ένας ιστότοπος έχει πολλές ιστοσελίδες) του Οργανισμού Τουρισμού Θάσου δημιούργησε δικές του πινακίδες, με QR code, οι οποίες και θα μοιραστούν σε τουριστικές επιχειρήσεις του νησιού.

Η ανακοίνωση αναφέρει τα εξής:

Σήμερα, Δευτέρα 14 Ιουλίου 2025, στο γραφείο του Δημάρχου Θάσου κ. Ελευθέριου Κυριακίδη, ο Αντιδήμαχος Τουρισμού κ. Ιωάννης Μαρκιανός και η Αντιπρόεδρος του Οργανισμού Τουρισμού κα. Λαμπρινή Φωκά, παρουσίασαν στο Δήμαρχο Θάσου την επιτραπέζια πινακίδα με το QR Code της επίσημης ιστοσελίδας του Οργανισμού Τουρισμού του Δήμου Θάσου. Ο Οργανισμός Τουρισμού προμηθεύτηκε τα πρώτα 1.000 τεμάχια, τα οποία θα διανεμηθούν σε τουριστικές επιχειρήσεις του νησιού.

Ο Δήμαρχος Θάσου κ. Ελευθέριος Κυριακίδης δήλωσε σχετικά:

«Η Αντιδημαρχία Τουρισμού και ο Οργανισμός Τουρισμού Θάσου αποτελούν το απόλυτο παράδειγμα συνεργασίας και συνέργειας δημοσίου και ιδιωτικού τομέα.

Τα τελευταία χρόνια, μέσω της ουσιαστικής χρηματοδότησης του Οργανισμού από το Δήμο Θάσου, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δήμος, φορείς και επιχειρηματίες του τουρισμού ενώνουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις των καιρών.

Οι φορείς και οι επαγγελματίες δεν αγωνίζονται μόνοι τους και ο Δήμος ασκεί την τουριστική πολιτική που είναι σωστή και προς όφελος όλων, με τη βοήθεια αυτών που έχουν την εμπειρία και τη γνώση.

Η απραξία και η απουσία χρηματοδότησης, τα προηγούμενα χρόνια, δημιουργήσαν την ανάγκη για ταχύτερες αποφάσεις και δράσεις μέσα σε ένα πλήρως διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Χαίρομαι, που μέσα σε λίγα χρόνια, 2020-2025, έχουν τεθεί οι βάσεις για την άσκηση ουσιαστικής και αποτελεσματικής τουριστικής πολιτικής. Έχουν γίνει πολλά και είμαι βέβαιος ότι θα γίνουν ακόμη περισσότερα.

Η σημερινή παρουσίαση της συγκεκριμένης δράσης επιβεβαιώνει την διαπίστωση μας ότι η συνεργασία σε συνδυασμό με την παράλληλη χρηματοδότηση του Οργανισμού Τουρισμού εκ μέρους το Δήμου αλλά και άλλων φορέων και επιχειρήσεων έχουν πλέον απτά αποτελέσματα.

Συνεχίζουμε όλοι μαζί με την ίδια διάθεση για προσφορά».

Σχόλιο γράφοντος

Καλές και χρήσιμες αυτές οι (μικρής, ίσως, σημασίας αλλά χρηστικές τη σήμερον εποχή) κινήσεις, αλλά καλό θα ήταν εκεί στον δήμο Θάσου (ή στην περιφέρεια ΑΜΘ – όποιος και αν το κάνει, καλό θα κάνει) να ασχοληθούν (εκτός των άλλων πολλών θεμάτων που αντιμετωπίζει το νησί) και με κάποιες άλλες πινακίδες -οι οποίες, εν δυνάμει, μπορεί και να σώσουν ζωές!

Ο λόγος για τις πινακίδες που θα έπρεπε να υπάρχουν στην διάσημη φυσική πισίνα της Γκιόλας, σύμφωνα με τις οποίες θα πρέπει να απαγορεύεται η βουτιά -υπό τον φόβο τραυματισμών (μιας και περιστατικά με τραυματισμούς τουριστών που θέλησαν να βουτήξουν στα νερά της Γκιόλας έχουμε κάθε χρόνο -και φέτος, αλλά και τα προηγούμενα χρόνια).

Διότι, όπως διαπιστώσαμε από το φωτογραφικό υλικό που ανάρτησαν παραθεριστές στη σελίδα “Forum Thassos” (μετά από ερώτημα του διαχειριστή του Dan Adrian Dragan -κατόπιν δικής μας παραίνεσης),

το μόνο που υπάρχει είναι μια μικρή προειδοποιητική πινακίδα (και όταν λέμε μικρή, εννοούμε σε μέγεθος σελίδας Α4), η οποία έχει τοποθετηθεί στην κορυφή της Γκιόλας,

και η οποία κάνει “μπαμ” πως δεν έχει δημιουργηθεί από κανέναν αυτοδιοικητικό ή τουριστικό φορέα (δήμο Θάσου, περιφέρεια ΑΜΘ, οργανισμό τουρισμού Θάσου) αλλά από κάποιον απλό πολίτη (Έλληνα ή ξένο, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία)!

Όχι μόνο διότι δεν φέρει πάνω της κανένα σχετικό λογότυπο, αλλά διότι (εκτός των άλλων) είναι και… ανορθόγραφη (!), αφού η λέξη “Permanently” (δηλ. “οριστικά”, “μόνιμα” – για το ενδεχόμενο μόνιμου τραυματισμού) έχει γραφτεί…

“Permantly“!!!

Δεν συζητάμε βέβαια για κάποιου είδους προστατευτικά κάγκελα που θα έπρεπε να αποτρέπουν τους λουόμενους από το να βουτήξουν… αυτά είναι επιστημονική φαντασία!

Δεν το συζητάμε, φυσικά, πως μια τέτοια πινακίδα μόνο αποτρεπτικά δεν μπορεί να λειτουργήσει -ούτε λειτουργεί, βέβαια, καθώς μέχρι και σήμερα είδαμε να έχουν αναρτηθεί στα social media βίντεο και φωτογραφίες από παραθεριστές (όλων των εθνικοτήτων -και Έλληνες) που βουτούσαν από ψηλά στα νερά της Γκιόλας!

Αλλά θα μου πει κανείς:

“Μα… όταν ο ίδιος ο δήμος Θάσου, μέσα από την σελίδα του στο Facebook, διαφημίζει τις βουτιές στην Γκιόλα, τι περιμένεις;”

Και για όσους δεν μας πιστεύουν, ιδού η σχετική ανάρτηση (από τις 28 Ιουνίου 2025)

Και εντάξει, καλή η πρόθεση του δήμου Θάσου να αναρτήσει στην σελίδα του άρθρα στα οποία διαφημίζεται η Θάσος ως τουριστικός προορισμός, αλλά με τέτοιες αναρτήσεις στέλνουμε λάθος μήνυμα…

Δεν χρειάζεται να πούμε πόσο μεγάλη ήταν η κινητοποίηση των πυροσβεστικών δυνάμεων, των κατοίκων και των εθελοντών που συνεισέφεραν τα μέγιστα στην προσπάθεια για την κατάσβεση της φωτιάς που ξέσπασε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της Τετάρτης 9 Ιουλίου 2025 σε δασική έκταση κοντά στην παραλία “Γλυκάδι” στην βόρεια Θάσο.

Παρά το προχωρημένο της ώρας (που, εκτός των άλλων, δεν επέτρεπε και την ενίσχυση των δυνάμεων πυρόσβεσης με αεροσκάφη και ελικόπτερα) και τους ανέμους που έπνεαν εκείνη την ώρα (άνεμοι που άλλαξαν κατεύθυνση μέσα στην νύχτα και διευκόλυναν τις δυνάμεις πυρόσβεσης), όλες και όλοι όσοι βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή στο πύρινο μέτωπο κατέθεσαν την ψυχή τους προκειμένου να θέσουν την φωτιά υπό έλεγχο.

Σε αυτούς, λοιπόν, χρωστάμε ένα μεγάλο “μπράβο” και ένα ακόμα μεγάλο “ευχαριστούμε”. Σε αυτούς και μόνο σε αυτούς.

Το λέμε διότι, όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα είδαμε πολλούς χρήστες των social media να επικαλούνται… την Παναγία και τον Θεό (!) ώστε να βάλει το χέρι της και να σβηστεί η φωτιά!

Κατανοούμε πως η θρησκεία είναι βασικό κομμάτι της κοινωνίας, ωστόσο δεν μπορούμε να πούμε πως δεν εξοργιζόμαστε όταν, αντί να βλέπουμε σχόλια του στυλ “Καλό κουράγιο στους πυροσβέστες” και “Καλή δύναμη στους πυροσβέστες”, βλέπουμε σχόλια του στυλ “Η Παναγία να βάλει το χέρι της”.

Και το λέμε αυτό διότι, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, οι πυροσβέστες (και οι κάτοικοι και οι εθελοντές) σβήνουν τις φωτιές. Όχι η Παναγία ή ο Θεός ή ο Χριστός (ή ο Αλλάχ, αν θέλουμε να πιάσουμε και άλλες θρησκείες).

Αυτοί, λοιπόν, αξίζουν το μεγάλο “μπράβο” και το μεγάλο “ευχαριστούμε”. Τόσο απλά, τόσο καλά.

Και χαιρόμαστε που το τελευταίο διάστημα αρχίζουμε και βλέπουμε, εκτός των άλλων, και ευχαριστήριες αναφορές προς όσους αγωνίζονται είτε για την κατάσβεση των πυρκαγιών είτε για την παρακολούθηση των δασών. Ίσως κάτι να αλλάζει…

Ως πότε θα μιλάμε για κενά στους πυροσβέστες;

Αυτό που σίγουρα δεν αλλάζει, πάντως, είναι το γεγονός ότι οι πυροσβέστες παλεύουν κυριολεκτικά μόνοι τους, καθώς παρά το ότι τα τελευταία έτη έχουν γίνει προσπάθειες για την ενίσχυση των Ειδικών Μονάδων Δασικών Επιχειρήσεων, τα προβλήματα παραμένουν πολλά, μεγάλα και όχι απλώς είναι δυσεπίλυτα αλλά δεν βλέπουμε και καμία σοβαρή προσπάθεια για την επίλυσή τους.

Και δεν θα σταθούμε τόσο στα μέσα πυρόσβεσης από αέρος – όχι διότι δεν είναι χρήσιμα (κάθε άλλο).

Θα σταθούμε στο γεγονός πως, ακόμα και σήμερα, 4.000 οργανικές θέσεις πυροσβεστών που πρέπει να καλυφθούν σε 12μηνη βάση παραμένουν κενές -με συνέπειες, εκτός όλων των άλλων, και στην εξάντληση των μόνιμων πυροσβεστών! Τον περασμένο Δεκέμβριο, εκπρόσωποι των εποχικών πυροσβεστών είχαν αναφέρει στα social media (δείτε παρακάτω την πλήρη ανάρτηση) ότι:

Στο μόνιμο προσωπικό οφείλονται πάνω από 2.000.000 ( δυο εκατομμύρια !!!) ημέρες οφειλόμενα ρεπό και άδειες. Αυτό συμβαίνει λόγω της υποστελέχωσης στις υπηρεσίες και της υπερεργασίας που υποχρεώνονται οι μόνιμοι Πυροσβέστες δουλεύοντας 48 ώρες συνεχόμενα.

Δεν γίνεται, λοιπόν, να έχουμε μια κυβέρνηση που μιλάει συνεχώς για κλιματική κρίση και πρόκληση πυρκαγιών εξαιτίας αυτής, και την ίδια ώρα να μην παίρνει επιτέλους μια πραγματικά σοβαρή απόφαση για να αλλάξει το μοντέλο τόσο της κατάσβεσης των πυρκαγιών όσο και της πρόληψής τους (παρακολούθηση δασών, καθαρισμοί, αντιπυρικές ζώνες κλπ) και να τα περιμένει όλα από τους πυροσβέστες (όσους έχουμε) και τους εθελοντές.

Αλλά μάλλον ζητάμε πολλά…

Και επειδή μιλάμε για την Θάσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η πρόσφατη μετάθεση του διοικητή του πυροσβεστικού κλιμακίου Θάσου Κώστα Κοντογεωργίου (ενός πυροσβέστη που γνώριζε πάρα πολύ καλά τα μέρη) σχολιάστηκε πολύ αρνητικά (και δικαίως), ενώ και οι δρόμοι του ορεινού όγκου δεν έχουν ακόμα επισκευαστεί μετά από την μεγάλη φωτιά του 2016!

Με απλά λόγια… “δεμένα τα χέρια” των πυροσβεστών!

Πιθανότερη αιτία: κάποιοι ανεύθυνοι “τουρίστες”

Για να επιστρέψουμε, λοιπόν, στην πυρκαγιά στο Γλυκάδι… πέραν από τις δεκάδες καταστροφολογικές αναρτήσεις συμπολιτών (που, μέσα στον φόβο τους για την εξάπλωση της φωτιάς, δεν δίσταζαν με αναρτήσεις τους και σχόλιά τους να σπέρνουν ακόμα μεγαλύτερο πανικό), δεν έλειψαν -όπως άλλωστε αναμενόταν- τα γνωστά και χιλιοειπωμένα (και “βαρετά”, από ένα σημείο και μετά) σενάρια περί σκόπιμης πρόκλησης πυρκαγιάς για ιδιοτελείς σκοπούς -με το “σενάριο” των ανεμογεννητριών να μην μένει, φυσικά, εκτός κάδρου.

Το πλέον πιθανό σενάριο που προκύπτει, με βάση και τις πιο αξιόπιστες μαρτυρίες, κάνει λόγο για μια ομάδα ανεύθυνων που θέλησαν να ανάψουν φωτιά στην παραλία “Γλυκάδι” -τώρα, το αν ήθελαν να ανάψουν φωτιά για ψήσιμο ή αν πέταξαν αναμμένα τσιγάρα μέσα σε σακούλες σκουπιδιών δεν έχει και τόση σημασία^. σημασία έχει ότι απλά δεν σκέφτηκαν πως, με αυτά τα “κόλπα”, ο κίνδυνος για πρόκληση πυρκαγιάς μεγαλώνει ακόμα περισσότερο.

Και εδώ έρχονται πλέον κάποιοι και ζητάνε να ενισχυθεί η ενημέρωση των τουριστών γύρω από θέματα ασφάλειας. Δεν είναι λίγοι, μάλιστα, αυτοί που ζητάνε την διενέργεια διαφημιστικών εκστρατειών με σκοπό να περάσει στους επισκέπτες (κατά βάση, διότι -χωρίς να λείπουν, φυσικά, και οι ‘κακές’ εξαιρέσεις- οι ντόπιοι είναι πλέον ευαισθητοποιημένοι σε θέματα ασφάλειας) το μήνυμα πως η προστασία του περιβάλλοντος είναι -και πρέπει να είναι- αδιαπραγμάτευτη.

Ιδέες υπάρχουν πολλές, όπως και τρόποι για να εφαρμοστούν (π.χ. μηνύματα μέσα από social media όπως το Instagram και TikTok -πιο δημοφιλή στους νέους-, φυλλάδια σε πλοία και καταλύματα κλπ.)

Αρκεί, βέβαια, να υπάρχει και το μυαλό για να καταλάβουν οι δέκτες του μηνύματος πως δεν μπορείς να παίζεις με την φωτιά.

Αλλά συχνά το μυαλό λείπει…

Είχαμε πολλά χρόνια να παρακολουθήσουμε μια συνεδρίαση δημοτικού συμβουλίου να διαρκεί πάνω από 5 ώρες -συνήθως φτάναμε ως τις 4, άντε 4 και μισή ώρες το μέγιστο…

Ωστόσο η χτεσινή, ειδική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας που πραγματοποιήθηκε με σκοπό την ενημέρωση γύρω από την υπό αδειοδότηση μονάδα αποθήκευσης διοξειδίου άνθρακα στο υπόγειο κοίτασμα του Πρίνου κράτησε περίπου 7 (!) ώρες -και αν λάβουμε υπόψη το, διάρκειας περίπου 1 ώρας, μπλακ άουτ λόγω του “αγαπητού” μας ΔΕΔΔΗΕ, οι σύμβουλοι αλλά και όσοι παρακολούθησαν την συνεδρίαση, παρέμειναν στο δημαρχείο Καβάλας για 8 ολόκληρες ώρες!

Για πρώτη φορά ως τώρα ακούστηκαν, χωρίς σοβαρά εμπόδια (σε αντίθεση με τα όσα είχαν συμβεί τον περασμένο Ιανουάριο στο “Καλογερικό”), όλες οι απόψεις -είτε υπέρ είτε κατά του έργου- η κάθε μια με τα δικά της επιχειρήματα. Αυτό από μόνο του είναι μια πρώτη “νίκη” στην προσπάθεια για την πραγματική, πλήρη, ολόπλευρη και απαλλαγμένη από κάθε συναισθηματισμό και ιδεολογία (ακόμα και από χρηματικές συναλλαγές, όπως καταγγέλθηκε από μερίδα παριστάμενων στην διάρκεια της χτεσινής συνεδρίασης) ενημέρωση γύρω από ένα τόσο σοβαρό ζήτημα -όπως αυτό της αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα.

Η επόμενη (τακτική) συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Καβάλας έχει προγραμματιστεί για τις 5 το απόγευμα της Τετάρτης 9 Ιουλίου 2025. Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά ως και την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές, το σώμα θα συζητήσει (προφανώς στα εκτός ημερήσιας διάταξης ή στα έκτακτα θέματα, καθώς στα τακτικά δεν υπάρχει κάποια σχετική αναφορά) για την υπόθεση της αποθήκευσης του CO2 στον Πρίνο και θα προχωρήσει σε έκδοση κάποιου ψηφίσματος τοποθέτησης για το έργο.

Μάλιστα, ήδη μεμονωμένοι πολίτες και συλλογικότητες έχουν απευθύνει καλέσματα ώστε “όλες και όλοι” να παραστούν στην συνεδρίαση και να πιέσουν τους συμβούλους ώστε να ψηφίσουν κατά του έργου. Καλέσματα είτε μέσω των social media είτε μέσα από μακροσκελή δελτία τύπου (όπως αυτό που λάβαμε αργά το βράδυ της Τρίτης από 4 εργατικά σωματεία ).

Προφανώς και έχουν κάθε δικαίωμα να παρακολουθήσουν την συνεδρίαση (όπως και όλες τις συνεδριάσεις των δημοτικών συμβουλίων) και να καταθέσουν τις δικές τους απόψεις. Επί αυτού καμία αντίρρηση.

Ωστόσο προσωπικά μού έχει γεννηθεί μια σοβαρή απορία (την οποία θα προσπαθήσω να τεκμηριώσω στις επόμενες γραμμές):

Γιατί τέτοια “πίεση” για να ψηφίσουν άρον άρον για το έργο;

Θα μου πείτε “εσένα τι σε νοιάζει;” Μισό λεπτό, να υποστηρίξω τα όσα λέω…

Άραγε όλοι όσοι παρακολούθησαν την συνεδρίαση πήραν είδηση ότι δεν έχουν μεταδοθεί ζωντανά μέσω του καναλιού του δήμου Καβάλας στο YouTube παρά μόνο η μια από τις 7 ώρες της συνεδρίασης;

Και αυτό διότι η διακοπή της ηλεκτροδότησης είχε σαν συνέπεια να κοπεί η μετάδοση -χωρίς, αργότερα, να καταστεί δυνατή η συνέχισή της.

Το αστείο είναι πως, ακόμα και σήμερα Τρίτη (πολλώ δε μάλλον στην διάρκεια της συνεδρίασης), ουδείς φαίνεται να το έχει πάρει χαμπάρι! Ούτε καν οι ίδιοι οι δημοτικοί σύμβουλοι που παρακολούθησαν αυτήν την μαραθώνια συνεδρίαση (παραδεχόμενοι, και πολύ εύλογα, πως δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν όλα όσα ειπώθηκαν μέσα σε αυτές τις 7 ώρες) -ορισμένοι μάλιστα, τους οποίους ρωτήσαμε, μάς μετέφεραν πως δεν έχουν πάρει στα χέρια τους ούτε μια σελίδα με υλικό που σχετίζεται είτε με τα επιχειρήματα υπέρ είτε με τα επιχειρήματα κατά του έργου!

Και τώρα αυτοί οι δημοτικοί σύμβουλοι θα κληθούν, με βάση τα όσα θυμούνται πως ειπώθηκαν στην συνεδρίαση (και τις σημειώσεις που ενδεχομένως να κράτησαν, οι οποίες -πολύ φυσιολογικά- δεν μπορούν να καλύψουν τα όσα ειπώθηκαν μέσα σε 7 ώρες), και χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να ανατρέξουν ξανά στο βίντεο της συνεδρίασης (διότι βίντεο ΔΕΝ υπάρχει), να αποφασίσουν μέσα σε λιγότερο από 2 ημέρες για ένα ζήτημα που θα απασχολεί εμάς και τους απογόνους μας για πολλές δεκαετίες;

Και όλο αυτό, μάλιστα, θα γίνει και υπό την πίεση όσων (για τους δικούς τους λόγους και με τα δικά τους επιχειρήματα) επιθυμούν να μην αδειοδοτηθεί η μονάδα αποθήκευσης CO2;

Πρέπει να έχει κανείς τελείως χαμένα τα μυαλά του (και θα μείνω μόνο εδώ –δεν σκοπεύω να επεκταθώ προς άλλες θεωρίες) για να πιστεύει κανείς πως κάτι τέτοιο μπορεί να λειτουργήσει θετικά προκειμένου να ληφθεί μια σωστή και ψύχραιμη απόφαση (είτε υπέρ είτε κατά του έργου) που θα αφορά ένα έργο το οποίο θα επηρεάσει τις ζωές όλων μας για πολλά πολλά χρόνια.

Διότι αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά, τα μόνα αποσπάσματα που έχουν βγει από την συνεδρίαση ήταν η παρουσίαση του έργου από την καθηγήτρια του ΕΜΠ Σοφία Σταματάκη και οι εισηγήσεις όσων μίλησαν κατά του έργου (όπως ο καθηγητής του ΔΠΘ και πρώην πρόεδρος του ΤΕΕ ΑΜ Λάζαρος Βασιλειάδης και ο μηχανολόγος μηχανικός Γιάννης Οικονομίδης -αμφότεροι τεχνικοί σύμβουλοι του δήμου Θάσου).

Η μεν παρουσίαση από την κ. Σταματάκη (μαζί με κάποιες ερωτήσεις από δημοτικούς συμβούλους) περιέχεται στο όσα “σώθηκαν” από την ζωντανή μετάδοση της συνεδρίασης,

ενώ οι δε εισηγήσεις των κ. Βασιλειάδη και Οικονομίδη περιέχονται σε ζωντανές μεταδόσεις μέσω των social media, στις οποίες προχώρησαν παριστάμενοι συμπολίτες.

Αλλά μόνο αυτά τα αποσπάσματα είναι διαθέσιμα στο ευρύ κοινό. Και μιλάμε για αποσπάσματα που, συνολικά, δεν ξεπερνάνε τις 2 με 2,5 ώρες (από τις συνολικά 7 που κράτησε η συνεδρίαση).

Και το λέμε αυτό διότι στις υπόλοιπες ώρες όχι μόνο τέθηκαν και πολλές ερωτήσεις από συμβούλους, αλλά επιπλέον μίλησαν και άνθρωποι που κατέθεσαν επιχειρήματα υπέρ του έργου (και τα οποία, όπως αναμενόταν, δεν υπήρχε περίπτωση να μεταδοθούν ζωντανά από τους υποστηρικτές του “όχι” στο έργο).

Ήταν τα επιχειρήματα αυτά πειστικά; Πιθανόν όχι, πιθανόν και ναι. Αλλά αυτή τη στιγμή που μιλάμε δεν μπορούμε να ανατρέξουμε σε αυτά και να τα ξανακούσουμε προκειμένου να αποφασίσουμε για το αν είχαν δίκιο ή όχι.

Και προς αποφυγή οποιασδήποτε παρεξήγησης: Τα ίδια ακριβώς πράγματα, χωρίς καμία διαφοροποίηση, θα έλεγα αν ασκούνταν ανάλογες πιέσεις προκειμένου το δημοτικό συμβούλιο να ψηφίσει υπέρ του έργου. Από οποιουσδήποτε και αν ασκούνταν -είτε από την Energean, είτε από την ΕΔΕΥΕΠ, είτε από καθηγητές πανεπιστημίου, είτε από βουλευτές και υπουργούς, είτε ακόμα και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό ή την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Ακριβώς τα ίδια θα έλεγα:

Δώστε χρόνο στους συμβούλους να μελετήσουν τα όσα άκουσαν (ακόμα και να ζητήσουν το πλήρες ηχητικό της συνεδρίασης -διότι αυτό που διακόπηκε ήταν η ζωντανή μετάδοση μέσω του YouTube, όχι η ηχητική καταγραφή της συνεδρίασης) και, έχοντάς τα μελετήσει προσεκτικά, να αποφασίσουν ψύχραιμα και υπεύθυνα για το τι θα ψηφίσουν.

Είτε υπέρ είτε κατά του έργου (ή, αν θέλετε να το πούμε ανάποδα, “είτε κατά είτε υπέρ του έργου”).

Ας γίνει όλο αυτό μετά από μια εβδομάδα -σε μια νέα, έκτακτη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου. Κανένα πρόβλημα!

Αλλά ας γίνει έτσι!

Διότι στο φινάλε, για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά, δεν είναι δυνατόν να λένε κάποιες συλλογικότητες και πρωτοβουλίες (ή ακόμα και επιχειρήσεις ή υπουργεία ή κρατικούς φορείς -για να το πάμε και από την άλλη πλευρά) πως “ο κόσμος και η τοπική κοινωνία πρέπει να μάθει, διψάει για ενημέρωση”,

και την ίδια στιγμή όχι μόνο να μην αφήνουν απολύτως κανένα περιθώριο στους δημοτικούς συμβούλους (οι οποίοι, σε περίπτωση που δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, έχουν και αυτοί τις καθημερινές τους δουλειές) ώστε να προλάβουν να μελετήσουν ένα υλικό 7 ωρών (που δεν το έχουν καν στα χέρια τους -αλλά ακόμα και να το είχαν, μέσα σε λιγότερο από 2 ημέρες είναι αδύνατον να το μελετήσουν προσεκτικά και να δουν αν αυτά που ειπώθηκαν ισχύουν ή όχι),

όχι μόνο να μην ζητάνε να δοθεί στην δημοσιότητα ολόκληρο το ηχητικό της συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου (προκειμένου να διαχυθεί σε ολόκληρη την κοινωνία ακόμα και το παραμικρό “και” που ακούστηκε μέσα στην συνεδρίαση -και όχι μόνο συγκεκριμένα, επιλεγμένα αποσπάσματα-),

αλλά να φτάνουν στο σημείο να πιέζουν (με αυτά τα καλέσματα) ένα δημοτικό συμβούλιο (δηλ. τον κατεξοχήν εκπρόσωπο της τοπικής κοινωνίας) για να λάβει “στο γόνατο” (υπό όλες τις συνθήκες που περιέγραψα νωρίτερα) μια απόφαση που θα δεσμεύει όλον τον τόπο για πολλές δεκαετίες.

Αλήθεια τώρα;

Και επειδή κάποιοι θα πουν πως ο λαός λέει “στην βράση κολλάει το σίδερο“, αυτό που έχω να τους απαντήσω είναι ότι ο λαός, επίσης, λέει “όποιος βιάζεται σκοντάφτει“.

Υ.Γ.:

Μη διανοηθεί κανένας να μιλήσει για “ξέπλυμα”, αν και ξέρω πως θα το κάνουν κάποιοι (το λέω διότι τελευταία έχω δει ορισμένες αναρτήσεις συνανθρώπων που στέκονται επικριτικά στο έργο αλλά καταθέτουν και μια σειρά από ερωτήματα, και η απάντηση που έχουν πάρει είναι “ξεπλένετε το έργο”).

Το μόνο που ζητάω είναι να δοθεί χρόνος στους δημοτικούς συμβούλους ώστε να αποφασίσουν για το αν θα ψηφίσουν υπέρ του έργου ή κατά. Τόσα πολλά ζητάω;

Μάλλον ναι, αν σκεφτεί κανείς όχι μόνο τα όσα ανέφερα νωρίτερα αλλά και την προσπάθεια του επικεφαλής της “Λαϊκής Συσπείρωσης” Χρήστου Ποτόλια να κρυφτεί πίσω από κανονισμούς βαφτίζοντας την συνεδρίαση “κανονική” (ενώ η πρόσκληση μιλούσε για ειδική συνεδρίαση) και να ζητήσει από το σώμα να πάρει θέση ακόμα και στην συνεδρίαση της Δευτέρας (μετά από 7+1, λόγω του μπλακ άουτ, άρα 8 ώρες συνεχόμενων ομιλιών, στην 1 μετά τα μεσάνυχτα, ποιος μπορεί να έχει καθαρό μυαλό; ) και να αποδεχτεί (ή όχι) την δική του εισήγηση -μιας και η δημοτική αρχή δεν είχε δική της εισήγηση (ακούστε τον στο 09:18).

Ποιος περίμενε να βγει κάποια πραγματικά σοβαρή είδηση από τη σύντομη σε διάρκεια περιοδεία της προέδρου του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού Άντζελας Γκερέκου στα μέρη μας, το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε;

Μετά από τόσα χρόνια παρουσίας μας στον πολύπαθο αυτόν κλάδο, δεν μας ήταν πολύ δύσκολο να μαντέψουμε εξαρχής πως δεν υπήρχε περίπτωση να προκύψει κάτι αξιομνημόνευτο. Κάτι, δηλαδή, που θα μας έκανε να μετανιώσουμε για την απόφασή μας να μην μεταβούμε στο γραφείο του αντιπεριφερειάρχη Καβάλας Θόδωρου Μαρκόπουλου και να παρακολουθήσουμε τη συνέντευξη τύπου για την οποία λάβαμε πρόσκληση, αλλά να πάρουμε μέρος στον “Γρηγοριανό Αγώνα Δρόμου” που διεξήχθη λίγη ώρα νωρίτερα.

Το μόνο που θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει ως “ενδιαφέρον” ήταν ότι η ίδια η κ. Γκερέκου δήλωσε πως.. είχε πολύ καιρό να έρθει στα μέρη μας! Κάτι, βέβαια, που δεν χρειαζόταν να μας το πει η ίδια της, αλλά τουλάχιστον το παραδέχτηκε…

Διότι τα όσα άλλα δήλωσε η ίδια η κ. Γκερέκου (αλλά και αποτυπώθηκαν στο δελτίο τύπου που απέστειλε η αντιπεριφέρεια Καβάλας),

δηλ. ότι η Καβάλα έχει τουριστικό αποτύπωμα που δεν περιορίζεται στο μοντέλο “ήλιος-θάλασσα”,

είναι λιγάκι “Έλα παππού να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου“.

Βέβαια ίσως να είχε μια πιο εκτενή εικόνα του τόπου αν πραγματοποιούσε και μια βόλτα προς το Παγγαίο όρος ή και στην κοιλάδα του Νέστου (ή ότι έχει απομείνει από τον Νέστο λόγω της λειψυδρίας), αλλά “στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι”.

Εξάλλου πού να προλάβει και η ίδια της η κ. Γκερέκου να πάει προς τα εκεί; Είχε να πάει στο Ιμαρέτ, στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων, στο αρχαίο θέατρο Θάσου, στην Παναγία, στην Αλυκή, στην Μονή Αρχαγγέλου, στο Παλατάκι και το Μεταλλευτικό Συγκρότημα Λιμεναρίων…

Και όλα αυτά μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες μέσα στο Σαββατοκύριακο. Λογικό είναι να μην προλάβει να τα δει όλα.

Ελπίζουμε να επισκεφτεί και τα υπόλοιπα τοπόσημα του νομού μας η κ. Γκερέκου όταν θα ξαναέρθει στον τόπο μας (όπως έχει προδικαστεί). Θα φανεί…

Πάντως ένα είναι το μόνο βέβαιο από την επίσκεψη της προέδρου του ΕΟΤ στον νομό Καβάλας:

οι ωραίες φωτογραφίες, εκλεγμένων και μη (μη χάσουν και αυτοί), δίπλα στην πρόεδρο του ΕΟΤ!

Στο φινάλε, για αυτές ζούμε βρε παιδί μου…για τις φωτογραφίες!

Ίσως για αυτό να “θύμωσε” ο δήμαρχος Καβάλας Θόδωρος Μουριάδης και να αποφάσισε να στείλει επιστολή διαμαρτυρίας προς την κ. Γκερέκου επειδή δεν προσκλήθηκε στη συνέντευξη τύπου:

επειδή έχασε την ευκαιρία να φωτογραφηθεί δίπλα της!

Τι θέλετε να μου πείτε τώρα; Ότι θύμωσε με την κ. Γκερέκου επειδή, και καλά, συντάχθηκε και παρουσιάστηκε μελέτη για το τουριστικό προφίλ του δήμου χωρίς να ερωτηθεί κανείς από τη δημοτική αρχή Καβάλας;

Δηλαδή τι παραπάνω θα έλεγε ο δήμος Καβάλας για το τουριστικό προφίλ του τόπου μας από αυτά που ήδη ξέρουμε, εδώ και χρόνια, πως προβάλλει; Δηλ. την Παναγία, τις Καπναποθήκες (που οσονούπω θα πέσουν στο κεφάλι μας), το Φρούριο, τις Καμάρες, τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων, άντε στο “τσακίρ κέφι” και το Ακόντισμα;

Α ναι, θα έλεγε και για το φαγητό… ε, εντάξει, να “είχαμε να λέγαμε”!

Δηλ. τι άλλο να έλεγε; Την πεσμένη γέφυρα; Μα αυτήν πάμε να την κατεδαφίσουμε…

Ή μήπως τον “Δρόμο του Νερού“; Εντάξει, γελάει ο κόσμος…

Για να μη μιλήσουμε για τον Νερόμυλο και το Περιβαλλοντικό Μονοπάτι της Παλιάς Καβάλας. Αφήστε το, εκεί θα κλάψουμε με μαύρο δάκρυ…

Πλάκα θα είχε, πάντως, να μιλούσε για την Καλαμίτσα -που όχι μόνο δεν είναι δικιά μας, αλλά (όπως πάει το πράγμα) ούτε πρόκειται να γίνει…

Ή μήπως θα μιλούσε για το Περιγιάλι, το οποίο -με βάση τα όσα βλέπουμε ως τώρα, και θα τα σχολιάσουμε σε επόμενο άρθρο- δεν βλέπω να αναπτύσσεται παρά μόνο για “ολίγους” έχοντες ζεστό χρήμα; Α ναι, πιθανόν αυτό να έβρισκε ενδιαφέρον από την πλευρά της κ. Γκερέκου (σε φάση “Το Ελληνικό της Καβάλας”)

Πλάκα μας κάνετε τώρα, έτσι;

Στο φινάλε, κ. Μουριάδη, γνωρίζατε εδώ και καιρό πως η κ. Γκερέκου θα ερχόταν στην Καβάλα και πως θα έδινε συνέντευξη τύπου το πρωί της Κυριακής. Αν πραγματικά θέλατε, ας ερχόσασταν εκεί. Έστω και “ακάλεστος”, σιγά το πράγμα! Ή ας στέλνατε κάποιον εκπρόσωπό σας -υποτίθεται πως έχουμε Διεύθυνση Πολιτιστικού Τουρισμού και Ανάπτυξης, πού ήταν αυτή; (και αυτή στον “Γρηγοριανό Αγώνα Δρόμου” ήταν, ίσως και αυτή έκρινε πως δεν υπήρχε λόγος παρουσίας της στο γραφείο του αντιπεριφερειάρχη Καβάλας)

Εδώ είχαμε πολιτευτές και υποψήφιους περιφερειακούς συμβούλους που δεν εξελέγησαν, αλλά που βρέθηκαν στο γραφείο του κ. Μαρκόπουλου! Και δεν θα δέχονταν εσάς, κ. δήμαρχε; Δεν νομίζουμε…

Και για το κλείσιμο.

Τώρα που το βλέπω…

μετά την κ. Γκερέκου, ο κ. Μουριάδης φέρεται να έχει ανοίξει μέτωπο με τον διευθύνοντα σύμβουλο του ΟΛΚ Άγγελο Βλάχο (με εκατέρωθεν δηλώσεις σε τοπικές εφημερίδες, όπως την “ΝΕΑ ΕΓΝΑΤΙΑ”) για…τις κρουαζιέρες!

Με απλά λόγια… για το πάπλωμα, για το θεαθήναι!

Ή μάλλον… ακόμα χειρότερα: ένα “μέτωπο” για… τις selfies και τις χαμογελαστές φάτσες!

Και όλα αυτά την ώρα που τα πραγματικά σοβαρά θέματα της καθημερινότητας αυτής της πόλης και αυτού του δήμου, αυτά -ντε- που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν οι τουρίστες (κυκλοφοριακό, καθαριότητα), όχι μόνο δεν επιλύονται αλλά καθημερινά χειροτερεύουν…

Τα συμπεράσματα δικά σας!

Το τι γέλιο έχω ρίξει τις τελευταίες ημέρες, με τις αντιδράσεις σημαντικής μερίδας τοπικών μέσων μαζικής ενημέρωσης για την απορριπτική απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας-Θράκης του πεντάστερου ξενοδοχείου που επιθυμεί να κατασκευάσει στην Κεραμωτή η (ιδρυθείσα από 2 Βούλγαρους επιχειρηματίες, με έδρα την Ξάνθη) η «MVI Holidays ΙΚΕ», δεν περιγράφεται…

Η αντίδρασή μας δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις ενέργειες της επιχείρησης (να το ξεκαθαρίσουμε αυτό). Η συγκεκριμένη επιχείρηση έχει εκφράσει την επιθυμία της να χτίσει ένα ξενοδοχείο στην Κεραμωτή (θεωρώντας πως η περιοχή έχει ανάγκη από μια τέτοια επένδυση -δικαίωμά της, στο κάτω κάτω). Τώρα λοιπόν βρίσκεται στο στάδιο-διαδικασία της αδειοδότησης,, και έχει αντιμετωπίσει τεράστια προβλήματα. Το αν είναι τα προβλήματα αυτά ανυπέρβλητα ή όχι, θα φανεί το επόμενο χρονικό διάστημα καθώς (άνθρωποι που πρόσκεινται στο περιβάλλον της επιχείρησης δηλώνουν πως, θα ξεπεραστούν τα προβλήματα αυτά).

Η αντίδρασή μας (για να επιστρέψουμε στο θέμα μας) έχει σχέση απλά και μόνο με το πώς σημαντική μερίδα ανθρώπων της επικοινωνίας εξέλαβαν την είδηση για την απόρριψη από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση:

Εκφράζοντας ανοιχτά την έκπληξή της και την απογοήτευσή της!!! 

Προφανώς και έχουν κάθε δικαίωμα να εκφράσουν μια τέτοια άποψη. Και καλά κάνουν που την εκφράζουν. 

Και προφανώς έχουν κάθε δικαίωμα να έχουν τη δική τους πολιτική πάνω στα ζητήματα του τόπου. Από όπου και αν εκπορεύεται η πρόθεση να ακολουθήσουν την εκάστοτε πολιτική (όποιος κατάλαβε κατάλαβε…!!)

Όμως και εμείς έχουμε το δικαίωμα, χωρίς να προχωρήσουμε σε προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, αλλά χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα επιχειρήματα, να κριτικάρουμε αυτήν την αντίδραση. Κατά την άποψή μας, αυτό το δικαίωμα επεκτείνεται διότι είναι η απτή πραγματικότητα (με βάση και τα όσα έχουν δημοσιευτεί και αναρτηθεί στο Internet) και όχι αιτία γέννησης της μεγάλης αντισταθμιστικής κίνησης από το Kavala Portal!!   

Διότι δεν γίνεται να μην κριτικάρουμε αυτήν ακριβώς την αντίδραση όταν, εδώ και 5 χρόνια (από το 2020, όταν και πρωτοδημοσιοποιήθηκε αυτή η ιστορία, με τις ανακοινώσεις του δημάρχου Νέστου Σάββα Μιχαηλίδη περί της εκμίσθωσης οικοπέδου δίπλα στα ΚΑΑΥ Κεραμωτής για την ανέγερση του ξενοδοχείου),

α) έχουμε μεν δηλώσει δημόσια (μέσα από το Kavala Portal) πως είμαστε ανοιχτοί σε οποιαδήποτε επένδυση, αλλά έχουμε αναφέρει ρητά πως -από περιβαλλοντικής άποψης- είναι πρακτικά πάρα πολύ δύσκολο να χτιστεί ένα ξενοδοχείο τέτοιου μεγέθους στη συγκεκριμένη περιοχή.

β) δεν έχουμε δει ούτε ένα τοπικό ΜΜΕ, όχι μόνο να προσπαθεί να μας διαψεύσει (που εδώ δεν μας έχουν διαψεύσει ούτε από τον δήμο Νέστου αλλά ούτε και από την ίδια την επιχείρηση), αλλά ούτε καν να ασχολείται με τα όσα έχουμε γράψει ως και σήμερα!

Άρθρα τα οποία συνοδεύονται από συνεντεύξεις με μέλη ΔΕΠ εγνωσμένου επιστημονικού κύρους, ανθρώπους ειδικούς επιστημονικούς εμπειρογνώμονες επί θεμάτων περιβαλλοντικών επιπτώσεων και οικολογικής διαχείρισης), με το γνωστικό τους αντικείμενο να περιστρέφεται γύρω από το περιβάλλον, τις βασικές αρχές περιβαλλοντικής διαχείρισης, την οικολογία και τις αρχές οικολογικής διαχείρισης.

Ας θυμίσουμε, για μια ακόμα φορά, τι έχουμε γράψει και πότε:

9 Νοεμβρίου 2020
Ξενοδοχείο 5 αστέρων στην Κεραμωτή: Μεγάλη επένδυση, μεγάλα ερωτηματικά

11 Νοεμβρίου 2023
Άδεια για επένδυση σε ξενοδοχείο στην Κεραμωτή – “Σιγή ιχθύος” για την υποσχόμενη μεγάλη μονάδα

5 Ιανουαρίου 2025
5στερο ξενοδοχείο στην Κεραμωτή: Με το δασαρχείο να λέει “όχι”, ο δρόμος είναι μακρύς…

14 Μαρτίου 2025
Επένδυση Πεντάστερου Ξενοδοχείου στην Κεραμωτή: Αρνητικά Γνωμοδοτεί και ο ΟΦΥΠΕΚΑ

Δεν γίνεται να μην έχουν διαβάσει τα άρθρα μας και τα υπόλοιπα τοπικά ΜΜΕ. Το ξέρουμε ότι το κάνουν, και καλώς πράττουν.

Το μόνο όμως που έχουν κάνει ως τώρα είναι να αναδημοσιεύουν άρθρα διαφημιστικού περιεχομένου για «μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα που θα φέρει ανάπτυξη στον τόπο μας», με τις «απαραίτητες» φωτογραφίες και δηλώσεις από αυτοδιοικητικούς και επιχειρηματικούς κύκλους.

Και μόλις τώρα, μετά την απόρριψη από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μ-Θ,

αφενός προσπαθούν να γράφουν πως «ο λόγος που η πρόταση απορρίπτεται, για πολλούς δεν είναι ιδιαίτερα σοβαρός μιας και θα μπορούσε -θα έπρεπε- να βρεθεί η χρυσή τομή» (Το ότι μιλάμε για μια περιοχή προστατευόμενη από τη συνθήκη του Ramsar και ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2020, και για την οποία κάποτε προσπαθούσαμε να μπει στα μνημεία «Man and Biosphere» της Unesco, μάλλον δεν είναι και κάτι το τόσο σοβαρό για κάποιους),

αφετέρου προσπαθούν (ισχυριζόμενοι πως κάνουν “δημοσιογραφική” έρευνα) να αποδείξουν πως η απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης δεν έχει λογική -υποπίπτοντας, ωστόσο, σε ουκ ολίγα σφάλματα.

Διότι όταν βγαίνουν και λένε πως το ξενοδοχείο πρόκειται να κτιστεί «μέσα σε κατοικημένη ζώνη» (ενώ, σύμφωνα και με τους χάρτες που έχουν δημοσιευτεί, σε εκείνη την περιοχή δεν έχει κατοικίες) και πως έχουν δοθεί εγκρίσεις από δασικές υπηρεσίες χωρίς να έχουν ερευνήσει σωστά (διότι αν το έκαναν θα διαπίστωναν πως άδεια -και μάλιστα υπό όρους- έδωσε μόνο η Διεύθυνση Συντονισμού και Επιθεώρησης Δασών Μακεδονίας και Θράκης, ενώ το Δασαρχείο Καβάλας γνωμοδότησε αρνητικά –κάτι που είναι γνωστό από τον Ιανουάριο, όπως τονίσαμε στην παράθεση της αρθρογραφίας μας),

τότε ή μιλάμε για εξαιρετικά πρόχειρη δουλειά είτε για εξυπηρέτηση συμφερόντων (που δεν θέλουμε στην παρούσα φάση να κατονομάσουμε, αλλά ίσως είναι και λίγο «τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια»).

Η πλάκα είναι πως η συγκεκριμένη μερίδα τοπικών ΜΜΕ έχει εκφραστεί στο παρελθόν με αρνητικό τρόπο (και ορθά το έκανε, για να λέμε και του στραβού το δίκιο) για το μεγάλο ξενοδοχείο που χτίστηκε την περασμένη δεκαετία στην παραλία του Αγίου Ιωάννη στην Θάσο, σημειώνοντας πως χτίστηκε πάνω σε αρχαία μνημεία και πως δεν επιτρέπει την πρόσβαση λουόμενων στην παραλία.

Τονίζω ξανά: Καλώς έκαναν που αντέδρασαν έτσι. Αλλά αναρωτιέμαι: τα αρχαία είναι πιο σημαντικά από το φυσικό περιβάλλον;

Για κάποιους μάλλον ναι. Για εμάς όχι (για εμάς έχουν ακριβώς την ίδια αξία).

Τα συμπεράσματα δικά σας…

Υ.Γ. 1:

Κάποιοι, σε αυτό το σημείο, ενδέχεται να πουν «Μα τώρα τι σας νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι δημοσιογράφοι». Άλλοι μπορεί να πουν «Με αυτά που γράφετε δεν θα είστε αρεστός στους τοπικούς συναδέλφους σας».

Σχετικά με το πρώτο σχόλιο, η απάντηση είναι απλή: διότι η ελληνική κοινωνία (το αναγνωστικό κοινό των δημοσιογράφων) αρέσκεται (και βολεύεται) στο «τσουβάλιασμα», και κείμενα όπως αυτά που γράφτηκαν τις τελευταίες ημέρες για το πεντάστερο ξενοδοχείο ενισχύουν αυτήν την τάση για «τσουβάλιασμα» όλων των ΜΜΕ (ακόμα και αυτών που «τα έλεγαν» εδώ και πολλά χρόνια). Και δεν θέλουμε σε καμία περίπτωση να μπαίνουμε και εμείς στο ίδιο «τσουβάλι» επειδή κάποιοι ή δεν ξέρουν να κάνουν καλά τη δουλειά τους ή απλά «βαριούνται» να την κάνουν σωστά.

Σχετικά με το δεύτερο σχόλιο, η απάντηση είναι εξίσου απλή: Δεν μας ενδιαφέρει η άποψη των τοπικών συναδέλφων μας (πέραν, φυσικά, από αυτούς με τους οποίους έχουμε -και επιθυμούμε να έχουμε και στο μέλλον- φιλικές σχέσεις). Μας ενδιαφέρει να λέμε πράγματα που ισχύουν, όχι να χαϊδεύουμε αυτάκια για να γινόμαστε αρεστοί. Έτσι λειτουργήσαμε τόσα χρόνια, έτσι λειτουργούμε και τώρα. Και έτσι θα λειτουργήσουμε ως το τέλος. Διότι ξέρουμε πως αυτή είναι η πραγματικά ορθή δημοσιογραφική τακτική. Και ας μην μαζεύει συχνά τόσα πολλά likes…

Υ.Γ. 2:

Η τελευταία παράγραφος του προηγούμενου υστερόγραφου δεν αφορά μόνο την σημαντική μερίδα τοπικών ΜΜΕ στην οποία αναφερθήκαμε. Αφορά και πολλούς συμπολίτες που όψιμα θυμήθηκαν να το παίξουν υπερασπιστές του περιβάλλοντος και να πανηγυρίσουν για την αρνητική απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, αλλά που όταν τα προηγούμενα χρόνια γράφαμε ενδελεχώς για το πεντάστερο ξενοδοχείο ήταν εξαφανισμένοι (τους βλέπουμε τώρα και με την ιστορία με το διοξείδιο του άνθρακα -για την οποία προσπαθούν να κριτικάρουν τα ΜΜΕ διότι «δεν τους παίζουν», αλλά με αυτήν θα ασχοληθούμε σε επόμενη αρθρογραφία μας)

Λάβαμε ένα δελτίο τύπου από τον Φοιτητικό Σύλλογο Πληροφορικής του παραρτήματος Καβάλας του ΔΠΘ, σχετικά με τις φοιτητικές εκλογές που διεξήχθησαν την Τετάρτη 14 Μαΐου 2025, και πραγματικά αναρωτιόμαστε αν τα μέλη του συλλόγου (αλλά και τα μέλη όλων των φοιτητικών παρατάξεων, ασχέτως κομματικού προσανατολισμού και ιδεολογίας) έχουν επαφή με την πραγματικότητα…

Ναι, καταλαβαίνω: Σκληρό αυτό που γράφουμε. Αλλά δεν μπορούμε να γράψουμε κάτι διαφορετικό!

Διότι όταν το δελτίο τύπου ξεκινάει με τη φράση:

Οι φοιτητές μίλησαν και έστειλαν μήνυμα διεκδίκησης και ελπίδας!

και την ίδια στιγμή, σύμφωνα με το foititikanea.gr (διαβάστε εδώ), το ποσοστό αποχής στις εκλογές σε όλη την Ελλάδα άγγιξε το 88%

(δηλ. μόλις 1 στους 10 φοιτητές ψήφισε)

τότε το μόνο που μπορούμε να πούμε πως το μήνυμα που έστειλαν οι φοιτητές είναι ότι έχουν το φοιτητικό κίνημα και τις φοιτητικές παρατάξεις γραμμένο στα παλαιότερα των υποδημάτων τους!

Το κείμενο που γράφουν οι συντάκτες του foititikanea.gr είναι αποκαλυπτικό:

Μόλις περίπου 50.000 είναι οι φοιτητές – σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των φοιτητικών παρατάξεων – που προσήλθαν στις κάλπες. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της ΕΘΑΕΕ (2023), ο αριθμός των ενεργών φοιτητών (προπτυχιακών και μεταπτυχιακών) στην Ελλάδα ανέρχεται σε 450.963 (361.888 προπτυχιακοί και 89.075 μεταπτυχιακοί).
Με βάση αυτά τα δεδομένα, η αποχή στις φετινές εκλογές έφτασε το το δυσθεώρητο 88%, καθιστώντας την μακράν την κυρίαρχη “παράταξη” για ακόμη μια χρονιά

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό, αλλά η “μόνιμη” τάση των φοιτητικών παρατάξεων να μιλήσουν (από τη δική τους πλευρά) για “νίκη του φοιτητικού κινήματος”.

Και αναρωτιόμαστε: Άραγε έχει πάτο το βαρέλι της έλλειψης επαφής με την πραγματικότητα;

Τα συμπεράσματα δικά σας…

Υ.Γ.: Δεν αξίζει καν να αναφέρουμε τα αποτελέσματα (π.χ. σε όλο το παράρτημα Καβάλας του ΔΠΘ ψήφισαν μόλις 439 άτομα!), αλλά δεν γίνεται να μη σχολιάσουμε και το εξής:

Μέσα στο δελτίο τύπου επισυνάφθηκε και ένα link από το site της “Πανσπουδαστικής Κίνησης Συνεργασίας” (της φοιτητικής παράταξης του ΚΚΕ), στο οποίο αναγράφονται τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών (σύμφωνα, φυσικά, με την ΠΚΣ).

Το link είναι το https://www.pksekloges.gr/foititikes-25/, και όπως μπορείτε να δείτε στην επόμενη εικόνα, παρουσιάζονται μεν οι ψήφοι των παρατάξεων και το πόσοι ψήφισαν, αλλά δεν αναγράφεται ο αριθμός των εγγεγραμμένων φοιτητών!

Ο λόγος για τον οποίον το σχολιάζουμε είναι απλός: Διότι όταν κάποιος γνωρίζει και τον αριθμό των εγγεγραμμένων αλλά και τον αριθμό αυτών που ψήφισαν, τότε και μόνο τότε μπορεί να καταλάβει το ποσοστό αποχής και το πόσοι συμμετείχαν στις εκλογές (και, συνεπώς, το πόσο “δυναμική” ήταν η απάντηση του φοιτητικού κινήματος).

Τώρα, το γιατί θέλησαν κάποιοι να αποκρύψουν ένα τέτοιο δεδομένο μόνο οι ίδιοι τους μπορούν να το δικαιολογήσουν. Αν και εκτιμούμε πως δεν θα το κάνουν -τους αρκεί και μόνο ότι κέρδισαν…

Το περασμένο καλοκαίρι, με αφορμή την κατάσταση στην οποία είχε βρεθεί ο χλοοτάπητας του σταδίου “Ανθή Καραγιάννη” μετά τη συναυλία της Άννας Βίσση, μια κατάσταση την οποία πολλοί προσπάθησαν να “ωραιοποιήσουν” και να μας “πείσουν” πως υπήρχε και νωρίτερα (αν και οι μαρτυρίες από ανθρώπους που πραγματικά πατούσαν το πόδι τους στο στάδιο -και όχι από αυτούς που θυμήθηκαν το στάδιο με αφορμή την Άννα Βίσση- έλεγαν το ακριβώς αντίθετο),

θυμόμαστε πως η δημοτική αρχή Καβάλας είχε αφήσει να εννοηθεί πως δεν επρόκειτο ξανά να γίνει συναυλία εντός του σταδίου.

Πριν από έναν μήνα, μάλιστα, διαβάσαμε μια σειρά δημοσιευμάτων στον τοπικό τύπο, τα οποία έλεγαν πως “πιθανότατα” δεν πρόκειται φέτος να πραγματοποιηθούν συναυλίες στο στάδιο.

Φαίνεται λοιπόν πως κάτι άλλαξε, και τελικά φέτος θα έχουμε κανονικά συναυλίες στο “Ανθή Καραγιάννη” (διαβάστε εδώ).

Το ερώτημα είναι: Τι ακριβώς άλλαξε, κύριοι του δήμου;

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η Καβάλα έγινε “ρεντίκολο” σε εκατοντάδες παιδιά-μαθητές μουσικών σχολείων από ολόκληρη την Ελλάδα- επειδή μια δράκα “νοικοκυραίων” που δεν ήθελαν να ακούγονται μουσικές και νιάτα (με το “κουρασμένο”, από ένα σημείο και μετά, πρόσχημα της ώρας κοινής ησυχίας) κάλεσαν 20 φορές (!) την αστυνομία για να σταματήσει τις πρόβες που λάμβαναν χώρα το απόγευμα της Παρασκευής 9 Μαΐου 2025 στον δημοτικό κήπο Καβάλας στο πλαίσιο του φεστιβάλ “Άδοντες και Ψάλλοντες εν τη καρδία”.

Πρόβες, μάλιστα, που -όπως αναφέρει η μουσικός και υπεύθυνη για τις πρόβες της Παρασκευής Σοφία Νεοχωρίτου- φέρεται να χαρακτηρίστηκαν ως… “οχλαγωγία“!

Δεν είναι η πρώτη φορά που Καβαλιώτες “νοικοκυραίοι” (όποιος θίγεται από αυτόν τον όρο ας ζητήσει τον λογαριασμό από τον γράφοντα) ενοχλούνται από μουσικές, χαμόγελα και νιάτα. Τα ίδια έγιναν και πέρσι (στο ίδιο ακριβώς φεστιβάλ), και πάλι με τη δικαιολογία πως “θέλουμε να κοιμηθούμε”, τα ίδια γίνονται κάθε χρόνο και με τα πανηγύρια των πολιτιστικών συλλόγων (πρόσφατα μάλιστα είχαμε και την δίκη του προέδρου του πολιτιστικού συλλόγου Πεντακοσίων-Αγίας Βαρβάρας Γιώργου Φιλόγλου, ο οποίος “σύρθηκε” στα δικαστήρια επειδή το γλέντι του συλλόγου, που διεξάγεται κάθε χρόνο στις αρχές Σεπτεμβρίου, συνέχισε να διεξάγεται μετά τις 11 το βράδυ, με αποτέλεσμα κάποιος “καλοθελητής” να ενοχληθεί και να καλέσει την αστυνομία – ευτυχώς ο κ. Φιλόγλου αθωώθηκε…)

Σε επόμενο άρθρο θα ασχοληθούμε με τις όποιες ευθύνες έχουν οι αρμόδιοι φορείς και (ίσως) θα έπρεπε να αναλάβουν προκειμένου τέτοιες εκδηλώσεις να προστατεύονται με κάποιον τρόπο.

Προς το παρόν, όμως, ας μας επιτρέψουν οι “νοικοκυραίοι” με τα τηλέφωνα ανά χείρας να τους αφιερώσουμε μια ιστορία που την είχαμε ακούσει στα γυμνασιακά μας χρόνια, και την οποία θυμηθήκαμε ξαφνικά χτες -μετά και από τις ιστορίες με τα τηλεφωνήματα για τις “οχλαγωγίες” του “Άδοντες και Ψάλλοντες εν τη καρδία”.

Η ιστορία αυτή δεν είναι καινούρια. Για την ακρίβεια, πρόκειται για ένα παραμύθι που γράφτηκε το 1888 από τον πασίγνωστο Ιρλανδό συγγραφέα Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), και το οποίο συμπεριελήφθη στη συλλογή παραμυθιών “Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας – και άλλες ιστορίες”.

Το παραμύθι έχει γίνει γνωστό στην Ελλάδα ως “Ο Σκληρόκαρδος Γίγαντας” (αν και στο πρωτότυπο έχει γραφτεί ως “The Selfish Giant”, δηλ. “Ο Εγωιστής Γίγαντας” – το οποίο, κατά την άποψή μας, μπορεί να ταιριάξει και στη δική μας περίπτωση).

Τους το αφιερώνουμε με όλη μας την αγάπη, έτσι για να καταλάβουν πόσο πολύ ταυτίζονται με τον γίγαντα που δεν άφηνε τα παιδιά του χωριού να παίζουν στον κήπο του -και που, έστω και αργά και με πολύ πόνο, έμαθε να αγαπάει και να εμπιστεύεται τους άλλους.

Δεν ξέρω βέβαια αν θα “συγκινηθούν” οι “νοικοκυραίοι” που νοιάζονται μονάχα για τον ύπνο τους -ούτως ή άλλως, κάποια στιγμή θα κοιμηθούμε αιώνια-, αλλά μια προσπάθεια αξίζει…

Ο Σκληρόκαρδος Γίγαντας – του Όσκαρ Ουάιλντ

μτφ. Ελένη Μπόλλη, πηγή: Ν. Γρηγοριάδης, Δ. Καρβέλης, Χ. Μηλιώνης, Κ. Μπαλάσκας & Γ. Παγανός, Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α’ Γυμνασίου, ΟΕΔΒ, Αθήνα ⁷1987, σ. 49-53

Κάθε απόγευμα, φεύγοντας απ’ το σχολείο, τα παιδιά το ‘χαν συνήθεια να παίζουν στον κήπο του γίγαντα.

Ήταν ένας πελώριος, μαγευτικός κήπος, μ’ απαλή πράσινη χλόη και χιλιάδες πολύχρωμα λουλούδια όμοια μ’ αστέρια κι ακόμα, εδώ κι εκεί, δώδεκα ροδακινιές φορτωμένες ρόδινα κι ολόλευκα ντελικάτα ανθάκια απ’ της άνοιξης τ’ άγγιγμα, που το φθινόπωρο βάραιναν απ’ τα πολύχυμα φρούτα.

Τα πουλιά κάθονταν στα δέντρα και κελαηδούσαν τόσο γλυκά, που τα παιδιά σταματούσαν το παιχνίδι για να τ’ ακούσουν. «Πόσο ευτυχισμένα είμαστε εδώ!» έλεγαν αναμεταξύ τους.

Κάποια μέρα ο γίγαντας γύρισε. Εφτά ολάκερα χρόνια ήταν σ’ επίσκεψη, στο φίλο του το δράκο της Κορνουάλης (Σχόλιο γράφοντος: Ιστορική περιοχή στο ΝΔ άκρο της Αγγλίας) κι όταν τα χρόνια πέρασαν κι εκείνος είχε τελειώσει ό,τι είχε να πει —αφού δεν είχε και πολλά να συζητήσει— αποφάσισε το γυρισμό στο κάστρο.

Την ώρα που ‘φτασε, αντίκρισε τα παιδιά να παίζουν στον κήπο.

«Τί δουλειά έχετε εδώ;» φώναξε μ’ οργή, και τα παιδιά το ‘βαλαν στα πόδια τρομαγμένα.

«Ο κήπος είναι μοναχά δικός μου», είπε ο γίγαντας. «Όλοι μπορούν να το καταλάβουν, και δεν θα επιτρέψω σε κανένα να παίζει εδώ, έξω από μένα».

Κι έτσι, έχτισε έναν πελώριο τοίχο ολόγυρα στον κήπο, κι ύστερα, κάρφωσε μια πινακίδα που ‘λεγε:

Οι παραβάτες τιμωρούνται

Ήταν, αλήθεια, ένας πολύ σκληρόκαρδος γίγαντας.

Τα δύστυχα τα παιδιά τώρα δεν είχαν μέρος να παίξουν. Δοκίμασαν να παίξουν στο δρόμο, όμως ήταν γεμάτος σκόνη και στουρναρόπετρες και δεν τους άρεσε.

Βάλθηκαν τότε να περιπλανιούνται γύρω απ’ τους ψηλούς τοίχους, όταν τέλειωναν τα μαθήματά τους, νοσταλγώντας τον όμορφο κήπο.

«Πόσο ευτυχισμένα ήμασταν εκεί», έλεγαν αναμεταξύ τους.

Κι ύστερα ήρθε η άνοιξη.

Η εξοχή γιόμισε από μικρά μπουμπούκια και πουλάκια. Μονάχα στον κήπο του Σκληρόκαρδου Γίγαντα ήταν ακόμα χειμώνας.

Τα πουλιά ούτε που νοιάστηκαν να τραγουδήσουν για ‘κείνον, αφού δεν υπήρχαν παιδιά εκεί, και τα δέντρα λησμόνησαν ν’ ανθίσουν.

Αν καμιά φορά κανένα όμορφο λουλουδάκι έβγαζε το κεφαλάκι του απ’ το γρασίδι, μόλις αντίκριζε την πινακίδα ένιωθε τέτοια λύπη για τα παιδιά, που λούφαζε ξανά στο χώμα, συνεχίζοντας τον ύπνο του.

Οι μόνοι που ‘ταν ευχαριστημένοι απ’ αυτή την κατάσταση ήταν το χιόνι και η παγωνιά.

«Η άνοιξη λησμόνησε αυτό τον κήπο», έλεγαν, «κι έτσι εμείς θα μείνουμε εδώ όλο το χρόνο».

Το χιόνι τύλιξε το γρασίδι με τον ολόλευκο μανδύα του κι η παγωνιά μπογιάτισε όλα τα δέντρα ασημένια.

Ύστερα προσκάλεσαν και το Βόρειο Άνεμο να ‘ρθει να μείνει μαζί τους κι εκείνος ήρθε τυλιγμένος με βαριά γουναρικά. Ολημερίς ούρλιαζε πάνω απ’ τον κήπο και φύσαγε μες στις καμινάδες.

«Μα τούτο είναι ένα θαυμάσιο μέρος», έλεγε· «πρέπει να καλέσουμε και το χαλάζι».

Κι έτσι, το χαλάζι, ντυμένο στα γκρίζα και μ’ ανάσα όμοια με πάγο, ήρθε.

Κάθε μέρα, για τρεις ώρες, χοροπηδούσε πάνω στη στέγη του κάστρου, μέχρι που τα περισσότερα κεραμίδια ράγισαν, κι ύστερα, γυρνοβόλαγε στον κήπο, όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

«Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η άνοιξη άργησε να ‘ρθει», συλλογιζόταν ο Σκληρόκαρδος Γίγαντας, καθώς γερμένος στο παράθυρο, κοιτούσε τον παγωμένο, ολόλευκο κήπο.

«Ελπίζω να φτιάξει ο καιρός»…

Όμως η άνοιξη δεν ήρθε ποτέ, μήτε το καλοκαίρι.

Κι έτσι ήταν πάντα χειμώνας εκεί κι ο Βόρειος Άνεμος και το χαλάζι και το χιόνι κι η παγωνιά ασταμάτητα χόρευαν ανάμεσα στα δέντρα.

Κάποιο πρωινό, ο Γίγαντας ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του μ’ ανοιχτά μάτια, όταν άκουσε μια θεσπέσια μουσική. Ηχούσε τόσο γλυκά στ’ αυτιά του που πίστεψε πως μάλλον θα ‘ταν οι μουσικοί του βασιλιά που πέρναγαν — κι όμως, ήταν μονάχα ένας μικρούλης σπίνος που τραγουδούσε έξω απ’ το παραθύρι του.

Μα είχε κυλήσει τόσο πολύς καιρός από τότε που το στερνό τιτίβισμα είχε ακουστεί στον κήπο του, που θάρρεψε πως ήταν η ομορφότερη μουσική στον κόσμο.

Κι άξαφνα, το χαλάζι σταμάτησε το χορό του πάνω απ’ το κεφάλι του γίγαντα, ο Βόρειος Άνεμος έπαψε να βρυχάται, και μια μεθυστική ευωδιά τον τύλιξε, περνώντας απ’ τ’ ανοιχτό παραθυρόφυλλο.

«Θαρρώ πως η άνοιξη επιτέλους έφτασε», είπε ο Γίγαντας και πηδώντας απ’ το κρεβάτι κοίταξε έξω.

Μα τί ήταν αυτό που ‘πνιξε τη ματιά του;

‘Ηταν η πιο μαγευτική εικόνα. Από ένα άνοιγμα στον τοίχο, τα παιδιά σύρθηκαν μέσα και σκαρφάλωσαν στα μπράτσα των δέντρων. Σε κάθε δέντρο που αγκάλιαζε το μάτι του αντίκριζε κι ένα παιδάκι. Και τα δέντρα πετάριζαν από χαρά για τα παιδιά που γύρισαν, κι έτσι ντύθηκαν με λουλούδια και λύγιζαν τα μπράτσα τους απαλά, πάνω απ’ τα παιδικά κεφαλάκια.

Τα πουλιά φτερούγιζαν ολόγυρα τιτιβίζοντας μαγευτικά και τα λουλούδια κρυφοκοίταζαν μέσ’ απ’ την πράσινη χλόη και ξεκαρδίζονταν στα γέλια.

Ήταν μια όμορφη εικόνα, μα όμως στην άκρη της κρατούσε ακόμα ο χειμώνας. Ήταν που στην πιο απόμερη γωνιά του κήπου, στέκονταν ένα μικρό αγόρι. Κι ήταν τόσο μικρό που μήτε τα κλαδιά του δέντρου δεν μπόραγε να φτάσει, έτσι που απελπισμένο βάλθηκε να κόβει βόλτες γύρω του κλαίγοντας γοερά.

Το καημένο το δεντράκι ήταν ακόμα σκεπασμένο από πάγο και χιόνι κι ο Βόρειος Άνεμος φυσούσε και μούγκριζε από πάνω του.

«Σκαρφάλωσε, μικρό μου αγοράκι», έλεγε το δέντρο, και λύγιζε τα κλαδιά του όσο μπορούσε, αλλά το αγόρι ήταν μικρό, τόσο μικρό.

Η καρδιά του Γίγαντα έλιωσε καθώς το έβλεπε.

«Πόσο σκληρόκαρδος ήμουνα», συλλογίστηκε. «Τώρα ξέρω γιατί η άνοιξη δεν θα ‘ρχονταν ποτέ εδώ. Νά, τώρα θ’ ανεβάσω αυτό το αγοράκι στην κορφή του δέντρου κι έπειτα θα γκρεμίσω τον τοίχο, έτσι που ο κήπος μου θα ‘ναι μόνο για τα παιχνίδια των παιδιών».

Κι αλήθεια, μετάνιωσε πολύ για ό,τι είχε κάνει.

Έτσι, περπάτησε στις μύτες των ποδιών του, κι ανοίγοντας την εξώπορτα πολύ σιγά, βγήκε στον κήπο.

Όμως, νά, μόλις τα παιδιά τον είδαν σκιάχτηκαν τόσο πολύ, που όλα μαζί το ‘βαλαν στα πόδια κι ο χειμώνας ήρθε ξανά στον κήπο. Μόνο το μικρό αγόρι δεν έφυγε, γιατί τα ματάκια του που ‘ταν γεμάτα δάκρυα δεν είδαν το Γίγαντα που ερχόταν.

Κι ο Γίγαντας ήρθε κλεφτά πίσω του, το πήρε απαλά στο χέρι του και το ανέβασε στο δέντρο. Και το δέντρο άνθισε. Τα πουλιά ήρθαν και τραγούδησαν πάνω του και τ’ αγοράκι τύλιξε τα χεράκια του γύρω στο λαιμό του Γίγαντα και τον φίλησε.

Και τ’ άλλα παιδιά, σαν είδαν πως ο Γίγαντας δεν ήταν πια κακός, γύρισαν τρέχοντας και μαζί τους ήρθε η άνοιξη.

«Τώρα είναι ο κήπος σας αυτός, μικρά μου παιδάκια», είπε ο Γίγαντας, και παίρνοντας ένα μεγάλο τσεκούρι γκρέμισε τον τοίχο. Κι όταν οι άνθρωποι περνούσαν για την αγορά στις δώδεκα η ώρα βρήκαν τον Γίγαντα να παίζει στον πιο όμορφο κήπο που είχαν δει ποτέ.

Ολημερίς έπαιζαν και το βράδυ πήγαν στο Γίγαντα να τον αποχαιρετίσουν. «Όμως, πού είναι ο μικρός σας σύντροφος;» είπε. «Το αγόρι που ανέβασα στο δέντρο». Βλέπετε ο Γίγαντας το αγαπούσε απ’ τ’ άλλα περισσότερο, γιατί τον είχε φιλήσει.

«Δεν ξέρουμε», αποκρίθηκαν τα παιδιά· «έφυγε».

«Πρέπει να του πείτε να ‘ρθει οπωσδήποτε αύριο», είπε ο Γίγαντας.

Αλλά τα παιδιά είπαν πως δεν ήξεραν πού έμενε και πως δεν το είχαν δει ποτέ πριν. Κι ο Γίγαντας ήταν πολύ λυπημένος. Κάθε απόγευμα, όταν το σχολείο τέλειωνε, τα παιδιά έρχονταν κι έπαιζαν με το Γίγαντα, μα το μικρό αγόρι, που ο Γίγαντας αγαπούσε, ποτέ δε φάνηκε. Εκείνος φέρνονταν καλά σ’ όλα τα παιδιά κι όμως του έλειπε ο πρώτος μικρός του φίλος και συχνά μιλούσε γι’ αυτόν θλιμμένα· «πόσο θα ‘θελα να τον έβλεπα!» έλεγε κάθε τόσο.

Τα χρόνια κύλησαν. Κι ο Γίγαντας γέρασε κι αδυνάτισε. Δεν μπορούσε να παίξει πια κι έτσι κάθονταν σε μια πελώρια πολυθρόνα και παρακολουθούσε τα παιγνίδια των παιδιών και θαύμαζε τον κήπο. «Έχω πολλά όμορφα λουλούδια», έλεγε· «μα τα παιδιά είναι τα ωραιότερα απ’ όλα».

Ένα χειμωνιάτικο πρωινό κοίταξε έξω απ’ το παράθυρο, καθώς ντυνόταν. Δεν μισούσε τώρα το χειμώνα, γιατί ήξερε πως η άνοιξη κοιμόταν μόνο και τα λουλούδια ξεκουράζονταν.

Ξάφνου έτριψε τα μάτια του από απορία και κοίταζε… και κοίταζε… Ήταν βέβαια κάτι το θαυμάσιο…

Στην πιο απόμερη γωνιά του κήπου ένα δέντρο ήταν σκεπασμένο μ’ ολόλευκα λουλούδια. Τα κλαδιά του ήταν χρυσαφένια κι ασημένια φρούτα κρέμονταν, ενώ πλάι του στεκόταν το μικρό αγόρι που ‘χε τόσο αγαπήσει.

Όρμησε τρέχοντας στις σκάλες ο Γίγαντας, γιομάτος χαρά, και τρέχοντας βγήκε στον κήπο. Έτρεξε πάνω στο γρασίδι κι ήρθε κοντά στο παιδί. Κι όταν το έφτασε, το πρόσωπο του κοκκίνισε απ’ την οργή κι είπε: «Ποιος τόλμησε να σε πληγώσει;» Γιατί στις παλάμες του αγοριού και στα μικρά του πόδια διακρίνονταν οι πληγές από καρφιά.

«Ποιος τόλμησε να σε πληγώσει;» φώναξε ο Γίγαντας· «πες μου κι εγώ θα πάρω το μεγάλο μου σπαθί να τόνε κάνω κομμάτια!».

«Κανένας!» αποκρίθηκε το παιδί· «όμως αυτές είναι οι πληγές της αγάπης!».

«Ποιος είσαι;» είπε ο Γίγαντας, κι ένας παράξενος φόβος τον κυρίεψε και γονάτισε μπρος στο παιδί.

Και το παιδί του χαμογέλασε και του είπε: «Μ’ άφησες κάποτε να παίξω στον κήπο σου, απόψε εσύ θα ‘ρθεις μαζί μου στο δικό μου κήπο, τον Παράδεισο».

Κι όταν τα παιδιά ήρθαν τρέχοντας το απόγεμα, βρήκαν το Γίγαντα νεκρό κάτω απ’ το δέντρο, σκεπασμένο ολάκερο με κάτασπρα λουλούδια.