Ως γνωστόν, στην Ελλάδα του σήμερα τα αυτονόητα γίνονται ειδήσεις (απλά διότι κάποιοι δεν καταλαβαίνουν αυτά τα αυτονόητα).

Έτσι, δεν πρέπει να μας προξενεί καμία εντύπωση το γεγονός ότι πέρασαν πάνω από 10 χρόνια (Ναι, καλά διαβάσατε! Χρόνια!) για να μπορέσει (ή να αποφασίσει ότι μπορεί) η “Τράπεζα της Ελλάδος” να αξιοποιήσει την πίσω αυλή του υποκαταστήματος στον πεζόδρομο της Μεγάλου Αλεξάνδρου (στο κέντρο της Καβάλας) για τις χρηματαποστολές!

Χρειάστηκαν πολλές αντιδράσεις, πολλά δημοσιεύματα, ακόμα περισσότερες διαβουλεύσεις, χρειάστηκε να μεσολαβήσουν ακόμα και τροχαία ατυχήματα -όπως αυτό που συνέβη το πρωί της Δευτέρας 5 Οκτωβρίου 2020, όταν ένα όχημα χρηματαποστολής (όπως βλέπετε στην φωτογραφία του άρθρου, η οποία ελήφθη από τον συμπολίτη Μάκη Καρολίδη) που επιχείρησε να βγει από τον πεζόδρομο στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου χτύπησε σε προστατευτικό κολωνάκι, το οποίο ο οδηγός του δεν το είδε, με αποτέλεσμα να υποστεί υλικές ζημιές!- για να γίνουν, επιτέλους, οι απαραίτητες εργασίες στην πίσω αυλή και να μπορούν οι χρηματαποστολές να εισέρχονται σε αυτήν από την οδό Ομονοίας -αλλά και να βγαίνουν από αυτήν μέσω της οδού Ομονοίας!

Κάλλιο αργά, όμως, παρά ποτέ…

Ένα χαμόγελο ανακούφισης και ικανοποίησης ότι όλα πήγαν καλά και μια επιθυμία από τη συνοδοιπόρο του προς την κορυφή του Ολύμπου: να δει τη θέα της Ελλάδας από ψηλά.

Κάπως έτσι κύλησαν τα πρώτα λεπτά στον Μύτικα για τον Δραμινό δρομέα υπεραποστάσεων Μάριο Γιαννάκο και τη Δραμινή φοιτήτρια βιολογίας Ελευθερία Τόσιου, η οποία παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα, κατάφερε ν’ ανέβει στην κορυφή της Ελλάδας χάρη στο νεαρό συντοπίτη της.

«Όταν φτάσαμε στην κορυφή, αυτό που μού ζήτησε ήταν να δει τη θέα. Τη γύρισα 360 μοίρες για να δει την Ελλάδα από το πιο ψηλό σημείο της, περιμετρικά», λέει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, λίγες ώρες μετά την επιτυχή ανάβαση στο ψηλότερο σημείο της Ελλάδας, ο Μάριος Γιαννάκου, ο οποίος κουβάλησε στην πλάτη του, σε ειδικά διαμορφωμένο σακίδιο τη νεαρή φοιτήτρια, προκειμένου να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα.

Το ούτως ή άλλως «πολύ δύσκολο» εγχείρημα, όπως το περιγράφει ο Δραμινός αθλητής, έγινε ακόμη πιο …βαρύ λίγες ώρες πριν από το τελικό του στάδιο, όταν η ομάδα που συγκροτήθηκε για την υποστήριξή του πληροφορήθηκε τον θάνατο ενός ορειβάτη στον Όλυμπο. «Η ψυχολογία έπεσε, αλλά προσπαθήσαμε να το κρατήσουμε όλο αυτό λίγο έξω από την Ελευθερία. Δεν την ενημερώσαμε, προσπαθήσαμε να το χειριστούμε εμείς», εξηγεί ο Μάριος Γιαννάκου, ο οποίος αδυνατεί, όπως λέει, να περιγράψει τα συναισθήματά του με λέξεις.

«Είναι κάτι που δεν μπορώ να περιγράψω με λέξεις. Δεν νομίζω να μπορέσω να το κάνω ποτέ», σημειώνει, τονίζοντας πως «σήμερα γράφτηκε ιστορία για τα άτομα με αναπηρία».

Στην ερώτηση, δε, αν ήταν ο σημερινός, ο καλύτερος αγώνας της ζωής του, σπεύδει να υπογραμμίσει: «Δεν είναι απλώς ο καλύτερος, ο σπουδαιότερος αγώνας της ζωής μου. Είναι ό,τι καλύτερο έχω κάνει ως άνθρωπος γενικά. Δεν πρόκειται για έναν αγώνα. Ένιωσα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου».

Ο Μάριος, η Ελευθερία και η οχταμελής ομάδα που τους συνόδευε ξεκίνησαν σήμερα το πρωί, στις 6, από το καταφύγιο όπου είχαν καταλύσει, στα 2.400μ., προκειμένου ν’ ανέβουν στον Μύτικα, στα 2.918μ. Το ρολόι έδειχνε 9:02πμ, όταν οι δύο νέοι πατούσαν κορυφή και η φωτογραφία που επέλεξε ν’ αναρτήσει ο νεαρός αθλητής στο facebook λίγο αργότερα από εκείνη τη στιγμή είναι ενδεικτική της χαράς και της ανακούφισης που ένιωσαν τόσο ο ίδιος όσο και η νεαρή φοιτήτρια βιολογίας, η οποία το προηγούμενο βράδυ δεν έκρυβε την ανυπομονησία της ν’ ανέβει στην κορυφή!

«Ανεβήκαμε αρκετά γρήγορα το πρώτο κομμάτι και μετά περάσαμε στο δύσκολο κομμάτι, που είναι πολύ τεχνικό και είναι αρκετά εκτεθειμένο και 9 η ώρα περίπου φτάσαμε πάνω στην κορυφή της Ελλάδας. Ξεκινήσαμε από το καταφύγιο στο οποίο κατασκηνώναμε τις τελευταίες δύο ημέρες, από τα 2.400μ. και φτάσαμε στα 2.918. Εγώ ήμουν περίπου δύο ημέρες πριν ώστε να τσεκάρω τη διαδρομή, η Ελευθερία ήρθε χθες», λέει ο Μάριος Γιαννάκου, περιγράφοντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τη διαδρομή.

Δεν ξεχνάει, παρά την κούραση και την ένταση της υπερπροσπάθειας, όλους όσοι βοήθησαν στο να πάρει «σάρκα και οστά» το όνειρο της Ελευθερίας και συγκεκριμένα την ομάδα που τους συνόδευε, αλλά και την Ένωση Αστυνομικών Ελλάδος, τη μονάδα βατραχανθρώπων, για την υλικοτεχνική υποδομή αλλά και την παρουσία του εκπαιδευτή Διονύση Πετρίδη, ο οποίος «βοήθησε τα μέγιστα να μην χάνω την ισορροπία μου», όπως τονίζει.

Ο Μάριος Γιαννάκου και η Ελευθερία Τόσιου έστειλαν από την κορυφή του Ολύμπου το δικό τους μήνυμα, ότι «δεν υπάρχει τίποτα πιο αληθινό από το όνειρο», όπως γράφει στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook ο αθλητής με τις πολλές διακρίσεις στις υπεραποστάσεις, αλλά και πως «όταν θέλουμε να πετύχουμε πράγματα για τον συνάνθρωπό μας, θα πρέπει να ξεκινήσουμε να σκεφτόμαστε από πολύ πιο απλά πράγματα, όπως το να μην παρκάρουμε το αυτοκίνητό μας σε θέση για ανάπηρους».

Με πληροφορίες από ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Με απόφαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη δεν θα πραγματοποιηθούν φέτος μαθητικές και στρατιωτικές παρελάσεις στις 28 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο των μέτρων για την αποτροπή της μετάδοσης του κορωνοϊού SARS-COV-2. Αυτό ανακοίνωσε το μεσημέρι της Δευτέρας 5 Οκτωβρίου 2020 ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας.

Το Σωματείο Εργαζόμενων στο Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας ευχαριστεί την LIDL HELLAS  και το προσωπικό του καταστήματος στην περιοχή Δέπος, για την προσφορά στο Σωματείο Εργαζομένων, υλικών απαραίτητων για  την ασφαλή μεταφορά και τον χειρισμό δειγμάτων από ύποπτα ή επιβεβαιωμένα κρούσματα COVID-19.

Ευχαριστίες απευθύνονται, επίσης, στο κατάστημα εστίασης ”Γοργόνες και μάγκες” για την δωρεά ψυγείου που θα χρησιμοποιηθεί για την ασφαλή διατήρηση των δειγμάτων από ύποπτα ή επιβεβαιωμένα περιστατικά COVID-19.

Μια παραλία που…”φώναζε” εδώ και καιρό ότι χρειαζόταν να καθαριστεί, πλέον είναι καθαρή.

Ο λόγος για τον γνωστό σε όλους μας ως “Βρασίδα” κοντά στην Νέα Πέραμο, μια πολυσύχναστη παραλία στην οποία εδώ και καιρό βρίσκονταν τα “υπολείμματα” ενός παλιού beach bar!

Το πρωί της Πέμπτης 1 Οκτωβρίου 2020, λοιπόν, συνεργεία του δήμου Παγγαίου προχώρησαν στην απομάκρυνση των υπολειμμάτων αυτών – μια ενέργεια που έγινε δεκτή με ανακούφιση από αρκετούς πολίτες.

Σήμερα Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2020 συμπληρώθηκαν 79 χρόνια από την ημέρα που το μαρτυρικό Δοξάτο Δράμας θρήνησε 350 κατοίκους του, οι οποίοι εκτελέστηκαν από τους Βούλγαρους κατακτητές στο πλαίσιο αντιποίνων για την εξέγερση που είχε ξεσπάσει λίγες ημέρες νωρίτερα. Η “Σφαγή του Δοξάτου”, όπως ονομάστηκε, δεν περιορίστηκε βέβαια μόνο στο Δοξάτο αλλά επεκτάθηκε και σε πολλές άλλες περιοχές του νομού Δράμας (αλλά και στην Καβάλα και στις Σέρρες), καθώς το εκδικητικό μένος των Βουλγάρων δεν μπορούσε να κατευναστεί παρά μόνο με αίμα…

Πριν την εξέγερση

Στα τέλη Απριλίου του 1941, και ενώ το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας είχε καταληφθεί από τους Γερμανούς, οι Βούλγαροι (χωρίς καμία προηγούμενη κήρυξη πολέμου) βρήκαν την ευκαιρία και εισέβαλαν στην Ανατολική Μακεδονία και στην Θράκη, σε μια προσπάθεια να επιβάλλουν τα δικά τους μεγαλοϊδεατικά όνειρα για επέκταση ως το Αιγαίο Πέλαγος.

Δεν ήταν, βέβαια, η πρώτη φορά που θα επιχειρούσαν κάτι τέτοιο. 30 χρόνια νωρίτερα, οι Βούλγαροι είχαν καταλάβει 2 φορές την Ανατολική Μακεδονία -προκαλώντας, μάλιστα, και τότε πάρα πολύ μεγάλες καταστροφές. Συγκεκριμένα, τον Οκτώβριο του 1912 οι Βούλγαροι κατέλαβαν την Ανατολική Μακεδονία αλλά αποχώρησαν τον ερχόμενο Ιούλιο (στο πλαίσιο του Β’ Βαλκανικού Πολέμου) -μετά από την σαφή 650 κατοίκων του Δοξάτου. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1916, οι Βούλγαροι εισβάλλουν και πάλι στην Ελλάδα, προξενώντας νέα δεινά στους ντόπιους (και φτάνοντας στο σημείο να παίρνουν και ομήρους στην Βουλγαρία).

Επιστρέφοντας στο 1941…

Τελικά, η Βουλγαρία έλαβε ολόκληρη την Ανατολική Μακεδονία (μαζί με τον νομό Σερρών) και το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης (με εξαίρεση μια περιοχή στον νομό Έβρου, κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία).

Η βουλγαρική κατοχή συνοδεύτηκε από μια σειρά ιδιαίτερα σκληρών μέτρων εναντίον του ελληνικού πληθυσμού (τα οποία, μάλιστα, είχαν προκαλέσει αντιδράσεις ακόμα και στους Ναζί):

α) καταλύθηκαν οι ελληνικές αρχές

β) απελάθηκαν οι Έλληνες διανοούμενοι, επιστήμονες, αρχιερείς, κληρικοί και δημόσιοι υπάλληλοι,

γ) επιβλήθηκε η χρήση της βουλγαρικής γλώσσας, ενώ απαγορεύτηκε (επί ποινή προστίμου) η χρήση της ελληνικής γλώσσας

δ) τα ελληνικά σχολεία έκλεισαν και αντικαταστάθηκαν από βουλγαρικά,

ε) απαγορεύθηκε η κατοχή ελληνικών βιβλίων ιστορίας και η λειτουργία ελληνικών τυπογραφείων,

στ) οι κάτοικοι υποχρεώθηκαν να υιοθετήσουν βουλγαρικές καταλήξεις στα επίθετά τους.

ζ) κατασχέθηκαν οι περιουσίες Ελλήνων που είχαν εγκαταλείψει την περιοχή – περιουσίες που αποδόθηκαν σε Βούλγαρους έποικους. Σύμφωνα με βουλγαρικές εκτιμήσεις, μέχρι τα τέλη του θέρους του 1941 είχαν εγκαταλείψει τον νομό Δράμας 25.000 Έλληνες, ενώ ελληνική πηγή κάνει λόγο για περίπου 30.000 πρόσφυγες από την περιοχή της Καβάλας μέχρι το 1942

Γενικότερα, η Βουλγαρία με τα σκληρά μέτρα που ακολουθούσε σε βάρος του πληθυσμού είχε στόχο την de jure προσάρτηση των ελληνικών εδαφών στο βουλγαρικό κράτος. Είναι χαρακτηριστικό πως ο νομάρχης της Δράμας Basil Georgiev, σε επιστολή του στο βουλγαρικό Υπουργείο Εσωτερικών στις 15 Σεπτεμβρίου του 1941 ζητούσε την εκδίωξη του ελληνικού στοιχείου για να ξεκινήσει ο οικονομικός και πολιτικός εκβουλγαρισμός.

Προετοιμασίες για την εξέγερση

Ήδη, όμως, είχαν αρχίσει να συγκροτούνται και τα πρώτα αντάρτικα σώματα, ιδίως στην περιοχή της Νιγρίτας και της Αμφίπολης. Ορισμένα από αυτά προέρχονταν από μεμονωμένες ενέργειες πολιτών, ενώ ορισμένα άλλα προέκυψαν από την δράση του Μακεδονικού Γραφείου (Μ.Γ.) του ΚΚΕ.

Συγκεκριμένα, με ενέργειες της Π.Ε. Δράμας συγκροτήθηκαν από το καλοκαίρι του 1941 αντάρτικες ομάδες στους ορεινούς όγκους της Ανατολικής Μακεδονίας, οι οποίες στις αρχές Σεπτεμβρίου αποτελούνταν από περίπου 200 ένοπλους. Δεν είναι ακόμη εξακριβωμένο αν η απόφαση για το πέρασμα στην ενεργή ένοπλη δράση ήταν αποτέλεσμα της καθοδήγησης του Μ.Γ. του ΚΚΕ ή της Π.Ε. Δράμας. Πάντως είναι αποδεκτό πως η εξέγερση εκδηλώθηκε δίχως την έγκριση των κεντρικών οργάνων του ΚΚΕ.

Παράλληλα, διαπιστώθηκε διάσταση απόψεων ανάμεσα στον βασικό οργανωτή της εξέγερσης – Χαμαλίδη – και άλλα μέλη του κόμματος, όπως π.χ. τον γραμματέα του Μ.Γ. Απόστολο Τζανή, ο οποίος αναφέρεται ότι ήταν αντίθετος στη γενίκευση της ένοπλης δράσης, προσπαθώντας μάλιστα, σύμφωνα με μαρτυρίες, να αποτρέψει τη συμμετοχή χωριών των Σερρών στην εξέγερση, φοβούμενος τα αντίποινα των βουλγαρικών αρχών Κατοχής. Σύμφωνα με το στέλεχος του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, Θανάση Χατζή, το αρχικό σχέδιο δράσης περιλάμβανε την οργάνωση σαμποτάζ με την ανατίναξη του ηλεκτρικού σταθμού της Δράμας και δύο γεφυρών.

Η εξέγερση

Η εξέγερση ξεκίνησε το βράδυ της 28ης Σεπτεμβρίου από το Δοξάτο, με αντάρτες από τη συγκεκριμένη κωμόπολη και τη γειτονική Χωριστή, υπό τον Χρ. Καλαϊτζή ή Καλαϊτζίδη, να επιτίθενται εναντίον του τοπικού αστυνομικού σταθμού σκοτώνοντας μερικούς Βούλγαρους αστυνομικούς.

Οι επαναστατημένοι επιτέθηκαν με παρόμοιο τρόπο σε περίπου 25 οικισμούς: συγκεκριμένα εκτέλεσαν διορισμένους Βούλγαρους αξιωματούχους (κοινοτάρχες, κοινοτικούς υπαλλήλους κλπ), καθώς και Έλληνες συνεργάτες τους και χτύπησαν αστυνομικά τμήματα. Εντός της πόλης της Δράμας οι επαναστάτες πέτυχαν να ανατινάξουν το ένα από τα δύο εργοστάσια ηλεκτροφωτισμού και πέταξαν προκηρύξεις. Ακόμη πραγματοποιήθηκε αποτυχημένη επίθεση κατά του σιδηροδρομικού σταθμού, ενώ προσβλήθηκε – με μικρά αποτελέσματα – το στρατόπεδο του Σώματος Εφοδιασμού Πολέμου. Παρόλο που οι αντάρτες κατάφεραν να καταλύσουν τις βουλγαρικές αρχές στην ύπαιθρο, απέτυχαν να εκπληρώσουν τους αντικειμενικούς τους στόχους μέσα στη Δράμα, γεγονός που οφείλεται αφενός στον κακό επιχειρησιακό σχεδιασμό και αφετέρου στη γρήγορη αντίδραση των Βούλγαρων εξαιτίας της πρόωρης σύγκρουσης στο Δοξάτο. Η αποτυχία των ανταρτών στη Δράμα, οδήγησε την ηγεσία τους στην απόφαση να εγκαταλείψει τον Μαυρόβατο που λειτούργησε τις πρώτες ώρες της εξέγερσης ως επιχειρησιακό κέντρο και να καταφύγει προς τα ορεινά.

Παράλληλα, ομάδα σαμποτέρ υπό τον Β. Γερμανίδη προσπάθησε να ανατινάξει τη σιδηροδρομική γέφυρα του Νικηφόρου, όμως απέτυχε εξαιτίας της ισχυρής αντίστασης που προέβαλε το βουλγαρικό φυλάκιο που είχε επιφορτιστεί τη φύλαξή της. Σύμφωνα με τον ιστορικό Γκεόργκι Ντασκαλόφ, οι επαναστάτες δεν προέβησαν σε βιαιοπραγίες εναντίον Βουλγάρων αμάχων και αιχμαλώτων. Επιπλέον, μετά την πρώτη αντίδραση των βουλγαρικών δυνάμεων, η απόφαση του Χαμαλίδη να μην υιοθετήσει τακτική ανταρτοπόλεμου, αλλά να προσπαθήσει να αντιμετωπίσει τον εχθρό σε μάχες εκ παρατάξεως στέρησε από τους εξεγερθέντες οποιαδήποτε πιθανότητα επιτυχίας.

Η βουλγαρική εξουσία είχε αποκατασταθεί πλήρως μέχρι τις 2 Οκτωβρίου, ωστόσο η καταδίωξη των ανταρτών, αλλά και των πολιτών που είχαν εγκαταλείψει τις εστίες τους, συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου.

Η σφαγή

Από την 29η Σεπτεμβρίου οι βουλγαρικές δυνάμεις αντιδρώντας με εξαιρετική σκληρότητα, πέρασαν στην αντεπίθεση, ενώ η εξέγερση εμφάνιζε σοβαρές αδυναμίες λόγω κακού συντονισμού και ελλιπούς οπλισμού. Ακολούθησαν μαζικές σφαγές οι οποίες επεκτάθηκαν ακόμη και σε περιοχές που δεν έλαβαν μέρος στην εξέγερση, όπως οι Σέρρες, η Καβάλα και η Θράκη. Υπολογίζεται πως οι βουλγαρικές δυνάμεις εκτέλεσαν ομαδικά ανθρώπους σε πάνω από 60 πόλεις και οικισμούς.

Στην πόλη της Δράμας από το πρωί της 29ης Σεπτεμβρίου άρχισαν οι μαζικές συλλήψεις αμάχων, οι δολοφονίες στους δρόμους, οι βασανισμοί σε αστυνομικά τμήματα και σε στρατώνες αλλά και οι ομαδικές εκτελέσεις. Οι εκτελέσεις αυτές έλαβαν χώρα σε διαφορετικά σημεία: στην περιοχή του Ινστιτούτου Καπνού, στους πρόποδες του Κορυλόβου, στον δρόμο προς το Μοναστηράκι, πίσω από το Γυμνάσιο Αρρένων, πίσω από το πάρκο των Κομνηνών, στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου και στη Στενήμαχο. Τα θύματα εντός της Δράμας υπολογίζονται μεταξύ 366 και 500 ατόμων, ενώ το κλίμα αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας που επικράτησε σημειώνεται ακόμη και από βουλγαρικές πηγές.

Εκτός από την πόλη της Δράμας εκτελέστηκαν 350 άρρενες στο Δοξάτο και 135 στη Χωριστή, 114 κάτοικοι των Κύργιων, 92 στη Κορμίστα Σερρών, 30 στους Φιλίππους Καβάλας κ.α. Εκτελέσεις έγιναν ακόμη στην Προσοτσάνη, τα Κουδούνια, τα Κοκκινόγεια, την Πλατανιά, τον Δρυμότοπο, τους Σιταγρούς, τον Καλό Αγρό κ.α.

Ακόμη, πολλοί αντάρτες σκοτώθηκαν σε μάχες ή συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν αργότερα με αποφάσεις των κατοχικών βουλγαρικών στρατοδικείων. Εκτός των εκτελέσεων πολλοί Έλληνες φυλακίστηκαν, ενώ τα μέλη του ΚΚΕ που καθοδηγούσαν την εξέγερση σκοτώθηκαν σταδιακά όλα μαζί και με δεκάδες οργανωτές και συμμετέχοντες κομμουνιστές. Επιβίωσε μόνο ένα μέλος του Μ.Γ., ο Θεόκλητος Κρόκος, ο οποίος απολογήθηκε σε επιτροπή του ΚΚΕ για το αυθόρμητο ξέσπασμα της εξέγερσης.

Από ελληνικής πλευράς, τα θύματα κατά από την καταστολή της εξέγερσης και τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των επόμενων ημερών ξεπέρασαν τα 2.000, με ορισμένες εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για τουλάχιστον 4.000 με 5.000 νεκρούς.

Μετά τον πόλεμο

Για τα 1124 αναφερόμενα θύματα κατά τις τρεις βουλγαρικές κατοχές το Δοξάτο τιμήθηκε: το 1945 με Βασιλικό Διάταγμα, το 1985 με το Χρυσό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το 1998 με Προεδρικό Διάταγμα, δυνάμει του οποίου χαρακτηρίστηκε ως «Μαρτυρική Πόλη».

Το 1997 πραγματοποιήθηκε έρευνα στους κατοίκους των ματωμένων κωμοπόλεων Δοξάτου και Χωριστής με θέμα: «Προσωπική και συλλογική μνήμη από τις εμπειρίες της βουλγαρικής κατοχής στην Ανατολική Μακεδονία (1941-1944). Στην ερώτηση «Ύστερα από τόσα χρόνια πώς θα προσδιορίζατε τις σχέσεις σας με τη σημερινή Βουλγαρία;», οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: «Φιλία!». Στην ερώτηση «Δηλαδή εννοείτε να συγχωρήσουμε;» η απάντηση ήταν «Ναι». Στην ερώτηση όμως «Να ξεχάσουμε;» η ομόφωνη απάντηση των κατοίκων ήταν «Όχι!».

Πηγές

1. Χατζηαναστασίου, Τάσος (2003). Αντάρτες και καπετάνιοι. Η Εθνική Αντίσταση κατά της βουλγαρικής κατοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης, 1942-1944. Θεσσαλονίκη: Εκδοτικός Οίκος Αδελφών Κυριακίδη.
2. Clogg, Richard (2003) [1995]. Συνοπτική Ιστορία της Ελλάδας, 1770-2000. Mετάφραση από τα αγγλικά: Λυδία Παπαδάκη, Μαρία Μαυρομμάτη (2η έκδοση). Αθήνα: Κάτοπτρο
3. Κοτζαγεώργη-Ζυμάρη, Ξανθίππη; Χατζηαναστασίου, Τάσος (2004). «Προσωπική και συλλογική μνήμη από τις εμπειρίες της βουλγαρικής κατοχής στην ανατολική Μακεδονία (1941-1944)». Στο: Mark Mazower. Μετά τον Πόλεμο. Η ανασυγκρότηση της οικογένειας του έθνους και του κράτους στην Ελλάδα, 1943- 1960. Μετάφραση από τα αγγλικά: Ειρήνη Θεοφυλακτοπούλου (2η αναθεωρημένη έκδοση). Αθήνα: Εκδόσεις Αλεξάνδρεια.
4. Kotzageorgi, Xanthippi; Kazamias, Georgios A. (1994). «The Bulgarian occupation of the prefecture of Drama (1941–1944) and its consequences on the Greek population». Balkan Studies (Θεσσαλονίκη: Ίδρυμα Mελετών Xερσονήσου του Aίμου) 35,1: σελ. 81-112.
5. Σπύρος Κουζινόπουλος, Δράμα 1941. Μια παρεξηγημένη εξέγερση, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2011
6. Φλάισερ, Χάγκεν (2009). Στέμμα και σβάστικα. Η Ελλάδας της Κατοχής και της Αντίστασης, 1941-1944. Α΄. Αθήνα: ΤΟ ΒΗΜΑ Βιβλιοθήκη. σελ. 110
7. Χατζηαναστασίου, Τάσος (2006). «Οι εθνικιστές οπλαρχηγοί στη βουλγαροκρατούμενη Μακεδονία & Θράκη». Στο: Νίκος Μαραντζίδης. Οι άλλοι Καπετάνιοι. Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της Εστίας.
8. Χατζής, Θανάσης (1983). Η Νικηφόρα Επανάσταση που χάθηκε. Α΄. Αθήνα: Εκδόσεις Δωρικός
9. Κολιόπουλος, Ιωάννης (2013). «Η Μακεδονία στη δίνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου». Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα
10. Λαμπάτος, Γαβρίλης (2018). ΚΚΕ και εξουσία, 1940-1944. Αθήνα: Μεταίχμιο
11. Ντασκαλόφ, Γκεόργκι (2016). Η Ελληνική πολιτική προσφυγιά στη Βουλγαρία. 1946 – 1989. Επίκεντρο. σελ. 184
12. Χατζηαναστασίου, Τάσος (1998). «Η βουλγαρική άποψη για τα γεγονότα της Δράμας (Σεπτέμβριος 1941) και την κατοχή στην Αν. Μακεδονία και Δυτ. Θράκη (1941-1944)». Η Δράμα και η περιοχή της. Ιστορία και πολιτισμός. Πρακτικά Β’ επιστημονικής συνάντησης, Δράμα 18-22 Μαΐου 1994. 2. Δράμα: ΔΕΚΠΟΤΑ. σελ. 761
13. Μ.Κ. (2011). «Η εξέγερση που συκοφαντήθηκε ως προβοκάτσια». Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (2 Οκτωβρίου). (Προπαρουσίαση του βιβλίου του Σπύρου Κουζινόπουλου, Δράμα 1941: Μία παρεξηγημένη εξέγερση).
14. Κουζινόπουλος, Σπύρος. «Το ξεχασμένο ολοκαύτωμα της βουλγαρικής κατοχής στην Κορμίστα Σερρών. Σφάγιασαν 130 πολίτες για αντίποινα και αιματοκύλισαν τα χωριά του Παγγαίου». Μηχανή του Χρόνου
15. Βουρνάς, Τάσος (1980). Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας. 1940-1945. Αθήνα: Εκδόσεις Αδελφών Τολίδη. σελ. 78-79.
16. Επίσημος ιστότοπος Δημοτικού Μουσείου Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος (https://www.dmko.gr/martyrikes-polis-2/martyrikes-polis/doxato/)

Το περασμένο Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2020 είχαμε την πρώτη φθινοπωρινή βροχόπτωση στον νομό Καβάλας. Μπορεί η έντασή της να μην ήταν ιδιαίτερα μεγάλη, ωστόσο δεν έλειψαν και τα τροχαία ατυχήματα που προκλήθηκαν εξαιτίας αυτής (αλλά και εξαιτίας της γνωστής απρόσεκτης οδήγησης πολλών συμπολιτών μας).

Όλα αυτά στην Καβάλα…

διότι μερικά χιλιόμετρα ανατολικά, και συγκεκριμένα στην Κεραμωτή, η βροχόπτωση είχε σαν συνέπεια να μετατραπούν αρκετοί δρόμοι της σε μικρές λιμνούλες και  και να αναδειχτούν για μία ακόμη φορά τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια το οδικό δίκτυο εντός του οικισμού.

Οι παρακάτω φωτογραφίες εστάλησαν στο Kavala Portal από την καλή μας φίλη και έγκριτη δημοσιογράφο Έφη Βαλίλα, και είναι αρκούντως ενδεικτικές για την κατάσταση που επικρατεί εδώ και χρόνια στην Κεραμωτή.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαστε με την Κεραμωτή και τα προβλήματά της – και κάτι μάς λέει πως δεν θα είναι η τελευταία…

Ανακοινώνεται ότι σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 5 του Π.Δ. 71/2020 (ΦΕΚ 166 Α΄) παρατείνεται η ισχύς των αδειών ναυαγοσώστη με ημερομηνία λήξης από την 31-08-2020 και έπειτα, μέχρι και την 31-12-2020.

Πάλι εδώ, πάλι εμείς.

Άλλη μια φορά παρόντες, στητοί και περήφανοι απέναντι στο λιτό σας μνημείο, για να δείξουμε ότι δεν ξεχνούμε.

Η ζωή η ίδια είναι ένας πόλεμος καθημερινός για τον καθένα.

Πολεμάμε με ότι διαθέτουμε για την επιβίωση τη δική μας και των οικογενειών μας.

Μέσα σ’ αυτές τις οικογένειες μπήκατε κι εσείς οι Δασοκομμάντος.

Με την σειρά μας κι εμείς εισβάλαμε με αγάπη στις δικές σας πιστεύοντας ότι οι φυσικές σας οικογένειες μας δέχτηκαν σαν είμαστε δικά τους παιδιά, ένα ελάχιστο συμπλήρωμα στο κενό που αφήσατε με το άδικο φευγιό σας.

Όπως σήμερα 26 χρόνια μετά θα είμαστε πάλι εδώ, πάλι εμείς για την τιμή, το δίκιο, την αντρειοσύνη.

Οι Έλληνες γονατίζουμε μόνο μπρος στο Θεό και τους νεκρούς μας. Για όλους εσάς όμως Θεόκλητε, Δημήτρη, Δημήτρη, Αντώνη, Μανώλη, Γιώργο, Βαγγέλη, Μανώλη, Γρήγορη, Χρήστο στεκόμαστε ολόρθοι, περήφανοι και ευγνώμονες για την υπέρτατη θυσία σας για τα δάση, την Ελλάδα, την ζωή…

ΑΘΑΝΑΤΟΙ

(Δελτίο τύπου)

4 ώρες μετά τη σεισμική δόνηση μεγέθους 4,4 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ που σημειώθηκε νότια της χερσονήσου του Άθωνος, μια νέα σεισμική δόνηση με επίκεντρο την ίδια περιοχή έγινε ακόμα πιο αισθητός στην Καβάλα.

Συγκεκριμένα, η δόνηση καταγράφτηκε στις 01:50 τα μεσάνυχτα του Σαββάτου προς Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2020, ενώ το μέγεθός της ήταν 5,2 βαθμοί της κλίμακας Ρίχτερ (σύμφωνα με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών – σύμφωνα με άλλες πηγές, το μέγεθος ήταν 5,3 Ρίχτερ)

Το επίκεντρο του σεισμού εντοπίστηκε 33 χιλιόμετρα νότια νοτιοδυτικά της χερσονήσου του Άθωνος, ενώ το εστιακό του βάθος ήταν 10 χιλιόμετρα.

Τον σεισμό αυτό ακολούθησαν και άλλοι, μικρότερης ισχύος μετασεισμοί.