Ο
Ιατρικός Σύλλογος Καβάλας μετά τη χθεσινή έκτακτη τηλεδιάσκεψη των Μελών του ανακοινώνει.

Κανένα
ιδιωτικό Μικροβιολογικό Εργαστήριο στο Νομό Καβάλας δεν πραγματοποιεί την
εξέταση για τη διάγνωση του Κορωνοϊού COVID-19 και σε περίπτωση που αλλάξει, θα
ενημερωθεί άμεσα το κοινό.

Σε
ότι αφορά το νησί της Θάσου, ο Ιατρικός Σύλλογος Καβάλας συνιστά να
περιοριστούν αυστηρά οι μετακινήσεις από και προς το νησί, μόνο στους μόνιμους
κατοίκους, οι οποίοι δεν πρέπει να μετακινούνται χωρίς ιδιαίτερο λόγο παρά μόνο
για λόγους υγείας και εργασίας, στους μεταφορείς τροφίμων  και άλλων προϊόντων .

Οι
απολυμάνσεις σε χώρους που θα παραμείνουν κλειστεί για χρονικό διάστημα άνω 10
ημερών δεν χρειάζονται.

Οι
απολυμάνσεις άνευ αποδεδειγμένης παρουσίας επιβεβαιωμένου κρούσματος σε
Δημόσιους χώρους και Υπηρεσίες βιβλιογραφικά είναι ελάχιστα αποτελεσματικές

Το
σκεύασμα το οποίο έχει ως δραστική ουσία τη Χλωροκίνη, που θεωρείται ότι μπορεί
να βοηθήσει τη θεραπεία του Κορωνοϊού, θα χορηγείται ΜΟΝΟ με ιατρική
συνταγή και δεν αφορά το ευρύ κοινό. Παράλληλα τονίζεται ότι καμία αντιβίωση
δεν ενδείκνυται ως θεραπεία για τον Κορωνοϊό.

Συνιστάται
να απαγορευθεί το επισκεπτήριο σε ιδρύματα (κλινικές, κέντρα αποκατάστασης,
γηροκομεία κ.τ.λ.)  πάσης φύσεως, όπου
συγχρωτίζονται πολίτες ανήκοντες στις ευπαθείς ομάδες και μη.

Όσον
αφορά το Κ.Φ.Μ.Π. για την προστασία των ανθρώπων που φιλοξενούνται θα πρέπει να
τηρηθούν αυστηρά οι οδηγίες του ΕΟΔΥ και να περιορισθεί  στο ελάχιστο η κινητικότητά τους.

Ευχαριστεί
θερμά όσους αιμοδότησαν και συνεχίζει τις έκτακτες εθελοντικές αιμοδοτικές
δράσεις για την ενίσχυση του Γενικού Νοσοκομείου Καβάλας και καλεί τους
συμπολίτες να συνδράμουν σ΄ αυτήν την προσπάθεια.

Ζητά
από το Υπουργείο Υγείας και Οικονομικών:

• την
  άμεση λήψη ανακουφιστικών μέτρων αποζημίωσης για τα ιδιωτικά Ιατρεία και Εργαστήρια,
  καθώς η συνέχιση της λειτουργίας τους είναι ζωτικής σημασίας για την
  αποσυμφόρηση του κρατικού τομέα
• την
  άμεση εξόφληση όλων των οφειλών στους εργαζόμενους Ιατρούς στον κρατικό τομέα –
  την θέσπιση ουσιωδών μισθολογικών αυξήσεων αυτών
• την
  άμεση πρόσληψη Επικουρικών Ιατρών από τους καταλόγους των κατά τόπους ΥΠΕ,
  παρακάμπτοντας τα όποια γραφειοκρατικά εμπόδια και γενικά την πρόσληψη
  όλου  του αναγκαίου Ιατρονοσηλευτικού
  προσωπικού για να λειτουργήσουν με επάρκεια τα Τ.Ε.Π, οι Μ.Ε.Θ (να ανοίξουν και
  άλλα κρεβάτια) αλλά και οι δομές Π.Φ.Υ .
• να
  εξασφαλιστεί ο κατάλληλος εξοπλισμός των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας(Μ.Ε.Θ.)
  ώστε να πληρούν τις σύγχρονες προδιαγραφές και να μπορούν να αντιμετωπιστούν οι
  ανάγκες νοσηλείας των ασθενών με Κορωνοϊό (αναπνευστήρες για μηχανικό αερισμό,
  κ.λ.π.).
• να
  εξασφαλιστεί επάρκεια σε ατομικό προστατευτικό εξοπλισμό του υγειονομικού
  προσωπικού (μάσκες, πλαστικά γυαλιά χειρουργείου μιας χρήσης, αδιάβροχες φόρμες
  μιας χρήσης κ.λ.π), σε όλο το  Ιατρονοσηλευτικό.
• να
  παρθούν όλα τα μέτρα προστασίας για τους υγειονομικούς που ανήκουν σε ευπαθείς
  ομάδες, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος έκθεσής τους στον Κορωνοϊό.

Ο Ιατρικός Σύλλογος Καβάλας ομόφωνα αποφασίζει να εξουσιοδοτηθεί η Πρόεδρος και ο Ταμίας του Ιατρικού Συλλόγου Καβάλας, ώστε να ανοιχθεί ειδικού σκοπού λογαριασμός στην Τράπεζα Πειραιώς, προκειμένου ο Σύλλογος να δέχεται δωρεές από οιονδήποτε θέλει να συνδράμει στην αγορά εκ μέρους του Ιατρικού Συλλόγου Καβάλας, των επιτακτικά αναγκαίων αναλωσίμων (πχ μάσκες, γάντια, ποδιές, στολές, αντισηπτικά κ.τ.λ.)και ιατρικών μηχανημάτων, με τα οποία θα προμηθεύσει το Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας και τους Ιδιώτες Ιατρούς του Νομού στον αγώνα τους κατά της πανδημίας του Κορωνοϊού COVID-19.IBAN: GR55 0172 2450 0052 4509 9314 908

Καλές
είναι οι συμβουλές του Δημάρχου και των επικεφαλής των παρατάξεων, “Καβάλα
μείνε σπίτι” κ.λπ., αλλά το κύριο είναι να απαιτηθεί από την κυβέρνηση να
στελεχωθούν οι υγειονομικοί φορείς και να εξοπλιστούν με τεχνικά μέσα και
ιατροφαρμακευτικό υλικό. Να μην τα φορτώνουμε όλα στην “ατομική
ευθύνη”. Η ατομική ευθύνη
αποτελεί βέβαια συστατικό στοιχείο στην υλοποίηση κάθε σχεδιασμού για την αντιμετώπιση
τέτοιων καταστάσεων. Είναι όμως προκλητικό να αξιοποιείται για να κρυφτούν οι
ευθύνες της κυβέρνησης και του αστικού κράτους. Γιατί αυτό που μετριέται σήμερα
δεν είναι απλώς η ευθύνη του καθενός, αλλά η ικανότητα και ετοιμότητα του
κράτους, της κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης, του συστήματος συνολικά, να
αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση με κύριο κριτήριο την υπεράσπιση της υγείας
του λαού.

Τώρα
πρέπει όλοι μας ως Καβαλιώτικος λαός, ως Δήμος, να συνδυάσουμε τα ατομικά μέτρα
προφύλαξης από την επιδημία, κυρίως με την απαίτηση από την κυβέρνηση για την
άμεση πρόσληψη μαζικά μόνιμου νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού, με βάση και
τις αυξημένες ανάγκες που υπάρχουν στο Νοσοκομείο Καβάλας όσο και στην Περιφέρεια.

Οι
ελλείψεις στο σύστημα υγείας σε προσωπικό, σε αναλώσιμα, σε είδη ατομικής
προστασίας των εργαζομένων είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής όλων των
κυβερνήσεων, που βρίσκουν σύμφωνες και όλες τις δημοτικές παρατάξεις που
τάσσονται με τον καταστροφικό για το λαό  ευρωμονόδρομο.  

Πρέπει άμεσα ο Δήμος να
πρωτοστατήσει ώστε να αντιμετωπιστούν οι σοβαρές ελλείψεις (προσωπικό και μέσα)
που υπάρχουν τόσο στο Νοσοκομείο Καβάλας, όσο και στις υπόλοιπες μονάδες υγείας
στο Νομό και στην Περιφέρεια, των οποίων το κλείσιμο και η υπολειτουργία  επιβαρύνει το Νοσοκομείο. Είναι γνωστό
ότι όλες οι κλινικές και τα τμήματα του Νοσοκομείου είναι υποστελεχωμένα
και οι βάρδιες γίνονται με ελλιπή σύνθεση, σε ιατρικό, νοσηλευτικό και λοιπό
προσωπικό (π.χ. ελλείψεις τραγικές στις πνευμονολογικές κλινικές). 

Να
απαιτήσει ο δήμος να δημιουργηθούν κρεβάτια ΜΕΘ στο Νοσοκομείο για το κορονοϊό και
να εξοπλιστούν με όλα τα απαραίτητα υγειονομικά και τεχνικά μέσα και φυσικά όχι σε βάρος των υπαρχόντων
κρεβατιών ΜΕΘ.

Να
συνεχίσει η λειτουργία του Δήμου μόνο για την εκτέλεση όσων αρμοδιοτήτων έχουν
σχέση με την πρόληψη και την προστασία από τον κορονοϊό.

Να
σταματήσουν συσκέψεις και συναντήσεις που δεν αφορούν ζητήματα που σχετίζονται
με την πρόληψη και την προστασία από τον κορονοϊό και δεν συνεισφέρουν στην
προστασία της Δημόσιας Υγείας στη συγκεκριμένη φάση.

Να
δοθούν αυξημένα μέσα προστασίας σε όσους εργαζόμενους του Δήμου υποχρεώνονται
για εξαιρετικά ζητήματα να παρευρίσκονται σε υπηρεσίες.

Να
δοθεί πρόσθετη «ειδική άδεια» σε όσους  εργαζόμενους την χρειάζονται.

Αναστολή
πληρωμών προς το Δήμο, των επειγουσών υποχρεώσεων σε ομάδες επαγγελματιών και επιχειρήσεων.

Αναστολή πληρωμών προς το Δήμο, των επειγουσών
οικονομικών υποχρεώσεων των δημοτών προς το Δήμο.

Όλα
τα παραπάνω, πρέπει να αποτελέσουν απόφαση του δημοτικού συμβουλίου (διά
περιφοράς συνεδρίαση), που θα αποσταλεί άμεσα στην κυβέρνηση, στα κόμματα της
Βουλής, στη διοίκηση του νοσοκομείου, ώστε να δικαιωθούν τα συγκεκριμένα
αιτήματα, που πηγάζουν από τις πραγματικές ανάγκες του λαού μας, μπροστά στις πρωτόγνωρες
καταστάσεις που βιώνουμε.

Η πρόληψη δεν μπορεί να περιορίζεται, όπως προβάλλει η κυβέρνηση, στην
ατομική ευθύνη και την απομόνωση, που είναι αναγκαία για τη μη διασπορά του
ιού.

Μετά από τηλεφωνήματα πολλών συναδέλφων για τη λειτουργία των καταστημάτων από αύριο Δευτέρα, ενημερώσουμε ότι οι Εμπορικοί Σύλλογοι μπορούν ΜΟΝΟ να προτείνουν το κλείσιμο, χωρίς όμως να δεσμεύουν κανένα συνάδελφο στο τι θα κάνει στο κατάστημα του.
Αυτή τη χρονική στιγμή καλούμαστε ως πολίτες, έμποροι και επιχειρηματίες, να αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο της επέκτασης της πανδημίας. Μίας κατάστασης άνευ προηγουμένου.
Οφείλουμε και εμείς, ως ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας, δείχνοντας αλληλεγγύη καί υπευθυνότητα να συμβάλλουμε σέ αυτή την προσπάθεια για να προστατέψουμε την υγεία των οικογενειών μας, των εργαζομένων αλλά και των πελατών μας.
Καλούμε την κυβέρνηση να μας προστατεύσει και να λάβει άμεσα την απόφαση για το καθολικό κλείσιμο όλων των καταστημάτων λιανικού εμπορίου, όπως έπραξε και με άλλους κλάδους. Φυσικά η απόφαση αυτή, πρέπει να συνοδεύεται από συγκεκριμένα υποστηρικτικά μέτρα στήριξης αυτών. Όσο πιο γρήγορα κλείσουν τα καταστήματα, το όποιο κόστος σίγουρα θα είναι μικρότερο, σε σχέση με αυτό που θα προκύψει εάν συνεχίσουμε να υπολειτουργούμε.
ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ Ή ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΨΩΝΙΑ.
ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΜΑΖΙ ΔΕΝ ΠΑΝΕ.

Μετά την χθεσινοβραδινή αποστολή του μηνύματος από την
Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, έλαβα δεκάδες μηνύματα πανικού από
κατοίκους του Νομού μας.

Συνιστώ σε όλους ψυχραιμία.

Ορθώς εστάλη το μήνυμα για προληπτικούς λόγους.

Η κατάσταση είναι αντιμετωπίσιμη και ελεγχόμενη. Χρειάζεται
εμπιστοσύνη στο σύστημα Δημόσιας Υγείας και στους ιδιώτες ιατρούς της πόλης
μας.

Εάν βασιστούμε στο τρίπτυχο «εγρήγορση, υπευθυνότητα και
ενότητα» μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι αυτή η δοκιμασία θα ξεπεραστεί
επιτυχώς.

Στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις το ιατρικό και
νοσηλευτικό προσωπικό, αλλά και τον διοικητικό μηχανισμό και ζητούμε από την
κοινωνία τον μέγιστο βαθμό πειθαρχίας στις οδηγίες των ειδικών.

Όλοι μαζί πρέπει να δείξουμε ότι νοιαζόμαστε και φροντίζουμε
όχι μόνο για την προσωπική μας υγεία αλλά και για τον ευάλωτο διπλανό μας.

Είμαι
βέβαιη ότι η κοινωνική συνοχή των κατοίκων του Νομού μας αλλά και ολόκληρης της
πατρίδας μας θα δοκιμαστεί, αλλά στο τέλος θα νικήσει.

Με αφορμή την Πανελλήνια Ημέρα κατά της σχολικής βίας και του
εκφοβισμού (6η Μαρτίου) αλλά και τα πρόσφατα περιστατικά ενδοσχολικής βίας στην
Καβάλα, θέλουμε να τονίσουμε την ανάγκη άμεσης ανάληψης ευθύνης και δράσης από
τους αρμόδιους φορείς της εκπαίδευσης και της πολιτείας. Η Συμπαράταξη Πολιτών
ως δημοτική παράταξη του δήμου Καβάλας ενώνει τη φωνή της με τις φωνές των
εκπαιδευτικών, των επιστημόνων που εργάζονται στο πεδίο της εκπαίδευσης και των
οικογενειών για την άμεση ίδρυση “Σχολικής Ψυχοκοινωνικής Υπηρεσίας”
σε κάθε Σχολική Μονάδα της χώρας μας.  

Τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας βιώνουμε μια κοινωνική
πραγματικότητα με αυξανόμενες δυσκολίες και προβλήματα λόγω της παρατεταμένης
κοινωνικής και οικονομικής κρίσης. Η ρευστότητα της εποχής δεδομένων των
σύγχρονων προβλημάτων αντικατοπτρίζεται και στο σχολικό περιβάλλον.

Μέσα στη σχολική κοινότητα παρατηρείται αύξηση των
περιστατικών βίας, των συναισθηματικών προβλημάτων και των μαθησιακών δυσκολιών
των παιδιών. Οι αυξημένες ανάγκες αλλά και η πολυπλοκότητα αυτών επιβάλει την επίσπευση ενεργειών από την
πολιτεία και τη λήψη
εξειδικευμένων μέτρων  που θα λάβουν υπόψη όλες τις κοινωνικές, ψυχολογικές
και εκπαιδευτικές παραμέτρους για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των
ψυχοκοινωνικών προβλημάτων που εντοπίζονται σχεδόν καθημερινά στα σχολεία ανά
την επικράτεια.

Σκοπός
της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι να συμβάλει στην ολόπλευρη
και ισόρροπη ανάπτυξη της διανοητικής και ψυχοσωματικής εξέλιξης των μαθητών/-ριών.
Το σχολείο θα πρέπει να στοχεύει στην ανάπτυξη
του παιδιού με ένα ολιστικό χαρακτήρα, που θα περιλαμβάνει τόσο την γνώση όσο
και την ενίσχυση του παιδιού ώστε εκείνο να καλλιεργήσει τις δεξιότητες του, τα
ταλέντα του, τις κλίσεις του και να αναδείξει την διαφορετικότητα του. Με άλλα
λόγια, το σχολείο ως βασικός φορέας κοινωνικοποίησης του παιδιού θα πρέπει να
συμβάλει στη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού περιβάλλοντος που θα προάγει σε
πολλαπλά επίπεδα την καλύτερη επίδοση του παιδιού, απόλυτα προσαρμοσμένη στις
ατομικές του ανάγκες, οι οποίες απορρέουν από την ηλικία, την ιδιοσυγκρασία του
αλλά και τις οικογενειακές και πολιτισμικές καταβολές του.

Απέναντι σε μια εποχή ανασφάλειας, αβεβαιότητας και απειλής,
θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα είναι σταθερό και
ταυτόχρονα ευέλικτο. Προς αυτήν την κατεύθυνση, κρίνεται απαραίτητη η ανάγκη ίδρυσης  Ψυχοκοινωνικής Υπηρεσίας σε κάθε σχολική μονάδα της χώρας,
σε κάθε σχολική βαθμίδα, από το νηπιαγωγείο έως και το λύκειο και η στελέχωσή
της με εξειδικευμένους και κατάλληλα εκπαιδευμένους επαγγελματίες. Η συστηματική-οργανωμένη και διαχρονική-σταθερή
παρουσία ειδικών και πιο συγκεκριμένα,  κοινωνικών λειτουργών και
ψυχολόγων που θα μπορούν να ανταποκριθούν ολιστικά, διεπιστημονικά και
αποτελεσματικά στις διαρκώς παρουσιαζόμενες ανάγκες των μαθητών/τριών και των
σχολείων προς όφελος όλων των
εμπλεκομένων μερών στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Τι
συμβαίνει  όμως στην Ελλάδα του 2020 ;

Παρόλο που η άσκηση της Κοινωνικής Εργασίας στο
σχολικό πλαίσιο έχει θεσμοθετηθεί εδώ και πάνω από 40 χρόνια (με τα Ν.Δ.
195/1974 και ΠΔ 50/1985), μέχρι σήμερα στη γενική αγωγή δεν έχουν συσταθεί Σχολικές  Κοινωνικές Υπηρεσίες αλλά τα σύνθετα
προβλήματα της μαθητικής κοινότητας αντιμετωπίζονται με αποσπασματικές ενέργειες
 και πρωτοβουλίες.

Το 2020, ο θεσμός του σχολικού ψυχολόγου και του σχολικού
κοινωνικού λειτουργού είναι προνόμιο μόνον των σχολικών μονάδων ειδικής αγωγής.
Ενώ πολύ πρόσφατα, υπήρξε πρόβλεψη για την παρουσία των παραπάνω ειδικοτήτων σε
 ελάχιστες σχολικές μονάδες της γενικής
εκπαίδευσης τις οποίες ένας  ψυχολόγος ή και  ένας κοινωνικός
λειτουργός επισκέπτονται με συχνότητα μια ημέρα την εβδομάδα.

Δυστυχώς, στην Ελλάδα του 2020 η αναγκαιότητα ενός
ολοκληρωμένου κρατικού σχεδιασμού πρόληψης της βίας και των κοινωνικών
ανισοτήτων που υφίστανται και αναπαράγονται στο σχολείο όπως και της σταθερής
παρουσίας κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων στα σχολεία ανακύπτει μόνον όταν
κάποιο σοβαρό περιστατικό δει το φως της δημοσιότητας. Τότε, οι ειδικοί
επιστρατεύονται για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ¨πυροσβεστικά¨, οι υπεύθυνοι
δεσμεύονται για άμεσες λύσεις και η απόγνωση και ο θυμός εκπαιδευτικών και
γονέων-κηδεμόνων κατευνάζεται για λίγο.

Η αποσπασματική, περιστασιακή και συγκυριακή
“χρήση” ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών, που δεν στηρίζεται σε
επιστημονικό σχεδιασμό και που δεν δίνει τη δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης
και σταθερής επιστημονικής υποστήριξης, δεν έχει κανένα νόημα για το
εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν καθίστα δυνατή τη δημιουργία σχέσεων συνεργασίας και
εμπιστοσύνης μεταξύ των ειδικών, των εκπαιδευτικών, των γονέων  και των μαθητών[-ριών, αντίθετα υπονομεύει,
απαξιώνει και ακυρώνει το έργο όλων των εμπλεκομένων μερών στην εκπαιδευτική
διαδικασία.

Οι ψυχολόγοι και οι κοινωνικοί λειτουργοί εντός των σχολικών
μονάδων δύνανται να υποστηρίξουν:

• οικογένειες
  και παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα
• μονογονεϊκές
  οικογένειες ή οικογένειες σε κρίση (μετά από διαζύγιο, θάνατο, αναδοχή κα)
• παιδιά
  ή γονείς με προβλήματα ψυχικής υγείας (κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές,
  συναισθηματικές δυσκολίες)
• παιδιά
  που υφίστανται γονεϊκή παραμέληση ή κακοποίηση
• παιδιά
  με μαθησιακές δυσκολίες ή/ και αναπηρίες
• παιδιά
  μετανάστες ή πρόσφυγες
• παιδιά
  εξαρτημένα από το διαδίκτυο ή από ουσίες.
• παιδιά
  που εμφανίζουν προβλήματα αποκλίνουσας συμπεριφοράς (επιθετικότητα, παραβατική
  συμπεριφορά κα)
• Παιδιά
  με ελλιπή ή ασταθή φοίτηση (πχ παιδιά Ρομά)

Ταυτόχρονα, θα σχεδιάζουν
και θα εφαρμόζουν προγράμματα μέσω των οποίων θα ενημερώνουν και θα ευαισθητοποιούν
τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τους μαθητές γύρω από σημαντικά
κοινωνικά  ζητήματα στοχεύοντας
περισσότερο στην πρόληψη ενώ και η παρέμβαση τους θα είναι ζωτικής σημασίας
στην σωστή διαχείριση καταστάσεων κρίσεων. Είναι επίσης σημαντικό να
δημιουργηθεί από μέρους τους και ένα δίκτυο συνεργασίας με υπηρεσίες και φορείς
της κοινότητας (ιατρικές-ψυχικές δημόσιες υπηρεσίες, κοινωνικές υπηρεσίες,
αρμόδιες δικαστικές αρχές κα) προς όφελος του
μαθητή, της οικογένειας και του σχολείου.

Οι παραπάνω
παρεμβάσεις θα απαλλάξουν τους εκπαιδευτικούς από το δύσκολο έργο της
διαχείρισης καταστάσεων που λόγω έλλειψης ειδικών γνώσεων αλλά και λόγω του
φόρτου της εκπαιδευτικής διαδικασίας δεν μπορούν να αναλάβουν. Ουσιαστικά η ύπαρξη μιας τέτοιας υπηρεσίας μέσα στο
σχολείο μπορεί να αποτελέσει το συνεκτικό κρίκο μεταξύ σχολείου, οικογένειας
και κοινότητας.

Στόχος της σύγχρονης
ελληνικής εκπαίδευσης, θα πρέπει να είναι η συνεργατική-  διεπιστημονική ενίσχυση του σχολείου με στόχο
την ενδυνάμωση των σχολικών μονάδων και την ανταπόκρισή τους στις νέες ανάγκες
που προκύπτουν καθημερινά. Ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινότητα και υπέρμαχο των δικαιωμάτων των παιδιών.

Μετά από δική μας καταγγελία, ο Δήμαρχος Καβάλας παραδέχτηκε ότι έστησε μία “φωτογραφική” προκήρυξη για απευθείας ανάθεση έργου ποσού 24.800 ευρώ, για να επιλέξει έναν γνωστό του επαγγελματία!

Στη χθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, ο Δήμαρχος Καβάλας επέμεινε στην άποψή του ότι θα συνεχίσει “να στήνει” διαγωνισμούς για να ευνοεί τους γνωστούς του, αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους επαγγελματίες!

Απέρριψε μάλιστα την πρότασή μας να συσταθεί Διαπαραταξιακή Επιτροπή για τα νέα έργα του Δήμου, ώστε να επιτυγχάνεται η μέγιστη συναίνεση στο Δημοτικό Συμβούλιο.  

Δυστυχώς, είναι πλέον φανερό ότι ο κ. Μουριάδης έχει αποφασίσει εδώ και καιρό να διοικεί τον Δήμο χωρίς διαφάνεια και αξιοκρατία απέναντι στους πολίτες.

Αν βιάζεται να προετοιμάσει προτάσεις για έργα, μπορεί να κάνει έγκαιρο προγραμματισμό και καλύτερη οργάνωση. Όχι “να στήνει” διαγωνισμούς, επειδή η διοίκησή του είναι ανοργάνωτη και δεν προλαβαίνει.    

Πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε τον κ. Μουριάδη μετά από τέτοιες δηλώσεις και πράξεις;

Επιστολή διαμαρτυρίας απέστειλε το Επιμελητήριο Καβάλας στον υπουργό Τουρισμού Μάκη Θεοχάρη, με αφορμή τη διαβούλευση του νομοσχεδίου για τον καταδυτικό τουρισμό. Στην επιστολή αυτή γίνεται λόγος για την έλλειψη πτυχιούχων ναυαγοσωστών και το υψηλό κόστος εργασίας τους -το οποίο, σύμφωνα με το Επιμελητήριο Καβάλας- θα αποτελέσει τροχοπέδη για τη λειτουργία των μικρών ξενοδοχειακών μονάδων, ενώ κατατίθενται και προτάσεις για την καλύτερη λειτουργία της Ειδικής Υπηρεσίας Προώθησης και Αδειοδότησης Τουριστικών Εγκαταστάσεων.

Η επιστολή αναφέρει τα εξής:

Αξιότιμε κ. Υπουργέ,

Στο
πλαίσιο της διαβούλευσης του νομοσχεδίου του Υπουργείου σας, με τίτλο «Ανάπτυξη
καταδυτικού τουρισμού, ρυθμίσεις αναπτυξιακού χαρακτήρα, ρυθμίσεις για
κολυμβητικές δεξαμενές εντός τουριστικών καταλυμάτων, σήμα πιστοποίησης
glamping και λοιπές διατάξεις, το Επιμελητήριο Καβάλας σας ευχαριστεί για την
δυνατότητα συμμετοχής μας και σας εκφράζουμε τις θέσεις των μελών μας σχετικά
με τα παρακάτω άρθρα:

Στο άρθρο 41,
παράγραφος 1, σχετικά με το προσωπικό καταλύματος, στο οποίο λειτουργεί
κολυμβητική δεξαμενή:

 Λαμβάνοντας υπόψη τα παρακάτω:

• την
  έλλειψη πτυχιούχων ναυαγοσωστών στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Περιφερειακή
  Ενότητα Καβάλας-Θάσου οι οποίοι δεν μπορούν να καλύψουν τις είδη αυξημένες
  ανάγκες των Δήμων της περιοχής κατά την διάρκεια της τουριστικής σεζόν και την  επερχόμενη αύξηση της ζήτησής τους σύμφωνα με
  τις προτεινόμενες διατάξεις,
• το
  υψηλό κόστος εργασίας των ναυαγοσωστών που θα επιβαρύνει τους ιδιοκτήτες των
  καταλυμάτων, θα προκαλέσει δυσβάσταχτο κόστος στην λειτουργία των τουριστικών
  επιχειρήσεων
• τον
  αυξημένο ανταγωνισμό που αντιμετωπίζουν από τα καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης,
  καθώς αυτά δεν είναι υποχρεωμένα, αν και διαθέτουν πισίνες, να διαθέτουν
  ναυαγοσώστες,
• την
  περιττή γραφειοκρατία που δημιουργεί η συγκρότηση επιτροπής για τις εξετάσεις των
  ναυαγοσωστών
• την
  δυνατότητα κάλυψης της θέσης του Πιστοποιημένου Επόπτη Ασφαλείας
  Πισίνας-Ναυαγοσώστη από τον Υπεύθυνο Λειτουργίας του καταλύματος κατάλληλα
  εκπαιδευμένο όπως ισχύει και στον Τεχνικό Ασφαλείας

Προτείνουμε, την απόκτηση του Πιστοποιητικού Επόπτη
Ασφαλείας Πισίνας από όλα τα καταλύματα που διαθέτουν κολυμβητική δεξαμενή.
Κρίνουμε απαραίτητη την παρουσία ναυαγοσωστών στις πολυσύχναστες παραλίες της
χώρας όπου σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία παρουσιάζονται υψηλά ποσοστά
ατυχημάτων.

Στο άρθρο 63,
παράγραφος 2, σχετικά με τις Αρμοδιότητες ΕΥΠΑΤΕ:

Όσον αφορά τις τουριστικές περιοχές Καβάλας και Νήσου Θάσου,
δεδομένου ότι η πλειοψηφία των τουριστικών καταλυμάτων της περιοχής, είναι πολύ
μικρού μεγέθους, από 10 έως 20 κλίνες και γνωρίζοντας ότι και τα νέα εγκεκριμένα
επενδυτικά σχέδια στα Προγράμματα ΕΣΠΑ, που καθυστερούν εδώ και 2 χρόνια, στην
έκδοση οικοδομικών αδειών, από την Πολεοδομία Καβάλας, είναι πολύ μικρού
μεγέθους, προτείνουμε στην θετική ρύθμιση, ώστε η ΕΥΠΑΤΕ να είναι αρμόδια για
τουριστικά καταλύματα άνω των 10 κλινών.

Επίσης η χρονική ισχύς της συγκεκριμένης διάταξης
να είναι τουλάχιστον για 2 έτη.

Ηράκλειος αποστολή. Έτσι αποκάλεσε ο τότε πρόεδρος της
Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζ.Π. Γιουνκέρ, την προσπάθεια που ανέλαβαν οι αρχηγοί
κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ, η Τουρκία και -κυρίως- η Ελλάδα, με τη συμφωνία
για την Κοινή Δήλωση Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας στις 18 Μαρτίου του 2016.

Στόχος της Κοινής Δήλωσης, να τερματιστεί η παράνομη
μετανάστευση από την Τουρκία και να  αντικατασταθούν οι επικίνδυνες μεταναστευτικές
ροές από οργανωμένες, ασφαλείς και νόμιμες οδούς προς την Ευρώπη, για τους
δικαιούχους διεθνούς προστασίας, σύμφωνα με το ενωσιακό και το διεθνές δίκαιο.

Σε αυτό το σημείο όμως, θα πρέπει να γίνει γνωστό πως :

α) ήδη από τον Ιούλιο του 2002, αποτελεί νόμο του ελληνικού
κράτους το «Διμερές Ελληνο-Τουρκικό Πρωτόκολλο Επανεισδοχής, το οποίο υπεγράφη
στην Αθήνα στις 8 Νοεμβρίου 2001 και κυρώθηκε με το Ν.3030/2002 (ΦΕΚ
Α΄-163/15-07-2002)

β) τον Μάϊο του 2014, δημοσιεύθηκε στην επίσημη εφημερίδα
της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η «Συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της
Δημοκρατίας της Τουρκίας για την επανεισδοχή προσώπων που διαμένουν χωρίς
άδεια» που είχε υπογραφεί στην Άγκυρα στις 16 Δεκεμβρίου του 2013
(Document 22014A0507(01), 7/5/2014, L 134/3) [1]

γ) τον Οκτώβριο του 2015, είχαν ήδη συμφωνηθεί μέτρα
περιορισμού της παράνομης μετανάστευσης μεταξύ εκπροσώπων του Ευρωπαϊκού
Συμβουλίου και της Τουρκίας (EU-Turkey Joint Action Plan, Βρυξέλλες 15/10/2015,
MEMO/15/5860) [2]

Να σημειωθεί δε πως, από
την 1^η Ιουνίου 2016 τέθηκε σε ισχύ η ανωτέρω αναφερόμενη στο (β)
Συμφωνία, ΚΑΙ για τους υπηκόους τρίτων χωρών, αντικαθιστώντας και το διμερές
Ελληνο-Τουρκικό Πρωτόκολλο Επανεισδοχής που αναφέρεται στο (α). Ωστόσο, εκκρεμεί ακόμη η υπογραφή του Εφαρμοστικού
Πρωτοκόλλου!

Μία απλή ανάγνωση και των τριών παραπάνω Συμφωνιών, αρκεί
για να καταλάβει κανείς τα τεράστια κενά που άφηναν, είτε στην ερμηνεία, είτε
στις διαδικασίες εφαρμογής τους.

Είναι πραγματικά απίστευτη η γραφειοκρατία που μπορούν να
εμπνευστούν τα ανώτερα κλιμάκια της Ε.Ε. στις αποφάσεις-οδηγίες τους, όταν
θέλουν είτε να εξυπηρετήσουν συμφέροντα συγκεκριμένων κρατών, είτε να κρατήσουν
ισορροπίες, μην αποφασίζοντας -ουσιαστικά- τίποτε απολύτως!

Συνέβη δε αυτό που ήταν το απολύτως αναμενόμενο. Η Τουρκία
εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο, όλες τις δυνατότητες που της προσέφεραν οι…
αδυναμίες των προβλέψεων και διαδικασιών, όλων των Συμφωνιών που είχε
υπογράψει.

Παράλληλα, «ξέσπασε» η μεταναστευτική
κρίση του 2015, καθιστώντας πλέον την γειτονική χώρα, πραγματικό ρυθμιστή των εξελίξεων, όσον αφορά στις
μεταναστευτικές ροές. Ας μου επιτραπεί δε να αναφέρω πως, ενώ οι πολεμικές
συγκρούσεις στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή, ήταν ήδη στον 3^ο
τους χρόνο δημιουργώντας μεγάλα «κύματα» προσφύγων προς την Τουρκία, είναι άξιο
απορίας το πώς η μεταναστευτική κρίση του 2015 με τις μαζικές ροές προς την
Ελλάδα, ξεκίνησαν την ίδια περίπου
περίοδο που η Τουρκία θα έπρεπε να εφαρμόσει το σύνολο σχεδόν των υποχρεώσεων
που είχε αναλάβει, μέσω των Συμφωνιών που είχε υπογράψει. Συμπτώσεις!

Έτσι, «προέκυψε» η νομικά αμφιλεγόμενη (το λιγότερο) Κοινή
Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας τον Μάρτιο του 2016, με αποτέλεσμα, μέχρι και σήμερα, να
ισχύουν… τρεις διαφορετικές περιπτώσεις,
όσον αφορά το καθεστώς επιστροφής παράνομων μεταναστών από την Ελλάδα προς την
Τουρκία!

1. Το διμερές Πρωτόκολλο Επανεισδοχής Ελλάδας–Τουρκίας
   του 2002 για όσους παράνομους μετανάστες βρίσκονταν στην ηπειρωτική Ελλάδα,
2. η Συμφωνία Επανεισδοχής ΕΕ–Τουρκίας του 2014
   μόνο για τους Τούρκους πολίτες που είχαν περάσει παράνομα στην Ελλάδα και
3. η Κοινή Δήλωση Ε.Ε.-Τουρκίας του 2016 για τους
   παράνομους μετανάστες που βρίσκονταν στα νησιά του Αιγαίου! [3]

Η αναγκαιότητα που «επέβαλε» την Κοινή Δήλωση του 2016, ήταν αυτή ακριβώς που αναφέρεται σε μία από
τις παραγράφους του Προοιμίου της. Το «…να
εξαρθρωθεί το επιχειρηματικό μοντέλο των διακινητών και να προσφερθεί στους
μετανάστες μια εναλλακτική λύση ώστε να μη βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τους…».  Η ίδια
όμως ακριβώς αιτιολογία, χρησιμοποιείται, τόσο στο Διμερές Πρωτόκολλο
Επανεισδοχής Ελλάδας-Τουρκίας του 2002, όσο και στη Συμφωνία Επανεισδοχής ΕΕ-Τουρκίας
του 2014!

Στο ίδιο δε Προοίμιο, αναφέρεται πως «στις 7 Μαρτίου 2016, η
Τουρκία συμφώνησε περαιτέρω να δεχθεί την ταχεία
επιστροφή ΟΛΩΝ των μεταναστών που δεν χρήζουν διεθνούς προστασίας και μεταβαίνουν από την Τουρκία στην
Ελλάδα…», χωρίς καμία ιδιαίτερη διευκρίνιση περί… νησιών. Αυτή,
προκύπτει στα μέτρα-δράσεις που αναφέρονται πιο κάτω στο ίδιο κείμενο (δράσεις
1 & 2) [4].

Καταλυτικά, κατά την γνώμη μου, γεγονότα που παίζουν
τεράστιο ρόλο για τις περαιτέρω εξελίξεις στο όλο ζήτημα, αποτελούν α) το
πραξικόπημα που εκδηλώθηκε στην γειτονική χώρα τον Ιούλιο του 2016, β) οι
συνταγματικές αλλαγές που έγιναν στην Τουρκία το 2017, παραχωρώντας
υπερεξουσίες στον Πρόεδρο της χωρας, μετατρέποντας το πολίτευμά της σε
Προεδρική Δημοκρατία, γ) οι προεδρικές εκλογές του Ιουλίου του 2018 που
κατέστησαν τον Ερντογάν σε απόλυτο -σχεδόν- κυρίαρχο του πολιτικού (και όχι
μόνο) κατεστημένου στη γειτονική χώρα, αλλά και δ) η άρνηση της χώρας μας να
επιστρέψει στην Τουρκία τους 8 στρατιωτικούς που η ίδια θεωρούσε ως εμπλεκόμενους
στο πραξικόπημα του 2016, και οι οποίοι είχαν καταφύγει στην Ελλάδα. Μια άρνηση
που δυσχέρανε ακόμη περισσότερο την εφαρμογή του Διμερούς Πρωτοκόλλου
Επανεισδοχής Ελλάδας-Τουρκίας του 2002, προκαλώντας ακόμη και την επίσημη
δήλωση του υπουργού εξωτερικών Τσαβούσογλου περί «παγώματος» της εφαρμογής του.

Με βάση λοιπόν την ήδη υπάρχουσα κωλυσιεργία (αν όχι άρνηση)
της γείτονος να εφαρμόσει τις διαδικασίες επιστροφής στο έδαφός της όσων
μεταναστών βρίσκονταν ήδη στην Ελλάδα και δεν ήταν δικαιούχοι διεθνούς
προστασίας, όπως προκύπτει και από τα αναφερόμενα στο υπ’ αριθ. 4340/26-2-2018
έγγραφο του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής προς το Συμβούλιο της
Επικρατείας, στο οποίο αναφέρεται πως «… ο επιβαλλόμενος [  ] περιορισμός των [  ] αιτούντων διεθνή προστασία, γίνεται [….] δεδομένου ότι οι αιτούντες οι οποίοι
έχουν προωθηθεί στην ενδοχώρα και δεν παραμένουν στα νησιά του Αιγαίου δεν
γίνονται δεκτοί προς επιστροφή από την Τουρκία, κατά τη μέχρι σήμερα
ακολουθούμενη πρακτική» [5],
και κυρίως τις αναφορές περί «ελληνικών νησιών» στην Κοινή Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας, προέκυψε
τον Μάϊο του 2017 η απόφαση της τότε Δ/ντριας της Υπηρεσίας Ασύλου (απόφαση
10464/31-5-2017), για τον περιορισμό-απαγόρευση μετακίνησης προς την ηπειρωτική
χώρα, όσων μεταναστών-προσφύγων είχαν περάσει στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

Μία απόφαση που ακυρώθηκε από το Δ΄ Τμήμα του ΣτΕ, με την
απόφαση 805/17.4.2018, με το ορθό σκεπτικό πως δεν αναφέρονταν «…οι λόγοι για τους οποίους επιβλήθηκε το μέτρο,
προκειμένου να μπορεί να διαπιστωθεί ότι το μέτρο αυτό ήταν
απαραίτητο (άρθρο 31 παρ. 2 της Σύμβασης της Γενεύης)». Παρ’ ολ’ αυτά, μία
μόλις εβδομάδα αργότερα, με νέα απόφασή του, ο νέος πλέον Δ/ντης της Υπηρεσίας
Ασύλου, επέβαλε και πάλι τον γεωγραφικό περιορισμό όσων προσφύγων-μεταναστών έφταναν
στα ελληνικά νησιά, προκειμένου να μη μετακινηθούν ελεύθερα στην ενδοχώρα.

Σήμερα, ακόμη και με την αλλαγή της κυβέρνησης και την
ψήφιση του ν. 4636/11-2019 (ΦΕΚ Α΄169) «Περί Διεθνούς Προστασίας και άλλες
διατάξεις», ο οποίος στο εδαφ.(α) της παρ.7 του Αρ. 39 προβλέπει πως «ο Διοικητής του Κέντρου Υποδοχής και
Ταυτοποίησης στα σύνορα της χώρας, λόγω επειγουσών αναγκών εξαιτίας αύξησης αφίξεων [….] και ιδίως
σε περίπτωση προσώπων που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες, με απόφασή του δύναται να παραπέμπει τον υπήκοο τρίτης
χώρας ή ανιθαγενή σε Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης στην ενδοχώρα ή να
ορίζει την παραμονή σε άλλες κατάλληλες δομές, για τη συνέχιση και την
ολοκλήρωση της διαδικασίας υποδοχής και ταυτοποίησης…», τίποτε σχεδόν δεν έχει
αλλάξει, όσον αφορά στον συγκεκριμένο τομέα. Η Τουρκία εξακολουθεί να
κωλυσιεργεί όσον αφορά στις επιστροφές, είτε από την ενδοχώρα, είτε από τα
νησιά, σκληραίνοντας μάλιστα τη στάση της, φέρνοντας τα πράγματα σε οριακό
σημείο.

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει πως, μοναδικός και κύριος
ίσως σκοπός της μη μεταφοράς των μεταναστών-προσφύγων από τα ελληνικά νησιά
στην ενδοχώρα, και τη συνεπακόλουθη αποσυμφόρησή τους, είναι το γεγονός πως με
τις ανοιχτές δομές φιλοξενίας που υπάρχουν και την ελεύθερη μετακίνηση των
μεταναστών χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο, το σύνολο σχεδόν των μεταφερομένων θα
προσπαθούσε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να περάσει τα σύνορα της Ελλάδας,
προς την ευρωπαϊκή χώρα στην οποία επιθυμούσε εξαρχής να πάει.

Κάτι που σίγουρα δεν επιθυμούν οι, γνωστές σε όλους, χώρες
προορισμού.

Σκοπός του κειμένου, σίγουρα δεν ήταν το να κουράσει τον
αναγνώστη με αλλεπάλληλες αναφορές στοιχείων.

Σκοπός του, ήταν να καταδείξει πως, γι’ ακόμη μία φορά, η
«Ηράκλειος προσπάθεια» της χώρας μας, διέθετε «Αχίλλειο πτέρνα».

Πηγές :

[1] https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/?uri=celex:22014A0507(01)

[2] https://ec.europa.eu/commission/presscorner/detail/el/MEMO_15_5860

[3] https://government.gov.gr/ischion-nomiko-plesio-gia-tis-epistrofes-paratipon-metanaston-stin-tourkia/

[4] https://www.consilium.europa.eu/el/press/press-releases/2016/03/18/eu-turkey-statement/

[5] http://www.immigration.gr/2018/04/8052018.html

Η υπόθεση με την παύση της φιλοξενίας των τριών συνταξιοδοτικών σωματείων στο
κτίριο του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Ν. Καβάλας στην Καβάλα έχει ανοίξει μετά
την ανάγκη χρησιμοποίησης των αιθουσών στο κτίριο του Ε.Υ.Κ. Ν. Καβάλας που
είναι σε τέτοιες διαστάσεις που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για εκπαίδευση και
κατάρτιση εργαζομένων  (μία από τις τρεις αυτές αίθουσες  είναι και αυτή που
χρησιμοποιούν μέχρι σήμερα τα συνταξιοδοτικά σωματεία). Μέχρι σήμερα παρά την
πληθώρα αιτημάτων που είχαμε από συνταξιοδοτικά σωματεία να στεγαστούν μόνο αυτά
τα τρία απολάμβαναν της εξυπηρέτησης – φιλοξενίας μας.

Γνωρίζουμε προς όλους πως η ευθύνη της διαχείρισης του κτιρίου του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Ν. Καβάλας είναι αποκλειστικής ευθύνης της εκάστοτε διοίκησης του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου. Αυτό προβλέπεται με την Υπουργική Απόφαση (Εφημερίδα της Κυβέρνησης Τεύχος 130/18-7-2018) και με την απόφαση της Διοίκησης του ΟΑΕΔ.

Η Διοίκηση του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Ν. καβάλας με απόφασή του και με
απόφαση της Γενικής του Συνέλευσης αποφάσισε την αξιοποίηση των τριών αιθουσών
γι’ αυτό και γνωστοποίησε από το Νοέμβρη του 2019 την απόφασή του στα
φιλοξενούμενα σωματεία τα οποία αρνήθηκαν να σεβαστούν την μέχρι τώρα φιλοξενία,
τους νόμους του κράτους και τις αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου και της
Γενικής Συνέλευσης του Ε.Υ.Κ. Ν. Καβάλας. Ξεκίνησαν παρεμβάσεις σε πολιτικά
πρόσωπα του νομού και όχι μόνο με σκοπό να  ανατρέψουν τη νομιμότητα. Όποιοι από
τους πολιτικούς παράγοντες ασχολήθηκαν έμαθαν τι ισχύει και τους σύστησαν να
απομακρυνθούν. Δυστυχώς φαίνεται πως το πελατειακό σύστημα που έμαθαν να
χρησιμοποιούν μέχρι σήμερα τους επηρέασε τόσο πολύ που ελπίζουν μέσω αυτού να
παραβιάσουν τη νομιμότητα. Ματαιοπονούν.

Από το Δ.Σ. του

Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Ν. Καβάλας

Τις τελευταίες ημέρες διάφοροι «αστέρες»
της πολιτικής  μας ζωής εξέφρασαν την
άποψή τους για την πολιτική που ακολούθησε η ελληνική κυβέρνηση από την πρώτη
ημέρα της κρίσης στον Έβρο και το Αιγαίο. Ξεφύτρωσαν ένα σωρό «ανθρωπιστές»,
«αλληλέγγυοι» των εξαθλιωμένων και ταλαίπωρων προσφύγων που αφήνουν τα σπίτια
τους για να βρουν ένα καλύτερο αύριο. Ακόμη, όμως και έτσι να είναι τα πράγματα,
πού αναζητούν το καλύτερο αύριο; Στην Ελλάδα; Με την οικονομική κρίση να
μαστίζει εδώ και δέκα χρόνια την κοινωνία μας; Γιατί όχι, με απευθείας πτήσεις
στην φιλόξενη και οικονομικά εύρωστη Γερμανία;

 Ας
πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Η κρίση που ξέσπασε πριν λίγες ημέρες,
στις 28 Φεβρουαρίου, έχει σαν πρώτη παράμετρο την ανθρωπιστική πλευρά, διότι
δεν παύει να είναι όλοι οι «πρόσφυγες» άνθρωποι, όπως πολύ σωστά επισημαίνουν
συμπατριώτες μας. Το ερώτημα βέβαια είναι ποιες είναι οι προθέσεις τους; Είναι
αγνές και επιζητούν όλοι μία καλύτερη ζωή ή είναι συνειδητοί ή ασυνείδητοι πράκτορες
υποστηρίζοντας τα συμφέροντα άλλων; Εάν οι προθέσεις τους ήταν αγνές τότε δεν
θα χρειαζόταν τα καπνογόνα από την απέναντι πλευρά, ούτε θα εισέρεαν μόνο στα
ελληνοτουρκικά σύνορα, ούτε βέβαια θα ήταν στην πλειοψηφία τους νεαροί άνδρες.
Το σημαντικότερο επιχείρημα όλων είναι ότι ενώ ο Πρόεδρος Ερντογάν αναφέρεται
στους πρόσφυγες από την Συρία, οι περισσότεροι συλληφθέντες, παράνομα
εισελθόντες στην χώρα μας, κατάγονται από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και την
Σομαλία, ακόμη και από την Τουρκία, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις των ελληνικών
αρχών (Αφγανιστάν 64%, Πακιστάν
19%, Τουρκία, 5%, Συρία, 4%, Σομαλία, 2,6%, Ιράκ, Ιράν, Μαρόκο, Αιθιοπία,
Μπαγκλαντές, Αίγυπτος: 5,4%)!
Δηλαδή, μόνο 4% παράνομα εισελθόντες κατάγονται από την Συρία! Άρα, πώς
επικαλείται η Τουρκία τον πόλεμο στην Συρία. Προφανώς πρόκειται για πολιτικό
παιχνίδι της Τουρκίας, η οποία στριμωγμένη από τα λάθη της στην Συρία,
προσπαθεί να εκτονώσει το πρόβλημά της και να εκβιάσει την Ελλάδα και την
Ευρωπαϊκή Ένωση για επιπλέον βοήθεια. Στην περίπτωση της Ελλάδας δεν αρκείται
μόνο στον εκβιασμό, αλλά οι προθέσεις της είναι ξεκάθαρες. Μετά την κατάκτηση
του 40% της Κύπρου έβαλε πλώρη για την «συνεκμετάλλευση» του Αιγαίου και των
πιθανών κοιτασμάτων πετρελαίου, αλλά αυξάνει ταυτόχρονα και την πίεση στην
Θράκη. Ο Ερντογάν θεώρησε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να «πατήσει» πόδι
στην Ελλάδα, είτε κυριολεκτικά, αυτό θα το δούμε το επόμενο διάστημα, είτε
μεταφορικά, μέσω των παράνομων «προσφύγων», μεταξύ των οποίων είναι παραπάνω
από σίγουρο ότι υπάρχουν και συνειδητοί ή ασυνείδητοι πράκτορες. Καταλαβαίνω
ότι το τελευταίο επιχείρημα θα δημιουργήσει απορίες και ερωτήσεις για την
σιγουριά με την οποία εκφράζεται, γι’ αυτό θα προσπαθήσω να κάνω μία μικρή
αναδρομή σε ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος, όχι και τόσο μακρινού. 

Η Τουρκία χρησιμοποιεί έντεχνα την
προβοκάτσια για να προετοιμάσει το έδαφος για δικές της επόμενες ενέργειες. Σε
αυτές τις περιπτώσεις είναι απαραίτητη η γνώση της ιστορίας, αλλά και η στενή
παρακολούθηση των γεγονότων, ώστε η αντίδραση να είναι άμεση και προς την σωστή
κατεύθυνση. Θα αναφέρω παρακάτω εν συντομία τι έγινε τον Σεπτέμβριο του 1955
για να αιτιολογήσω τον ισχυρισμό μου. Την 1^η Απριλίου 1955 ξεκίνησε
στην Κύπρο ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ κατά των Άγγλων, με επιθυμία
και στόχο την Ένωση με την Ελλάδα. Οι Άγγλοι βλέποντας το πάθος των αγωνιστών
της ΕΟΚΑ, θέλησαν σε αντιπερισπασμό να βάλουν τους Τούρκους στο παιχνίδι της
διεκδίκησης της Κύπρου. Η Τουρκία είχε παραχωρήσει τα δικαιώματά της στην Κύπρο
με την συνθήκη της Λωζάννης το 1923. Σύμφωνα με την wikipedia «βάσει του άρθρου 23, με όλα τα δεινά
που η Συνθήκη αυτή συσσώρευσε στον Μικρασιατικό Ελληνισμό, η Τουρκία απεμπόλησε
πλήρως τα κυριαρχικά της δικαιώματα επί της Κύπρου» (εδώ υπάρχει και ένα μικρό
λάθος, διότι το σχετικό άρθρο είναι το 20). Η Αγγλία, λοιπόν, κάλεσε την Ελλάδα
και την Τουρκία, λόγω της τουρκικής μειονότητας του 18% στην Κύπρο, σε τριμερή
διάσκεψη για το Κυπριακό! Η διάσκεψη είχε καθοριστεί αρχικά για το τέλος
Ιουλίου, αλλά τελικά πραγματοποιήθηκε από τις 29 Αυγούστου μέχρι τις 7
Σεπτεμβρίου 1955. Η αμάθεια δεν μπόρεσε να βοηθήσει τους έλληνες ιθύνοντες να
κατανοήσουν τα παιχνίδια των Άγγλων και των Τούρκων. Αναλυτικότερα για την
περίοδο εκείνη της ελληνικής ιστορίας θα γράψουμε σε άλλο άρθρο. Αυτό που έχει
σημασία για την σημερινή περίσταση είναι ότι και τότε η κατάσταση ήταν τεταμένη
και στην Ελλάδα και στην Τουρκία, κυρίως μετά την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού
αγώνα της Κύπρου. Στην Τουρκία δημιουργήθηκε από την κυβέρνηση και τις μυστικές
υπηρεσίες της Τουρκίας οργανωμένη αντίδραση κατά της προσπάθειας των
Ελληνοκυπρίων για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Το τελευταίο είχε σαν
αποτέλεσμα την δημιουργία επεισοδίων το απόγευμα της 6^ης Σεπτεμβρίου
1955 στην Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη, όπου υπήρχε μειονότητα με 120,000 ελληνικής
καταγωγής Τούρκους πολίτες. Η αφορμή για τα επεισόδια ήταν η έκρηξη βόμβας στον
κήπο του Τουρκικού Προξενείου στην Θεσσαλονίκη, δίπλα στο σπίτι που γεννήθηκε ο
Κεμάλ Ατατούρκ τα μεσάνυχτα της 5^ης προς την 6^η
Σεπτεμβρίου 1955. Η βόμβα τοποθετήθηκε από Έλληνα πολίτη, μουσουλμάνο της
Κομοτηνής, πράκτορα της Τουρκίας. Τα στοιχεία αυτά μπορούν να επιβεβαιωθούν εύκολα, όχι από ελληνικές πηγές, αλλά από την διεθνή βιβλιογραφία (π.χ. Alfred
de Zayes (2007), The Istanbul Pogrom of 6–7 September 1955 in the Light of International Law, Genocide Studies and Prevention: An International Journal:
Vol. 2: Iss. 2: Article 4, καθώς και στο «Secret Nation: The Hidden
Armenians of Turkey» από τον Avedis Hadjian, κ.α.). Το
αποτέλεσμα των μεγάλων ταραχών στην Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη ήταν η
δολοφονία 37 Ελλήνων, ο διωγμός των περισσότερων από αυτούς, η λεηλάτηση των
οικιών και των περιουσιών Ελλήνων, Εβραίων και Αρμενίων. Τα γεγονότα αυτά η
Ελληνική αντιπροσωπία στο Λονδίνο δεν τα είχε πληροφορηθεί! Έτσι, δεν
χρησιμοποιήθηκε το γεγονός κατά την διάσκεψη. Εν κατακλείδι, η Τουρκία
χρησιμοποίησε προβοκάτσια (η έκρηξη στο προξενείο) για να πραγματοποιήσει το
οργανωμένο σχέδιό της για τον διωγμό της ελληνικής μειονότητας. Το 1960 ο
πρωθυπουργός της Τουρκίας κατά την διάρκεια των ταραχών Αντνάν Μεντερές (από το
ελληνικό Μαίανδρος, ποταμό της Τουρκίας), ο Πρόεδρος της Τουρκίας Τζελάλ
Μπαγιάρ, ο Υπουργός Εξωτερικών Φατίν 
Ζορλού και άλλοι υπουργοί καταδικάστηκαν για διάφορα αδικήματα, αλλά και
για την συμμετοχή τους στην οργάνωση και εκτέλεση των ταραχών στην
Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη. Ο Μεντερές και ο Ζορλού κρίθηκαν ένοχοι και
καταδικάστηκαν σε 6 χρόνια φυλακή. Τελικά, απαγχονίστηκαν το 1961 και για τα
υπόλοιπα αδικήματα που κατηγορήθηκαν.

Για να ολοκληρώσουμε την αναφορά στα γεγονότα του 1955
και να την συνδέσουμε με το σήμερα θα θέλαμε να τονίσουμε ότι η προβοκάτσια
είναι στην ατζέντα της τουρκικής πολιτικής. Επομένως, είναι σεβαστή η άποψη
πολλών περί αλληλεγγύης και ανθρωπισμού, αλλά θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι
οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι πεδίο φιλολογικής αντιπαράθεσης, αλλά
συμφερόντων, όπου ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Έτσι, είναι το λιγότερο αφελές να
θεωρείται ότι η απέναντι πλευρά είναι καμία αθώα περιστερά και επιπλέον ότι
έχουμε να κάνουμε μόνο με αθώους και κατατρεγμένους «πρόσφυγες». Η
πραγματικότητα είναι ότι η Τουρκία θέλει να ωφεληθεί πολλαπλά από την σημερινή
κρίση και χρησιμοποιεί τους «πρόσφυγες» σαν όπλο. Οπότε αυτό που θα πρέπει να
κάνει η ελληνική πλευρά είναι να παρακολουθεί στενά την κατάσταση, να έχει όλες
τις απαραίτητες πληροφορίες άμεσα και να ζυγίζει γρήγορα και σωστά όλα τα
δεδομένα, ώστε να παίρνει τις καλύτερες αποφάσεις. Τέλος, στο εσωτερικό της
χώρας είναι απαραίτητη η ψυχραιμία από όλες τις πλευρές και η αυτοσυγκράτηση.
Οι παληκαρισμοί από εγχώριους ή αυτόκλητους ξενόφερτους σωτήρες μας μόνο
βοήθεια δεν μπορούν να αποτελούν. Αντίθετα, μπορεί να αποδειχθεί ότι τελικά δεν
εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά μας. Ας αφήσουμε,
λοιπόν, τις επίσημες αρχές να κάνουν την δουλειά τους, όπως αυτές γνωρίζουν
καλύτερα.