Σε ποια Ελλάδα να πούμε “Χρόνια Πολλά” (λόγω και της 25ης Μαρτίου) ;

Σε μια Ελλάδα στην οποία βασιλεύει η φτώχεια και η ακρίβεια;

Σε μια Ελλάδα στην οποία οι μισθοί είναι “στα τάρταρα” και οι νέοι ψάχνουν την παραμικρή ευκαιρία για να ρίξουν μαύρη πέτρα πίσω τους;

Σε μια Ελλάδα στην οποία η διαφθορά και η καχυποψία και η έλλειψη κράτους δικαίου “κάνουν πάρτι”;

Σε μια Ελλάδα στην οποία δεν είσαι ασφαλής ούτε μέσα στο σπίτι σου ούτε στον δρόμο αλλά ούτε και στον λογαριασμό της τραπέζης;

Σε μια Ελλάδα στην οποία δεν υπάρχει παρόν και μέλλον;

Σε μια Ελλάδα στην οποία η Εκκλησία, αντί να ασχολείται με όλα αυτά που αναφέραμε πριν, ασχολείται και αντιδρά μονάχα στον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών;

Σε ποια Ελλάδα να πούμε “Χρόνια πολλά”;

Τόσες μέρες λέγαμε πως, από τη στιγμή που ο Ευρωπαίος Εισαγγελέας είχε μιλήσει για ευθύνες τόσο του Καραμανλή όσο και του Σπίρτζη για τα Τέμπη, το να μην ακούγεται καν το όνομα του Σπίρτζη στη δημόσια συζήτηση δεν μας έδινε περιθώρια αισιοδοξίας.

Τώρα που άρχισε, δειλά δειλά, να ακούγεται και το όνομα “Σπίρτζης”, λέτε τελικά να αλλάζει το κλίμα;

Για να δούμε…

Αν είναι ποτέ δυνατόν…

Τέμπη, 1 χρόνος μετά…

1 χρόνος μετά από μια σιδηροδρομική τραγωδία που έμεινε στη συνείδηση όλων μας ως ένα “κρατικό έγκλημα” που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν το κράτος λειτουργούσε στοιχειωδώς.

1 χρόνος μετά από μια τραγωδία η οποία (όπως και όλες οι άλλες τραγωδίες που έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια) οδηγείται σε ένα ακόμα κλασικό ελληνικό “κουκούλωμα”.

1 χρόνος μετά από μια τραγωδία που στιγμάτισε την ελληνική κοινωνία με το αίμα 57 νεκρών (και των δεκάδων τραυματιών) – αλλά, από ότι φαίνεται, όχι και τους πολιτικούς.

1 χρόνος μετά από μια τραγωδία η οποία άνετα μπορεί να ξανασυμβεί στο προσεχές μέλλον, μιας και μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει καμία χειροπιαστή παρέμβαση για την ορθή λειτουργία των σιδηροδρόμων – σαν να μη συνέβη τίποτα.

1 χρόνος μετά από μια τραγωδία που έβγαλε στην επιφάνεια το πλέον συνηθισμένο, αγαπημένο μότο του σύγχρονου, ωχαδερφιστή Νεοέλληνα:

Πάμε και όπου βγει…

Αμάν πια και εσείς, κάτι αρχαία βρέθηκαν εκεί στον Άη Νικόλα, πώς κάνετε έτσι;

Και όχι τίποτα άλλο, κατηγορείτε τον δήμο Καβάλας για ανοργανωσιά… είναι ποτέ δυνατόν, αυτός ο τόσο “τέλειος” και τόσο “υπερ-σύγχρονος” δήμος να κάνει λάθη και να μην προβλέπει την ύπαρξη ενός αρχαιολόγου σε ένα τέτοιο έργο;

Τι να πεις…

(ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, προφανώς και το σχόλιό μας είναι ειρωνικό)

Από τη μια η συζήτηση περί ιδιωτικών και κρατικών πανεπιστημίων,

από την άλλη το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα,

και στη μέση ο Σύνδεσμος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών…

Πόσα πια να αντέξουν αυτοί οι “Βάρβαροι”;

Αυτό το “ντέρμπι” διαρκεί πολύ, πάρα πολύ, πάρα πάρα πολύ… ούτε το VAR μπορεί να βοηθήσει, ούτε όλοι οι ποδοσφαιρικοί διαιτητές του κόσμου (εκτός από αυτούς της δικής μας Super League) δεν μπορούν να βγάλουν άκρη…

Ενδοοικογενειακή βία, έμφυλη βία, βία μεταξύ ανηλίκων, βία στα γήπεδα…

Βία παντού, βία πιο έντονη από ποτέ…

Πολλοί οι λόγοι, πολλές οι ερμηνείες…

Σε ένα αλλιώτικο, διαφορετικό επεισόδιο από τα άλλα, οι “Βάρβαροι” συνομιλούν με την ψυχολόγο του Συμβουλευτικού Κέντρου Γυναικών του δήμου Καβάλας Μαρία Στεργίδου, σε μια προσπάθεια να βρουν απαντήσεις στο τι ισχύει περί βίας…

Με τόσα αδέσποτα σκυλιά που τα παρατάνε σε βουνά και σε λαγκάδια εδώ στον δήμο Καβάλας, είναι λογικό να αναρωτιέσαι πού να πας να περπατήσεις ή να τρέξεις.

Αν και από την άλλη, με τόση ακρίβεια και τόσο χαμηλούς μισθούς, πού μυαλό για να περπατήσεις ή να τρέξεις… είσαι υποχρεωμένος να δουλεύεις από το πρωί ως το βράδυ!

Χρόνος έφυγε, χρόνος μπήκε, αλλά τίποτα δεν άλλαξε…