“Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα” στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας
Μετά τα συνεχόμενα sold out και την ενθουσιώδη υποδοχή από κοινό και κριτικούς σε Θεσσαλία και Αθήνα, «Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα», σε έρευνα, δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία του Κωσταντίνου Ντέλλα, έρχονται στην Καβάλα και το Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου για 3 μόνο παραστάσεις, την Τρίτη 13, Τετάρτη 14 και Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου στις 9 το βράδυ.
Η παράσταση αποτελεί μια σκηνική προσέγγιση του γυναικείου σώματος της τρίτης ηλικίας και της σύνδεσης του με τη λαϊκή μαγεία, τη μαγειρική και τις τελετουργικές πρακτικές. Αφετηρία, η περιοχή της Θεσσαλίας και η παράδοσή της στις μαγικές πρακτικές που θέλει τις μάγισσες της περιοχής να έχουν παραλάβει τις μυστικές δεξιότητές τους από τη Μήδεια και να ειδικεύονται στο κατέβασμα του φεγγαριού, γνωστό και ως «το άρμεγμα του φεγγαριού». Οδηγήτριες σε αυτό το μυστικό ταξίδι, τρεις θηλυκές μορφές που συνδιαλέγονται μεταξύ του οικείου και του αρχετυπικού, της ακίνδυνης «γιαγιάς» και της επικίνδυνης θεραπεύτριας και μιλάνε για τις ζωές τους, γι’ αυτά που έμαθαν από τις παλιές. αυτά που έπαθαν ως γυναίκες και αυτά που παραδίδουν στις επόμενες.
Περνώντας τη ζωή τους στη σκιά της κυρίαρχης ανδροκρατικής εξουσίας, οι γυναίκες της περιφέρειας του 19ου και 20ου αιώνα παρέμεναν σε μεγάλο ποσοστό στο περιθώριο χωρίς να μπορούν να έχουν λόγο στις αποφάσεις που ήταν αποκλειστικά δικαίωμα των ανδρών.
Στον Θεσσαλικό χώρο, πέρα από τις υπόλοιπες εργασίες, με τις οποίες συνέβαλαν στην οικονομική παραγωγή της οικογένειας και της κοινότητας ως εργάτριες στα χωράφια, είχαν και την ευθύνη της τροφοδότησης των μελών της οικογένειάς τους, πάντα όμως εντός του οίκου. Έτσι, ανέπτυξαν ένα μυστικό κώδικα, μια λανθάνουσα εξουσία, που στηριζόταν στη χρήση της μαγείας και της τεχνογνωσίας των βοτάνων, τα λεγόμενα «πρακτικά», στην ικανότητα του «ξεματιάσματος» και άλλων δεξιοτήτων, μέσα από τη χρήση των υλικών που χρησιμοποιούσαν και στη μαγειρική, τα βότανα και τα χόρτα της περιοχής, το λάδι, το νερό και το αλεύρι.
Αυτές οι «Γυναίκες της Γης» που έμεναν αόρατες χρόνια ακόμα και για τους ερευνητές – αφού δεν θεωρούσαν άξιο καταγραφής τον λόγο μιας γυναίκας για την ιστορία ενός τόπου- προσεγγίζονται σκηνικά από τρία αρσενικά νεαρά σώματα, επιχειρώντας να φέρουν στη σκηνή το προσωπικό και συλλογικό αφήγημα του οικείου γηρασμένου θηλυκού σώματος. Με εκφραστικά εργαλεία τις πρώτες ύλες της τελετουργικής διαδικασίας, τη μεταμφίεση, τη μάσκα και τον συντονισμό του λόγου και του σώματος, οι τρεις ηθοποιοί επιδίδονται σε ένα καταιγιστικό storytelling που ταξιδεύει από τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου και τα Φαρσάλια του Λουκανού μέχρι τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία του Θωμά Ψύρρα, από παλιότερες αφηγήσεις, συνταγές και ιατροσοφικούς κώδικες του 19ου αιώνα, μέχρι σύγχρονες συνεντεύξεις που έγιναν κατά τη διάρκεια των παραστάσεων στη Θεσσαλία.
Η παράσταση Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα, αποτελεί ένα work in progress πάνω στο διάλογο της παραστασιακής τέχνης με την κοινωνική ανθρωπολογία με βασικούς άξονες τους κοινωνικούς ρόλους και τις έμφυλες διαστάσεις της τροφής και των λαϊκών μαγικοθρησκευτικών πρακτικών. Το θεατρικό κείμενο μεταλλάσσεται και επαναπροσδιορίζεται διαρκώς, καθώς τροφοδοτείται από τον όγκο των συνεντεύξεων που υλοποιούνται παράλληλα με τις παραστάσεις. Το κοινό καλείται να συμμετάσχει στην έρευνα και, εφόσον το επιθυμεί, να συμβάλλει στη συνέχιση της καταγραφής της προφορικής ιστορίας που έχει ήδη ξεκινήσει από την αρχή των παραστάσεων.
Προπώληση εισιτηρίων καθημερινά, 11.00 – 14.00 & 18.00 – 20.00, στο Κέντρο πληροφόρησης επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ) στην Κεντρική Πλατεία, τηλ: 2510-620566.
«Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα»
Τρίτη 13, Τετάρτη 14 και Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου
Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 70’
Για περισσότερες πληροφορίες και κρατήσεις μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 (09:00-14:00).
“Υπερβολές”: Η πρώτη παράσταση για το 2024 στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας
Η παραγωγή του Θεάτρου Τέχνης που πρωτοπαρουσιάστηκε στο τέλος της περσινής σεζόν με αξιοσημείωτη επιτυχία, ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Αντιγόνη Βαλάκου για τρεις παραστάσεις.
Πρόκειται για μια πρωτότυπη σύνθεση και συνθήκη, όπου τρεις δημιουργοί με τη διπλή ιδιότητα συγγραφέα και σκηνοθέτη, κλήθηκαν να εξερευνήσουν ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί τα όρια της φανερής αλλά και της κρυμμένης, υπόγειας βίας που διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις σήμερα. Έτσι, δημιουργήθηκαν ειδικά για την παράσταση, τρία νεοελληνικά μονόπρακτα, τρεις διαφορετικές ιστορίες που ερμηνεύονται από τρεις ηθοποιούς. Αυτό που τα ενώνει είναι η έντονη διάθεση για χιούμορ, η έμπνευση από τη σύγχρονη πραγματικότητα και η επιλογή των δημιουργών τους να κινηθούν σε ψυχικά τοπία όπου η βία αγγίζει όρια αμφιλεγόμενα, σκοτεινά και περίπλοκα. Όπως η εποχή μας.
«Υπερβολές!» συνηθίζουμε να λέμε για ό,τι θεωρούμε ότι ξεπερνά τα όρια του «κανονικού», του «φυσιολογικού». Τι θεωρείται όμως σήμερα «κανονικό» ή «φυσιολογικό» και ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι σε θέση να τα ορίσει; Πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για βία «κανονική» ή για συναισθήματα «υπερβολικά»; Ας μιλήσουμε για όλα αυτά…
Συντελεστές:
Κείμενα-Σκηνοθεσία (με σειρά παρουσίασης): Μαριάννα Κάλμπαρη, Βασίλης Μαυρογεωργίου, Γιάννης Καλαβριανός
Με την Κατερίνα Λυπηρίδου- Συμμετέχουν Μαριάννα Κάλμπαρη/Μαριλένα Μόσχου
Γύρισα στο πατρικό μου. Το μωρό έκλαιγε όλη μέρα. Και ο πατέρας μου ούρλιαζε. Δε με ένοιαζε τίποτε. Ήθελα μόνο να πεθάνω. Ή μάλλον ήθελα να πεθάνει πρώτα εκείνο και μετά εγώ. Για να πεθάνω ήσυχη. Πόσο κακιά, πόσο αναίσθητη είσαι; σκεφτόμουν. Πόσο τρελή είσαι; έλεγε η μάνα μου. Κατέστρεψες τη ζωή σου. Γιατί; Για μια ιδέα; Για το θέατρο; Αφού στο είπα, δεν κάνεις για ηθοποιός…Και εγώ έκλαιγα.. Και το μωρό έκλαιγε, έκλαιγε με ασταμάτητους λυγμούς. Μέχρι τη μέρα που.
«O άνθρωπος της διπλανής πόρτας»
Κείμενο: Βασίλης Μαυρογεωργίου, Άγγελος Μπούρας
Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου
Με τον Άγγελο Μπούρα
Δεν σου κάνει εντύπωση όταν σε προσπερνάει στο δρόμο. Δεν τον παρατηρείς όταν κάθεται δίπλα σου στο λεωφορείο. Είναι ένας τυπικός, συνεπής, εργατικός άνθρωπος.Δεν έχει δώσει ποτέ δικαίωμα. Μόνο τα καλύτερα έχουν να πουν γι’ αυτόν συνάδελφοι και γείτονες. Πάντα με 5 αστέρια τον αξιολογούν οι πελάτες του. Είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας.«Παρακαλώ πολύ κλείστε την πόρτα όσο διαβάζετε τα χαρτιά θα περιμένω απ’ έξω…πολλά συμβαίνουν στις μέρες μας».
«Πρώτη φορά συναντούσα άνθρωπο που μιλούσε σαν τρένο»
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιάννη Καλαβριανού
Με τη Δέσποινα Γιαννοπούλου
Βασικό συστατικό της ζωής σε οργανωμένες κοινότητες είναι η εμπιστοσύνη πως ο καθένας κάνει σωστά τη δουλειά του. Μπαίνουμε σε κτίρια, ταξιδεύουμε, τρώμε, νοσηλευόμαστε, γιατί έχουμε ατύπως συμφωνήσει πως κάποιοι έχουν κατασκευάσει, οργανώσει και ελέγξει όλα όσα εμείς θα χρησιμοποιήσουμε. Η άρση αυτής της εμπιστοσύνης, έχει ανεξέλεγκτες συνέπειες.Μια γυναίκα, μητέρα ενός από τα θύματα των Τεμπών, λαμβάνει λογαριασμό νερού ύψους 2.750 ευρώ. Και πάει στην ΕΥΔΑΠ να δει τι μπορεί να έχει συμβεί. Και συναντάει έναν άνθρωπο που μιλούσε σαν τρένο. Και μία αφίσα με μια Καρυάτιδα. Μία ημέρα που ένιωθε αρκετά ζωντανή.
Η σπονδυλωτή παράσταση «Υπερβολές!» αποτελεί το τρίτο και τελευταίο μέρος του τριπτύχου πρωτότυπων νεοελληνικών κειμένων υπό τη θεματική «Βία παντού», που δημιούργησε και παρουσίασε το Θέατρο Τέχνης κατά την διετία 2021-23 με την υποστήριξη επιχορήγησης του ΥΠΠΟΑ. Οι δύο προηγούμενες παραγωγές της «Βίας παντού» ήταν το «Cry» σε κείμενο-σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου και το «Μοτέλ» σε κείμενο-σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου.
Προπώληση εισιτηρίων καθημερινά από την Τετάρτη 17 Ιανουαρίου, 11.00 – 14.00 & 18.00 – 20.00, στο Κέντρο πληροφόρησης επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ) στην Κεντρική Πλατεία, τηλ: 2510-620566.
«Υπερβολές!»
Δευτέρα 22, Τρίτη 23 και Τετάρτη 24 Ιανουαρίου |21:00|
Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου
Για περισσότερες πληροφορίες και κρατήσεις μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 (09:00-14:00).
Θωμάς Ζάμπρας: “Απόφοιτος λυκείου” στην Καβάλα (13 Ιανουαρίου 2024)
Ο Θωμάς Ζάμπρας επιστρέφει με την άκρως επιτυχημένη του παράσταση “Απόφοιτος Λυκείου” για μία μοναδική βραδιά στο “Apollon Cinema”. Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από την περηφάνια του που ανήκει σε μια από τις πιο παρεξηγημένες μειονότητες: Απόφοιτος Λυκείου. Ανοίξαμε και σας περιμένουμε. Σύντομα κοντά σας. Ερχόμαστε στο χώρο σας. Μόνο σοβαρές προτάσεις.
Πληροφορίες
ΘΩΜΑΣ ΖΑΜΠΡΑΣ – ΑΠΟΦΟΙΤΟΣ ΛΥΚΕΙΟΥ
Ημέρα: Σάββατο 13 Ιανουαρίου
Έναρξη: 21:00, Διάρκεια: 90′ λεπτά
Τόπος: APOLLON CINEMA, Καβάλα
Εισιτήρια προπωλούνται μέσω viva.gr και του δικτύου καταστημάτων του: (Public, Wind, Media Markt, βενζινάδικα Shell, BP, EKO, Metro, My Market)
Τιμές εισιτηρίων:
Εισιτήριο Θέασης: 12€
Ειδική Τιμή εισιτηρίου Θέασης (Α.με.Α. / άνεργοι / φοιτητές / ειδικές κατηγορίες με την επίδειξη της αντίστοιχης κάρτας): 10€
Τιμή ταμείου: 15€
Production: HAH Comedy / TMR Entertainment Group
Εύα Οικονόμου-Βαμβακά: “Στόχος μου να κάνουμε, μέσω του θεάτρου, έναν διάλογο με την πόλη”
Βρίσκεται στο τιμόνι του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας εδώ και περίπου έναν χρόνο (από τον Οκτώβριο του 2022), όμως έχει ήδη καταφέρει να αφήσει τη σφραγίδα της και να τονώσει το ενδιαφέρον του θεατρόφιλου κοινού της πόλης.
Ο λόγος για την καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας Εύα Οικονόμου-Βαμβακά, η οποία έχοντας πλέον στις αποσκευές 2 χειμερινές περιόδους θεατρικών παραστάσεων που γέμισαν το “Αντιγόνη Βαλάκου” (σε βαθμό που, ουκ ολίγες φορές, κρίθηκε σκόπιμη η παράταση του ανεβάσματός τους) και ένα ανανεωμένο και πετυχημένο 66ο Φεστιβάλ Φιλίππων, μίλησε στο Kavala Portal για την πορεία της στον χώρο του θεάτρου και την παρουσία της στην Καβάλα, καθώς και τους στόχους της για την επόμενη ημέρα.
Εύα καλησπέρα. Θα ξεκινήσουμε με ένα θέμα για το οποίο έχεις ήδη ερωτηθεί στο παρελθόν. Σε όσες συνεντεύξεις έχεις παραχωρήσει ως τώρα, ένα από τα πρώτα θέματα που σου θέτουν είναι η ηλικία και το φύλο. Συμφωνείς με το ότι οι περισσότεροι δημοσιογράφοι επιχειρούν να τα αναδείξουν αυτά ως “hot” θέματα; Πιστεύεις ότι η ηλικία και το φύλο είναι σημαντικά ζητήματα για να αναλάβει κάποιος καλλιτεχνικός διευθυντής η στη δική σου περίπτωση διευθύντριας ;
Δε συμφωνώ ότι παίζουν ρόλο ούτε η ηλικία ούτε και το φύλο. Καταρχάς υπάρχει μια παρεξήγηση όσον αφορά την ηλικία: Ναι, αυτή τη στιγμή είμαι όντως η νεότερη καλλιτεχνική διευθύντρια, αλλά στο παρελθόν και έχουν υπάρξει και άλλοι νεότεροι. Προσωπικά πιστεύω ότι η ηλικία είναι μόνο ένα νούμερο και δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία. Η αλήθεια βέβαια είναι πως στην Ελλάδα πολλοί θεωρούν πως το να οριστεί σε μια θέση κάποιος μεγαλύτερος ηλικιακά αποτελεί μια πιο “safe”, μια πιο ασφαλής επιλογή.
Πιστεύεις ότι το να είναι κάποιος μεγαλύτερος σε ηλικία σε μία τέτοια θέση είναι ασφάλεια και συντηρητισμός.
Πιστεύω είναι ανάλογα πως θα το δει ο καθένας, από τη δική του οπτική γωνία. Αν το δει κάποιος απέξω μπορεί να είναι συντηρητισμός. Γενικά νιώθω ότι οι μεγαλύτεροι εμπνέουν περισσότερη ασφάλεια απέναντι στο κοινό – αν και αυτό δεν ισχύει στο εξωτερικό, διότι τα τελευταία δύο χρόνια πριν έρθω στην Ελλάδα και την Καβάλα είχα επισκεφτεί διάφορα θέατρα και διαπίστωσα ότι υπήρχαν ακόμη μικρότεροι ηλικιακά σε τέτοιες θέσεις. Για να είμαι ειλικρινής, όταν υπέβαλα την αίτησή μου για τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή δε φανταζόμουν ποτέ ότι υπήρχε η ηλικία θα αποτελούσε τροχοπέδη.
Πάντως έχεις αναφέρει στο παρελθόν πως δεν έλειψαν οι “μπηχτές” από συγκεκριμένους ανθρώπους για την ηλικία σου.
Όντως, ισχύει αυτό που έχω αναφέρει. Αλλά αυτό έχει και τις ευχάριστές του στιγμές: όταν με συναντούν με χιουμοριστικό τρόπο ρωτάνε που είναι η διευθύντρια; Αυτό με χαροποιεί δε χρειάζεται να κρατάμε πάντα τους τύπους.
Ποιο ήταν το κίνητρο για να έρθεις στο ΔΗΠΕΘΕ ΚΑΒΑΛΑΣ αν και φυσικά είσαι Καβαλιώτισσα. Τι σε ώθησε ώστε να αναλάβεις ένα τέτοιο ρόλο (πέραν φυσικά του ότι επρόκειτο να γυρίσεις στον τόπο σου);
Η δημιουργία κυρίως. Σκέφτηκα ότι, έχοντας μαζέψει όλες αυτές τις ‘’αποσκευές’’ που μάζεψα αυτά τα 17 χρόνια που έλειπα από την πόλη μου, αυτή ήταν η σωστή ώρα για να δημιουργήσω για το καλό του τόπου μου -συναναστρεφόμενη με καινούργια άτομα ώστε να παράξουμε όλοι μαζί ένα σημαντικό και ουσιαστικό έργο στον πολιτισμό. Οπότε δε θέλω να χρησιμοποιήσω τη λέξη “επιστροφή” αλλά τη λέξη “σταθμός”. Αν και δεν ξέρω πόσο διάστημα θα κρατήσει, μπορώ να δηλώσω πλέον πως είμαι πολύ χαρούμενη που βρίσκομαι εδώ.
Από τα δείγματα που έχω δει προσωπικά και από το χειμερινό πρόγραμμα, μπορώ να σου πω ότι φαίνεται ότι διψάει πολύς κόσμος για ωραίες και ποιοτικές θεατρικές παραστάσεις. Αυτό άλλωστε φαίνεται και από τις παρατάσεις που έπαιρναν ορισμένες παρατάσεις. Είσαι ευχαριστημένη με αυτή την εξέλιξη;
Η ανταπόκριση του κόσμου σε όλες τις παραστάσεις -τόσο αυτές του χειμώνα όσο και αυτές του καλοκαιριού- ήταν άκρως συγκινητική, όλο αυτό που ζήσαμε ήταν κάτι το φανταστικό, και εννοείται πως δίνει ώθηση και δύναμη τόσο σε εμένα όσο και στην ομάδα μου για να συνεχίσουμε στον ίδιο ρυθμό, για να μπορέσουμε -αφουγκραζόμενοι τις προτιμήσεις του κόσμου- να προσφέρουμε ακόμα περισσότερα πράγματα. Αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι έναν “διάλογο” με την πόλη, να καταλάβω τι θέλει αυτή η πόλη να δει και να της το προσφέρω. Η σχέση μας με το κοινό είναι πραγματική και οριζόντια -και όχι κάθετη.
Όλο αυτό το διάστημα που βρίσκεσαι εδώ, τι είναι αυτό που έχεις διαπιστώσει πως έχει μεγάλη ανάγκη η Καβάλα όσον αφορά το θέατρο;
Γενικά η Καβάλα αγκαλιάζει όλες τις παραστάσεις που έχουμε ήδη φέρει. Νομίζω ότι, στις δύσκολες μέρες που διανύουμε, η τέχνη παίζει μεγάλο και βαρύ ρόλο προσφέροντας ένα πολύχρωμα φίλτρο μέσα στο οποίο η πόλη μας θέλει πολύ να ζήσει. Αυτό φάνηκε πολύ π.χ. στην παράσταση “Λεωφορείο 404”, μια παράσταση φτιαγμένη για την Καβάλα από Καβαλιώτες. Αυτό που είδαμε δεν ήταν μόνο η πολύ ανταπόκριση από το κοινό, αλλά κυρίως ο πολύ συγκινητικός τρόπος με τον οποίο αντιδρούσε ο κόσμος. Θα ήθελα να ήμασταν κάπως όλοι σαν συν -δημιουργοί, για αυτό λέω πως με ενδιαφέρει ο διάλογος. Οπότε πιστεύω ότι ο κόσμος της Καβάλας θέλει να ακούσει ωραίες ιστορίες και εμείς έχουμε την ευθύνη να τις ανακαλύψουμε και να τις διηγηθούμε με τον καλύτερο τρόπο σε αυτόν.
Τις προηγούμενες χρονιές είχα προσωπικά την αίσθηση (και το διαπίστωνα και σε συζητήσεις με συμπολίτες) ότι ο κόσμος στην πόλη μας είχε στρέψει την πλάτη του στα θεατρικά δρώμενα, είχε να νιώθει μια μικρή απογοήτευση για τις παραστάσεις που ανέβαιναν από το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας. Όσο καιρό βρίσκεσαι εδώ έχεις αντιληφθεί κάτι τέτοιο;
Όχι, δεν εξέλαβα τέτοια αίσθηση. Ουσιαστικά εγώ όταν έμαθα πως θα ήμουν η νέα καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ ΚΑΒΑΛΑΣ άρχισα να βλέπω παραστάσεις στην Αθήνα ώστε να αποφασίσω ποιες παραστάσεις μπορούμε να φέρουμε στην πόλη μου. Στην αρχή ήμουν περισσότερο ελαστική ως προς τα στοιχεία μιας παράστασης που έβλεπα (σκηνοθεσία, ερμηνείες ηθοποιών, μουσική). Στην πορεία όμως έγινα πιο αυστηρή και υπήρξε μια κόκκινη γραμμή – οπότε έπρεπε να πάρω αποφάσεις για το αν θα φέρω ή όχι μια παράσταση στο θεατρικό σανίδι της πόλης μου. Ευτυχώς στάθηκα πολύ τυχερή όσον αφορά τις παραστάσεις που περάσαν τη ‘’κόκκινη γραμμή’’, διότι οι συντελεστές τους είπαν το “ναι” και ήρθαν στην Καβάλα. Δεύτερος στόχος ήταν η ανταπόκριση του κόσμου. Όταν εγώ συζητούσα για τις παραστάσεις πίστευα ότι θα πήγαιναν καλά, εκτιμούσα π.χ. πως σε ένα θέατρο με 220 θέσεις θα γέμιζαν περίπου 150-180. Και το αποτέλεσμα ήταν ότι ξεπεράστηκαν οι προσδοκίες μου, καθώς είχαμε σε όλες τις παραστάσεις πάνω από 200 άτομα. Είδα ότι ο κόσμος μάς αγκάλιασε από την πρώτη κιόλας παράσταση και κατάλαβα πως ήμουν στον σωστό δρόμο. Αυτό τελικά μας άνοιξε ακόμα περισσότερο τα φτερά μας ώστε να πάμε ακόμη περισσότερο μπροστά με πιότερη δύναμη.
Έχεις αναφέρει στο παρελθόν ότι έχεις βάλει τους συνεργάτες σου σε μία άλλη τροχιά, ότι τους τρέχεις λίγο παραπάνω, ότι είσαι ουσιαστικά το νέο γρανάζι στη μηχανή. Όταν ήρθες και ανέλαβες ως καλλιτεχνική διευθύντρια το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, τι κλίμα συνάντησες; Ήρθες αντιμέτωπη με πράγματα που περίμενες και είχες υπόψη σου ή με πράγματα εντελώς άγνωστα σε σένα;
Γενικά εγώ είχα δουλέψει πολύ στον ιδιωτικό χώρο, οπότε δεν είχα έρθει σε επαφή με τα δημόσια και τα δημοτικά θέατρα. Υπάρχουν πολλά στάδια γραφειοκρατίας που δεν μπορούσα καν να φανταστώ, με αποτέλεσμα οι διαδικασίες να κινούνται πιο αργά. Όμως νιώθω και εδώ πολύ τυχερή διότι οι άνθρωποι που το στελεχώνουν έχουν πολύ ωραία ενέργεια και διάθεση προσφοράς και συντονισμού, οπότε θεωρώ ότι έχουμε βρει έναν τρόπο συνεργασίας που λειτουργεί -κάτι πολύ σημαντικό. Μιλάμε για ανθρώπους που στηρίζουν το θέατρο, είτε σε διοικητικό είτε σε τεχνικό επίπεδο, για ανθρώπους η καρδιά των οποίων χτυπάει για αυτό που γίνεται πάνω στη σκηνή και δεν το νιώθουν όλο αυτό ως ένα απλό γραφείο. Επιπλέον με στήριξε και η Δημοτική Αρχή Καβάλας, όχι μόνο ηθικά αλλά και με το ότι στήριξε αναφανδόν όλες τις επιλογές μου και μου έδωσε πλήρη ελευθερία κινήσεων. Προφανώς και αυτό δεν ήταν αυτονόητο, ωστόσο μού μεγάλη δύναμη ώστε να συνεχίσω. Ουσιαστικά όλοι τους μού εξασφάλισαν έναν “ούριο άνεμο” για ένα ταξίδι με άγνωστο προορισμό, οπότε από εκεί και πέρα ήταν δική μου ευθύνη να κατευθύνω το καράβι σε ήρεμα νερά.
Ούριο άνεμο, όμως, έχουμε από το κράτος; Διότι γνωρίζουμε σε πολλές περιπτώσεις τα ΔΗΠΕΘΕ αναγκάζονται να στηριχθούν και να λειτουργήσουν από το κρατικό ταμείο.
Τα ΔΗΠΕΘΕ πλέον αποκλειστικά στηρίζονται από τους Δήμους. Παλαιότερα το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που απαιτούνταν για τις ανάγκες μιας παράστασης καλυπτόταν από τα κρατικά ταμεία, ωστόσο σήμερα αυτό δεν ισχύει. Τα χρήματα που παίρνουμε από το κράτος είναι πολύ λίγα (και είναι ίδια για όλα τα ΔΗΠΕΘΕ ανεξάρτητα από τις δράσεις τους), οπότε είναι στην κρίση του κάθε Δήμου να στηρίξει με τον δικό του τρόπο το θέατρό του και να το κάνει να αλλάξει το μέγεθός του και να ξεχωρίσει σε σχέση με άλλες πόλεις.
Πόσα χρήματα έχουν έρθει από το κράτος αυτή την στιγμή;
Μέχρι τώρα το κράτος έχει χορηγήσει στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας 70.000 €! Τα χρήματα αυτά αρκούν για να καλύψουν μια μεσαία παραγωγή περίπου 5-6 ατόμων και όχι τη λειτουργία ενός θεάτρου για έναν χρόνο. Πρόσφατα είχα ταξιδέψει στη Γερμανία και, σε μια συνομιλία με τον καλλιτεχνικό διευθυντή ενός περιφερειακού θεάτρου, τού ανέφερα για τις 70.000 €. Η αντίδρασή του; Έμεινε με το στόμα ανοιχτό, αναρωτήθηκε πώς ζούμε! Προσωπικά ντράπηκα πολύ, ειδικά όταν έμαθα πως το θέατρο αυτό είχε 20 φορές το δικό μας μπάτζετ!
Βέβαια, επειδή είσαι ένα επιχορηγούμενο (έστω και ελάχιστα) θέατρο δε στοχεύεις τόσο στο κέρδος αλλά στις δράσεις, στο να κάνεις όσα περισσότερα πράγματα μπορείς.
Ναι αλλά με κάποιον τρόπο όμως θα πρέπει το θέατρο να στηριχθεί στα πόδια του και οικονομικά, πρέπει να επιβιώσει.
Φυσικά, αυτό θα μπορούσε να γίνει και με μόνο μία παράσταση. Αλλά για να λειτουργήσει το ΔΗΠΕΘΕ έναν ολόκληρο χρόνο θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και το πόσα εισιτήρια θα κοπούν για τις παραστάσεις. Με λίγα λόγια, τα νούμερα δε βγαίνουν με τίποτα. Θα ήταν ευλογία να είχαμε λίγα περισσότερα χρήματα, διότι το μεγαλύτερο μέρος της επιχορήγησης πηγαίνουν κυρίως σε πάγια έξοδα άσχετα με τις παραστάσεις -π.χ. στους δικούς μας μισθούς, σε λογαριασμούς κλπ. Οπότε αν είχαμε περισσότερα χρήματα θα “αναπνέαμε” καλύτερα και θα ήμασταν πιο άνετοι ώστε να υλοποιήσουμε περισσότερες επιλογές μας. Αλλά δεν είναι καλό να γκρινιάζουμε, έστω και με αυτά τα χρήματα θα κάνουμε το καλύτερο δυνατόν και το εννοώ. Απλώς θα πρέπει να παραιτηθείς από το όνειρο μιας πολυπρόσωπης παράστασης, οπότε προσπαθείς να κάνεις έκπτωση στους ηθοποιούς και όχι στην εικόνα και τον ήχο μιας παράστασης.
φωτογραφία: Ηλίας Κοτσιρέας
Φαντάζομαι πως, όταν ήσουν μικρή, παρακολουθούσες παραστάσεις στο Φεστιβάλ Φιλίππων. Τι ήταν για εσένα αυτό το Φεστιβάλ Φιλίππων και το Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων;
Ένιωθα ένα πολύ μεγάλο δέος, θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερή που διαθέταμε ένα αρχαίο θέατρο τόσο κοντά στην πόλη μου και που μπορούσα να δω παραστάσεις κάθε Σαββατοκύριακο – σε τέτοιο βαθμό που, από ένα σημείο και μετά, το θεωρούσα αυτονόητο να βρεθώ στο θέατρο. Δεν μπορούσα λοιπόν να διανοηθώ ότι δε θα έβλεπα μια παράσταση όταν είχε καθώς εμείς μεγαλώσαμε δίπλα στο θέατρο, μεγαλώσαμε με ένα φεστιβάλ με τόσο μεγάλη ιστορία όπως το Φεστιβάλ Φιλίππων.
Το γεγονός ότι ανέλαβες τις καλλιτεχνικές τύχες ενός φεστιβάλ με το οποίο στην κυριολεξία μεγάλωσες δεν σου προκάλεσε άγχος;
Με άγχωνε σε κάποια σημεία. Στην αρχή μπήκα με “μακροβούτι”, χωρίς να έχω κατανοήσει πλήρως το μέγεθος μιας τέτοιας διοργάνωσης (είχα ξεκινήσει αργά στη θέση αυτή, και έπρεπε αμέσως και να ετοιμάσουμε χειμερινό πρόγραμμα παραστάσεων αλλά και να σχεδιάσω άμεσα το Φεστιβάλ Φιλίππων). και αναρωτιόμουν αν όντως ήμουν σε σωστό δρόμο. Ωστόσο, υπήρξαν πολλές όμορφες στιγμές που δεν τις περίμενα. Υπάρχει ένα φανταστικό σώμα εθελοντών που πλαισιώνει το φεστιβάλ -την ύπαρξη του οποίου δεν γνώριζα διότι έφυγα από την Καβάλα όταν ήμουν 18 και δεν υπήρξα εθελόντρια στο φεστιβάλ. Οπότε χάρηκα πολύ διότι βρήκα άτομα τα οποία αγαπούσαν τα πάντα γύρω από αυτό και το στελέχωσαν και φέτος. Είναι σαν μια μεγάλη γιορτή, με πολύ ωραίες στιγμές, από την οποία έχεις να κερδίσεις πάρα πολλά και ως θεατής και ως διοργανωτής. Ήταν ένα πραγματικά πλήρες καλοκαίρι – δεν ξέρω πώς το αντιληφθήκατε εσείς.
Προσωπικά μπορώ να μεταφέρω την οπτική που είχα ως ένας απλός θεατός. Αυτό που διαπίστωσα ήταν πως τόσο στο φετινό Φεστιβάλ Φιλίππων όσο και στο χειμερινό πρόγραμμα του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, υπήρξαν ωραίες και ποιοτικές παραστάσεις. Πόσο εύκολο είναι να βρεις μια παράσταση που να είναι καλή και να τη φέρεις, δεδομένου ότι μπορούν να υπάρξουν διφορούμενες γνώμες και απόψεις. Ποια είναι η αντίληψη σου πάνω σε αυτό το θέμα;
Το να δημιουργηθεί μια καλή παράσταση δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Γενικά είναι μια σύμπραξη πολλών συντελεστών, αλλά πολλές φορές δεν είσαι σε θέση να γνωρίζεις εκ των προτέρων αν το τελικό αποτέλεσμα θα είναι αυτό που πρέπει, οπότε δεν μπορώ να πω πως υπάρχουν τεράστια περιθώρια επιλογών. Είναι ακριβώς το ίδιο με το να μαθαίνεις πως μπορείς να δοκιμάσεις μουσακά σε 10 διαφορετικά σημεία της Καβάλας, αλλά να μην γνωρίζεις από την αρχή -προτού δοκιμάσεις- να ότι στο τάδε σημείο σερβίρεται ο καλύτερος μουσακάς.
Στην Αθήνα υπάρχουν πολλές παραστάσεις που μπορείς να βρεις αλλά δεν είναι βέβαιο πως μια από αυτές τις παραστάσεις θα “πιάσει” είτε στην Καβάλα είτε σε οποιαδήποτε άλλη πόλη. Αυτό θεωρώ πως έχει να κάνει τόσο με τον εκάστοτε τόπο όσο και με την ίδια τη θεατρική ομάδα -και με τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι 2 πλευρές “συνομιλούν” στο πλαίσιο της παράστασης.
Για παράδειγμα, το έργο “Ο συνεργός” γράφτηκε από έναν σκηνοθέτη – συγγραφέα που κατάγεται από την Πελοπόννησο. Όταν τον ρώτησα για ποιο λόγο έγραψε το συγκεκριμένο έργο (η υπόθεση του οποίου διαδραματίζεται στη Βέροια), ο ίδιος μού απάντησε ότι το έκανε με σκοπό να ταξιδέψει σε όλη την περιφέρεια.Οι “Λευκές Νύχτες” (μια ακόμα παράσταση που ανέβηκε στο χειμερινό πρόγραμμα του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας) είναι ένα ιδιαίτερο και αριστουργηματικό έργο, οπότε αν είσαι και ένας ευαίσθητος άνθρωπος και καλλιτέχνης (όπως είναι ο πρωταγωνιστής Κωνσταντίνος Ασπιώτης) τότε είναι βέβαιο πως το έργο θα απογειωθεί.
Το ίδιο ίσχυσε και για τις “Λουόμενες” (ένα ιδιαίτερο, σύγχρονο έργο γραμμένο από μια γυναίκα) αλλά και για το “Love love love”, μια παράσταση σκληρή αλλά που πραγματεύεται ένα επίκαιρο θέμα -την πάλη των γενεών. Ήταν ένα έργο που είχε γραφτεί για την Αγγλία και κάλυπτε μια χρονική περίοδο από τον Μάιο του 1968 ως και την απαρχή της οικονομικής κρίσης του 2010. Εμείς, με τη σειρά μας, διασκευάσαμε το έργο ώστε αφενός να κρατήσουμε τον πυρήνα που ήθελε να αποδώσει ο συγγραφέας, αφετέρου να μη φανεί το έργο ξένο στους θεατές του και να αποδώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την εικόνα μιας χαμένης γενιάς, μιας γενιάς που δουλεύει ως και 12 ώρες ίσα ίσα για να επιβιώσει. Το έργο αυτό είχε διασκευαστεί και στη Γερμανία, όμως εκεί η διασκευή δεν ήταν πετυχημένη διότι δεν κατάφεραν να προσαρμόσουν το κείμενο στη δική τους πραγματικότητα. Εμείς εδώ το καταφέραμε και αυτό φάνηκε από την απήχηση που είχε στο κοινό.
Μιας και μιλάμε για χαμένη γενιά, ποιο είναι το δικό σου όραμα (ως καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας) για να κινητοποιήσεις τη νέα γενιά που είτε ασχολούνται σε ερασιτεχνικό επίπεδο είτε απλά αγαπούν το θέατρο να ασχοληθούν πιο σοβαρά με αυτό. Ποιος είναι ο δικός σου στόχος;
Αρχικά δημιουργήσαμε το εφηβικό εργαστήριο στην Καβάλα μαζί με την Μαρίνα Τσελεπή -μία φανταστική καλλιτέχνη και παιδαγωγό. Για μένα παίζει μεγάλο ρόλο το τι αντίκτυπο έχει ένα βιωματικό και εφηβικό εργαστήριο, διότι πιστεύω ότι η πιο ευάλωτη κοινωνική ομάδα είναι αυτή των εφήβων.
Επειδή δίδασκα πολλά χρόνια στο Θέατρο Τέχνης τελευταία έβλεπα πολλά παιδιά τραυματισμένα, αποκομμένα, πολύ ευαίσθητα και με μια απελπισία για το μέλλον. Προσωπικά όταν ήμουν 18 ετών πίστευα πως τότε άρχιζαν τα πάντα και πως είχα όλη τη ζωή μπροστά μου. Δεν φανταζόμουν ότι θα ερχόντουσαν όλα όσα ζήσαμε (κορονοϊός ,σεισμοί ,πλημμύρες), υπήρχε όμως μια αισιοδοξία που μου έδινε άλλη δύναμη. Οι έφηβοι σήμερα έχουν μια συστολή, μια απελπισία, μια συνεχή απορία για το τι θα κάνουμε, είναι πάρα πολύ δύσκολο να το βιώνεις όλο αυτό στα 16 ή στα 17 ή στα 18 σου.
Οπότε θεωρούσα πως ήταν χρέος, τόσο δικό μου όσο και του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, να κάνω το πρώτο συστηματικό εργαστήριο που να απευθύνεται για εφήβους. Ανεξαρτήτως αν ασχοληθούν με το θέατρο ή όχι -δεν είναι και πρωταρχικός στόχος αυτός- θεωρώ ότι εξερευνήσαμε έναν άλλο τρόπο θέασης της πραγματικότητας. Αυτό άλλαξε τόσο τα ίδια τα παιδιά όσο και εμάς.
Πιστεύω, λοιπόν, πως το σημαντικότερο έργο που έχω κάνει όσο καιρό είμαι στο τιμόνι του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ είναι το εφηβικό εργαστήριο. Το αποτέλεσμά του, μετά από 2 εβδομάδες σκληρής και επαγγελματικής δουλειάς, ήταν μια μαγική παράσταση σε ένα εγκαταλειμμένο σχολείο (μιλάω για το “Angeland”, που διαπραγματεύεται το τέλος του κόσμου), την οποία θα κουβαλάμε μέσα μας για πολύ καιρό.
Αυτό που αναφέρεις το είχα παρατηρήσει αρκετά έντονα όταν παρακολουθούσα της πρόβες της παράστασης “Ιώ” στο πλαίσιο του 1ου εργαστηρίου αρχαίου δράματος που είχε διοργανώσει το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας το 2017. Μιας και βλέπουμε πως ο θεσμός αυτός θα συνεχιστεί, πώς πιστεύεις ότι όλο αυτό το προϊόν μπορεί να βελτιωθεί και να αποτελέσει “κτήμα” για τους Καβαλιώτες; Η αλήθεια είναι πως ο κόσμος συχνά στέκεται μπροστά από την κουρτίνα σε μια παράσταση και δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει στο παρασκήνιο.
Νομίζω ότι γενικά είναι πολύ ωραίο ένα ΔΗΠΕΘΕ να κάνει και παραστάσεις και με ανθρώπους της κοινότητας, πέρα από επαγγελματίες ηθοποιούς. Στον φετινό μας προγραμματισμό, από τις 7 παραγωγές που κάναμε, οι 2 (το “Angeland” και το “Λεωφορείο 404”) ήταν με ανθρώπους από το εφηβικό εργαστήρι και εθελοντές. Το γεγονός ότι συμμετείχαν στην παραγωγή μιας παράστασης κάποιοι άνθρωποι που δεν έχουν εκπαιδευτεί για αυτό (και έπρεπε να λάβουν μια κάποια εκπαίδευση από το μηδέν), αυτό έδωσε πολλά. Οπότε και του χρόνου σκοπεύουμε να συνεχίσουμε το θεατρικό εργαστήριο με παραστάσεις στις οποίες θα συμμετέχει και ο κόσμος.
Από την άλλη, το εργαστήρι Αρχαίου Δράματος φέτος έγινε κανονικό εργαστήριο μεταξύ 15 αγνώστων μεταξύ τους ανθρώπων, οι οποίοι μέσα σε 13 ημέρες συνέθεσαν 3 παραστάσεις -τις οποίες οι θεατές παρακολούθησαν με ελεύθερη είσοδο. Όλο αυτό ήταν ουσιαστικά ένα μικρό “σχολείο” στις Κρηνίδες. Όσον αφορά τις ανοικτές πρόβες, η αλήθεια είναι πως μου αρέσει ως ιδέα, και πιστεύω πως μπορούμε να βρούμε μια φόρμουλα ώστε να υπάρξει π.χ. μια εβδομάδα ανοιχτών προβών, τις οποίες θα μπορεί να παρακολουθήσει ο οποιοσδήποτε συμπολίτης μας -με τον απαραίτητο βαθμό διακριτικότητας, φυσικά-, ώστε αφενός να μπει στο κλίμα των προβών, αφετέρου να μη χρειαστεί να κάνουμε επίδειξη (που δεν το θέλουμε καν).
Πιστεύεις ότι οι Καβαλιώτες είναι πολύ καλοί μόνο στον τομέα της υποκριτικής ή και σε άλλα κομμάτια; Το ρωτάω αυτό διότι είδαμε φέτος και παραστάσεις γραμμένες από συντοπίτες μας.
Η αλήθεια είναι πως δεν το περίμενα, αλλά εντυπωσιάστηκα από αυτό που συνάντησα. Η Καβάλα αποτελείται από ένα φανταστικό υλικό καλλιτεχνών υψηλού επιπέδου από όλους τους χώρους (Μουσικοί, γραφίστες, συγγραφείς, ηθοποιοί). Υπάρχει ένας πυρήνας ανθρώπων στην πόλη που αν τον εμπνεύσεις μπορεί να κάνει φανταστικά πράγματα. Αυτό είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρο, όχι μόνο ως προς το μέλλον του ΔΗΠΕΘΕ, αλλά και για το μέλλον της Καβάλας γενικότερα.
Κάποιος που έρχεται εδώ και είναι εκτός Καβάλας θα δει πολλά σημεία στην πόλη που δημιουργούν μία αντίφαση (π.χ. μια πόλη που από ψηλά και σε ορισμένα σημεία της φαίνεται πολύ όμορφη, αλλά που σε πολλά άλλα σημεία της δεν είναι και τόσο ωραία). Όλο αυτό το αντιφατικό τοπίο πώς σε εμπνέει να αναδείξεις την Καβάλα μέσα από το Φεστιβάλ;
Αγαπώ πολύ την Καβάλα και τη θεωρώ πολύ όμορφη, είμαστε τυχεροί που μένουμε εδώ. Θεωρώ ότι κάνεις τη διαδρομή που θέλεις να κάνεις – προφανώς υπάρχουν σημεία που δεν είναι όμορφα, αλλά σίγουρα εσύ επιλέγεις τον δικό σου χάρτη. Οπότε προσπαθώ να βλέπω τη φωτεινή πλευρά της και είμαι πολύ χαρούμενη που είμαι εδώ.
Το Φεστιβάλ Φιλίππων, μετά από αρκετό καιρό, ασχολήθηκε με αυτούς που βρίσκονται πίσω από τις κάμερες και τα φώτα, τους λεγόμενους και “Αφανείς Ήρωες’’. Ποιο ήταν το κίνητρο σου για να πεις ότι το Φεστιβάλ ασχολείται με αυτούς;
Εδώ και πολλά χρόνια με απασχολούν οι άνθρωποι πίσω από τα φώτα. Βλέπετε, πολλές φορές αγνοούμε το άθροισμα του κόπου που υπάρχει σε οτιδήποτε συναντήσουμε στην καθημερινότητα μας και το οποίο θεωρούμε αυτονόητο (π.χ. θεωρούμε ως κάτι δεδομένο το ότι θα πιούμε έναν καφέ αλλά αγνοούμε όλους όσους εμπλέκονται στη διαδικασία της παρασκευής του). Με γοητεύει αυτή η διαδρομή προς τα πίσω, μια διαδρομή που δείχνει το πώς ξεκινάει κάτι μέχρι το τελικό προϊόν. Οπότε θεωρώ ότι οφείλουμε χρόνο και χώρο σε αυτούς τους ανθρώπους. Και το Φεστιβάλ Φιλίππων ήταν μια ωραία αφορμή να διερευνήσουμε τις ιστορίες τους και να ασχοληθούμε μαζί τους.
Πιστεύεις ότι σε βοήθησαν και οι σπουδές σου στην Νομική;
Σίγουρα με βοηθάει σε πάρα πολλά. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα με βοηθούσε η Νομική σε τέτοιο βαθμό, νόμιζα πως είχα κλείσει τους λογαριασμούς μου. Ωστόσο μού έχει δώσει πολλά εφόδια, ιδίως ως προς τον τρόπο σκέψης (διότι οι νόμοι αλλάζουν συχνά, το ζήτημα όμως είναι η ερμηνεία τους).
Από το 66ο Φεστιβάλ Φιλίππων ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα που κρατάς για την συνέχεια;
Αυτό που κρατάω είναι η απίστευτη ανταπόκριση του κόσμου. Για μένα το πιο ελπιδοφόρο στοιχείο είναι η συναναστροφή με τον κόσμο που ήρθε στον θέατρο, στήριξε τις παραστάσεις και μάς έκανε να έχουμε έναν λόγο ύπαρξης, παρά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Να σημειώσουμε εδώ (επειδή έχει σχολιαστεί ουκ ολίγες φορές) πως η τιμολογιακή πολιτική στο Φεστιβάλ Φιλίππων δεν είναι δική μας. Την επιβάλλει το κάθε σχήμα και είναι η ίδια σε όλους τους σταθμούς. Ωστόσο, οι τιμές των εισιτηρίων είναι μικρότερες σε σχέση με τις αντίστοιχες τιμές στην Αθήνα, διότι το θέατρο που έχουμε στην πόλη είναι επιχορηγούμενο και πρέπει να τηρεί χαμηλές τις τιμές διότι δεν αυτοσκοπός μας το κέρδος. Αλλά στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων έρχονται ιδιώτες, οπότε και το αντίτιμο είναι μεγαλύτερο και δεν μπορείς να επιβάλλεις τη δική σου τιμολογιακή πολιτική. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες όμως, ο κόσμος στήριξε το θέατρο και αυτό δηλώνει μία στάση προς τον πολιτισμό. Ναι, τα 20 ευρώ εισιτήριο είναι πολλά, όμως όταν τα δίνεις σε μια θεατρική παράσταση αντί π.χ. σε ένα μπαρ για να πιείς το ποτό σου, αυτό δηλώνει τη στάση σου προς τον πολιτισμό.
Ποιοι είναι οι μελλοντικοί σου στόχοι στην καλλιτεχνική Διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας;
Θα ήθελα να συνεχίσω και να κάνω όσο το δυνατόν περισσότερα βιωματικά εργαστήρια, γιατί πιστεύω ότι θα έχουμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε και να αλλάξουμε εμείς και εκείνοι που θα τα παρακολουθήσουν. Συνεχίζει επίσης να είναι στόχος μου να φέρνω τις καλύτερες παραστάσεις, θεωρώ ότι σε ένα τόσο συγκινητικό κοινό αξίζουν τα καλύτερα. Θα ήθελα να κάνουμε και άλλες δικές μας παραγωγές (όπως το “Η πιο σωστή απόφαση”) γιατί δε θέλω να είμαστε μια “πιάτσα’’ στην οποία απλά έρχονται παραστάσεις αλλά να προτείνουμε και τις δικές μας. Με ενδιαφέρει να δείχνουμε δικά μας πράγματα αλλά ταυτόχρονα με νοιάζει και η εξωστρέφεια. Θέλω να συνδέσω το Φεστιβάλ Φιλίππων με πιο ευέλικτες παραγωγές από άλλες αντίστοιχε διοργανώσεις, ήδη μάλιστα το Φεστιβάλ Φιλίππων πήρε μία μικρή κρατική επιχορήγηση από ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα (το Creative Europe) για να συνδεθεί με δύο άλλα φεστιβάλ της Ιταλίας και της Πορτογαλίας – οπότε κάποιες από τις παραγωγές μας θα ταξιδέψουν εκεί, Θα ήθελα πάρα πολύ να έρθει σε επαφή το Φεστιβάλ Φιλίππων με άλλα θεατρικά φεστιβάλ, διότι το θέατρο δεν έχει σύνορα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε πως, από τεχνικής άποψης, έχει ξεπεραστεί πλέον το εμπόδιο της γλώσσας (με εργαλεία όπως το πολυγλωσσικό θέατρο και οι υπότιτλοι).
Επειδή έχουμε μιλήσει πολλές φορές για τη δυσκολία στο να στηθεί μια θεατρική παράσταση, μια άλλη απορία μου είναι η εξής: Πόσο εύκολο πιστεύεις πως είναι να γραφτεί ένα κείμενο για μία παράσταση, ειδικά στην Ελλάδα -στην οποία δείχνουμε να χωλαίνουμε ως προς την συγγραφή;
Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν διαθέτει σχολή θεατρικής συγγραφής, και αυτό φαίνεται πολλές φορές και στα κείμενα των παραστάσεων που παίζονται στη χώρα μας. Έχοντας εμπειρία ως συγγραφέας, μπορώ να πω πως ο καλύτερος τρόπος για να μάθεις να γράφεις είναι να γράφεις και να διαπιστώνεις επί σκηνής πως “το τάδε ταιριάζει στην σκηνή, το δείνα όχι” – δεν υπάρχουν επιστημονικά εργαλεία ή κάποιο εξειδικευμένο σύστημα. Όμως στο εξωτερικό υπάρχουν εργαλεία συγγραφής που λειτουργούν και σε βοηθούν στο να γράψεις ένα θεατρικό έργο, οπότε αν έχεις και κάποιο ταλέντο αυτό απογειώνεται ακόμα περισσότερο. Από την άλλη η Καβάλα είναι μία πόλη που έχει αναθρέψει πολλούς συγγραφείς, λογοτεχνικούς (όπως ο Βασίλης Βασιλικός, ο Διαμαντής Αξιώτης κ.α.) και θεατρικούς (όπως οι αδελφοί Κούφαλη). Οπότε το να δημιουργηθεί μια σχολή θεατρικής συγγραφής στην Καβάλα θα ήταν ένα πολύ μεγάλο μου όνειρο.
Πόσο εύκολο είναι να ιδρυθεί μία τέτοια σχολή;
Δεν είναι τίποτα εύκολο, αλλά είναι μια πρόκληση. Όμως θεωρώ ότι αν κάποια πόλη ταιριάζει να αποκτήσει μια τέτοια σχολή, αυτή είναι σίγουρα η Καβάλα λόγω της ιστορίας που έχει.
Τι είναι αυτό που εισπράττεις όταν μιλάς για χώρους στην Καβάλα για ανέβασμα παραστάσεων; Πιστεύεις ότι έχουμε ανάγκη για έναν νέο σημαντικό θεατρικό χώρο;
Σίγουρα θα βοηθούσε πάρα πολύ η ύπαρξη ενός ακόμα χώρου για το ανέβασμα θεατρικών παραστάσεων, ωστόσο εκτιμώ πως στην παρούσα φάση το πλέον σημαντικό είναι πρώτα να οικοδομήσουμε μια σχέση με το κοινό και μετά να πάμε σε ένα μεγαλύτερο “σπίτι”. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να ξέρει ο κόσμος πως, όταν θα πάει να δει μια παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, αυτή θα είναι ποιοτική και δεν θα αποτελεί χάσιμο χρόνου και χρήματος. Αυτό θέλει προσπάθεια, τόσο από εμάς όσο και από τον ίδιον τον κόσμο. Συνεπώς, σε αυτή τη φάση εστιάζω περισσότερο στο χτίσιμο αυτής της σχέσης. Όταν χτιστεί αυτή η σχέση και διαπιστώσουμε πως ασφυκτιούμε και πως χρειαζόμαστε έναν νέο χώρο, τότε θα το μελετήσουμε το θέμα. Δεν αψηφώ το γεγονός ότι χρειαζόμαστε έναν νέο χώρο για θεατρικές παραστάσεις – αλλά σε αυτή την φάση δεν είναι για μένα ένα ζήτημα μείζονος σημασίας.
“Οιδίπους επί Κολωνώ” στο 66ο Φεστιβάλ Φιλίππων: “Αυλαία” με ένα ρεσιτάλ Καταλειφού
Πάντα υπάρχει ένας παραπάνω λόγος για να πας!
Είναι μάλλον η μοναδική παράσταση φέτος όπου δεν συμμετέχουν ηθοποιοί που το χειμώνα πρωταγωνιστούσαν στο “σασμό”, “Μέλισσες”, “γη της Ελιάς”, κ.ο.κ
Η πρώτη συμμετοχή του Καταλειφού σε Αρχαίο δράμα
Ποτέ δεν ένοιωσα ικανοποιημένος παρακολουθώντας την ίδια παράσταση στο παρελθόν. Θυμάμαι πιο έντονα τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ στον ρόλο του Οιδίποδα.
Είναι το φινάλε του Φεστιβάλ Φιλίππων και σχεδόν ολόγιομο το φεγγάρι.
Πολλά τα θετικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την παράσταση από θεατές ανά την Ελλάδα.
Ξεχωριστή βραδιά
Έχουμε την αίσθηση ότι η παράσταση θα έχει πολύ κόσμο, για αυτό και ξεκινήσαμε από τις 8μ.μ για το Αρχαίο θέατρο.
8.30μ.μ και υπάρχει μεγάλη ουρά στα εκδοτήρια. Κατά την είσοδο μας αντικρίζουμε σχεδόν γεμάτο το θέατρο. Μέχρι να σκαρφαλώσουμε στα ψηλά πληροφορούμαστε ότι έχουν εξαντληθεί τα εισιτήρια (Ελληνιστή sold out). Δεν είναι λίγες οι πλαστικές καρέκλες που προστίθενται περιμετρικά της ορχήστρας.
Ελάχιστα σκηνικά συνθέτουν την Αττική γή την οποία θα επισκεφθεί ο πρωταγωνιστής. Κάποιοι καμένοι κορμοί δέντρων και μερικές ξύλινες κατασκευές.
Στην πρώτη εμφάνιση των ηθοποιών αντιλαμβανόμαστε ότι τα κουστούμια είναι σύγχρονα ενώ λίγο αργότερα μας ενοχλεί το πλαστικό μπουκαλάκι από όπου πίνει νερό ο ταλαιπωρημένος Οιδίποδας.
Μας αρέσει η μετάφραση των Χρύσα Προκοπάκη και Θάνου Τσακνάκη και αρκετά η μουσική της Σήμη Τσιλαλή που μας κερδίζει στο τραγούδι του χορού μετά τη αποχώρηση του Οιδίποδα.
Πρόκειται για μια κλασική ανάγνωση από τον Γιώργο Σκεύα και αυτό είναι κάτι που διακαώς αναζητούν οι θεατές του Αρχαίου δράματος. Δεν είναι παλιακό, δεν είναι vintage, είναι ένα κλασικό ανέβασμα με σύγχρονες πινελιές στα κοστούμια. Δεν χορταίνουμε να τον βλέπουμε και να το ακούμε τον Οιδίποδα-Καταλειφό. Είναι η μοναδική παράσταση φέτος σε αυτό το ύφος .Είναι πολύ καλές και οι υπόλοιπες ερμηνείες. Μας αρέσει ο Κρέοντας, η Αντιγόνη και η Ισμήνη αλλά κάτι υπολείπετε στην ερμηνεία του αγαπημένου μας Χατζηπαναγιώτη στο ρόλο του Θησέα. Στα πολύ θετικά και η κίνηση και απόδοση του ανδρικού χορού.
Κατά την διάρκεια της παράστασης δεν ακούγεται ούτε ψίθυρος και έτσι απολαμβάνουμε ακόμη και τις βαριές ανάσες του Καταλειφού λόγου του επιμελημένου ήχου στα χειλόφωνα.
FINALE
Το κοινό αρχίζει να χειροκροτά κάποια δευτερόλεπτα πριν τελειώσει η παράσταση. Φαίνεται πως θέλει να αποδώσει τα εύσημα στους πρωταγωνιστές όσο πιο σύντομα γίνεται. Κατα την υπόκλιση του Καταλειφού το χειροκρότημα δυναμώνει αισθητά. Οι θεατές αποχωρούν ικανοποιημένοι αλλά όχι ενθουσιασμένοι.
Ήταν μια πολύ καλή χρονιά για το Φεστιβάλ Φιλίππων. Με εξαίρεση μόνο τις “κυνηγημένες” Σφήκες της Κιτσοπούλου, το Αρχαίο θέατρο άγγιζε το sold out σε κάθε παράσταση για να το πετύχει απόλυτα στην τελευταία μέρα. Παρατηρήσαμε πολλά νέα πρόσωπα στους θεατές φέτος ,όπως και πολλούς που βρίσκονται για τουρισμό στην περιοχή. Η Κα Βαμβακά φέτος τόλμησε να μην φιλοξενήσει συναυλία στο Αρχαίο θέατρο χωρίς αυτό να μειώσει τον αριθμό των θεατών. Η ιδέα της να προσθέσει μια δοκιμασμένη σύγχρονη παράσταση στην έναρξη του φεστιβάλ(ο τυχαίο θάνατος..)είχε πολύ καλή αποδοχή από το σύνολο των θεατών.
“Βατράχια” Αριστοφάνη στο 66ο Φεστιβάλ Φιλίππων: Πολύ ωραίες ερμηνείες, κακός ο ήχος
Πάντα υπάρχει ένας παραπάνω λόγος για να πάς !
Ένας Αριστοφάνης επιβάλλεται,για να μας δροσίσει στις πολύ κακές και καυτές βραδιές του τελευταίου Δεκαήμερου του Αυγούστου.
Την έχω παρακολουθήσει αρκετές φορές χωρίς να ενθουσιαστώ. Η προσπάθεια του Λιγνάδη να την “φρεσκάρει” με την συμμετοχή του Γιώργου Μαρίνου είχε σηκώσει θύελλα αντιδράσεων.
Θέλω πραγματικά να δω πως θα παρουσιαστεί η διαμάχη Αισχύλου-Ευριπίδη που είναι συνήθως η κορυφαία στιγμή της κάθε παράστασης.
Πιστεύω πολύ στην υποκριτική ικανότητα του Σερβετάλη και του Σαράντη.
Θα γνωρίσουμε την Έφη Μπίρμπα, μια “νέα” σκηνοθέτιδα στο Αρχαίο δράμα που εκπροσωπεί τον χώρο των καλών τεχνών. Ο Χώρος Τέχνης παρουσιάζει μια συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
Μας ιντριγκάρει ο υποτιτλος της παράστασης ”Μια κωμωδία με DNA τραγωδίας”
Ξεχωριστή βραδυά
Είναι δύσκολο για ένα επαγγελματία Καβαλιώτη να είναι συνεπής σε παράσταση που ξεκινά στις 9μ.μ. Η δυσκολία της έγκαιρης άφιξης μεγαλώνει καθώς η επιστροφή από την θάλασσα δημιουργεί μεγάλες ουρές στον Αμυγδαλεώνα.
9.10μ.μ περάσαμε τον έλεγχο εισιτηρίων και αντικρίσαμε ένα κατάμεστο θέατρο. Ανεβήκαμε στο άνω διάζωμα ασθμαίνοντας λόγω της αυξημένης θερμοκρασίας. Μέχρι να βρούμε την παρέα μας ακούμε πολύ δυνατά-έως ενοχλητικά τους ηθοποιούς ,αλλά δεν κατανοούμε ποιος μιλάει κάθε φορά.
Ενα καρότσι φορτωμένο μέχρι πάνω, είναι αυτό που θα μεταφέρουν στον κάτω κόσμο οι πρωταγωνιστές. Ευφάνταστη η κατασκευασμένη λίμνη με τις αντανακλάσεις της είναι ο πανέμορφος σκηνικός χώρος. Όταν στη διάρκεια της παράστασης αφαιρούνται τα υφάσματα από τον μπόγο, τότε αποκαλύπτεται μια τεράστια ανθρώπινη καρδιά,που μας εντυπωσιάζει.
Δεν μας αρέσει η μετάφραση του Κωνσταντίνου Μπλάθρα, ούτε μας βρίσκει ιδιαίτερα ικανοποιημένους η διασκευή που συνυπογράφουν μαζί με τον Σερβετάλη και η Σκηνοθέτις. Το έργο δεν γίνεται αντιληπτό. Ακόμη και για την σκηνή της διαμάχης Αισχύλου -Ευριπίδη έχουμε τις ενστάσεις μας. Η σκηνοθέτις ντύνει όμορφα σκηνογραφικά την διαμάχη αλλά προτιμά να εστιάσει σε αυτή την αντιπαράθεση μόνο από μέσα από την ερμηνεία αποσπασμάτων από έργα των δύο ποιητών. Ουσιαστικά βάζει τον Αισχύλο να ερμηνεύσει αποσπάσματα από τον Αγαμέμνονα και τον Ευριπίδη απόσπασμα από τις Βάκχες.
Ο ερμηνείες, υποκριτικά και κινησιολογικά είναι αριστουργηματικές. Πολύ ωραίες και οι μουσικές της παράστασης. Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα κουστούμια ιδιαιτέρως των 4 γυναικών του ολιγομελή χορού. Η κουραστική επανάληψη από το στόμα των πρωταγωνιστών για perfomance και άλλες θεατρικές ορολογίες σου έδινε την εντύπωση πως η παράσταση δημιουργήθηκε για ένα πολύ ειδικό κοινό, εκπαιδευμένο θεατρικά και όχι για το πλήθος των απλών θεατών που συρρέει μαζικά για να γελάσει με τον Αριστοφάνη.
Ο ήχος από τα χειλόφωνα των ηθοποιών είναι κακός. Ακούγονται όλα δυνατά , αλλά ενοχλητικά και δεν μπορεί να καταλάβεις πότε μιλά ο Σεβετάλης και πότε ο Σαράντης.
FINALE
Η παράσταση κερδίζει το πολύ δυνατό χειροκρότημα των θεατών. Τα λίγα μπράβο που ακούμε μάλλον έχουν παραλήπτες τους Σερβετάλη-Σαράντη για το ρεσιτάλ ερμηνείας. Δεν ακούμε κουβέντες -σχόλια βγαίνοντας και δεν υπάρχει ενθουσιασμός για το σύνολο της παράστασης.
Φέτος παρατηρήσαμε με χαρά την πολύ μεγάλη προσέλευση θεατών στα θεάματα γενικά. Επίσης παρατηρήσαμε ότι στις παραστάσεις που συμμετείχαν στο Φεστιβάλ Φιλίππων υπήρχε ένας νέος τρόπος έκφρασης κυρίως από τα νέα πρόσωπα που εμφανίστηκαν στην σκηνοθεσία. Οι αλλαγές και οι αντιδράσεις που σημειώθηκαν φέτος ,αφορούσαν κυρίως στις κωμωδίες όπου οι δημιουργοί θέλησαν να ταρακουνήσουν τα “λιμνάζοντα” νερά.
Πηγαίνοντας πρός την τελευταία παράσταση ,οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι χαιρόμαστε για τις αλλαγές στο θέατρο και ας μην συμφωνούμε αρχικά με ότι βλέπουμε. Αυτό που για εμάς όμως είναι ζητούμενο ,είναι να μεταφερθεί σωστά το διαχρονικό έργο του εκάστοτε ποιητή που κάποιες φορές κινδυνεύει από κάποιους σύγχρονους διασκευαστές. Ας έχουμε το νου μας.
~ Σε συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ~
“Ηλέκτρα” Σοφοκλή στο 66ο Φεστιβάλ Φιλίππων (2-3 Αυγούστου 2023)
Με διθυραμβικά σχόλια στις αποσκευές της, ταξιδεύει η ΗΛΕΚΤΡΑ του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ. Η παράσταση που απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από κοινό και κριτικούς, παρουσιάζεται για δυο βραδιές την Τετάρτη 2 και την Πέμπτη 3 Αυγούστου στις 21.30 στοΑρχαίο Θέατρο Φιλίππων, στο πλαίσιο του 66ου Φεστιβάλ Φιλίππων. Η παράσταση καταγράφεται ήδη ως ένα κορυφαίο καλλιτεχνικό γεγονός του καλοκαιριού, με την Λένα Παπαληγούρα στο ρόλο της Ηλέκτρας να διεκδικεί μια από τις πλέον δυναμικές ερμηνείες των τελευταίων ετών.
Μαζί της ένα σύνολο με επικεφαλής την Ελισάβετ Μουτάφη, τον Ιωάννη Παπαζήση, τον Στρατή Χατζησταματίου, την Εριέττα Μανούρη, τον Δαυίδ Μαλτέζε, τον Πάρη Λεόντιο.
Πρόκειται για μια μεγάλη παραγωγή της ArsAeterna σε συνεργασία με το Θέατρο του Νέου Κόσμου, που έχουν ήδη παρακολουθήσει χιλιάδες θεατές.
Στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, Ηλέκτρα και Ορέστης εκδικούνται για το φόνο του Αγαμέμνονα από την Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο, πληρώνοντας το αίμα με αίμα. Βαθιά επηρεασμένος από την εποχή του (τέλη του 5ου αιώνα), που διακατέχεται από πνεύμα αμφισβήτησης, διερεύνησης και αποδόμησης, ο Σοφοκλής επιλέγει να αφηγηθεί τον μύθο των Ατρειδών μέσα από το υποκειμενικό βλέμμα της Ηλέκτρας. Ένα βλέμμα θρυμματισμένο από τον πόνο και το πένθος, που αντανακλά, μεγεθύνει και ενίοτε παραμορφώνει την πραγματικότητα που την περιβάλλει. Πρόκειται για μία πραγματικότητα ζοφερή. Ένα σύμπαν που βουλιάζει στην διαφθορά και την αδικία. Ένας κόσμος αντιηρωικός όπου τα πάντα έχουν ανατραπεί και η τάξη των πραγμάτων έχει διασαλευτεί επικίνδυνα. Σε αυτόν τον κόσμο, η Ηλέκτρα επιλέγει να αποτελέσει το μοναδικό κύτταρο ζωντανής συνείδησης που δεν θα πάψει να καταγγέλλει στο διηνεκές την ανηθικότητα και την υποκρισία. Η φωνή της αποτελεί μια γενναία και δυναμική πράξη ενεργητικής αντίστασης που ενοχλεί διαρκώς και υπενθυμίζει ακατάπαυστα την ανάγκη για αποκατάσταση της φρικτής αδικίας.
«…Η Λένα Παπαληγούρα δίνει μία σκληρή, απεγνωσμένη, αποφασισμένη, εκ βαθέων Ηλέκτρα. Με μέτρο, με αυτοέλεγχο, με συγκίνηση, με δύναμη: έξοχη!Και ο κομμός της αξέχαστος!»
Totetartokoudouni.com
«Αποδόσεις που ξεχωρίζουν για την εκ βαθέων προσέγγιση, σκηνικά και κοστούμια που ακροβατούν ανάμεσα στον σύγχρονο και τον αρχαίο κόσμο, συγκλονιστικές ερμηνείες από τον χορό που προσθέτουν “έξτρα” δόσεις στην αισθαντική μυσταγωγία, συνθέτουν την πιο άρτια παράσταση του καλοκαιριού που δεν πρέπει με τίποτα να χάσετε!»
Streetradio.gr
Σκηνοθεσία: ΛΙΛΛΥ ΜΕΛΕΜΕ
Μετάφραση: ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ
Μουσική: ΣΤΑΥΡΟΣ ΓΑΣΠΑΡΑΤΟΣ
Σκηνικό: ΜΙΚΑΕΛΑ ΛΙΑΚΑΤΑ
Κοστούμια: ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΥΡΜΑ
Κίνηση: ΚΙΚΗ ΜΠΑΚΑ
Φωτισμοί: ΜΕΛΙΝΑ ΜΑΣΧΑ
Βοηθός σκηνοθέτη: ΠΑΡΗΣ ΛΕΟΝΤΙΟΣ
Βοηθός Μουσικού: ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΤΕΡΙΝΟΠΟΥΛΟΥ
Βοηθός ενδυματολόγου: ΕΙΡΗΝΗ ΓΕΩΡΓΑΚΙΛΑ
Φωτογραφίες: ΕΛΙΝΑ ΓΙΟΥΝΑΝΛΗ
Επικοινωνία: ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΓΟΥΡΟΥ
Επικοινωνία περιοδείας: ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΣΙΣΙΟΥ
Δ/νση – Οργάνωση Παραγωγής: ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ
Οργάνωση περιοδείας: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΠΑΛΛΑ
Παραγωγή: Ars Aeterna | Θέατρο του Νέου Κόσμου | 5η Εποχή
Μειωμένο: 17€ (Φοιτητικό, Ανέργων, Μαθητικό, Άνω των 65, ΑΜΕΑ)
Προπώληση:
Καβάλα: Κέντρο πληροφόρησης επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ) Κεντρική Πλατεία, τηλ: 2510-620566, καθημερινά από τις 10:00 μέχρι τις 14:00 και από τις 18:00 μέχρι τις 21:00, ενώ τις ημέρες των παραστάσεων θα γίνεται προπώληση στο ταμείο του Αρχαίο Θεάτρου Φιλίππων από τις 19:30 το απόγευμα.
Απαγορεύεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη της παράστασης.
Φέτος, θα υπάρξει δυνατότητα μεταφοράς θεατών από λεωφορείο του ΚΤΕΛ Καβάλας από και προς το αρχαίο θέατρο Φιλίππων με την επίδειξη εισιτηρίου της εκάστοτε θεατρικής παράστασης και ειδικό αντίτιμο 3.20€.
Αναχώρηση από το ΚΤΕΛ Καβάλας στις 19.15 και επιστροφή μετά το πέρας της παράστασης.
Για περισσότερες πληροφορίες και κρατήσεις θέσεων μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 (10:00-14:00).
“Τρωάδες” Ευριπίδη στο 66ο Φεστιβάλ Φιλίππων (29 Ιουλίου 2023)
H τραγωδία του Ευριπίδη «Τρωάδες», σε μετάφραση Θόδωρου Στεφανόπουλου και σκηνοθεσία του Χρήστου Σουγάρη, μετά την έναρξη των παραστάσεων στη Θεσσαλονίκη, τις οποίες παρακολούθησαν 6.500 θεατές, συνεχίζει με μεγάλη επιτυχία την καλοκαιρινή της περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, συγκεντρώνοντας το ενδιαφέρον των θεατρόφιλων.
Το Σάββατο 29 Ιουλίου στις 21.30, θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, στην Καβάλα στο πλαίσιο του 66ου Φεστιβάλ Φιλίππων.
Το κοινό παρακολουθείένα έργο εξαιρετικά επίκαιρο και προφητικό αφού ο Ευριπίδης, «μιλάει» για όσα συμβαίνουν ακόμα και σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ο σκηνοθέτης Χρήστος Σουγάρης, βραβευμένος από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών Κριτικών με το βραβείο «Νέου θεατρικού δημιουργού» για το 2018, υπεύθυνος καλλιτεχνικού προγραμματισμού του ΚΘΒΕ, μας παρουσιάζει φέτος μια ρηξικέλευθη ανάγνωση του αριστουργηματικού έργου του Ευριπίδη.
Τη μουσική της παράστασης υπογράφει ο διεθνώς καταξιωμένος σολίστ και συνθέτης Στέφανος Κορκολής, ο οποίος θα παίζει πιάνο επί σκηνής κατά τη διάρκεια των παραστάσεων που θα δοθούν στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, στις 18 & 19 Αυγούστου.
Στον ρόλο της Εκάβης η Ρούλα Πατεράκη.
Πρωταγωνιστούν: Δημήτρης Πιατάς, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Μαρίζα Τσάρη, Κλειώ Δανάη Οθωναίου, Λουκία Βασιλείου με έναν εξαιρετικό 20μελή θίασο ηθοποιών.
O Αντώνης Καφετζόπουλος στο ρόλο του Ποσειδώνα.
Λίγα λόγια για το έργο
Σε αναμονή της αναχώρησής τους για την Ελλάδα, οι αιχμάλωτες γυναίκες της Τροίας θρηνούν για την άλωση της πόλης. Μαζί τους η Εκάβη, που περιμένει την ανακοίνωση για τη δική της μοίρα αλλά έρχεται αντιμέτωπη με απανωτές συμφορές: η Πολυξένη σκοτώνεται στον τάφο του Αχιλλέα και η Ανδρομάχη μαθαίνει την απόφαση των Αχαιών να θανατώσουν τον μικρό της γιο, τον Αστυάνακτα. Την ίδια ώρα, η Κασσάνδρα προμηνύει τις καταστροφές που θα βρουν τους Έλληνες στον δρόμο της επιστροφής.
Οι Τρωάδες, η μόνη σωζόμενη τραγωδία της ευριπίδειας τριλογίας για τον Τρωικό Πόλεμο, διδάχτηκε το 415 π.Χ. στα Μεγάλα Διονύσια. Το έργο γράφτηκε λίγο μετά την καταστροφή της Μήλου το 416 π.Χ., όταν οι Αθηναίοι, με απάνθρωπη βιαιότητα, σκότωσαν όλους τους ενήλικες άντρες της Μήλου και πούλησαν για δούλους τις γυναίκες και τα παιδιά.
Ο Ευριπίδης επιχειρεί να προειδοποιήσει για τις συνέπειες της ασυδοσίας των νικητών και να υπενθυμίσει τη σημασία του να παραμένει κανείς άνθρωπος, μακριά από την ψευδαίσθηση παντοδυναμίας που προκαλούν οι εφήμερες νίκες. Στις Τρωάδες ο ποιητής αναδεικνύει την ανθρώπινη διάσταση του εχθρού και, εστιάζοντας στο μεγαλείο των γυναικών της Τροίας, προβάλλει τη δύναμη εκείνη που κάνει τον άνθρωπο να επιμένει ακόμα και μετά την καταστροφή.
Σημείωμα σκηνοθέτη
Η σχέση μου με τη Ευριπίδεια αυτή τραγωδία ξεκινάει από την εποχή που ήμουν ακόμη σπουδαστής στη Δραματική σχολή του ΚΘΒΕ.
Οι Τρωάδες αποτέλεσαν την πτυχιακή εργασία του έτους μας, σε σκηνοθεσία του δασκάλου μας, Γιάννη Ρήγα και υπήρξαν -μαζί με τον Αίαντα του Βασίλη Παπαβασιλείου, την Ηλέκτρα του Αντουάν Βιτέζ και τις Βάκχες, του Ματίας Λάνγκχοφ- η αφετηρία μιας έντονης και διαρκούς μέχρι και σήμερα μελέτης και αγάπης για το θεατρικό αυτό είδος, καθώς και τους τρόπους της σκηνικής ερμηνείας του.
Ανήκω, επίσης, στην κατηγορία αυτή των θεατών που απολαμβάνει να επισκέπτεται ανοιχτά -και όχι μόνο- θέατρα και να παρακολουθεί απόπειρες σκηνικής ανάγνωσης των αριστουργημάτων των τριών μεγάλων ποιητών.
Απολαμβάνω δε, ακόμη περισσότερο τη διαφορετικότητα -όταν αυτή υφίσταται- στην αισθητική αφήγησης των καλλιτεχνών. Και αυτό διότι πολλοί από εμάς, κάνουμε το λάθος να θεωρούμε πως υπάρχει μία μόνο εκδοχή της Αντιγόνης, του Οιδίποδα, του Ηρακλή, συνεπώς υπάρχει και μία μόνο, αισθητική αφήγησης. Συνήθως αποδεχόμαστε αυτή που έχει κυριαρχήσει.
Το πραγματικά εντυπωσιακό απ’ όλες τις απόψεις, είναι το γεγονός πως οι τραγικοί μας, οι ομότεχνοι, καθώς και οι ακροατές και θεατές του είδους αυτού, κατά την περίοδο της ακμής του, αρέσκονταν να συνδιαλέγονται με αφορμή γνωστούς και διαδεδομένους μύθους, αλλά κατά κύριο λόγο με βάση την ερμηνεία τους. Την αυστηρά προσωπική -άρα και μοναδική- ερμηνεία αυτών των μύθων.
Δεν είναι ίδια η Ηλέκτρα του Σοφοκλή με αυτή του Ευριπίδη. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε! Και ποιο θα ήταν το ενδιαφέρον, σε μία τέτοια περίπτωση.
Αυτό που με απασχολούσε διαρκώς στη θέαση του είδους αυτού ήταν η παγίωση ενός αισθητικού τρόπου αφήγησης και η εμμονή επαγγελματιών αλλά και μέρους θεατών, σε σχέση με το τι είναι, αλλά κυριότερα το πώς ερμηνεύεται αυτό το είδος.
Πρακτικά αυτό το οποίο είχε επικρατήσει και μας ταλανίζει ακόμη με τα κατάλοιπα του, ήταν η βερμπαλιστική εκδοχή αφήγησης, με ενδεχομένως ενδιαφέρουσες σκηνικές αποδόσεις σκηνοθετών και μεγάλων πρωταγωνιστών του ένδοξου θεατρικού παρελθόντος της χώρας, τις οποίες εμείς οι άμοιροι «επίγονοι» έπρεπε να προστατεύσουμε ως πολιτιστική κληρονομιά, να τη διαφυλάξουμε και να αναλάβουμε τη διάδοσή της. Δυστυχώς ακόμη και σήμερα μας απασχολούν ζητήματα, όπως το «πώς παίζεται η τραγωδία», αν «είναι πρέπον το να πατάμε τη θυμέλη του αργολικού θεάτρου», αν «είναι ασέβεια -απέναντι σε ποιόν άραγε;- η χρήση μικροφώνων στην αναπαράσταση του είδους», αλλά και το «αν επιτρέπεται να ερμηνεύεται το είδος με άλλον τρόπο, πλην του αρχετυπικού ιεροτελεστικού σχεδόν ύφους, το οποίο με διάφορους τρόπους και ερμηνείες, μας αποκαλύφθηκε από την προφανώς χρήσιμη και σπουδαία μελέτη αρχαιολόγων, φιλολόγων και επαγγελματιών του είδους μας».
Αυτό το οποίο όμως συχνά μας διαφεύγει, είναι το γεγονός πως οι Αθηναίοι πολίτες, επισκέπτονταν το θέατρο του Διονύσου, όχι για να ακούσουν και να δουν την περσινή μεγάλη επιτυχία της Αντιγόνης παραδείγματος χάριν, αλλά τη φετινή ερμηνεία ενός άλλου ποιητή πάνω στο συγκεκριμένο μύθο.
Και ενώ οι ομότεχνοι μας, συγγραφείς, υποκριτές αλλά και οι θεατές, δεν ασχολούνταν καθόλου με ζητήματα όπως η «αυθεντία» και η «επιστημονική επάρκεια» αλλά απαλλαγμένοι από τέτοιου είδους ιδεολογικά βαρίδια, ενδιαφέρονταν για ερμηνείες, και μόνον εμείς φανερωνόμαστε συντηρητικότεροι αυτών, επιμένοντας σε αφηγήματα όπως «αυτό δεν είναι τραγωδία» κάθε φορά που μας παρουσιάζεται μια διαφορετική ερμηνεία από αυτή που δοξάστηκε και μας επιβλήθηκε στο παρελθόν.
Είχα και συνεχίζω να έχω την αίσθηση, η οποία κάποιες φορές ανάγεται σε πίστη, πως μπορείς να σέβεσαι το είδος, προσπαθώντας όμως να συνομιλήσεις ουσιαστικά μέσω αυτού με τους σύγχρονους σου θεατές, σε ένα πλαίσιο ειλικρινούς προσπάθειας, η οποία για μένα, ξεκινά από την προσωπική ιδιωτική ακρόαση, πριν καταλήξει αυτή να γίνει δημόσια.
Τολμώ να υποστηρίξω, πως όσο πιο δυνατά ακουγόμαστε, τόσο λιγότερο ακούμε την ίδια μας τη φωνή.
Η μικρή μου εμπειρία σε σχέση με την αναπαράσταση του είδους -οι Τρωάδες είναι η τέταρτη απόπειρά μου- έδειξε πως δεν είναι και τόσο άτοπο το αίτημα για μια χαμηλόφωνη, ουμανιστική, απαλλαγμένη από βερμπαλισμούς, σκηνική ανάγνωση της τραγωδίας.
Το είδος δεν κινδυνεύει από ερμηνείες που μοιάζουν «νεωτεριστικές». Το είδος, όπως και κάθε άλλο είδος, κινδυνεύει μόνο από αδιάφορες, πρόχειρες και, εν τέλει, κακές ερμηνείες.
Με αφορμή, λοιπόν, αυτήν την τραγωδία και συνεχίζοντας τη σκηνική μελέτη του είδους, μαζί με τους πολύτιμους συνεργάτες μου, θα αποπειραθούμε για άλλη μια φορά να δημιουργήσουμε, με το απολύτως προσωπικό μας ύφος, μια σκηνική ανάγνωση, ειλικρινούς και χαμηλόφωνης αφήγησης πάνω στην σπαρακτική αυτήν τραγωδία ενός πραγματικά σπουδαίου νεωτεριστή του είδους.
Xρήστος Σουγάρης
Σημείωμα συνθέτη
Με μεγάλη χαρά δέχτηκα την πρόταση του ΚΘΒΕ να συνθέσω τη μουσική για αυτό το αριστούργημα του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία του Χρήστου Σουγάρη. Είναι η δεύτερη φορά που συνθέτω μουσική για τραγωδία –η πρώτη ήταν πριν τέσσερα χρόνια για τις Βάκχες του ίδιου συγγραφέα.
Οι Τρωάδες θεωρώ πως είναι ίσως το κορυφαίο και το πιο διαχρονικό έργο, διότι διηγείται κάτι το οποίο βιώνουν ακόμα και σήμερα πάρα πολλοί άνθρωποι. Η μουσική, ακολουθώντας τη χαμηλόφωνη σε ένταση, αλλά όχι σε συναίσθημα, ερμηνεία του έργου και των ηθοποιών, αποκτά έναν cine-matic χαρακτήρα, που κινείται σε μινιμαλιστική και νέο-ρομαντική φόρμα, χωρίς όμως να έχει συνοδευτική ιδιότητα και να είναι υποτονική. Είναι ένας ακόμη «ρόλος» του έργου που δημιουργεί τις κατάλληλες ατμόσφαιρες και πορεύεται σύμφωνα με την εξέλιξη της τραγωδίας. Ένα βασικό μουσικό μοτίβο το οποίο μεταλλάσσεται (παραλλαγές) ανάλογα με τις σκηνές, με σκοπό να τονίσει την απόγνωση, τον πόνο και την αγωνία. Η μουσική δεν γίνεται αναγκαστικά τραγούδι στα χορικά αλλά αρωγός των συναισθημάτων. Η απόδοσή της μόνο με ένα πιάνο θεωρήσαμε, μαζί με τον σκηνοθέτη Χρήστο Σουγάρη, πως θα είχε πιο αρμονική συνύπαρξη με τον τρόπο που αποδίδεται το έργο.
Χαίρομαι ιδιαίτερα που μου δίνεται η δυνατότητα να ερμηνεύσω τη μουσική επί σκηνής στην πρεμιέρα, στο Θέατρο Δάσους και στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.
Καβάλα: Κέντρο πληροφόρησης επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ) Κεντρική Πλατεία, τηλ: 2510-620566, καθημερινά από τις 10:00 μέχρι τις 14:00 και από τις 18:00 μέχρι τις 21:00, ενώ την ημέρα της παράστασης θα γίνεται προπώληση στο ταμείο του Αρχαίο Θεάτρου Φιλίππων από τις 19:30 το απόγευμα.
Φέτος, θα υπάρξει δυνατότητα μεταφοράς θεατών από λεωφορείο του ΚΤΕΛ Καβάλας από και προς το αρχαίο θέατρο Φιλίππων με την επίδειξη εισιτηρίου της εκάστοτε θεατρικής παράστασης και ειδικό αντίτιμο 3.20€.
Αναχώρηση από το ΚΤΕΛ Καβάλας στις 19.15 και επιστροφή μετά το πέρας της παράστασης.
Για περισσότερες πληροφορίες και κρατήσεις θέσεων μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 ώρες γραφείου.
ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας: Ακρόαση για την Παιδική Σκηνή 2023
Για τις ανάγκες της παραγωγής της Παιδικής Σκηνής του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας που θα πραγματοποιηθεί σε σκηνοθεσία Ελένης Βλάχου καλούνται άντρες και γυναίκες επαγγελματίες ηθοποιοί σκηνικής ηλικίας έως 40 ετών. Oι υποψήφιοι/ες θα πρέπει να προετοιμάσουν ένα μονόλογο κι ένα τραγούδι της επιλογής τους. Η ακρόαση θα είναι ομαδική και θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 2 Αυγούστου 2023 στις 12 στο θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου.
Οι πρόβες της παραγωγής θα ξεκινήσουν τέλη Αυγούστου 2023. Οι ηθοποιοί που θα επιλεγούν για την παράσταση θα πρέπει να έχουν διαθεσιμότητα μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου 2023.
Οι ενδιαφερόμενοι/ες παρακαλούνται να στείλουν το βιογραφικό τους και δύο πρόσφατες φωτογραφίες μέχρι και την Κυριακή 30 Ιουλίου 2023 στο thkavala@otenet.gr με θέμα ΑΚΡΟΑΣΗ ΠΑΙΔΙΚΟΥ – Ονοματεπώνυμο. Η επιλογή των βιογραφικών θα γίνει από τη σκηνοθέτη και όσοι/ες επιλεγούν θα ειδοποιηθούν τη Δευτέρα 31 Ιουλίου 2023.
Σημείωση: Οι ενδιαφερόμενοι/ες που επιθυμούν να συμμετέχουν στην ακρόαση θα πρέπει να ζουν ή να έχουν κατοικία στο Νομό Καβάλας.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 (10.00-14:00).
“Σφήκες” του Αριστοφάνη στο 66ο Φεστιβάλ Φιλίππων: Καλή η παράσταση, αλλά δεν ήταν “Σφήκες”
Πάντα υπάρχει ένας παραπάνω λόγος για να πάς !
Έχω να την δω πολλά χρόνια. Κάτι όχι όμως πολύ καλό, θυμάμαι από το παρελθόν με Βουτσά -Χρυσικάκο.
Προσπάθησα να κλείσω τα αυτιά μου και τα μάτια μου στις Αθηναϊκές κριτικές , αλλά ο θόρυβος ήταν πολύ δυνατός. Δικαίως ή αδίκως; Θα δούμε!
Την είδα ολομόναχος αφού αυτοχαρακτηριζόταν “ακατάλληλη ”κάτω των 15. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία επηρεασμένοι από τα αρνητικά δημοσιεύματα, δεν θέλησαν να ταλαιπωρηθούν και προτίμησαν την παραλία ως αργά , την πιο καυτή βραδιά του φετινού καλοκαιριού.
Το Εθνικό θέατρο συμπράττει με το Κ.Θ.Β.Ε. Δεν νομίζω ότι αυτό να συμβαίνει μόνο για την μείωση των δαπανών.
Δεν μπορώ να θυμηθώ αν έχω ξανασυναντήσει την Κιτσοπούλου.
Άλλη μια ξεχωριστή βραδιά
Έξω σκάει ο τζίτζικας αλλά σκέφτομαι ότι ο δροσερός χώρος στο Προσκήνιο θα μας ξεκουράσει μετά την παράσταση και θα μπορέσουμε να ανταλλάξουμε τις απόψεις μας, όσο και αν διαφωνούμε.
Στοιχηματίζω με τους φίλους μου ότι θα έχει περίπου 300 θεατές μετά την μαζική επίθεση που δέχτηκε η παράσταση Φτάνω στις 21.20 και διαπιστώνω πως το πάρκινκ είναι άδειο. Με τις προσκλήσεις ,τι ατέλειες και τους δημοσιογράφους ,η παράσταση έχει λιγότερους από 400 θεατές.
Είναι το αρνητικότερο ρεκόρ σε προσέλευση θεατών σε παράσταση του Εθνικού θεάτρου. Το Κ.Θ.Β.Ε έχει βιώσει και πολύ χειρότερες βραδιές.
Ο σκηνικός χώρος είναι όμοιος με το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία στους Φιλίππους. Στο κέντρο της σκηνής δεσπόζει μια μπασκέτα !!!και από κάτω είναι στρωμένα τα πλαστικά τραπεζοκαθίσματα για το γλέντι. Η μόνη διαφορά είναι η ορχήστρα στο βάθος δεν έχει προετοιμαστεί για παραδοσιακό και λαϊκό γλέντι.
Η παράσταση ξεκινά στις 21.30 ακριβώς. Τα χειλόφωνα που υποστηρίζουν την παράσταση είναι ότι καλύτερο έχει παρουσιαστεί σε παράσταση ανοιχτού θεάτρου.(λεφτά υπάρχουν στο Εθνικό). Τα ακούσαμε όλα δυνατά και καθαρά, με το νι με το σίγμα. Μάλλον και με τα 3α του Μ@λ@κ@. Από τα πρώτα λεπτά αντιλαμβανόμαστε ότι δεν θα είναι Σφήκες αυτό που θα δούμε. Όσο περνούσε η ώρα καταλαβαίναμε πως οι Σφήκες του Αριστοφάνη ήταν η αφορμή για αυτήν την παράσταση. Η δικομανία των Ελλήνων του καναπέ ήταν το σημείο εκκίνησης της παράστασης “Σφήκες της Κιτσοπούλου”. Το κείμενο χλευάζει το “τηλεοπτικό κοινό” της Ελληνικής τηλεόρασης. Επιτίθεται στα εκατομμύρια τηλεθεατών που προσπαθούσαν να μάθουν από τον κίτρινο τύπο ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για εγκλήματα και βιασμούς που απασχόλησαν την Ελληνική κοινωνία. Ο μέσος θεατής ξεβολεύεται και ενοχλείτε, από το τσίμπημα των σφηκών.
Η παράσταση πέτυχε τον σκοπό της .Μας ταρακούνησε αφού μας μίλησε ωμά και δυνατά για ότι συμβαίνει στην Ελληνική κοινωνία.
Μπορεί να διαφωνήσαμε με την μετάφραση-απόδοση ,ακόμη και με την σκηνοθεσία. Σίγουρα όμως όλοι μείναμε απόλυτα ικανοποιημένοι από τις ερμηνείες όλων των ηθοποιών. Με πολύ μικρό ενδιαφέρον η συμμετοχή της ζωντανής ορχήστρας καθώς είχαι στήσιμο Μεγάρου μουσικής αλλά απέδιδε στιγμές από το “αυτή η νύχτα μένει” Αν κάτι ξεχωρίσαμε ήταν μόνο το “τσαλάκωμα” της σοπράνο ερμηνεύτριας που σύρθηκε στα πατώματα, γιατί έτσι έπρεπε. Η σκηνοθέτις δεν μάσησε τα λόγια της ποτέ στα 90 λεπτά παράστασης που είδαμε. Όταν δε στο τέλος πήρε το μικρόφωνο τα έβαλε με όλους και με όλα. Ερμήνευσε ένα εξαιρετικό τραγούδι, σε ρυθμό ραπ και φανερώθηκε η αλαζονεία της αλλά και η διάθεση της για σκληρή αυτοκριτική.
Δεν γνωρίζω αν κόπηκε κείμενο από αυτό που είδαν οι θεατές στην Επίδαυρο. Σύμφωνα με την παράσταση που παρακολούθησα δεν μπορώ να δικαιολογήσω την αποχώρηση των θεατών κατά την διάρκεια της παράστασης(Στην Επίδαυρο).Σαφώς δικαιολογώ την μία κυρία με τα δύο 6άχρονα πιτσιρίκια που έφυγαν νωρίτερα στους Φιλίππους. Επίσης δεν μπορώ να κατανοήσω για ποιον λόγο οι θετράνθρωποι επιτέθηκαν τόσο άσχημα στην Κιτσοπούλου, όταν διαρκώς πραγματοποιούνται μεγαλύτερα θεατρικά εγκλήματα χωρίς να χυθεί…ελάχιστο μελάνι
Ποιο ήταν όμως το θέμα μας;
Ποιος νοιάζεται για την σωστή διαχείριση του Εθνικού θεάτρου;
Υπάρχει λόγος αυτό να γίνετε κυρίαρχο θέμα της παράστασης;
Μάλλον ναι, ο Ελληνάρας όπως και ο Έλληνας δημοσιογράφος γίνεται με ευκολία δικαστής, μετεωρολόγος, ιατρός, λοιμοξιολόγος, θεατρολόγος και έχει άποψη για όλα. Ως Master chef ξέρει πόση βωμολοχία επιτρέπετε στον Αριστοφάνη και πόσο αλεύρι θέλει μια ζύμη για να φουσκώσει. Για την μάζα λοιπόν το μεγάλο κόστος της παράστασης έκοψε λεφτά από τους μισθούς και τις συντάξεις των Ελλήνων πολιτών. Οπότε η σκηνοθέτις πρέπει να τιμωρηθεί.
FINALE
Η παράσταση χειροκροτήθηκε πολύ θερμά .Στους 300 θεατές των Φιλίππων εντοπίσαμε και αρκετούς “φερτούς” θεατές , υποστηριχτές της παράστασης. Τα αλλεπάλληλα “Μπράβο” από το “κοινό υποστήριξης” μας ξένισαν, καθώς προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια πολύ θετική τελευταία εντύπωση. Κατά την αποχώρηση συνειδητοποίησα πως το κοινό ήταν διχασμένο.
Η παράσταση σίγουρα θα μείνει στην ιστορία για την προκλητικότητα και το θράσος της Σκηνοθέτιδος να χρησιμοποιήσει το όνομα του Αριστοφάνη ΜΟΝΟ για να ενταχθεί στο φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, λαμβάνοντας μεγάλη οικονομική επιχορήγηση.
Η παράσταση “Σφήκες της Κιτσοπούλου” είναι σίγουρα μια ωραία πρόταση για κλειστό θέατρο στις εναλλακτικές σκηνές της Αθήνας και δεν θα δημιουργούσε θόρυβο, αν γινόταν χωρίς την υποστήριξη των κρατικών θεάτρων. Από την άλλη δεν μπορούν και δεν πρέπει οι θεατές να ορίζουν την πορεία του σύγχρονου θεάτρου. Μπορούν όμως να έχουν δική τους γνώμη για μια παράσταση που έχουν δει οι ίδιοι.
