Η αλήθεια είναι ότι η παρακάτω συνέντευξη θα έπρεπε να είχε δημοσιοποιηθεί λίγες ημέρες μετά την καταγραφή της (στις 26 Σεπτεμβρίου), ωστόσο –όπως θα εξηγήσουμε και παρακάτω– κάποιοι προσπάθησαν να εμποδίσουν την δημοσίευσή της. Το γιατί υπήρξε αυτή η στάση είναι κάτι που δεν μας απασχολεί. Ας το κρίνουν οι αναγνώστες μας, οι οποίοι και στις επόμενες γραμμές -λίγο πριν την συνέντευξη- θα διαβάσουν το ιστορικό όσων προηγήθηκαν της δημοσίευσης.

Όλα άρχισαν στις 26 Σεπτεμβρίου –πριν τα εγκαίνια της Kavala Expo-, όταν και σε κεντρικό ξενοδοχείο της Καβάλας συναντηθήκαμε με τον γενικό διευθυντή της ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ Νίκο Μπεχράκη. Η συνέντευξη ήταν εφ’όλης της ύλης, με τον κ. Μπεχράκη να απαντάει σε όλες τις ερωτήσεις χωρίς κανέναν απολύτως δισταγμό, ενώ με το πέρας της συμφωνήθηκε όπως αποσταλεί αρχικά στον ίδιο το τελικό κείμενο της απομαγνητοφώνησης προτού αυτό δημοσιοποιηθεί -μια τακτική φυσιολογική και αρκετά συνηθισμένη σε συνεντεύξεις, για την αποφυγή οποιασδήποτε παρερμηνείας.

Λίγες ώρες αργότερα, και αφού ο κ. Μπεχράκης μάς παρακάλεσε να μην δημοσιοποιηθεί η συνέντευξη μέχρις ότου ολοκληρωθούν τα εγκαίνια της Kavala Expo για να μην πυροδοτηθεί έτι περαιτέρω το κλίμα λόγω της συμμετοχής της ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ στην έκθεση (κάτι που θεωρήσαμε ως απόλυτα κατανοητό), λάβαμε ένα τηλεφώνημα από το γραφείο τύπου της επιχείρησης, το οποίο και μας ζήτησε…να μην δημοσιοποιήσουμε την “κατάπτυστη” -όπως την χαρακτήρισαν- συνέντευξη μέχρις ότου να μας την στείλουν…διορθωμένη!!! Φυσικά, όντες απολύτως αιφνιδιασμένοι από μια τέτοια εξέλιξη ενημερώσαμε άμεσα τον κ. Μπεχράκη, ο οποίος προσπαθώντας να μας καθησυχάσει επανέλαβε εκ νέου την παράκλησή του να μην δημοσιοποιηθεί η συνέντευξη πριν τα εγκαίνια της έκθεσης.

(Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονιστεί πως ο γράφων δηλώνει υπεύθυνα ότι την επομένη ημέρα ζητήθηκε η συνδρομή της εισαγγελίας και της εταιρείας κινητής τηλεφωνίας με την οποία συνεργάζεται, με στόχο την άρση τηλεφωνικού απορρήτου. Ο στόχος ήταν να ληφθεί το ηχητικό της στιχομυθίας με το γραφείο τύπου για να χρησιμοποιηθεί σε ενδεχόμενο προσφυγής στην δικαιοσύνη, καθώς θεωρήσαμε ότι τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί μάς προσβάλλουν σε υπερθετικό βαθμό, όχι τόσο ως ασκώντες το επάγγελμα του δημοσιογράφου όσο ως ανθρώπους. Ωστόσο η απάντηση ήταν ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει μόνο σε περίπτωση υποψίας κακουργηματικής ενέργειας)

Έφτασε, λοιπόν, η ημέρα των εγκαινίων της Kavala Expo, τα οποία και σημαδεύτηκαν από την παρουσία των απολυμένων της ΒΦΛ εντός του συνεδριακού χώρου και τα όσα διαδραματίστηκαν εντός του συνεδριακού χώρου με τον πρόεδρο του Επιμελητηρίου Καβάλας Άγγελο Τσατσούλη. Βρεθήκαμε εκεί με τους εκπροσώπους του γραφείου τύπου, αλλά όταν τους ρωτήσαμε για την προαναφερθείσα στιχομυθία λάβαμε την εξής απάντηση:

“Θα βρεις τον μπελά σου”

Κανονικά, μετά από τέτοια προκλητική απάντηση (από άτομο, μάλιστα, το οποίο μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχαμε συναντήσει ποτέ στην ζωή μας – και ας ισχυρίζεται ότι έχει πολύχρονη παρουσία στα τοπικά τηλεοπτικά δρώμενα), θα έπρεπε να τα είχαμε “βροντήξει” όλα και να μην συζητούσαμε για τίποτα άλλο. Ωστόσο ακόμα και εκείνη την στιγμή θελήσαμε -έχοντας επίγνωση της όλης κατάστασης που επικρατεί- να “δώσουμε τόπο στην οργή” και να περιμένουμε ως ότου ολοκληρωθεί η έκθεση.

Από εκείνη την ημέρα πέρασαν 2 εβδομάδες μέχρι να καταφέρουμε να εντοπίσουμε τον διευθυντή της ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ -λόγω φόρτου εργασίας του τελευταίου. Όταν όμως το κάναμε αντιμετωπίσαμε μια αρκετά παγερή στάση, από έναν άνθρωπο ο οποίος ισχυρίστηκε ότι “δεν είμαστε αντικειμενικοί διότι δεν μεταδώσαμε, μερικές ημέρες νωρίτερα, μια δήλωση του ιδίου στους τηλεοπτικούς σταθμούς περί νέων επιθέσεων σε στελέχη της επιχείρησης.” (πέραν από το ότι προφανώς κάποιοι θεωρούν πως το μόνο που έχουμε να κάνουμε όλη την ημέρα είναι να παρακολουθούμε τους τηλεοπτικούς σταθμούς μήπως και “πιάσουμε” κάποια δήλωση, αυτό που μάλλον δεν έχει γίνει κατανοητό είναι πως προτιμούμε, ως Kavala Portal, να “χάσουμε” μερικές ώρες ή και μέρες μέχρις ότου εντοπίσουμε τις δικές μας πηγές για την παραγωγή του δικού μας ρεπορτάζ -ακόμα και αν η αφορμή μας είναι κάποιο άλλο ρεπορτάζ σε κάποιο άλλο τοπικό ΜΜΕ- παρά να περιμένουμε να πάρουμε υλικό από κάποιους άλλους. Το ότι υπάρχουν συνεργασίες με μια ομάδα τοπικών ΜΜΕ είναι απόλυτα θεμιτό αλλά σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι έχουμε απεμπολήσει την αυτονομία μας.) δήλωσε εμφανώς εκνευρισμένος ότι δεν επιθυμεί καμία δημοσιοποίηση με το σκεπτικό (ξανά) ότι θα οξυνθούν τα πνεύματα (πόσο άλλο να οξυνθούν πια αυτά τα πνεύματα) και το ότι…πέρασε αρκετός καιρός (κάτι όμως για το οποίο δεν ευθυνόμαστε εμείς).

Όπως όμως μπορείτε να διαπιστώσετε…και εμείς είμαστε εκνευρισμένοι. Και επειδή δεν δεχόμαστε σε καμία περίπτωση να μας εμπαίζουν, παρά το γεγονός ότι ως τώρα θελήσαμε να δείξουμε πνεύμα αυτοσυγκράτησης, σήμερα δημοσιεύουμε ολόκληρη την συνέντευξη του κ. Νίκου Μπεχράκη στο Kavala Portal!

Τέλος, ένα βασικό ερώτημα (στο οποίο δεν πιστεύουμε ότι θα πάρουμε σοβαρή απάντηση) είναι το εξής:

Ποιος ο λόγος, λοιπόν, για αυτή την φασαρία;

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνουμε γιατί υπήρξε τόσο μεγάλη φασαρία. Ειλικρινά. Η συνέντευξη, όπως θα δείτε, κινήθηκε πάνω στην δουλειά που κάνει η ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ και στις επιθέσεις και τον ψυχολογικό πόλεμο που έχουν καταγγείλει τα στελέχη της επιχείρησης και οι εργαζόμενοί της ότι έχουν δεχτεί από τους απολυμένους. Ότι ακριβώς αναφέρεται τακτικά και σε άλλα τοπικά ΜΜΕ.

Συζητήθηκε ακόμα και το -επίκαιρο εκείνες τις ημέρες, ελαφρώς ανεπίκαιρο την σήμερον ημέρα- σαμποτάζ στον αγωγό που παρέχει νερό στην βιομηχανία (και ο γράφων δεν έχει κανένα πρόβλημα να παραδεχτεί ότι ξεκίνησε την συζήτηση αυτή χρησιμοποιώντας, λόγω κεκτημένης ταχύτητας, τον όρο “βλάβη” -κάτι που ήταν φυσικό να δυσαρεστήσει τον κ. Μπεχράκη, όπως θα δυσαρεστούσε και οποιονδήποτε άλλο στην θέση του).

Αν τώρα κάποιοι θεωρούν πως το ότι τέθηκαν στον κ. Μπεχράκη και ερωτήματα σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από το εργοστάσιο (και ειδικότερα σχετικά με τις δικαστικές εκκρεμότητες) είναι λόγος για να χαρακτηριστεί μια συνέντευξη “κατάπτυστη”, τότε πάμε πάσο. Αλλά δεν μπορούμε να μην τα θέσουμε τα ερωτήματα αυτά, δεν γίνεται να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και να λέμε ότι “όλα καλά και όλα ωραία”.

Αν πάλι ορισμένοι πιστεύουν πως το να θέτουμε τέτοιου είδους ερωτήματα σημαίνει ότι θέλουμε να κλείσει το εργοστάσιο, απαντάμε με το εξής απλό επιχείρημα:

το 1965, όταν και πρωτολειτούργησε η ΒΦΛ, ένας από τους πρώτους εργαζόμενους ήταν ο πατέρας του γράφοντος.
Ο συγχωρεμένος μας πατέρας, λοιπόν, δούλεψε 30 χρόνια στο εργοστάσιο αυτό. Η δε μητέρα του γράφοντος λαμβάνει ακόμα και τώρα, 20 χρόνια μετά τον θάνατο του συζύγου της, την σύνταξή του -σύνταξη που προέρχεται από την δουλειά του στα Λιπάσματα.
Όταν λοιπόν η οικογένεια του γράφοντος έχει “συνδέσει” το όνομά της με αυτό της ΒΦΛ, τότε είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ότι αμφιβάλλουμε αν υπάρχει εργαζόμενος σε τοπικά ΜΜΕ που να θέλει την λειτουργία του εργοστασίου περισσότερο από τον γράφοντα (σε αντίθεση με αρκετούς άλλους που στο παρελθόν διατυμπάνιζαν ότι το εργοστάσιο μολύνει το περιβάλλον και σπέρνει τον καρκίνο στους Καβαλιώτες, και για αυτό τον λόγο πρέπει να κλείσει)

Με βάση, λοιπόν, όλα αυτά τα παραπάνω (κάποιοι μπορεί να τα θεωρήσουν και “δακρύβρεχτα” -δημοκρατία έχουμε, ότι θέλουν μπορούν να πιστεύουν) προχωράμε σήμερα στην δημοσίευση της συνέντευξης…

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πότε ήρθατε στην Καβάλα;

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΧΡΑΚΗΣ (ΝΜ): Εδώ και 1 χρόνο

ΕΡ: Τι προσδοκίες είχατε για την βιομηχανία όταν ήρθατε στην Καβάλα;

ΝΜ: Ο στόχος μας ήταν να εγκατασταθούμε και να λειτουργήσουμε ως ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ. Η εταιρεία λειτούργησε, κατάφερε να κάνει έναν σημαντικό κύκλο εργασιών και να παράγει λιπάσματα με επιβραδυντές (που μέχρι τώρα δεν παρήγαγε το εν λόγω εργοστάσιο αλλά τα εισάγαμε ως χώρα από το εξωτερικό).

ΕΡ: Τι εικόνα αντικρίσατε όταν ήρθατε εδώ; Γνωρίζατε εκ των προτέρων ότι τα ερχόσασταν να εργαστείτε σε μια βιομηχανία στην οποία η κατάσταση (ιδίως μεταξύ της διοίκησης και των εργαζόμενων) δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή;

ΝΜ: Η εταιρεία που δραστηριοποιείτο εδώ λειτουργούσε με έναν συγκεκριμένο τρόπο, ο οποίος ήταν έξω από τα κανονικά πλαίσια λειτουργιών των επιχειρήσεων (κάτι βέβαια που δεν είναι ασυνήθιστο) και έπρεπε να αλλάξει.

ΕΡ: Τι εννοείτε; Και σε τι αλλαγές προχωρήσατε;

ΝΜ: Εννοώ ότι η δομή της δεν συμβάδιζε με τις σύγχρονες μορφές επιχειρηματικότητας. Στερείτο, επίσης, όχι μόνο επενδύσεων αλλά και σοβαρού πλάνου για την προσέλκυση νέων επενδυτών.

Αυτά τα πράγματα άλλαξαν με τον ερχομό της ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ. Όταν εγκατασταθήκαμε εμείς αρχίσαμε τις επενδύσεις στην δεξαμενή του θειϊκού οξέος και στην συνέχεια κάναμε (και συνεχίζουμε να κάνουμε) σοβαρότατες επενδύσεις  στον τομέα της ενσάκκισης και την παραγωγή νέων λιπασμάτων. Τα λιπάσματα αυτά δεν μπορούν να παραχθούν από μπλεντεράδες που λειτουργούν με απλή ανάμειξη, συνεπώς έρχονταν κατευθείαν από το εξωτερικό. Επιπλέον, αυξήσαμε τις εξαγωγές μας σε σημαντικό βαθμό.

Θα πρέπει, επίσης, να επισημάνω ότι υιοθετήσαμε ένα σύστημα καταγραφών και πιστοποιήσεων, το οποίοι επιβάλλει να δουλεύουμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο, μια συγκεκριμένη μεθοδολογία. Έχουμε πάρει πιστοποιήσεις ISO, ενώ και οι εργαζόμενοι λαμβάνουν ειδική εκπαίδευση πάνω σε θέματα αντιμετώπισης κρίσεων.

Με λίγα λόγια, φεύγουμε από αυτό το επίπεδο και πάμε σε ένα νέο, αλλάζοντας τον τρόπο λειτουργίας του εργοστασίου. Αυτό δεν είναι κάτι κακό -ίσα ίσα, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε τις νέες προκλήσεις. Και φυσικά δεν πρόκειται να σταματήσουμε εδώ -η όλη προσπάθεια θα συνεχιστεί με τις δικές μας παρεμβάσεις- παρά τις όποιες αντιδράσεις υπήρξαν.

ΕΡ: Οι αντιδράσεις αυτές πώς προέκυψαν;

ΝΜ: Οι αντιδράσεις αυτές δεν σχετίζονται μόνο με τα εργασιακά αλλά και με την υιοθέτηση των προαναφερθέντων συστημάτων πιστοποιήσεων.

Όσον αφορά δε τα εργασιακά, αυτά προέκυψαν από την στιγμή που υπάρχει διάσταση απόψεων μεταξύ του σωματείου εργαζομένων και της ELFE ΑΕ. Ουδεμία σχέση έχει η ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ με αυτή την διάσταση απόψεων. Το έχω ξεκαθαρίσει κατ\’επανάληψη: η ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ δεν σχετίζεται με την ELFE ΑΕ, δεν είναι διάδοχός της, αλλά είναι εντελώς διαφορετικές εταιρείες. Και εφόσον η ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ δεν έχει καμία σχέση με την ELFE ΑΕ, το σωματείο εργαζόμενων μπορεί να διεκδικήσει οτιδήποτε θέλει να διεκδικήσει από την ELFE. Εμείς θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε, να παράγουμε λιπάσματα και να τα εξάγουμε.

ΕΡ: Πιάνομαι από αυτό που είπατε για την διαφορά μεταξύ της ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ και της ELFE. Πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι τόσο οι βουλευτές και οι τοπικοί φορείς αφήνουν υπόνοιες περί συσχετισμού των 2 εταιρειών (αλλά και μεταξύ της ELFE και των άλλων 2 εργολαβικών εταιρειών, Centrofaro και Pfic Ltd); Ακόμα και το Υπουργείο Εργασίας, στην ανακοίνωση που εξέδωσε στις 18 Ιουλίου, αφήνει τέτοιους υπαινιγμούς στον αέρα (για την ακρίβεota;α, αναφέρει πως “φαίνεται να προκύπτει ότι η όλη διαδικασία που ακολουθήθηκε από την εταιρεία ELFE υποκρύπτει μεταβίβαση δραστηριότητας”)…

ΝΜ: Γιατί δεν ρωτάτε αυτούς; Εφόσον οι προαναφερθέντες αφήνουν υπαινιγμούς περί συσχέτισης των εταιρειών ας το αποδείξουν, ας παρουσιάσουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν. Εγώ δεν μπορώ να απαντήσω για λογαριασμό τους.

ΕΡ: Υπάρχουν όμως καταγγελίες ότι ορισμένα μέλη του ΔΣ της ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ διατηρούν ανάλογες θέσεις στα ΔΣ των υπολοίπων εταιρειών.

ΝΜ: Όχι βέβαια, εγώ δεν γνωρίζω τέτοια πράγματα. Εγώ αυτό που ξέρω -και το λέω ευθέως- είναι ότι η δική μας εταιρεία είναι αυτοτελής και ανεξάρτητη. Επίσης αυτό που ξέρω είναι ότι δεν έχει προκύψει από πουθενά καμία συνάφεια ούτε κάποια απόδειξη των καταγγελιών αυτών. Αν αποδειχτεί το ξανασυζητάμε.

Για να καταλάβετε τι εννοώ: η πρόταση που κατέθεσα εξαρχής στους εργαζόμενους της ELFE ΑΕ ήταν να αποχωρήσουν από την εταιρεία με την διαδικασία της εθελουσίας εξόδου, να πάρουν και την προβλεπόμενη αποζημίωση -αν και εφόσον δεν ήταν ικανοποιημένοι από το ποσό της ας διεκδικούσαν αυτό που πίστευαν- και να εξακολουθήσουν να εργάζονται στην ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ. Ορισμένοι εξ αυτών το αρνήθηκαν. Όσοι το δέχτηκαν απασχολούνται κανονικά στην ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ -μαζί με όσους προσελήφθησαν το τελευταίο χρονικό διάστημα-, εκπαιδεύτηκαν περαιτέρω. Έτσι, σύντομα η εταιρεία θα φτάσει στο 100% της παραγωγής της, με βάση το ισχύον εμπορικό πρόγραμμα.

ΕΡ: Μετανιώσατε για το ότι ήρθατε στην Καβάλα;

ΝΜ: Εγώ δεν μετανιώνω για το ότι ήρθα στην Καβάλα. Μπορεί να έχω γίνει στόχος παρακολούθησης, μπορεί να έχω δεχτεί απειλές για την ζωή μου και χίλια δύο άλλα -δεν χρειάζεται να σας πω λεπτομέρειες-, όμως εμένα δεν με πτοούν. Δεν πρόκειται να κάνω πίσω διότι η στόχευσή μου είναι να δουλέψει το εργοστάσιο. Δεν έχω σαν στόχο μου ούτε να φύγουν οι μεν ούτε να έρθουν οι δε (άλλωστε η όλη πίεση δημιουργείται γιατί κάποιοι άνeta;ρωποι αποφάσισαν να κρατήσουν μια συγκεκριμένη στάση απέναντι στην ELFE ΑΕ -και όχι απέναντι στην ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ), αλλά απλά και μόνο να δουλέψει το εργοστάσιο. Αυτό το έχουμε πετύχει σε ένα σημαντικό βαθμό -όποιος περνάει από έξω ή από την Εγνατία Οδό το βλέπει καθαρά-, κατά συνέπεια δεν μετανιώνω που ήρθα στην Καβάλα.

ΕΡ: Στην διάρκεια της εκδίκασης των ασφαλιστικών μέτρων στις αρχές Σεπτεμβρίου ένα θέμα που τέθηκε ενώπιον του δικαστηρίου ήταν η έδρα των εταιρειών. Συγκεκριμένα αναφέρθηκε ότι αρχικά η ELFE και η ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ είχαν την ίδια έδρα και, στην συνέχεια, η ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ έφυγε από το κτίριο στο οποίο στεγαζόταν η ELFE και μετακόμισε στο κτίριο που εδρεύει η Centrofaro.

ΝΜ: Δεν είναι μοναδικο φαινόμενο αυτό, και άλλες εταιρείες στην Ελλάδα εφαρμόζουν παρόμοιες πρακτικές. Αν ένας άνθρωπος δημιουργεί μια εταιρεία και επιθυμεί να μισθώσει μια εγκατάσταση, δεν πρέπει να υπογράψει μια σύμβαση με την ELFE;

ΕΡ: Φυσικά

ΝΜ: Εσείς προφανώς θέλετε να πείτε ότι ειπώθηκε στο δικαστήριο (μάλλον από κάποιο δικηγόρο) πως επειδή αρχικά η έδρα ήταν η ίδια υπάρχει συνάφεια μεταξύ των 2 εταιρειών. Ας αποφασίσει η δικαιοσύνη για αυτό. Εγώ είμαι ένας μηχανικός που επιδιώκει να δουλέψει το εργοστάσιο και δεν έχω σχέσεις με κανέναν άνθρωπο από την ELFE.

ΕΡ: Είχατε πει στο παρελθόν ότι επρόκειτο να κινηθείτε δικαστικά εναντίον της ELFE. Σωστά;

ΝΜ: Έχουμε ήδη κινηθεί δικαστικά και ζητάμε τα διαφυγόντα μας κέρδη. Η υπόθεση είναι ακόμα σε εξέλιξη, και από δικαστικής αλλά και από ποσοτικής άποψης.

ΕΡ: Κατανοητό. Σας ενοχλεί ότι κινείστε δικαστικά εναντίον μιας εταιρείας γενικός διευθυντής της οποίας είναι ο αδελφός σας, ο κ. Διονύσης Μπεχράκης;

ΝΜ: Την αγωγή την έχει κάνει η ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ, όχι εγώ προσωπικά. Δεν μοιάζει με ιστορία “Κράμερ εναντίον Κράμερ”, μοιάζει -και είναι- μια ιστορία σοβαρής αντιμετώπισης του ιδιωτικού τομέα -κάτι που ουδείς είχε κάνει ως τώρα σε αυτόν τον τόπο. Όλοι νόμιζαν μέχρι σήμερα ότι ο ιδιωτικός τομέας δεν υπάρχει και ότι πρέπει να ζούμε από το δημόσιο. Αυτό το πράγμα τελείωσε (όπως και οι αντιλήψεις που επικρατούσαν σε πολλές ιδιωτικές επιχειρήσεις).

ΕΡ: Επαφές με τον κ. Λαυρεντιάδη έχετε;

ΝΜ: Όχι, το έχω δηλώσει δημόσια ότι δεν παίρνω εντολές από αυτούς γιατί δεν έχω επαφές με αυτούς.

ΕΡ: Ας πάμε τώρα στο πώς δουλεύει η ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ. Αυτή την στιγμή πόσοι υπάλληλοι απασχολούνται σε αυτήν;

ΝΜ: 100 άτομα

ΕΡ: Έχει υπάρξει μια πληροφόρηση πως προσελήφθησαν, μεταξύ άλλων, και εμπειρογνώμονες από το εξωτερικό. Ισχύει αυτό;

ΑΠ: Όχι, όλοι οι εργαζόμενοι είναι Έλληνες. Το εργοστάσιο είχε την δυναμική και την τεχνογνωσία να παράξει τέτοιου είδους λιπάσματα -και αυτό το διαπίστωσα ήδη από την πρώτη στιγμή που ήρθα στην Καβάλα. Δεν γνωρίζω τον λόγο για τον οποίο δεν είχαν προχωρήσει στην παραγωγή τέτοιου είδους λιπασμάτων, αλλά για μένα δεν έχει και τόση σημασία όσο το ότι τα παράξαμε -με αποτέλεσμα να ενοχλήσουμε τους εισαγωγείς.

Στις γειτονικές εταιρείες (Centrofaro, Pfic Ltd) εργάζονται όντως και ξένοι υπάλληλοι -αλλά αυτό δεν το λέει κανένας. Δεν λέει κανένας, επίσης, ότι ο κ. Κελαϊδάκης (ο πρόεδρος των εργαζομένων στην Kavala Oil) μπορεί να έγραψε στο facebook ότι του τηλεφώνησαν και του προσέφεραν θέση εργασίας στην ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ την ώρα που στην εταιρεία του απασχολούνται ήδη ξένοι υπάλληλοι

ΕΡ: Αυτή την στιγμή η ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ βρίσκεται στον επιθυμητό βαθμό αποδοτικότητας ή χρειάζεται λίγος χρόνος ακόμα προκειμένου να φτάσετε ως εκεί:

ΝΜ: Είμαστε σε πολύ καλό βαθμό. Ανταποκρινόμαστε εξαιρετικά στο εμπορικό μας πρόγραμμα και παρέχουμε ότι μας ζητήσουν. Στην αμμωνία, βέβαια, κάνουμε ακόμα εισαγωγή…

ΕΡ: Πότε πιστεύετε ότι μπορεί να παραχθεί αμμωνία;

ΝΜ: Όταν μας συμφέρει από οικονομικής άποψης -η φυσική δυνατότητα υπάρχει. Αν αύριο το πρωί η διεθνής τιμή της αμμωνίας ανεβεί τότε θα μπούμε στην διαδικασία παραγωγής αμμωνίας.

Η αμμωνία είναι ένα από τα λεπτά σημεία του εργοστασίου, διότι στην Ελλάδα μπορεί να παραχθεί μόνο από εμάς. Όπως ξέρετε, επί 6 χρόνια η μονάδα δεν λειτουργούσε -γιατί η εμπορική τιμή της ήταν χαμηλότερη από το κόστος παραγωγής-, με συνέπεια να αναγκαζόμαστε να εισάγουμε. Συνεπώς αν η διεθνής τιμή της αμμωνίας ανεβεί τότε θα ξεκινήσουμε άμεσα την διαδικασία παραγωγής.

ΕΡ: Όσον αφορά τις υπόλοιπες μονάδες; Υπάρχουν πληροφορίες ότι στα νιτρικά γίνονται προσπάθειες να λειτουργήσει η μονάδα.

ΝΜ: Δεν υπάρχει περίπτωση αυτό να σας το έχει μεταφέρει μηχανικός. Αυτό είμαι βέβαιος πως σας το έχει μεταφέρει τεχνίτης, ο οποίος όμως δεν έχει σαφή εικόνα για το πως δουλεύει η μονάδα. Η μονάδα δουλεύει μεν αυτή την στιγμή αλλά χωρίς την διαδικασία παραγωγής νιτρικού λιπάσματος. Αυτό οφείλεται στο ότι κάνουμε παραγωγή οξέος και διαλυμάτων που απαιτούνται από τα σύνθετα λιπάσματα -όπως και την αμμωνία. Όταν φτάσουμε στο σημείο να παράξουμε νιτρικά λιπάσματα θα το κάνουμε.

ΕΡ: Πιστεύετε ότι το προσωπικό της ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ είναι επαρκές ή θα χρειαστούν και νέες προσλήψεις;

ΝΜ: Σε περίπου ένα μήνα ολοκληρώνουμε το πρώτο επίπεδο αξιολόγησης. Αν όλα πάνε καλά θα προχωρήσουμε στο δεύτερο επίπεδο αξιολόγησης -ως τον Φεβρουάριο- ώστε στο τέλος της 14μηνης σύμβασης να γίνει και η τελική αξιολόγηση. Όταν ολοκληρωθούν αυτά τα στάδια θα δούμε αν χρειάζεται η πρόσληψη επιπλέον προσωπικού.

Καταλαβαίνω ότι είμαστε σε εποχές που ο κόσμος ψάχνει απεγνωσμένα για δουλειά, όμως το ενδεχόμενο νέων προσλήψεων προσωπικού εξαρτάται αποκλειστικά από αυτήν την αξιολόγηση. Επομένως σε αυτή την φάση δεν μπορούμε να πούμε κάτι παραπάνω.

ΕΡ: Στο πλαίσιο αυτής της αξιολόγησης και της εκπαίδευσης του προσωπικού έχει απαιτηθεί η μετάβαση προϊστάμενων της ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ στην Αθήνα (π.χ. για κάποιο σεμινάριο);

ΑΠ: Δεν το γνωρίζω αυτό

ΕΡ: Υπάρχει καταγγελία ότι προ ημερών μερικοί προϊστάμενοι κατέβηκαν στην Αθήνα και συναντήθηκαν, μεταξύ άλλων, με τον κ. Λαυρεντιάδη.

ΑΠ: Δεν το γνωρίζω αυτό. Αν υπάρχει επίσημη καταγγελία ας το καταθέσουν στην δικαιοσύνη.

ΕΡ: Αυτή τη στιγμή οι εργαζόμενοι μέσα στη βιομηχανία νιώθουν άνετα όταν βρίσκονται εκτός αυτής;

ΝΜ: Όχι, φοβούνται να κυκλοφορήσουν στην Καβάλα. Δέχονται τηλεφωνήματα και προσωπικές συναντήσεις…αυτά είναι γνωστά πράγματα και με ικανοποιεί το γεγονός ότι ρωτάτε για αυτούς -δεν έχει ενδιαφερθεί ως τώρα κανένας για αυτούς τους εργαζόμενους. Μέχρι τώρα αυτό που μετράει για πολλούς είναι μόνο το τι υπήρχε, και όχι αυτό που υπάρχει τώρα -ότι δηλ. 60-70 καινούριοι υπάλληλοι ανήκουν στο δυναμικό της ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ.

ΕΡ: Εσείς νιώθετε ασφαλής στην Καβάλα;

ΝΜ: Έχω υποστεί τα πάνδεινα στην Καβάλα. Να φανταστείτε πως όταν είχα έρθει στην Καβάλα όλοι οι εργαζόμενοι περνούσαν από το γραφείο μου όλοι οι εργαζόμενοι και μου έλεγαν “Καλημέρα. Τι καλά που είστε εδώ στην πόλη μας” και από την μια μέρα στην άλλη οι ίδιοι εργαζόμενοι άρχισαν να μου πετάνε αυγά, να με απειλούν στο τηλέφωνο και να διαδίδουν δεξιά και αριστερά ότι είμαι το δεξί χέρι του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη (μέχρι τότε δεν ήμουν, έγινα ξαφνικά!).

Παρόλα αυτά διατηρώ πολύ καλές σχέσεις με πολλούς ανθρώπους στην πόλη. Στην τελική, αν είναι να μου συμβεί κάτι θα μου συμβεί…

ΕΡ: Φορτοεκφορτώσεις γίνονται κανονικά, από όσο γνωρίζουμε

ΝΜ: Φυσικά, αν και κάθε φορά που γίνεται φορτοεκφόρτωση -οποιασδήποτε πρώτης ύλης- δεχόμαστε μια καταγγελία.

ΕΡ: Είχατε πει, προς το καλοκαίρι, πως σκοπεύατε να φέρετε καινούρια μηχανήματα. Πέραν από αυτά συνεχίζετε να προμηθεύεστε νέο εξοπλισμό για τις ανάγκες της ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ;

ΝΜ: Βεβαίως. Ολοκληρώνουμε αυτή την στιγμή, για παράδειγμα την εγκατάσταση των μηχανημάτων ενσάκκισης -μια επένδυση της τάξης του 1,5 εκατομμυρίου ευρώ.

ΕΡ: Είναι εύκολο να βρεθεί χρηματοδότηση για όλες αυτές τις επενδύσεις; Ειδικά σε μια Ελλάδα στην οποία τα πάντα από οικονομικής άποψης έχουν καταρρεύσει.\

ΝΜ: Εγώ αυτό που έχω υπόψη (μιας και με απασχολεί το καθαρά μηχανικό κομμάτι -το επενδυτικό, εμπορικό κομμάτι είναι αρμοδιότητα άλλων) είναι ότι το όλο business plan της εταιρείας εξελίσσεται ομαλά.

ΕΡ: Ένα ζήτημα που έχει απασχολήσει σημαντικά την Καβάλα, όσον αφορά την λειτουργία του εργοστασίου, είναι το περιβαλλοντικό και το ότι μια από τις αιτίες αυξημένης πρόκλησης ασθενειών όπως ο καρκίνος στην περιοχή μας ήταν (όχι η μοναδική, φυσικά) και η χημική δραστηριότητα στα λιπάσματα. Πώς το αντιμετωπίζει αυτό η ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ;

ΝΜ: Δεν γνωρίζω αν υπήρχε συσχετισμός μεταξύ ασθενειών και της χημικής δραστηριότητας της βιομηχανίας στο παρελθόν, πολύ πιθανόν να υπάρχουν τέτοιες έρευνες. Όσον αφορά, δε, την ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ οι μονάδες μας δεν αντιμετωπίζουν κανένα περιβαλλοντικό πρόβλημα, ούτε πρόβλημα ασφαλείας -είμαστε εντός των ορίων που προβλέπει η ελληνική νομοθεσία.

ΕΡ: Σίγουρα γνωρίζετε και εσείς -από την επικαιρότητα- ότι η ELFE ΑΕ (όχι η ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ,η ELFE) αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα με οφειλές προς τρίτους. Φοβάστε ότι αν μια ωραία πρωΐα η κυβέρνηση ή οι τράπεζες αποφασίσουν να δεσμεύσουν τα χρέη της ELFE θα επηρεαστεί το επενδυτικό πρόγραμμα της ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ;

ΝΜ: Εγώ φοβάμαι μόνο τον θεό. Αν και εφόσον γίνει κάτι τέτοιο εδώ είμαστε και θα το σχολιάσουμε -και θα προχωράμε την ζωή μας.

ΕΡ: Να επανέλθουμε σε θέματα της επικαιρότητας και να πούμε λίγα λόγια για την διάρρηξη σε 3 φρεάτια στον αγωγό που παρέχει νερό στην βιομηχανία, λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από τον Παράδεισο (μια διάρρηξη που επιβεβαιώνει και η ΔΕΥΑ Νέστου). Ποιος υποψιάζεστε ότι το έκανε;

ΝΜ: Εγώ δεν υποψιάζομαι κανέναν, πιστεύω όμως ότι αυτοί που το έκαναν ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν. Εγώ έχω καταθέσει μήνυση κατά αγνώστων, όμως το ποιοι είναι αυτοί θα τους βρει η αστυνομία.

Σε κάθε περίπτωση, λάβετε υπόψη ότι δεν διεκόπη μόνο η υδροδότηση αλλά και η παραγωγή. Το γεγονός ότι διεκόπη η παραγωγή (έστω για 10-15 ώρες) έχει οικονομικές επιπτώσεις, έχει σαν συνέπεια να χαθούν λεφτά.

ΕΡ: Υπέστησαν βλάβη και τα μηχανήματα;

ΝΜ: Το χρονικό διάστημα ήταν μικρό για να προκληθεί βλάβη στα μηχανήματα εξαιτίας της δολιοφθοράς, αν και ποτέ δεν μπορείς να είσαι 100% σίγουρος.

Ακούστε όμως: ο στόχος πίσω από αυτό το σαμποτάζ ήταν να μην πληροί η βιομηχανία τις προβλεπόμενες διατάξεις ασφαλείας και να μην έχω νερό για πυρόσβεση όταν αδειάζει η αμμωνία. Αυτή ήταν η στόχευση. Θα αποδεχτείτε ότι απέναντί μου έχω απειλές, δολιοφθορές και παρακολουθήσεις. Όταν εμένα με προπηλάκισαν έξω από την εισαγγελία Καβάλας γέλαγε η μισή πόλη, έλεγε ότι “εντάξει μωρέ, 5 παιδιά το έκαναν, καλά του έκαναν.” Δείτε που οδήγησε η ανοχή: στην ενοχή.

Η ανοχή όλων οδήγησε στο σπάσιμο αυτοκινήτων και στο σκίσιμο των ελαστικών τους, στο να χτυπηθεί άνθρωπος, στο να κυκλοφορούν αυτοκίνητα με καλυμμένες πινακίδες…Αυτή η ανοχή οδήγησε στο σημείο που είμαστε τώρα. Για αυτό και λέω ότι είμαι αντίθετος στην ανοχή. Όχι άλλη ανοχή.

Και με ενοχλεί ακόμα περισσότερο το γεγονός ότι ο πρόεδρος του σωματείου των εργαζόμενων δήλωσε άγνοια όταν ερωτήθηκε για το σαμποτάζ. Οι άνθρωποι αυτοί με παρακολουθούν νυχθημερόν και δεν γνώριζαν ότι μετέβη εκείνες τις ώρες στα φρεάτια για να δω από πρώτο χέρι τι είχε συμβεί;

ΕΡ: Θεωρείτε ότι αυτό το σαμποτάζ στα φρεάτια του αγωγού ύδρευσης έγινε από μέλη του σωματείου εργαζόμενων;

ΝΜ: Δεν μπορώ να πω κάτι τέτοιο, δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Ας το αποφασίσει η αστυνομία και η δικαιοσύνη.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που θέλω να τονίσω -για να ξεκαθαριστεί προς πάσα κατεύθυνση- είναι ότι ασχέτως του τι θα προκύψει από τα δικαστήρια η ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ επιθυμεί να μην υπάρχει διχασμός στην Καβάλα, να υπάρχει μια καθαρή σχέση ειλικρίνειας και αξιολόγησης με το προσωπικό και να λειτουργήσει το εργοστάσιο μέσα στους προβλεπόμενους κανόνες του ιδιωτικού τομέα. Το τελευταίο σημαίνει ότι κάποια πράγματα θα πρέπει να γίνουν σύμφωνα με τις οδηγίες και τις εντολές της διοίκησης και της διεύθυνσης του εργοστασίου.

ΕΡ: κ. Μπεχράκη ας υποθέσουμε ότι το δικαστήριο που εξετάζει τα ασφαλιστικά μέτρα του σωματείου των εργαζομένων αποφασίσει την επιστροφή έστω και ορισμένων εξ αυτών στην βιομηχανία.

ΝΜ: Ότι και να γίνει θα το αντιμετωπίσουμε.

ΕΡ: Είστε σε θέση να εξασφαλίσετε ότι θα υπάρχει ειρηνικό κλίμα μέσα στο εργοστάσιο;

ΝΜ: Εγώ θα το διασφαλίσω; Ας το κάνουν οι ίδιοι τους, εγώ δεν μπορώ να βάλω έναν σεκιουριτά πάνω από τον καθένα. Ας υποθέσουμε π.χ. ότι ένας άνθρωπος στο παρελθόν μπήκε στο σπίτι σας και σας είχε σπάσει τα παράθυρα. Αν αύριο-μεθαύριο το δικαστήριο σάς επιβάλλει να δουλέψετε μαζί του στον ιστότοπό σας, και την επομένη ο εν λόγω άνθρωπος έρθει σε εσάς και σας αρχίσει τον εξάψαλμο τι θα κάνετε;

ΕΡ: Θα σεβαστώ αρχικά την απόφαση του δικαστηρίου αλλά θα πρέπει να διασφαλίσω και εγώ ότι θα λειτουργήσουμε ομαλά. Αν παρόλα αυτά συνεχίσει στο ίδιο τέμπο θα επιδιώξω να προσβάλλω την δικαστική απόφαση.

ΝΜ: Όπως και να’χει, εγώ έχω εξασφαλίσει το ότι από τους 10 εργαζόμενους που επέστρεψαν με προσωρινή διαταγή στο εργοστάσιο οι 3 που εντάχθηκαν στο δυναμικό της ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ εργάζονται κανονικά.

ΕΡ: Εργάζονται; Γιατί έχει καταγγελθεί ότι και οι 10 παραμένουν στα μαγειρεία και δεν τους ανατίθεται κανένα καθήκον.

ΝΜ: Αν σας έχει καταγγελθεί κάτι τέτοιο να μου πείτε επώνυμα ποιοι το έκαναν. Εγώ μπορώ να πω για τους 3 εργαζόμενους της ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ ότι εργάζονται κανονικά και ότι μάλιστα έχουν υπογράψει και υπεύθυνη δήλωση ότι εργάζονται κανονικά. Μια δήλωση που έχει κατατεθεί και στην Επιθεώρηση Εργασίας.

Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε, εγώ έχω διασφαλίσει την ομαλή λειτουργία του εργοστασίου. Αυτοί όμως δεν διασφάλισαν την παύση των προπηλακισμών, των εξυβρίσεων, των χτυπημάτων με ρόπαλα και των προκλήσεων φθορών στα αυτοκίνητά μας. Αυτοί τι στο καλό διασφαλίζουν;

ΕΡ: Κλείνοντας κ. Μπεχράκη…επειδή μέσω αυτής της συνέντευξης απευθύνεστε σε όλους τους Καβαλιώτες, που θέλουν να παραμείνει η βιομηχανία ζωντανή, θα θέλαμε ένα δικό σας μήνυμα.

ΑΠ: Η βιομηχανία θα παραμείνει ζωντανή, θα δουλεύει κανονικά, θα απασχολεί σε ποσοστό 95% Καβαλιώτες, θα συνεχίσει να παράγει αρίστης ποιότητας λιπάσματα συμβάλλοντας στις εξαγωγές του νομού Καβάλας -ήδη καλύπτουμε το 32% των εξαγωγών του νομού- και θα υλοποιήσει στο ακέραιο το επενδυτικό της πρόγραμμα.

Στην ιστορία έχει περάσει, πλέον, το Colors Festival που διεξήχθη το απόγευμα της Δευτέρας στο στρατόπεδο Ασημακοπούλου, και πλέον έχουμε την ευκαιρία να καταθέσουμε μερικές μικρές σκέψεις για αυτήν την πραγματικά πολύ πετυχημένη διοργάνωση…

Ένα μάθημα προς επίδοξους event managers

Το πλέον ουσιαστικό συμπέρασμα είναι ότι μια ομάδα λυκειόπαιδων (γιατί αυτό ακριβώς είναι τα μέλη της διοργανώτριας Action Team -παιδιά λυκείου και, ορισμένα εξ αυτών, γυμνασίου) κατάφεραν να διοργανώσουν -στην κυριολεξία μόνοι τους- μια εκδήλωση στην οποία μαζεύτηκε πολύ περισσότερος κόσμος από ότι συγκεντρώθηκε σε οποιαδήποτε άλλη εκδήλωση που έλαβε χώρα φέτος στην Καβάλα. Αν εξαιρέσουμε, βέβαια, το Cosmopolis και το AirSea Show – εκδηλώσεις όμως για τις οποίες και δαπανήθηκαν μεγάλα χρηματικά ποσά, της τάξεως των 150 και 50 χιλιάδων ευρώ αντίστοιχα, από την δημοτική αρχή.

Ούτε στις συναυλίες του ϕεστιβάλ “Παρά Πόδας” μαζεύτηκε τόσο πολύς κόσμος (ούτε καν στην Νατάσα Μποϕίλιου, που έκοψε περί τα 2.500 εισιτήρια), ούτε στις εκδηλώσεις του ϕεστιβάλ Φιλίππων, ούτε ϕυσικά στις εκδηλώσεις εκείνου του αχρείαστου 18ήμερου των 103ων Ελευθέριων ή αυτού του ανούσιου και “νερόβραστου” Via Egnatia (το οποίο έχει ϕτάσει στο σημείο να διαϕημίζει ο ίδιος ο αντιπεριϕερειάρχης Καβάλας Θόδωρος Μαρκόπουλος, με συνεχείς αναρτήσεις στο FaceBook).

Και επειδή είπαμε ότι το διοργάνωσαν “κυριολεκτικά μόνοι τους”, δεν αμφισβητούμε την στήριξη και τις βοήθειες που πρόσφεραν ο δήμος Καβάλας και η “ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ” -μόνο που επέτρεψαν να γίνει το φεστιβάλ στο στρατόπεδο Ασημακοπούλου φτάνει και περισσεύει, και φυσικά έκαναν και πολλά άλλα καλά για την καλύτερη διοργάνωση του Colors Festival.

Ωστόσο το νόημα είναι το ίδιο: ότι η ιδέα και το όλο στήσιμο της διοργάνωσης ανήκε -ακόμα και με τα λάθη του, στα οποία αναϕερθήκαμε στο άρθρο μας για το ϕεστιβάλ- σε μια ομάδα νεαρών παιδιών, τα οποία θα μπορούσαν άνετα να είναι και δικά μας παιδιά!

Είναι ένα καλό μάθημα για πολλούς τοπάρχες που στο πρόσφατο παρελθόν έχουν αυτοχριστεί event managers και, τελικά, κατάφεραν να κάνουν μια πραγματική τρύπα στο νερό. Ένα μάθημα για το ότι δεν χρειάζονται βαρύγδουπα πράγματα και περιττές φιοριτούρες, ούτε χρειάζεται να “μπουκώνουμε” τους πολίτες με εκδηλώσεις που γίνονται επί της ουσίας μόνο και μόνο για τις “απαραίτητες” δηλώσεις στις τηλεοπτικές κάμερες ώστε να δείξουν το πόσο καλό έργο κάνουν οι αρμόδιοι που ασχολούνται με την ψυχαγώγηση του κόσμου. Χρειάζονται φρέσκες και απλές ιδέες, τις οποίες μάλιστα θα παρέχουν άνθρωποι με όρεξη και φαντασία. Απλά πράγματα, τίποτα παραπάνω.

Ένα καλό μάθημα για όλους εμάς

Ίσως αυτό να αποτελεί, υπό μια ευρύτερη έννοια, και ένα καλό “μάθημα” για πολλούς οι οποίοι στην σύγχρονη εποχή αμφισβητούν έντονα την σημερινή νεολαία, θεωρώντας την μια νεολαία που αγωνίζεται μόνο για την πάρτη της, για να περνάει καλά, να πίνει τον φραπέ της και να βγάζει selfies με τα κινητά της τηλέφωνα. Ίσως όλο αυτό να πρέπει να αποτελέσει για όλους εμάς ένα ακόμα παράδειγμα -μαζί με πολλά άλλα, όπως ο δημιουργός του ρομποτικού ανθρωποειδούς Δημήτρης Χατζής ή η παγκόσμια πρωταθλήτρια του σκάκι Σταυρούλα Τσολακίδου- ότι ανάμεσά μας υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι με μυαλό, με δημιουργική φαντασία, με πολλές ιδέες, με πολλή όρεξη για δουλειά και προσφορά.

Δεν είναι δα και τίποτα πλουσιόπαιδα, παιδιά της κρίσης είναι και αυτά. Με τις δικές τους ανησυχίες για το μέλλον, με τα δικά τους όνειρα και φιλοδοξίες όπως ακριβώς όταν ήμασταν στην ηλικία τους.

Το μόνο που θέλουν αυτά τα παιδιά -όπως και πολλά άλλα που, ενδεχομένως, έχουν ανάλογα ταλέντα και δεξιότητες αλλά απλά δεν έχουν προβληθεί ως τώρα- είναι να έρθει κάποιος, να τους πιάσει από το χέρι, να τους δείξει τον σωστό δρόμο, να τους δώσει τις κατάλληλες αρχές και να τους στηρίζει σε όλες τους τις προσπάθειες.

Είτε επιτυγχάνουν είτε όχι -ακόμα και τότε, θα μπορούν με τις κατάλληλες διδαχές να μην απογοητεύονται αλλά να μαθαίνουν από τα λάθη τους και να βελτιώνονται.

Για το τέλος…

Για το κλείσιμο θα αναφέρουμε ένα μικρό απόσπασμα από την ευχαριστήρια ανάρτηση της ομάδας Action Team για το Colors Festival:

Μπροστά μας βρήκαμε πολλούς ανθρώπους που ήθελαν να κατοχυρώσουν την ιδέα και να την πραγματοποιήσουν έχοντας οικονομικά συμφέροντα, ανθρώπους που μας έβαζαν “τρικλοποδιές” για δικούς τους, διάφορους λόγους και τέλος ανθρώπους που πάλεψαν για να αποτύχει το festival μας

Νομίζουμε ότι κάθε άλλο σχόλιο είναι περιττό…

Υ.Γ.: Δεν θα μπορούσαμε να μην αναγερθούμε και σε ένα δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας για το Colors Festival, το οποίο δεν αντέξαμε να μην σχολιάσουμε.

Και ο λόγος είναι ότι στο επίμαχο αυτό δημοσίευμα έγινε μεν αναφορά σε ένα φεστιβάλ που διεξήχθη στην Καβάλα αλλά χρησιμοποιήθηκαν φωτογραφίες… από ανάλογο φεστιβάλ που έγινε πριν από 2 εβδομάδες στην Ξάνθη!!!

Προφανώς αυτό το “λάθος” έγινε από συντάκτες που απλά θέλησαν να κοροϊδέψουν τον κόσμο που δεν έδωσε το παρόν στο Colors Festival, προσποιούμενοι δήθεν ότι έκαναν ρεπορτάζ (ενώ στην ουσία, όπως αποδεικνύεται, δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους στο στρατόπεδο)…

Μας είναι παντελώς αδιάφορο αν οι συντάκτες δεν είχαν χρόνο να δώσουν το παρόν στο φεστιβάλ. Αν δεν μπορούσαν -θεμιτό και ανθρώπινο- ας μην έγραφαν τίποτα!

Δεν μπορούσαμε να μην το σχολιάσουμε αυτό το πράγμα, διότι ακριβώς την προηγούμενη εβδομάδα -με αφορμή την παρουσίαση του τουριστικού λογότυπου του δήμου Καβάλας, η οποία έγινε στις 7 το βράδυ- διαβάσαμε στον τοπικό τύπο σχόλια περί έλλειψης σεβασμού προς τους δημοσιογράφους.

Προς θεού, δεν διαφωνούμε με την ουσία των σχόλιων αυτών -αντιθέτως, συμφωνούμε και επαυξάνουμε. Απλά θα πρέπει να καταλάβουμε ότι τον σεβασμό τον κερδίζει κανείς μέσα από την δουλειά του και την όλη του στάση και συμπεριφορά. Και όταν γίνονται τέτοια “λάθη” (όχι μόνο με αυτό το γεγονός αλλά και με πολλά άλλα “μαργαριτάρια” που έχουμε διαβάσει κατά καιρούς) τότε μακροπρόθεσμα χάνεται αυτός ο σεβασμός.

Και αν χαθεί τότε αυτός ο σεβασμός, δύσκολα ξανακερδίζεται…

Ένα “όνειρο” χιλιάδων Καβαλιωτών (το πόσοι το ονειρευόντουσαν μην μας το ρωτήσετε, δεν το ξέρουμε), μια “λαχτάρα” που αποτέλεσε εδώ και χρόνια “διακαής πόθος” των απανταχού υποψηφίων δημάρχων και προεστών -πόσες και πόσες υποσχέσεις και δεσμεύσεις ακούσαμε πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014;- έγινε πλέον πραγματικότητα.

Το φεστιβάλ Cosmopolis επέστρεψε μετά τυμπανοκρουσιών και επευφημιών και όλοι οι επίσημοι έλεγαν ότι…μας έλειψε.

Τόσες ημέρες που το παρακολουθήσαμε όμως το Cosmopolis μάς γεννήθηκε μια απορία: Τι στο καλό μας έλειψε από το Cosmopolis;

Διότι αν μας έλειψαν οι χορευτικές επιδείξεις από τα συγκροτήματα άλλων χωρών, τότε λυπούμαστε που θα απογοητεύσουμε τις τοπικές αρχές αλλά δεν
μας έλειψαν καθόλου -οι “Χοροί του Κόσμου\” τι ήταν, στην τελική;

Αν, από την άλλη, μας έλειψαν τα περίπτερα με τοιχία της λαογραφίας και της κουλτούρας των χωρών που λάμβαναν μέρος (όπως ενδυμασία, κουζίνα,
γλυπτά και είδη χειροτεχνίας κ.α.), τότε ΟΚ: αυτά όντως μας έλειψαν.

Φτάνουν όμως όλα αυτά για να βγουν από τα ταμεία του δήμου 150.000 € (με τον όλο προϋπολογισμό να κυμαίνεται στις 220.000 €), χωρίς -ουσιαστικά- δυνατότητα επιστροφής έστω και ενός μέρους τους στα ταμεία αυτά; Φτάνουν όλα αυτά για να πούμε ότι άξιζε η συντήρηση, επί τόσα χρόνια, ενός αστικού μύθου (γιατί εκεί κατέληξε για χρόνια το Cosmopolis – να μετατραπεί σε έναν αστικό μύθο που τον διηγούμασταν όπως αναφέρεται στον εθνικό μας ύμνο: “Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις”);

Η απάντηση δεν είναι εύκολο να δοθεί. Τουλάχιστον όχι τώρα -μόνο σε βάθος χρόνου μπορεί να δοθεί μια σαφής και πειστική απάντηση.

Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι για μια ακόμα φορά δαπανήθηκαν πολλά λεφτά χωρίς να έχουμε έστω και μια μικρή ανταποδοτικότητα. Και το αστείο είναι ότι αυτό ακριβώς το πράγμα το λέμε εδώ και χρόνια για διοργανώσεις όπως το AirSea Show -ότι βγαίνουν λεφτά από τα ταμεία και δεν επιστρέφουν πίσω. Και φέτος πήγαμε και κάναμε ακριβώς το ίδιο πράγμα -και μάλιστα ξοδεύοντας πολλαπλάσια χρήματα!

Αν θέλουν λοιπόν οι ιθύνοντες της δημοτικής αρχής και της “ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ” να αναβαθμιστεί η διοργάνωση και να αποτελεί σημείο αναφοράς για την
Καβάλα και -γιατί όχι;- την υπόλοιπη Ελλάδα θα πρέπει καταρχήν να στραφεί σε αυτό ακριβώς το κομμάτι. Αν το κάνει αυτό έχει καλώς, διαφορετικά
θα έχουμε σοβαρότατο πρόβλημα τα επόμενα χρόνια…

Θα πρέπει επίσης να δουλευτεί με κάθε δυνατό τρόπο η προβολή της διοργάνωσης στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ήταν θετικό το γεγονός της αποκλειστικής
χορηγίας επικοινωνίας στην ΕΡΤ3, ένα κανάλι με σαφώς μεγάλη δυναμική και εμβέλεια, αλλά χρειάζεται δουλειά και σε περιφερειακό επίπεδο -προσοχή,
όχι τοπικό. Το τοπικό μπορούμε να πούμε ότι, λίγο πολύ, είναι εξασφαλισμένο- αν θέλουμε να έρχεται κόσμος καταρχήν από την περιφέρεια ΑΜΘ και
έπειτα από την υπόλοιπη χώρα.

Θα μου πείτε “Είναι νωρίς ακόμα, ήταν η πρώτη διοργάνωση“. Θα συμφωνήσουμε ως ένα βαθμό αλλά όχι για το περιφερειακό κομμάτι. Δεν πιστεύουμε ότι οι Δραμινοί και οι Ξανθιώτες (ας μείνουμε πρώτα σε αυτούς) δεν θα ήθελαν να έρθουν να δουν ένα τέτοιο φεστιβάλ αν είχε γίνει μια επιπλέον
προσέγγιση για την προβολή του Cosmopolis.

Ξέρουμε, επίσης, ότι κάποιοι θα μας πουν “Μα η πληρότητα στα ξενοδοχεία της πόλης ήταν 100% τις ημέρες του Cosmopolis“. Ναι, σωστό. Ωστόσο
ξεχνάνε αυτοί οι κάποιοι ότι βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού και ούτως ή άλλως η πληρότητα στα ξενοδοχεία θα ξεπερνούσε το 90%, με ή
χωρίς Cosmopolis. Για το αν υπήρξαν κρατήσεις στα ξενοδοχεία λόγω του Cosmopolis αρκεί μονάχα να επισημάνουμε ότι όλα τα μέλη των αποστολών
παρέμειναν στις εστίες του ΤΕΙ ΑΜΘ (περισσότερες κρατήσεις είδαν οι ξενοδόχοι από το τουρνουά beach rugby παρά από το Cosmopolis!!!)

Το αν θα βελτιωθεί το κομμάτι των εκδηλώσεων είναι κάτι καθαρά υποκειμενικό, μιας και ο κάθε ένας από εμάς έχει την δική του αισθητική αντίληψη.

Σε άλλους αρέσει η επαφή με ξένες κουλτούρες, σε άλλους όχι -είναι δικαίωμά τους. Ίσως θα ήταν μια καλή ιδέα να ενσωματωθούν, σε επόμενες
διοργανώσεις, πιο “σύγχρονα” events που να παντρεύουν πολλές διαφορετικές έθνικ κουλτούρες. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να μπουν στην
διοργάνωση άνθρωποι που να έχουν πραγματικά σχέση με τις τέχνες και τους πολιτισμούς άλλων χωρών, και όχι άνθρωποι που εδώ και χρόνια
αναλαμβάνουν -οι ίδιοι και οι ίδιοι- όλες τις εκδηλώσεις του δήμου (και που, στο τέλος, αποδεικνύονται και μη ικανοί να τις διοργανώσουν σωστά).

Υπάρχουν και άλλα πράγματα που μπορούμε να τονίσουμε, όπως:

α) η χαμηλή προσέλευση στις συναυλίες -ένεκα, ιδίως την Πέμπτη, της ασυνεννοησίας στο πότε θα ανοίξουν οι πύλες στις αποθήκες του τελωνείου των φημών περί “παρέμβασης” σε βάρος των συναυλιών για να μην…ενοχληθούν κάποιοι “καλεσμένοι”-, κάτι που κατά την γνώμη μας αποδεικνύει περίτρανα ότι η διασπορά των εκδηλώσεων σε ολόκληρη την πόλη (την οποία ευαγγελίζονταν στο παρελθόν αρκετοί αυτοδιοικητικοί πολιτικοί) δεν “τραβάει” ούτε καν για σημεία με τόσο μικρή μεταξύ τους απόσταση,

β) τα προβλήματα με την ηχητική κάλυψη των εκδηλώσεων, τα οποία ήταν ιδιαίτερα έντονα την Πέμπτη αλλά στην συνέχεια διορθώθηκαν,

γ) το ότι το Σάββατο τα συγκροτήματα έφυγαν άρον άρον για την Νέα Καρβάλη μιας και έπρεπε να παρουσιαστούν και στο “Ήλιος και Πέτρα” στο
Ακόντισμα (δεν χρειάζεται να επεκταθούμε περισσότερο στο σκεπτικό της μετακίνησης αυτή, σίγουρα καταλαβαίνετε τι θέλουμε να πούμε), με
αποτέλεσμα η Παναγία στην κυριολεξία να ερημώσει λίγο πριν τις 10:30, να κλείσουν τα φώτα και πολλά περίπτερα -με μέλη αποστολών- να παραμείνουν
στο σκοτάδι,

δ) το γεγονός πως τις ημέρες του Cosmopolis βρήκε η οργανωτική επιτροπή του Φεστιβάλ Φιλίππων να βάλει “απέναντι” ίσως την πιο εμπορική
παράσταση της χρονιάς -τον “Συρανό ντε Μπερζεράκ“-, αφενός θέτοντας ένα σοβαρό δίλημμα για το τι ακριβώς θα θελήσει κανείς να παρακολουθήσει,
αφετέρου δείχνοντας ίσως με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο ότι δεν της καίγεται καρφί για το τι γίνεται στην Καβάλα παρά μονάχα για την δική της
βόλεψη.

Και άντε να δεχτούμε προς στιγμήν ότι ο θίασος του “Συρανό ντε Μπερζεράκ” δεν είχε άλλες διαθέσιμες ημέρες για να έρθει στο αρχαίο θέατρο
Φιλίππων (αν και οι ημερομηνίες του Cosmopolis ήταν γνωστές εδώ και μήνες, συνεπώς οι διοργανωτές του φεστιβάλ Φιλίππων είχαν την ευκαιρία και
τον χρόνο να διαπραγματευθούν μια διαφορετική ημερομηνία), άντε να δεχτούμε ότι έπρεπε να ανεβεί και δεύτερη φορά το έργο γιατί το ήθελε ο
κόσμος -και όντως, το αρχαίο θέατρο Φιλίππων ήταν κατάμεστο και τις 2 ημέρες.

Μια μόλις ημέρα μετά το τέλος του Cosmopolis πώς γίνεται να “απαιτεί” η οργανωτική επιτροπή του φεστιβάλ να ανεβεί ο κόσμος για μια ακόμα φορά στην Παναγία -και μάλιστα στο θέατρο του Φρουρίου- και να δαπανήσει και άλλα λεφτά για την συναυλία του Σταμάτη Κραουνάκη;

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο κόσμος τίμησε με την παρουσία του το Cosmopolis, όπως ακριβώς το περιμέναμε. Το φεστιβάλ
επέστρεψε και ελπίζουμε ότι θα μείνει ακόμα και αν αλλάξει η δημοτική αρχή το 2019. Απλά χρειάζονται πολλά πράγματα ακόμα -όχι μόνο οργανωτικά
αλλά και στην φύση του φεστιβάλ- προκειμένου να ξαναγίνει το Cosmopolis σημείο αναφοράς…

Υ.Γ. 1: Στο σημείο αυτό θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι, για να μην παρεξηγούμαστε (γιατί τελευταία τα λόγια μας παρεξηγούνται):

Καταλαβαίνουμε ότι η δική μας φωνή μπορεί να ακουστεί και ως παραφωνία σε ένα σκηνικό που έχει στηθεί σε όλα τα τοπικά ΜΜΕ περί σούπερ επιτυχίας
και ενός φεστιβάλ που συνένωσε τα πλήθη και τα έκανε να περάσουν φανταστικά…Το καταλαβαίνουμε, αλλά εκτιμούμε πως έχουμε το αναφαίρετο
δικαίωμα να κάνουμε κριτική -κυρίως βασιζόμενοι στο ότι βρεθήκαμε στις εκδηλώσεις του φεστιβάλ τις 3 από τις 4 ημέρες (την Παρασκευή προτιμήσαμε
να απολαύσουμε τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στον ρόλο του Συρανό ντε Μπερζεράκ), καλύπτοντας με τέτοιο τρόπο τις εκδηλώσεις που ακόμα και οι
παρουσιαστές του Cosmopolis εκτίμησαν την δουλειά μας χαρακτηρίζοντάς την ως “την πιο μεστή κριτική στο φεστιβάλ”.

Δεν είναι γκρίνια, δεν είναι κατάκριση, δεν είναι κακόβουλη κριτική. Μιλάμε για καλόβουλη κριτική και σχολιασμό βάση των όσων είδαμε και με
στόχο να γίνει πραγματικά το Cosmopolis σημείο αναφοράς για την Καβάλα και -γιατί όχι;- την υπόλοιπη Ελλάδα.

Γιατί μπορεί να γίνει -όπως και το airsea show. Δεν θέλει κόπο, αλλά θέλει τρόπο…

Υ.Γ. 2: Πριν κλείσουμε, θα ασχοληθούμε εκ νέου με το “αγαπημένο” μας πεδίο δράσης -τους αυτόκλητους facebookικούς κριτές του καναπέ που δήθεν τους έχει πιάσει η καλοσύνη για τους συνανθρώπους τους αλλά δεν κουνάνε καν το δαχτυλάκι για να τους βοηθήσουν παρά μόνο κατακρίνουν, υβρίζουν και διαγράφουν φασιστικά οτιδήποτε διαφωνεί έστω και λίγο μαζί τους.

Το ότι ο κόσμος τίμησε με την παρουσία του το φεστιβάλ, γεμίζοντας την οδό Θεοδώρου Πουλίδου, ήταν σίγουρα το ευχάριστο γεγονός του Cosmopolis.
Και δεν ήταν μόνο η περιέργεια του να δουν από κοντά τα events του φεστιβάλ. Είναι ότι ο κόσμος διψάει για εκδηλώσεις, αναζητεί συνεχώς τρόπους
για να ξεφύγει -έστω και για λίγη ώρα- από τα βάσανα και τις σκοτούρες της καθημερινότητας και να ψυχαγωγηθεί συναντώντας γνωστούς και φίλους.
Άλλωστε η ψυχαγωγία και η διασκέδαση είναι ορισμένες από τις πλέον βασικές ανάγκες ενός ανθρώπου.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ξεχνάει όλα τα άλλα προβλήματα της καθημερινότητας. Ούτε και το ότι η Καβάλα απέχει πάρα πολύ από το να χαρακτηριστεί “τέλεια πόλη”.

Σαφώς και με το Cosmopolis δεν έγινε η πόλη μας πιο καθαρή ή ασφαλής. Σαφώς και με το Cosmopolis δεν έκλεισαν οι λακούβες στους δρόμους. Σαφώς
και δεν χόρτασε όλος ο κόσμος που πεινάει, ούτε βρήκε δουλειά, ούτε έλυσε τα οικονομικά του (η λίστα είναι πάρα πολύ μεγάλη, φαντάζομαι ότι
γίναμε κατανοητοί).

Αλλά και τι να κάνουμε, δηλαδή; Να νεκρώσουμε τα πάντα σε αυτή την πόλη επειδή δεν έχουμε λύσει αυτά (και άλλα προβλήματα); Διότι κάποιοι αυτό θέλουν, και αυτό πρεσβεύουν δημοσίως -ασχέτως βέβαια αν οι ίδιοι τους δεν κάνουν τίποτα για να δοθεί μια λύση σε κάποιο από αυτά τα προβλήματα.

Ας πούμε ότι το κάνουμε όμως. Ας πούμε ότι για 1 ή 2 χρόνια δεν κάνουμε τίποτα ως εκδήλωση σε αυτόν τον τόπο, και η δημοτική αρχή βάζει ως
αποκλειστικό στόχο να λύσει όλα τα προβλήματα του δήμου.

Αλλά προσοχή: ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Ούτε Cosmopolis, ούτε Airsea Show, ούτε Φεστιβάλ Φιλίππων, ούτε Λευκή Νύχτα, ούτε συναυλίες, ούτε
Αλφαβητοπαρέλαση (γιατί και για εκεί έχουν ακουστεί οι ίδιες γκρίνιες), ούτε Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις (καλά και να μην γίνουν οι
συγκεκριμένες, έτσι όπως γίνονται κάθε χρόνο, ούτε εμάς θα μας χαλάσει, αλλά λέμε τώρα)…ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Το διευκρινίζουμε αυτό διότι οι
περισσότεροι από αυτούς τους \κάποιους” έχουν διαφημίσει στο παρελθόν τις μικρής εμβέλειας μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις των πολιτιστικών
συλλόγων της πόλης μας, μετατρέποντας εαυτούς σε αυτόκλητους “διασκεδαστές” και event managers…

Ποιος μας λέει εμάς ότι μετά από αυτά τα 2 χρόνια τα προβλήματα αυτά θα έχουν λυθεί δια μιας; Μάλλον κανένας.

Αν, λοιπόν, δεν έχουν λυθεί αυτά τα προβλήματα -ή αν έχουν προκύψει και άλλα- θα πρέπει να κάνουμε υπομονή άλλον τόσον καιρό χωρίς να γίνεται
απολύτως τίποτα στην πόλη μας μέχρις ότου λυθούν τα νέα προβλήματα που θα έχουν προκύψει. Όλο αυτό το γαϊτανάκι μπορεί να κρατήσει για χρόνια.
Σε αυτή την περίπτωση όμως η πόλη μας θα παραμένει “νεκρή πόλη” για όλα αυτά τα χρόνια και όλοι οι συμπολίτες μας θα τρέχουν δεξιά και αριστερά
(εκτός Καβάλας) για λίγες στιγμές χαλάρωσης.

Αν αυτό είναι που πραγματικά θέλουν, τότε πάμε πάσο. Αλλά μην έρθουν μετά οι ίδιοι τους και φωνάζουν ότι “η Καβάλα είναι νεκρόπολη, δεν γίνεται καμία εκδήλωση για να διασκεδάσει ο κόσμος”……

Εδώ και αρκετά χρόνια το παραθαλάσσιο οικόπεδο που βρίσκεται στην περιοχή “Αλάνες” στην Νέα Ηρακλείτσα (και που όλοι μας πλέον γνωρίζουμε ως “Αλάνα Ηρακλείτσας”) έχει ενταχθεί στο ΤΑΙΠΕΔ και ανέμενε την ώρα και την στιγμή που θα έβγαινε σε δημοπρασία.

Φαίνεται λοιπόν ότι ήρθε αυτή η ώρα, καθώς με ανακοίνωση που εξέδωσε το ΤΑΙΠΕΔ η Αλάνα (μαζί με άλλα 13 ακίνητα σε Αττική, Λασίθι, Χαλκιδική, Δωδεκάνησα, Αργολίδα και Μεσσηνία) βγαίνει σε ηλεκτρονική δημοπρασία –χωρίς τιμή εκκίνησης– μέσα από την ηλεκτρονική πλατφόρμα e-Auction και τον ιστότοπο www.e-publicrealestate.gr. Η δε προθεσμία υποβολής των απαιτούμενων δικαιολογητικών και εγγράφων της α΄ φάσης του διαγωνισμού είναι η 26η Οκτωβρίου.

Όπως αναφέρεται στην παρουσίαση του οικοπέδου (πατήστε εδώ), η Αλάνα είναι ένα οικόπεδο συνολικού εμβαδού περίπου 150 στρεμμάτων, το οποίο χωρίζεται σε 2 μικρότερα οικόπεδα που γειτνιάζουν (ένα με εμβαδόν 44,5 στρέμματα και ένα άλλο με εμβαδόν περίπου 105 στρέμματα) και στο οποίο δεν υπάρχουν άλλα κτίσματα. Στην παρουσίαση του οικοπέδου γίνεται, μάλιστα, λόγος για την απόστασή του από την Καβάλα και το διεθνές αεροδρόμιο της Χρυσούπολης “Μέγας Αλέξανδρος” αλλά και για την ίδια την Νέα Ηρακλείτσα και το παρακείμενο δημοτικό κάμπινγκ.

Σχόλιο γράφοντος:

Στο παρελθόν είχαν κατατεθεί σκέψεις για την οικοδόμηση ενός καζίνο, ενώ γνωστή σε όλους είναι και η ιστορία του διαβόητου ενυδρείου και των μελετών που εκπονήθηκαν επί των ημερών του πρώην νομάρχη Καβάλας Θόδωρου Καλλιοντζή. Μια ιστορία που κατέληξε στα δικαστήρια μετά από καταγγελίες του τέως αντιπεριφερειάρχη Καβάλας Αρχέλαου Γρανά για σκανδαλώδη αύξηση του κόστους των μελετών, με τον κ. Καλλιοντζή (και 5 υπαλλήλους της Νομαρχίας) να διώκεται ποινικά για απιστία στην υπηρεσία και την όλη υπόθεση να μπαίνει τον περασμένο μήνα στο αρχείο -μιας και το Συμβούλιο Εφετών Θράκης, αποφαινόμενο ότι η ανάθεση ενός τέτοιου έργου σε εξειδικευμένα μελετητικά γραφεία ήταν απαραίτητη προϋπόθεση, εξέδωσε απαλλακτικό βούλευμα.

Η κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί τα τελευταία χρόνια η Αλάνα είναι τουλάχιστον θλιβερή. Σκουπίδια, ιδιώτες με πακτωμένες ομπρέλες (παρά τις προσπάθειες του δήμου Παγγαίου να τις ξηλώσει), μπάζα, καλαμιές και χόρτα, ακόμα και σκηνές για ελεύθερο κάμπινγκ, όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό που μόνο ως τουριστικό δεν μπορεί να θεωρηθεί (όπως μπορείτε να δείτε και στις παρακάτω φωτογραφίες που εστάλησαν στο Kavala Portal από φίλη του ιστότοπου).

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Πλέον έχουμε φτάσει στο σημείο να λέμε “Ας το πάρει κάποιος το οικόπεδο και ας το αξιοποιήσει, μπας και μπει μια τάξη σε αυτό το χάλι.”

Άποψή μας, πάντως, είναι ότι η ηλεκτρονική δημοπράτηση της Αλάνας είναι ίσως μια χρυσή ευκαιρία για τους τοπικούς φορείς -με πρώτο και καλύτερο, φυσικά, την περιφέρεια ΑΜΘ και την αντιπεριφέρεια Καβάλας- για να αποκτήσουν το οικόπεδο και να προχωρήσουν σχέδια αξιοποίησής του. Ακόμα και αν αυτά περιλαμβάνουν την κατασκευή ενός ενυδρείου (με επικαιροποιημένες μελέτες).

Γνωρίζουμε και κατανοούμε ότι το κόστος για την αγορά ενός τέτοιου οικοπέδου μπορεί να είναι αρκετά μεγάλο, ωστόσο θεωρούμε ότι αυτή την στιγμή παρουσιάζεται μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να τεθεί σε εφαρμογή ένα πραγματικά μεγαλόπνοο project που μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την ευρύτερη περιοχή του νομού Καβάλας… 

Συνάντηση με τους εργαζόμενους της Βιομηχανίας Φωσφορικών Λιπασμάτων που παραμένουν έξω από την πύλη του εργοστασίου είχε, το μεσημέρι του Σαββάτου, η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας Θεανώ Φωτίου -στο πλαίσιο ευρύτερης περιοδείας της στην Καβάλα και την Ξάνθη. Στην διάρκεια της συνάντησης αυτής, στην οποία τονίστηκαν έντονα τόσο τα προβλήματα με τα μέτρα ασφαλείας στο εργοστάσιο και τους κινδύνους που εγκυμονεί η απασχόληση ανειδίκευτων και άπειρων εργαζόμενων όσο και οι καταγγελίες για καλλιέργεια κλίματος τρομοκρατίας από μέρους της διοίκησης του εργοστασίου, η κ. Φωτίου υπογράμμισε ότι εντός των επόμενων εβδομάδων κατατίθεται στην Βουλή νομοσχέδιο με το οποίο θα δίνεται η δυνατότητα σε εργαζόμενους παραγωγικών βιομηχανιών που βρίσκονται σε σημείο κατάρρευσης (όπως η ΒΦΛ) να δημιουργούν Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις (ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ.) με σκοπό την αυτοδιαχείριση της βιομηχανίας -τονίζοντας ωστόσο ότι “αυτό το νομοσχέδιο θα ψηφιστεί εν καιρώ, όμως εσείς δεν έχετε χρόνο -και για αυτό πρέπει να βρεθεί άμεσα λύση”

Το “φάντασμα” του αλυτρωτισμού και της μισαλλοδοξίας εμφανίστηκε και πάλι στην Καβάλα άμα τη δημοσιοποίηση των πληροφοριών για την αποκατάσταση του ανδριάντα του Έλληνα στρατιώτη, ενός ανδριάντα ο οποίος είχε κατασκευαστεί τη δεκαετία του 1930 -επί δημαρχίας Μιχάλη Λωλίδη- και αργότερα κομματιάστηκε και πετάχτηκε στη θάλασσα από τις βουλγαρικές αρχές κατοχής. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα θα λάβουν χώρα στα 103α Ελευθέρια της πόλης, στα τέλη Ιουνίου, παρουσία μάλιστα του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου.

Επειδή πολλοί μίλησαν για θέματα αισθητικής…Δεν αμφισβητούμε ότι ο ανδριάντας μπορεί να χρήζει παρεμβάσεων και συντήρησης από συντηρητές αρχαιοτήτων, όπως προτείνει, σε σχετική του ανακοίνωση, ο τέως δήμαρχος Καβάλας Κωστής Σιμιτσής (κάποιοι εκτιμούν ότι είναι ορθότερη η αποκατάστασή του με την σημερινή του μορφή για να θυμίζει σε όλους μας τα όσα διέπραξαν οι φασίστες Βούλγαροι κατακτητές -δεν συμφωνούμε απαραίτητα με αυτή την άποψη, αλλά καλοδεχούμενη).

Ούτε αμφισβητούμε ότι πιθανόν να χρειαστεί μια προσεκτικότερη επιλογή του χώρου στον οποίο θα τοποθετηθεί ο ανδριάντας -μιας και η κεντρική πλατεία της πόλης είναι για να την βομβαρδίσεις, να την ξεθεμελιώσεις και να την φτιάξεις ξανά από την αρχή.

Ίσα ίσα, χρειάζεται μια πραγματικά προσεκτική και επιστημονική προσέγγιση του όλου θέματος προκειμένου και να αποκατασταθεί το άγαλμα και να μην υπάρξουν προβλήματα αισθητικής φύσεως.

Αυτό που αμφισβητούμε και μας προκαλεί έκπληξη είναι η προσπάθεια κάποιων να συνδέσουν την αποκατάσταση του ανδριάντα με…ακροδεξιές και μισαλλοδοξίες, με ακύρωση της προσπάθειας προσέγγισης και φιλίας με την Βουλγαρία, ακόμα και με…υπονόμευση της αναπτυξιακής πορείας του τόπου μας!

Επειδή έχουμε χάσει λίγο την μπάλα, ώρα να την πάρουμε ξανά στα χέρια μας (ή στα πόδια μας -όπως θέλετε):

• Ισχυρίζονται κάποιοι σε άρθρα τους ότι η αποκατάσταση του ανδριάντα θα επηρεάσει, δήθεν, αρνητικά τις προσπάθειές μας για ανάπτυξη μέσω του τουρισμού, μιας και θα απομακρύνει από την πόλη μας τους Βούλγαρους τουρίστες που θα θελήσουν να έρθουν στα μέρη μας.

  Με το σκεπτικό αυτό, μήπως πρέπει να απομακρύνουμε το μνημείο για την σφαγή στους Φιλίππους; Βούλγαροι ήταν αυτοί που την διέπραξαν, στο κάτω κάτω, δεν είναι politically correct να τους το θυμίζουμε…

  Ακόμα περισσότερο, μήπως πρέπει να προτείνουμε (μιας και δεν έχουμε την αρμοδιότητα να το κάνουμε από μόνοι μας) να απομακρυνθεί το μνημείο για την σφαγή στην μαρτυρική πόλη του Δοξάτου και να σταματήσουμε να αναφερόμαστε σε αυτήν; Μιλάμε για ένα από τα πλέον στυγνά εγκλήματα πολέμου στην διάρκεια της Κατοχής, ασχέτως αν συχνά “παραγκωνίζεται” λόγω ανάλογων εγκλημάτων που διέπραξαν οι Γερμανοί σε μέρη όπως τα Καλάβρυτα, το Δίστομο, η Κάνδανος ή το Κομμένο.

• Μπορεί προηγουμένως να αναφερθήκαμε στα μνημεία, αλλά θυμίζουμε και κάτι άλλο: ότι οι Βούλγαροι δεν ήρθαν στα μέρη μας το 1941 (κατά παράβαση κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου, μιας και η Βουλγαρία δεν είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Ελλάδα) ως “φίλοι” και “τουρίστες”, αλλά ούτε και ως κατακτητές -σε αντίθεση με τους Γερμανούς ή τους Ιταλούς.

  Ήρθαν με έναν συγκεκριμένο στόχο: να κάνουν πράξη τα όνειρά τους για έξοδο στο Αιγαίο και να δημιουργήσουν συνθήκες εκβουλγαρισμού του ντόπιου στοιχείου.

  Μπορεί κάποιοι να θέλουν επιμελώς να συγκαλύψουν το κεφάλαιο των “βουλγαρογραμμένων” και να το θάψουν στην λήθη του παρελθόντος αλλά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει εύκολα. Και δεν μιλάμε για τους ανθρώπους που εξαναγκάστηκαν να “βουλγαρογραφτούν” για να παίρνουν ένα κομμάτι ψωμί για την πεινασμένη οικογένειά τους, αλλά για αυτούς που είχαν περιουσίες και προσπάθησαν να τις σώσουν (ή και να τις αυγατίσουν).

  Θυμάται κανένας όσους αρνήθηκαν να “βουλγαρογραφτούν” και έχασαν τα κτήματά τους από την μια μέρα στην άλλη (όπως ο συγχωρεμένος ο παππούς του γράφοντος); Θυμάται κανένας τον Ιωάννη Κυρατζή, που με κίνδυνο της ζωής του φύλαξε στο σπίτι του τα Δημοτολόγια και τα βιβλία με τις Ληξιαρχικές Πράξεις; Ή μήπως η θύμισή τους θα σκανδαλίσει τους τουρίστες και τους υποψήφιους επενδυτές;

  Θυμούνται άραγε όλοι αυτοί που ευαγγελίζονται την ανάπτυξη μέσω του τουριστικού κεφαλαίου και την καταπολέμηση της μισαλλοδοξίας και του φασισμού τις καταστροφές και λεηλασίες αρχαιολογικών και θρησκευτικών κειμηλίων (όπως στην Ι.Μ. Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας), κειμηλίων που δεν επιστράφηκαν ποτέ;

  Και φυσικά ούτε μια συγνώμη! Ούτε μια αναγνώριση των όσων διέπραξαν οι φασίστες που κατέλαβαν την Καβάλα! Ακόμα και οι Γερμανοί έχουν ζητήσει συγνώμη για τα εγκλήματα των ναζί…Από την στιγμή που δεν ζητούν συγγνώμη για τα εγκλήματα που διέπραξαν, δεν ισοδυναμεί αυτό με μια έμμεση “παραδοχή” ότι καλώς έπραξαν ότι έπραξαν; Άρα ποιοι είναι οι αλυτρωτικοί και οι εθνικιστές;

• Να θυμίσουμε επίσης ότι ο ανδριάντας του Έλληνα στρατιώτη στήθηκε προπολεμικά, επί δημαρχίας Μιχάλη Λωλίδη, για να θυμίζει τους απελευθερωτικούς αγώνες του ελληνικού στρατού την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων (περίοδο στην οποία απελευθερώθηκε η Καβάλα)

  Δεν θα κρίνουμε το ότι κάποιοι επέλεξαν στο παρελθόν να στήσουν ένα άγαλμα Έλληνα στρατιώτη σε μια πόλη που απελευθερώθηκε από το ναυτικό. Μικρή σημασία έχει, άλλωστε, αυτό το πράγμα.

  Απλά γεννιέται η εξής απορία (τραβηγμένη, ίσως, αλλά ως ένα βαθμό εύλογη): Αυτοί που δεν θέλουν να στηθεί ξανά στην θέση του ο ανδριάντας του Έλληνα στρατιώτη μήπως θέλουν να ξεχάσουν και το πώς απελευθερώθηκε η Καβάλα; Μήπως θέλουν να ξεχάσουν το ότι κάποιοι έδωσαν την ζωή τους για να μπορέσουμε σήμερα να μιλάμε και να γράφουμε στα ελληνικά, αλλά και να σκεπτόμαστε ελεύθερα και δημοκρατικά (ακόμα και αν διαφωνούμε κάθετα με τις ιδέες τους);

  Μας εκπλήσσει επίσης η αναφορά -μέσα από δημοσιεύματα- σε “ανθρώπους των γραμμάτων, της τέχνης και γενικότερα του πολιτισμού που σκέφτονται ακόμα και να εκφράσουν δημόσια και επίσημα την άρνησή τους για την τοποθέτηση αυτού του αγάλματος” (ίσως όσοι εκφράζονται υπέρ της τοποθέτησης δεν μπορούν να λογίζονται άνθρωποι των γραμμάτων, της τέχνης και του πολιτισμού). Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ποτέ τους σκεφτεί ότι, αν δεν πολεμούσαν οι Έλληνες στρατιώτες για την απελευθέρωση της πατρίδας (ασχέτως ιδεολογικών πεποιθήσεων -στην τελική, ακόμα και οι αντάρτες που πολέμησαν με το ΕΑΜ στην Κατοχή ήταν Έλληνες που ζητούσαν να φύγουν από τον τόπο μας οι κατακτητές) δεν θα μπορούσαν να εκφραστούν ελεύθερα; Πόσοι και πόσοι άνθρωποι των γραμμάτων και της τέχνης δεν πολέμησαν για την πατρίδα -και πολλοί από αυτούς έδωσαν την ζωή τους;

• Και επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε και το μνημείο υπέρ των Εβραίων Καβαλιωτών που έπεσαν θύματα επίσης του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού. Έκανε πολύ καλά η Δημοτική Αρχή -με πρωτεργάτη τον Μιχάλη Λυχούνα– που προχώρησε στην τοποθέτηση του μνημείου, απλά οι όποιες φωνές (ακόμα και οι χαρακτηρισμοί περί φασιστικής συμπεριφοράς και φιλοναζισμού σε βάρος της δημάρχου Δήμητρας Τσανάκα) ακούστηκαν για την αναβολή της εκδήλωσης των αποκαλυπτηρίων του λόγω…του μεγέθους του Άστρου του Δαυίδ!

Εν κατακλείδι:

Κανείς δεν λέει ότι πρέπει να σταματήσουμε να δεχόμαστε Βούλγαρους παραθεριστές ή επενδυτές -όπως στην Θάσο ή στην Κεραμωτή- επειδή στο παρελθόν οι πρόγονοί τους έκαναν τόσα και τόσα εγκλήματα σε βάρος του ντόπιου στοιχείου -ίσα ίσα, καλώς να ορίσουν. Ουδείς άλλωστε αντιμετώπισε κάποιο πρόβλημα εδώ και τόσα χρόνια, δεν θα αντιμετωπίσουν ούτε και τώρα.

Απλά αυτό που λέμε είναι πως ένας από τους βασικότερους κλάδους των γραμμάτων, της τέχνης και γενικότερα του πολιτισμού είναι και η ιστορία.

Μόνο αν γνωρίζουμε πολύ καλά την ιστορία μας (όλοι μας – είτε Έλληνες είτε αλλοδαποί) μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά, έχοντας διδαχτεί από τα λάθη του παρελθόντος.

Αν ξεχάσουμε την ιστορία μας, τότε το δίχως άλλο είμαστε καταδικασμένοι να την ξαναζήσουμε…

Αν πάλι κάποιοι θέλουν να διδασκόμαστε μια αποστειρωμένη ιστορία, γεμάτη με αναφορές για “αγάπη και συναδέλφωση μεταξύ των λαών” και “συνωστισμούς”, τότε καλά θα κάνουν να θυμούνται ότι η ιστορία είναι μια πολύ ζηλιάρα και “απαιτητική” γυναίκα. Και η εκδίκηση μιας πολύ ζηλιάρας γυναίκας όταν την ξεχνάμε είναι πολύ βαριά…

Μπορεί ο οικισμός του Παληού να μην μετράει πολλά χρόνια ζωής (μιας και, ουσιαστικά, “γεννήθηκε” μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923), ωστόσο έχει και αυτό μια δική του, ξεχωριστή ιστορία να διηγηθεί^. τόσο όσον αφορά την την πρώτη εγκατάσταση περί των 20 οικογενειών το 1932 και την εξάπλωσή του κατά τη μεταπολεμική περίοδο, όσο και την Κατοχή -όταν και οι κάτοικοι του γλίτωσαν την τελευταία στιγμή, και εξαιτίας μας σειράς συμπτώσεων, την ομαδική εκτέλεση από τους Βούλγαρους.

Όλα αυτά (και ακόμα περισσότερα) “κατέγραψε” στην φωτογραφική του μνήμη ένας από τους παλαιότερους κατοίκους του Παληού, ο ηλικίας 90 χρονών Παύλος Γεωργόπουλος. Και μπορεί τα χρόνια να έχουν περάσει, μπορεί το σώμα του να μην είναι σε θέση να τον “ακολουθήσει”, ωστόσο η μνήμη του παραμένει ακόμα και τώρα εξαιρετική.

Ας τον ακούσουμε…

Αισιοδοξία επικρατεί στις τάξεις της διοίκησης του Οργανισμού Λιμένος Καβάλας σχετικά με το ζήτημα της ανέλκυσης του βυθισμένου γερανού στην Ραψάνη, του υδροπτέρυγου στην Κεραμωτή και του καΐκιού στο Καρνάγιο Καβάλας, καθώς μετά από 2 ανεπιτυχείς προσπάθειες (και με αρκετούς επιχειρηματίες να εκδηλώνουν μεν ενδιαφέρον αλλά να “σκαλώνουν” στο κόστος της ανέλκυσης του γερανού) βρέθηκε τελικά εργολάβος που θα αναλάβει την απομάκρυνσή του. Ο τελευταίος διαγωνισμός διεξήχθη πριν από 10 ημέρες, με 2 επιχειρηματίες να καταθέτουν υποψηφιότητα, ενώ η τελική έγκριση των πρακτικών του διαγωνισμού έλαβε χώρα την περασμένη Πέμπτη στην διάρκεια της συνεδρίασης του διοικητικού συμβουλίου του ΟΛΚ.

Σύμφωνα με τις τελευταίες προβλέψεις, εκτιμάται ότι ο επιχειρηματίας που ανέλαβε την ανέλκυση των ναυαγίων θα ολοκληρώσει τις απαραίτητες εργασίες εντός της άνοιξης, ώστε το καλοκαίρι να βρει την Ραψάνη, το Καρνάγιο και την Κεραμωτή χωρίς ναυαγισμένα πλοία ή γερανούς.

Σχόλιο γράφοντος:

Στις αρχές του προηγούμενου μήνα είχαμε δει στο Internet ένα βίντεο που κατέγραφε την διαδικασία της βύθισης ενός πολεμικού πλοίου του Μεξικανικού Πολεμικού Ναυτικού. Το πλοίο βυθίζεται προκειμένου να δημιουργηθεί τεχνητός ύφαλος στην περιοχή Μπάχια Καλιφόρνια (στα βορειοδυτικά σύνορα Μεξικού και ΗΠΑ) καθώς επίσης και για να μελετηθούν οι επερχόμενες αλλαγές στη θάλασσα λόγω του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής.

Εκτιμούμε ότι μια ανάλογη ιδέα θα μπορούσε να έχει εφαρμογή και στις θάλασσες του νομού Καβάλας. Οι τεχνητοί ύφαλοι (είτε με κάποιο βυθισμένο πλοίο είτε με φυσικούς και τεχνητούς ογκόλιθους -όπως έχει γίνει στην Κάλυμνο) έχει αποδειχτεί ότι μπορούν να δημιουργήσουν έναν μικρό οικολογικό παράδεισο αλλά και να συνεισφέρουν τα μέγιστα στην αύξηση της βιοποικιλότητας και των εμφανίσεων διαφόρων ειδών ψαριών που μπορούν να ενισχύσουν την ντόπια αλιεία -αλλά και τον αλιευτικό τουρισμό.

Αναγνωρίζουμε ότι το κόστος για την δημιουργία τεχνητών υφάλων δεν είναι ευκαταφρόνητο (ως παράδειγμα να αναφέρουμε τους τεχνητούς υφάλους στην Βόρεια Πιερία, η κατασκευή των οποίων έχει προϋπολογιστεί ότι θα κοστίσει περίπου 1 εκατομμύριο ευρώ -έχει ενταχθεί στο ΕΣΠΑ το 2011), ωστόσο εκτιμούμε ότι τα οφέλη -όχι μόνο από τουριστικής και αλιευτικής, αλλά και από επιστημονικής άποψης λόγω και της παρουσίας του ΙΝΑΛΕ στην Νέα Πέραμο- θα είναι πολλαπλάσια.

Μήπως θα πρέπει κάποια στιγμή να το δούμε λίγο πιο ζεστά το όλο θέμα;

Σαν χτες συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από την 15η Αυγούστου 1985, ίσως την πιο αποφράδα ημέρα στην μεταπολεμική ιστορία της Καβάλας, μια ημέρα στην οποία ξεκίνησε η μεγάλη πυρκαγιά που μετέτρεψε σε στάχτη έναν πραγματικά μοναδικής σημασίας πνεύμονα πρασίνου, το μεγάλο περιαστικό δάσος της Καβάλας. Μια ημέρα η οποία στοίχειωσε κυριολεκτικά τις μνήμες των Καβαλιωτών, καθώς οι εικόνες της πυρκαγιάς που έφτασε σε απόσταση αναπνοής από τα πρώτα σπίτια της πόλης παραμένουν νωπές ακόμα και σήμερα.

Και όμως…αυτή η φωτιά θα μπορούσε να αποφευχθεί. Και όμως…αυτή η φωτιά θα μπορούσε να είχε τεθεί υπό έλεγχο πολύ νωρίτερα, αν οι αρχές είχαν κινητοποιηθεί πιο άμεσα και δεν υποτιμούσαν τον κίνδυνο που προμηνυόταν για το δάσος και την πόλη μας (ήδη από την ώρα που ξέσπασε η πρώτη, μικρής έκτασης, φωτιά στην περιοχή της Λεύκης)

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που έχει σημασία είναι ότι περίπου 10000 στρέμματα τεχνητού δάσους κωνοφόρων με κυρίαρχο είδος την τραχεία πεύκη (τα οποία φυτεύτηκαν κυρίως την εποχή του Μεσοπολέμου αλλά και μεταπολεμικά) κάηκαν μέσα σε μόλις 3 μέρες (την ίδια ακριβώς περίοδο κατά την οποία άλλα 90000 στρέμματα δασικής έκτασης στην Θάσο παραδόθηκαν στις φλόγες).

Την περασμένη χρονιά είχαμε αναρτήσει (στην προηγούμενη επαγγελματική μας στέγη) ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο “Ο ήλιος χάθηκε”, δημιουργία της Ελίνας Τραϊφόρου, το οποίο είχε παρουσιάσει σε ειδική εκδήλωση (στις 9 Δεκεμβρίου 2007). Το ντοκιμαντέρ αυτό μπορείτε να το δείτε στο παρακάτω link:

Αρκετά ικανοποιητική ήταν η εμφάνιση της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου U-19 στον πρώτο από τους 2 φιλικούς αγώνες που έχουν προγραμματιστεί να διεξαχθούν στο στάδιο “Ανθή Καραγιάννη” κόντρα στην αντίστοιχη ομάδα της Δανίας, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U-19 που θα πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Ιούλιο στα γήπεδα της χώρας μας. Το συγκρότημα του Γιάννη Γκούμα απέδωσε κατά διαστήματα καλό ποδόσφαιρο (ιδίως στο 1ο ημίχρονο) και κέρδισε με 4-2 την Δανία μπροστά σε περισσότερους από 1000 φιλάθλους (κυρίως μαθητές που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του δήμου Καβάλας και είχαν την ευκαιρία αφενός να κερδίσουν μπάλες ποδοσφαίρου, φανέλες της εθνικής Ελλάδας και του ΑΟ Καβάλα -στην διάρκεια κλήρωσης που έλαβε χώρα στην διάρκεια της ανάπαυλας-, αφετέρου, μετά το τέλος του αγώνα, να φωτογραφηθούν με τους ποδοσφαιριστές κυρίως της Δανίας)

Το ξεκίνημα για την εθνική μας ομάδα ήταν πάρα πολύ ενθαρρυντικό, καθώς από την αρχή πήρε την πρωτοβουλία των κινήσεων και μέσα στο πρώτο κιόλας 20λεπτο ευτύχησε να πετύχει 3 γκολ! Στο 5ο μόλις λεπτό η εθνική μας κέρδισε πέναλτι το οποίο αξιοποίησε ο Κουλούρης, ενώ στο 13′ ο Κυνηγόπουλος σέντραρε από τα δεξιά και ο Ορφανίδης, που βρέθηκε αμαρκάριστος μέσα στην μικρή περιοχή, δεν δυσκολεύτηκε να στείλει με κεφαλιά την μπάλα στα δίχτυα του Δανού τερματοφύλακα Ίβερσεν, γράφοντας το 2-0. Ο ίδιος παίκτης (που αγωνίζεται στην SKODA Ξάνθη) πέτυχε και το 3-0 στο 17′, με ένα πολύ ωραίο μονοκόμματο σουτ από το ύψος του πέναλτι -και με την μπάλα να κατευθύνεται στο αριστερό Γ του τερματοφύλακα της Δανίας.

Η εθνική μας ομάδα συνέχισε να πιέζει την άμυνα των Δανών, οι οποίοι σε όλο το πρώτο ημίχρονο περιορίστηκαν σε παθητικό ρόλο λόγω και της αμυντικής λειτουργίας της ομάδας του Γιάννη Γκούμα. Μετά, μάλιστα, από μερικές καλές επιθετικές πρωτοβουλίες των παικτών της εθνικής Ελλάδας, ο Κουλούρης βρέθηκε αμαρκάριστος στο ύψος της μεγάλης περιοχής, έγινε αποδέκτης μιας μακρινής κάθετης πάσας και, αφού προχώρησε μερικά μέτρα, πλάσαρε τον Ίβερσεν ανεβάζοντας τον δείκτη του σκορ στο 4-0.

Ο ρυθμός του αγώνα, όπως ήταν φυσικό, έπεσε από εκείνο το σημείο και μετά, καθώς οι μεν Δανοί εμφανίστηκαν απογοητευμένοι από την τροπή που είχε πάρει το σκορ ενώ οι δε Έλληνες σταδιακά άρχισαν να ρίχνουν τις στροφές τους. Η μοναδική καλή στιγμή για τους Δανούς στο πρώτο ημίχρονο καταγράφτηκε στο 37′ όταν, μετά από ένα σουτ των φιλοξενούμενων που κοντραρίστηκε από τους Έλληνες αμυντικούς, ο Ντόλμπεργκ σούταρε από πλάγια θέση, με τη μπάλα να περνάει ελάχιστα άουτ από το δεξί δοκάρι της εστίας του τερματοφύλακα της εθνικής μας Κότσαρη.

Το 2ο ημίχρονο είχε καθαρά διαδικαστικό χαρακτήρα, καθώς οι παίκτες της εθνικής Ελλάδας έκαναν συντήρηση δυνάμεων (με τον προπονητή Γιάννη Γκούμα να προχωράει σε αντικατάσταση σχεδόν ολόκληρης της ενδεκάδας) -χάνοντας πάντως μερικές καλές ευκαιρίες με τον Κυριακόπουλο-, ενώ οι παίκτες της εθνικής Δανίας δεν κατάφεραν να αξιοποιήσουν τις λιγοστές ευκαιρίες που τους παρουσιάστηκαν. Εξαίρεση αποτέλεσαν οι φάσεις του 78ου λεπτού, όταν ο Λουντ με κεφαλιά πέτυχε το 4-1 και του 84ου λεπτού, με τον Όλεσεν να μειώνει σε 4-2.

Ελλάδα (Γιάννης Γκούμας): Κότσαρης, Σάλιακας, Στάϊκος, Κουλούρης, Ορφανίδης, Κυνηγόπουλος, Μακροπουλιώτης, Βασαΐτης, Κυριακόπουλος, Μαυρίας, Μηλιώτης

Από τους αναπληρωματικούς χρησιμοποιήθηκαν οι: Τσιμίκας, Πόζογλου, Δεληγιαννίδης, Παπασπύρος, Βέργος, Κατσέτης, Καραχάλιος, Τσελεπίδης, Τζιτζικαλάκης

Δανία (Γιαν Μικάελσεν): Ίβερσεν, Λουντ, Ρόκενταλ, Πέντερσεν, Χάνσεν, Γιένσεν, Μορ, Κρίστενσεν, Κάαλουντ, Ζάχο, Ντόλμπεργκ

Από τους αναπληρωματικούς χρησιμοποιήθηκαν οι: Ράσμουσεν, Κιέλντσεν, Τίχοσεν, Μούνκσγκαρντ, Μάτισεν, Όλεσεν

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•