Με ανάρτησή της στο Facebook, η περιφερειακή σύμβουλος ΑΜΘ (με την παράταξη “Περιφερειακή Σύνθεση” του Χριστόδολου Τοψίδη) Μαρία Πολυμέρου θέτει μια σειρά ερωτημάτων προς τον αντιπεριφερειάρχη Καβάλας Κώστα Αντωνιάδη για τις κινήσεις τόσο του ιδίου όσο και της διοίκησης της περιφέρειας ΑΜΘ για την τουριστική προβολή της περιφέρειας.

Η ανάρτηση αναφέρει τα εξής:

Ακούγοντας χθες τον Αντιπεριφερειάρχη Καβάλας Κώστα Αντωνιάδη, σε ραδιοφωνική συνέντευξη, τον προκαλώ (αν θέλει ακόμη και σε ανοιχτή δημόσια συζήτηση) να μου απαντήσει στα εξής:

Α) Ποιες είναι οι «κινήσεις» που έκανε ο ίδιος ως αντιπεριφερειάρχης τουρισμού ή ο αντικαταστάτης του για τις πτήσεις που είχαν προγραμματιστεί για το καλοκαίρι 2020 από την Ιταλία?
Αναφέρθηκε χαρακτηριστικά σε πτήσεις «από Μιλάνο και Μπολώνια» … τουλάχιστον ας ενημερώνεται σωστά πρώτα ! Οι πτήσεις ήταν από Μιλάνο και Βερόνα !!!
Μάλιστα ήταν πτήσεις για τις οποίες ο ίδιος και οιοσδήποτε από την διοίκηση της περιφέρειας δεν έκανε το παραμικρό!!! Ποιες, άραγε, είναι οι ενέργειες που έκανε? Με ποιους ήρθε σε επαφή? Την στιγμή που δεν γνωρίζει καν από που ήταν οι πτήσεις!
Σε αντίθεση με το γραφείο μας που κατάφερε έπειτα από προσπάθεια πολλών ετών να «ανοίξει» τη συγκεκριμένη αγορά. Οφείλει τουλάχιστον σεβασμό απέναντι στους επαγγελματίες του τουρισμού, που κατά το παρελθόν τον έχουν βοηθήσει !

Β) Αναφέρθηκε στις πτήσεις από Μ. Βρετανία λέγοντας ότι «ακυρώθηκαν για το 2020» ! Έχει κάποια επίσημη ενημέρωση? Κι αν ναι, από που ? Γιατί εμείς από την εταιρία, την οποία αντιπροσωπεύουμε δεν έχουμε τέτοια ενημέρωση !!! Ίσα – ίσα που καταβάλουν προσπάθεια να κρατήσουν τη Θάσο ακόμη μέσα στην αγορά για το 2020, την στιγμή που άλλοι Tour Operator’s έχουνε ήδη κόψει το νησί μας !!! Όπως το κόβει και ο Αντιπεριφερειάρχης Καβάλας, λειτουργώντας ανεύθυνα.
Παρακάτω για του λόγου το αληθές σας παραθέτω τη σελίδα που δείχνει ακόμη ενεργές τις πωλήσεις.

Γ) Όσο για τη Ryanair ή και οποιαδήποτε διεθνή πτήση έρχεται στο αεροδρόμιο Καβάλας, θα μας πει τι ακριβώς έκανε και το ονομάζει μεγάλο αγώνα; Αντιθέτως θα πρέπει να θυμηθεί ότι με τις συμπεριφορές του εξέθεσε κατά καιρούς επαγγελματίες του τουρισμού, άλλους από εμένα υποσχόμενος πράγματα που τελικά δεν έπραξε εκθέτοντας τους στους συνεργάτες τους.

Θα του θυμίσω ότι από το 2017 όχι μόνο δεν έκανε κάτι ουσιαστικό για να ενισχύσει τις διεθνείς πτήσεις στο αεροδρόμιο μας αλλά προσπάθησε με πονηριά να καρπωθεί και την παροδική αύξηση που υπήρξε όταν για λίγους μήνες και εξαιτίας των έργων στο αεροδρόμιο της Θεσμικής κάποιες εταιρίες χρησιμοποίησαν της Καβάλας. Οι τότε δηλώσεις του δυστυχώς για αυτούς είναι στο διαδίκτυο ακόμη.

Ίσως είναι κατανοητό το να προσπαθεί να κάνει μία ανέξοδη προσωπική πολιτική ο αντιπεριφερειάρχης με φωτογραφίες και θέματα με τα οποία δεν έχει εμπλοκή, ίσως να είναι κατανοητό και το ότι προσπαθεί να εκμεταλλευτεί καταστάσεις. Το να προσπαθεί όμως αυτός ή και οιοσδήποτε από την όποια θέση να καρπωθεί τη προσωπική και επιχειρηματική μας προσπάθεια, τη στιγμή που ο κλάδος μας και το νησί μας «χτυπιέται» από τον Σεπτέμβριο το 2019 το θεωρώ εντελώς ανήθικο ! Άλλωστε μην αμφιβάλλετε ότι κι αυτές οι δηλώσεις είναι ένα ακόμη πλήγμα σε βάρος της Θάσου και του τουρισμού της !

Το πρόγραμμα «ΒΟΗΘΕΙΑ στο ΣΠΙΤΙ» είναι ένας θεσμός πολύ σημαντικός που καλύπτει τις ανάγκες εκατοντάδων φτωχών ηλικιωμένων ή ανάπηρων συνανθρώπων μας, εκπληρώνοντας το δικαίωμά τους να στηρίζονται από την οργανωμένη πολιτεία, ώστε να ζουν με αξιοπρέπεια. Πρόκειται για υπηρεσίες όπως της κατ’ οίκον νοσηλείας οικιακής καθαριότητας, μαγειρέματος κ.λπ.  Ένα πρόγραμμα που χρειάζεται στήριξη και επέκταση αφού σήμερα καλύπτει μόλις 100.000 ωφελούμενους.

Η λογική του κόστους – ωφέλους, που μετρά το όφελος μιας λειτουργίας του δήμου σε σχέση με το κόστος που τον επιβαρύνει, αποτελεί τον κύριο άξονα του νομοθετικού πλαισίου για τη τοπική διοίκηση και συναντίληψη όλων των δημοτικών παρατάξεων πλην Λαϊκής Συσπείρωσης. Αποτελεί λοιπόν ανταποδοτική λειτουργία του δήμου και οι εργαζόμενοι κόστος με αυτή τη λογική.  Έτσι ανοίγει διάπλατα το παράθυρο για να διεκδικήσουν ιδιωτικές εταιρείες την είσοδό τους στο χώρο εξασφαλίζοντας κέρδη, αφού έχουν στη διάθεσή τους μάλιστα όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο.

Η Λαϊκή Συσπείρωση αντιπαλεύει την ανταποδοτική λειτουργία των δήμων, τη λειτουργία στη βάση κόστους-οφέλους. Οι υπηρεσίες που καλύπτουν ανθρώπινες ανάγκες δεν είναι εμπόρευμα για να πωλούνται έναντι κάποιας τιμής. Ο λαός έχει πληρώσει πολλά και δικαιούται δημοτικές υπηρεσίες σύγχρονες και δωρεάν. Τους μισθούς των εργαζομένων και τις απαραίτητες υποδομές πρέπει να καλύπτει ο κρατικός προϋπολογισμός και αυτό αποτελεί αίτημα που πρέπει να παλεύουν οι δημοτικές αρχές όταν υποστηρίζουν ότι εκπροσωπούν τα λαϊκά συμφέροντα.

Η Λαϊκή Συσπείρωση στηρίζει με κάθε τρόπο τις  εργαζόμενες που καλούν τη διοίκηση του Δήμου να μη καταθέσει έφεση ώστε να πάψη η πολυετής ομηρία τους.

Οι εξελίξεις τα τελευταία χρόνια δείχνουν ότι η μία κυβέρνηση κόβει και η άλλη ράβει. Το νόμο του ΣΥΡΙΖΑ για μετατροπή των συμβάσεων των εργαζομένων μέσο διαγωνισμού του ΑΣΕΠ σε αορίστου χρόνου αξιοποιεί σήμερα η ΝΔ. Πρόκειται ουσιαστικά για εξέλιξη που θα αποκλείσει πολλούς από τους σημερινούς εργαζόμενους.

Την ίδια πολιτική που αντιμετωπίζει εχθρικά αυτούς τους εργαζόμενους ακολουθεί και η διοίκηση του δήμου με την πρόθεσή της να ασκήσει έφεση στην πρωτόδικη απόφαση του δικαστηρίου που τους δικαιώνει. Οδύρεται για τα οικονομικά του Δήμου και την εκ του νόμου απαράδεκτη «ανταποδοτική» λειτουργία του χωρις όμως να τη βάζει στο στόχαστρο, να διεκδικεί αύξηση των ΚΑΠ και κατάργησή της.

Η Λαϊκή Συσπείρωση προτείνει την άμεση μετατροπή των συμβάσεων των εργαζομένων στο πρόγραμμα σε αορίστου χρόνου. Να μην ασκήσει η διοίκηση του δήμου έφεση στην πρωτόδικη απόφαση του δικαστηρίου.

Το Δημοτικό Συμβούλιο να καταγγείλει και να καταδικάσει την απαράδεκτη  ανταποδοτική λειτουργία στους δήμους, να απαιτήσει την κάλυψη της μισθοδοσίας των εργαζομένων του προγράμματος από τον κρατικό προϋπολογισμό.

“Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα”

Ήταν στα τέλη του 2019 όταν στα δελτία ειδήσεων της χώρας, ξεκίνησαν να γίνονται σποραδικές αναφορές για έναν νέο ιό ο οποίος έπληττε μία συγκεκριμένη περιοχή της Κίνας. Τόσο η μακρινή απόσταση που μας χωρίζει από την αχανή αυτή χώρα, όσο και τα ελάχιστα, για τα πληθυσμιακά της δεδομένα, κρούσματα στα οποία αναφέρονταν, μας έκαναν να αισθανόμαστε πως πρόκειται για κάτι το οποίο δεν μας αφορά.

Έπρεπε να έρθει ο Ιανουάριος του 2020, και συγκεκριμένα η 23^η του μήνα, για να μάθουμε πως μία πόλη της Κίνας με το όνομα Γουχάν, με πληθυσμό κοντά στα 10εκ. κατοίκους, έχει τεθεί σε καραντίνα λόγω της ταχείας μετάδοσης ενός νέου κορωνοϊού και τα πολύ σοβαρά συμπτώματα αναπνευστικής ανεπάρκειας που αυτός προκαλεί. Την ίδια ημέρα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) χαρακτήριζε ως «μέσου κινδύνου» τον ιό και αποφάσιζε τη στενή παρακολούθηση της πορείας του, αλλά και των μέτρων που έπαιρνε η Κινεζική κυβέρνηση, με σκοπό τον περιορισμό του.

Μία μόλις εβδομάδα αργότερα, ο ΠΟΥ αποφάσιζε ότι η επιδημία του νέου κορωνοϊού στην Κίνα συνιστά «έκτακτη ανάγκη δημόσιας υγείας διεθνούς ανησυχίας».

Ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ κ. Γκεμπρεγέσους, ανακοίνωνε την απόφαση όταν τα κρούσματα, και παρά τα μέτρα που είχαν ληφθεί, είχαν πλέον αρχίσει να καταγράφονται σε τουλάχιστον 18 χώρες.

Ακόμη και τότε όμως, ο ΠΟΥ εκτιμούσε ότι δεν υπήρχε λόγος να περιοριστούν τα ταξίδια και οι εμπορικές συναλλαγές με την Κίνα.

Σε συνέντευξη τύπου στις 30 Ιανουαρίου, ο γενικός διευθυντής του Οργανισμού ανέφερε πως «Ο ΠΟΥ δεν συνιστά να περιοριστούν τα ταξίδια, οι εμπορικές συναλλαγές και η μετακίνηση (του πληθυσμού) και αντιτίθεται σε κάθε περιορισμό των ταξιδιών» ενώ αναφερόμενος στα μέτρα που λάμβανε η Κίνα, δήλωσε ότι «πιστεύει πως θα ανακόψουν την διάδοση του ιού».

Στις αρχές Φεβρουαρίου μάθαμε ότι έχουν επιβεβαιωθεί περίπου 29.000 κρούσματα, που σε ποσοστό 99% είχαν καταγραφεί στην Κίνα, ενώ μεμονωμένα κρούσματα είχαν διαπιστωθεί και σε ακόμη 26 χώρες, ιδιαίτερα σε γειτονικές της Κίνας περιοχές, λόγω του αυξημένου όγκου ταξιδιωτών.

Τις ίδιες ημέρες, ο πρύτανης του ΕΚΠΑ, καθηγητής κ. Αθ. Δημόπουλος, σε συνέντευξή του δήλωνε πως «σε σύγκριση με τις άλλες δύο επιδημίες κορωνοϊών τα τελευταία 20 χρόνια (SARS και MERS), ο νέος κορωνοϊός φαίνεται ότι είναι περισσότερο μολυσματικός, καθώς έχει υπολογιστεί ότι κάθε ασθενής προσβάλλει κατά μέσο όρο 2,68 άτομα, αλλά λιγότερο θανατηφόρος».

Τις ίδιες -όμως- επίσης ημέρες, η κατάσταση στην Κίνα φαινόταν πως είχε «ξεφύγει».

Οι ελλείψεις σε προμήθειες βασικού ιατρικού εξοπλισμού, συμπεριλαμβανομένων των μασκών, των προστατευτικών στολών και των υψηλής ποιότητας απολυμαντικών στα νοσοκομεία της Γουχάν ήταν πλέον εμφανείς, με τις υποδομές υγείας της πόλης να λειτουργούν πια πέραν των ορίων τους και τις κλίνες των μονάδων εντατικής θεραπείας που προορίζονταν για ασθενείς από τον ιό, να έχουν ήδη υπερκαλυφθεί.

Μόλις στις 12 Μαρτίου ο ΠΟΥ αναβάθμισε σε «πανδημία» την εξάπλωση του νέου κορωνοϊού, με το Ιράν και την Ιταλία να αποτελούν πλέον τις δύο χώρες στις οποίες εντοπιζόταν σημαντικός αριθμός κρουσμάτων.

Στην Ελλάδα, μετρούσαμε ήδη 89 επιβεβαιωμένα κρούσματα, που σχετίζονταν κατά βάση με ταξιδιώτες από την Ιταλία καθώς και με μια ομάδα προσκυνητών που είχαν ταξιδέψει στο Ισραήλ και την Αίγυπτο και τις επαφές τους.

Η Κίνα, εκείνες τις ημέρες, «μετρούσε» περισσότερα από 81.000 κρούσματα και τουλάχιστον 3.000 θανάτους. Μόλις 10 ημέρες αργότερα, ο αριθμός αυτός θα εξαπλασιαζόταν, με τον ιό να αποτελεί πλέον παγκόσμιο υγειονομικό φαινόμενο.

Στα τέλη πλέον Μαρτίου, με τις περισσότερες χώρες του κόσμου να έχουν ανακοινώσει μέτρα περιορισμού της κυκλοφορίας των πολιτών τους, αλλά και το κλείσιμο δημόσιων δομών και εμπορικών καταστημάτων, ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ αναφέρει πως «Με το να ζητάμε από τον κόσμο να μείνει στο σπίτι και να απαγορεύουμε τις μετακινήσεις, αγοράζουμε χρόνο και μειώνουμε τις πιέσεις στα συστήματα υγείας. Από μόνα τους αυτά τα μέτρα δεν θα εξαλείψουν τις πανδημίες».

Είχε πλέον αρχίσει να γίνεται εμφανές το εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα των επιπτώσεων στις οικονομίες των χωρών που είχαν λάβει περιοριστικά μέτρα για την εξάπλωση του νέου κορωνοϊού.

Ακριβώς τότε, ξεκινούν να εμφανίζονται και οι περισσότερες αντιδράσεις αλλά και τα διάφορα υποθετικά σενάρια, με αντικείμενο το πού αποσκοπούσαν -στο σύνολό τους- όλες οι πολιτικές αποφάσεις που είχαν παρθεί με αφορμή την πανδημία του Covid-19, όπως είχε ονομαστεί ο νέος κορωνοϊός.

Ως ένας από εκείνους που από την πρώτη στιγμή πειθάρχησε στα μέτρα περιορισμού της κυκλοφορίας, ταυτόχρονα όμως δεν έπαψε να ανησυχεί για «την επόμενη ημέρα» των μέτρων που άκουγε να ανακοινώνονται, ένιωθα την ανάγκη να βρω ακόμη πιο πειστικές απαντήσεις από αυτές που δημόσια προβάλλονταν (και προβάλλονται).

Το «γιατί» που έμμεσα ή άμεσα άκουγα από όλο και περισσότερους που δεν έμεναν ικανοποιημένοι από τις πληροφορίες που έπαιρναν, έπρεπε να απαντηθεί.

Όπως λοιπόν έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, η εμπειρία που είχε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας από τις δύο προηγούμενες (και πιο γνωστές) περιπτώσεις κορωνοϊών, του SARS και του MERS, ήταν πως με τον περιορισμό και τη νοσηλεία όσων είχαν ασθενήσει, ο ιός σταδιακά «εξασθενούσε».

Κατά τα άλλα, ο νέος κορωνοϊός ήταν «ο μεγάλος άγνωστος».

Αυτό που -σχετικά- άργησε να γίνει αντιληπτό, ήταν πως ο νέος κορωνοϊός ήταν πολύ περισσότερο μολυσματικός από τους προηγούμενους, λιγότερο όμως θανατηφόρος. Ταυτόχρονα, η εμπειρία από τις ασφυκτικές πιέσεις που δέχθηκε και η παρ’ ολίγον κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας της Κίνας, έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στις πολιτικές αποφάσεις που έπρεπε να ληφθούν.

Η «ομολογία» άλλωστε του γενικού διευθυντή του ΠΟΥ στα τέλη Μαρτίου πως «με το να ζητάμε από τον κόσμο να μείνει στο σπίτι και να απαγορεύουμε τις μετακινήσεις, αγοράζουμε χρόνο και μειώνουμε τις πιέσεις στα συστήματα υγείας», απλά επιβεβαίωνε τους φόβους των ηγετών, οι οποίοι είχαν πλέον να αντιμετωπίσουν το εξής δίλημμα : Με το εξαιρετικά σημαντικό δεδομένο πως ο νέος κορωνοϊός είναι περισσότερο μολυσματικός, μεταδίδεται δηλαδή πολύ περισσότερο και πιο γρήγορα από τους προηγούμενους, τι είναι σημαντικότερο και πώς μπορούμε να το ελέγξουμε; Η πιθανή κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας της χώρας από την πίεση που θα δεχόταν λόγω της μεγάλης μετάδοσης του ιού και οι πολύ πιθανές οικονομικές και πολιτικές συνέπειες που αυτή (η κατάρρευση) θα επέφερε, ή η προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας, μετά τα αυστηρά περιοριστικά μέτρα, που θα μείωναν μεν την πίεση που θα δεχόταν τα συστήματα υγείας, θα επηρέαζαν όμως σημαντικά την γενικότερη εικόνα της οικονομίας της χώρας;

Ποιο από τα δύο θα είχε το μικρότερο (και πολιτικά) κόστος;

Είναι, κατά την γνώμη μου, βέβαιο πως, μπροστά σε έναν «αόρατο και -κυρίως- άγνωστο εχθρό», κανένας πολιτικός ηγέτης δεν θα ρίσκαρε, τόσο την -πολύ πιθανή- κατάρρευση του συστήματος υγείας της χώρας του, αλλά και -κατά συνέπεια- των οικονομικών (και πολιτικών) επιπτώσεων που μία τέτοια κατάρρευση θα προκαλούσε. Και ποιος αλήθεια θα μπορούσε να προβάλει οποιοδήποτε αντεπιχείρημα ενάντια στα περιοριστικά μέτρα που ήταν σίγουρο πως θα πλήξουν την οικονομία της χώρας, όταν το βασικό επιχείρημα για την πλήρη και αυστηρή εφαρμογή τους, ήταν (και είναι) η προστασία της δημόσιας υγείας των πολιτών;

Αυτό που θα προκαλούσε μεν οικονομικό (και πιθανά πολιτικό) κόστος, θα μπορούσε όμως να ελεγχθεί με τα κατάλληλα μέτρα στήριξης αργότερα, ήταν η επιβολή συγκεκριμένων περιοριστικών μέτρων, τόσο στις μετακινήσεις, όσο και στην εμπορική δραστηριότητα της χώρας. Ο τρόπος δε που αυτά τα μέτρα στήριξης της οικονομίας θα μπορούν να παρουσιαστούν, είναι πολύ πιθανό να εκτιμηθούν (αργότερα) θετικά από τους πολίτες.

Η πλάστιγγα, ήταν βέβαιο πως θα έγερνε προς την δεύτερη επιλογή.

Κι όσο πιο σύντομα έπαιρνε κανείς αυτήν την απόφαση, τόσο το καλύτερο.

Σήμερα, έχοντας καταλήξει στο συμπέρασμα πως η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης, με βάση τις πληροφορίες που κάθε στιγμή είχε, ήταν -εκτός από σωστή- και αναμενόμενη, εξακολουθώ να ανησυχώ για την «επόμενη ημέρα» της πανδημίας.

Μία καθημαγμένη μετά από δέκα μνημονιακά χρόνια οικονομία, δεν ανατάσσεται καθόλου εύκολα μετά από μία πρόσθετη κρίση, που είναι πολύ πιθανό να της στοιχίσει πολύ περισσότερο απ’ όσο αρχικά είχε υπολογιστεί. Και κανείς σήμερα δεν μπορεί να εγγυηθεί πως ο «αόρατος και άγνωστος εχθρός» , δε θ΄αποτελέσει και πάλι την αφορμή για μελλοντικές προκλήσεις.

Σήμερα που η ύφεση στον τουρισμό αναμένεται πολύ μεγάλη μετά το χτύπημα της πανδημίας, πρέπει ως Δήμος να αναζητήσουμε πιθανούς ελπιδοφόρους δρόμους που θα αντισταθμίσουν λίγο ή πολύ το αναμενόμενο χαμένο κομμάτι στον τουρισμό της περιοχής.

Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι η προσέγγιση της περιοχής μας των τουριστών διά αερομεταφοράς ή θαλάσσια, θα καταστεί πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη, οπότε ο μόνος δρόμος που απομένει είναι οδικώς.

Σε λίγο θα συνεδριάσει η επιτροπή του Δήμου Καβάλας, αυτό που πρέπει να κυριαρχήσει, είναι το πώς θα διευκολύνουμε, το πώς θα δελεάσουμε, το πώς θα πείσουμε τον Βαλκάνιο τουρίστα να μας προτιμήσει και να μας επισκεφθεί το καλοκαίρι του 2020.

Τώρα που όλοι έχουν καταλάβει ότι οι Ινδίες, οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, έχουν απομακρυνθεί περισσότερο από την Καβάλα, πρέπει να στραφούμε στη Σόφια, το Βελιγράδι, το Βουκουρέστι, στα Σκόπια.

Η όλη διαδικασία πρέπει να γίνει αύριο από το Δήμο Καβάλας (Δημωφέλεια) και με αντιπροσωπευτικό κλιμάκιο να γίνει η προβολή της περιοχής, είτε διαμέσου φυλλαδίου, είτε σποτ στα αντίστοιχα ΜΜΕ των πόλεων της Βαλκανικής. Παράλληλα, πρέπει να γίνουν προσκλήσεις να μας επισκεφθούν δωρεάν, άνθρωποι του Τύπου και του τουρισμού των περιοχών των Βαλκανίων, που έχουμε στοχεύσει ως περιοχές προέλευσης του αναμενόμενου τουριστικού προϊόντος.

Μπορεί πριν 10-15 χρόνια να μην είχαμε διάθεση να ασχοληθούμε με τους Βαλκάνιους γείτονες ως τουριστικό προϊόν, σήμερα όμως είμαστε αναγκασμένοι να το αξιοποιήσουμε ως λύση για να περιορίσουμε τις μεγάλες απώλειες στην τοπική οικονομία.

Να που ήρθε η στιγμή να εννοήσουμε στην πραγματικότητα,  το, ‘’εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε – γέλασε’

’‘’ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2020, Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΔΙΚΟΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΣ.’’

Πιάνω χθες “επ’ αυτοφώρω” απορριμματοφόρο του Δήμου για την ανακύκλωση να ανακατεύει το χαρτί – χαρτόνι (που το πετάμε στον μπλε κάδο με ΚΙΤΡΙΝΟ καπάκι) με το πλαστικό και το αλουμίνιο (που τα πετάμε στον μπλε κάδο με ΓΑΛΑΖΙΟ καπάκι).

ΛΑΘΟΣ! Χρειάζεται άλλο δρομολόγιο για τον ένα κάδο και άλλο για τον άλλο. Για να μεταφέρονται σε διαφορετική γραμμή ανακύκλωσης.

Αλλιώς τι τους βάλαμε τους νέους κάδους με κίτρινο καπάκι;

Γιατί να κάνουν τον κόπο οι δημότες να ανακυκλώνουν το χαρτί – χαρτόνι ξεχωριστά, αφού ο ίδιος ο Δήμος το ανακατεύει στο τέλος με το πλαστικό και το αλουμίνιο;

Γιατί ο Δήμος ξόδεψε χρήματα για να διαφημίσει τους νέους κάδους στους δημότες, αφού ο ίδιος δεν τους χρησιμοποιεί σωστά;

Είναι προφανές ότι η διοίκηση του Δήμου δεν μπορεί να κάνει τα πιο απλά, τα πιο βασικά πράγματα και σε αυτόν τον τομέα.

Ίσως γιατί δεν πιστεύει στην ανακύκλωση…

Κάπως έτσι όμως οδηγούμαστε σε κακή διαχείριση και σπατάλες, που οδηγούν με τη σειρά τους σε αυξήσεις στα δημοτικά τέλη…

Και πάντα στο τέλος την πληρώνουν οι δημότες… 

“ΠΟΥΝΤΟΣ ΠΟΥΝΤΟΣ Ο ΜΠΛΕ Ο ΚΑΔΟΣ…”

ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ!

Με έκπληξη ακούσαμε το Δήμαρχο, στα προ ημερήσιας θέματα της προηγούμενης συνεδρίασης, να απαντά σε ερώτησή μας, ότι ήδη έχει έρθει σε επαφή με τους «διακινητές» της “ΑΝΤΑΠΟ∆ΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ Α.Ε.” (πρόκειται για εταιρία με αυτό το όνομα), με τα «σπιτάκια ανακύκλωσης» και συζήτησε για την εγκατάστασή τους και στην πόλη μας.

Ουσιαστικά αυτή η εξέλιξη φανερώνει ότι οι σχεδιασμοί για αύξηση της ανακύκλωσης μέσω των μπλε κάδων, που θα έφερνε παράλληλα και μείωση των ανταποδοτικών τελών καθαριότητας, πάει «περίπατο».

Διότι είναι φανερό ότι η “ΑΝΤΑΠΟ∆ΟΤΙΚΗ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ Α.Ε.”, λειτουργεί ανταγωνιστικά με την ΕΕΑΑ Α.Ε. (Ελληνική Εταιρία Ανάκτησης Ανακύκλωσης), την άλλη εταιρία δηλαδή που προωθεί τους μπλε κάδους. Γι’ αυτό το λόγω η ΕΕΑΑ Α.Ε.  αντιδρά καθότι τα «σπιτάκια ανακύκλωσης» μπαίνουν στα «χωράφια» της.  

Σημειώνουμε ότι ο νέος περιβαλλοντικός νόμος της κυβέρνησης σε σχέση με τη διαχείριση των απορριμμάτων προβλέπει «….επιτρέπεται για τις κατοικίες η από κοινού, σε ενιαίο ρεύμα, συλλογή και επεξεργασία των βιοαποβλήτων με χάρτινες & από χαρτόνι, με ξύλινες και άλλες βιοαποδομήσιμες συσκευασίες!»

Γίνεται φανερό πλέον ότι σε νέες περιπέτειες οδηγείται η ανακύκλωση στην πηγή και οι μπλε κάδοι, καθώς το 70% περίπου των όσων υλικών ανακυκλώνονται μέσω αυτών, αποτελείται από χαρτί-χαρτόνι και ως βιοαποδομήσιμο υλικό θα επιτρέπεται η διαλογή του στην πηγή από κοινού με τα βιοαπόβλητα των νοικοκυριών!

Οι τελευταίες εξελίξεις μαζί με τον Περιφερειακό Σχεδιασμό (ΠΕΣΔΑ) που προβλέπει διαχείριση σύμμεικτων (ανακατεμένων) απορριμμάτων, τα οποία θα διαχωρίζονται με μηχανική διαλογή στο εργοστάσιο στο Περιγιάλι (ΜΕΑ-Μονάδα Επεξεργασίας Απορριμμάτων), φέρνουν πιο κοντά την καρκινογόνο καύση. Καθότι με τη μηχανική διαλογή, παράγονται κακής ποιότητας ανακτώμενα υλικά, καθώς και το δευτερογενές καύσιμο RDF, με την καύση του οποίου γίνεται παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας για τις ανάγκες ενεργοβόρων μονάδων (τσιμεντοβιομηχανία, λιπασματοβιομηχανία κτλ).

Τίθεται το ερώτημα, μεταξύ άλλων, από πότε ο Περιφερειακός Σχεδιασμός Διαχείρισης Αποβλήτων (ΠΕΣ∆Α) της Περιφέρειας μας άλλαξε και προκρίνει, αντί των μπλε κάδων με την εταιρία ΕΕΑΑ Α.Ε., μία άλλη εταιρία, την  “ΑΝΤΑΠΟ∆ΟΤΙΚΗ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ Α.Ε.”;

Πρέπει να σημάνει συναγερμός. Φτάνουν τα επιχειρηματικά πειράματα στις πλάτες του λαού. Η πάλη του λαού μας των λαϊκών στρωμάτων, πρέπει να στοχεύει στα αίτια του προβλήματος που είναι η εμπορευματοποίηση της διαχείρισης των απορριμμάτων. Η διαχείριση των απορριμμάτων πρέπει να γίνεται από έναν ενιαίο κρατικό φορέα, στο πλαίσιο ενός ριζικά διαφορετικού δρόμου ανάπτυξης, όπου κριτήριο θα είναι η προστασία της υγείας των ανθρώπων και του περιβάλλοντος, θα υιοθετούνται επιστημονικά κριτήρια για μεθόδους διαχείρισης, για χωροθετήσεις κλπ.

Η επέτειος μνήμης της 19ης Μαΐου στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα σε όλη την ανθρωπότητα. Το ηθικό και εθνικό  χρέος μας να αποδώσουμε φόρο τιμής στους 353.000 και πλέον προγόνους μας, που εξοντώθηκαν από το  Κεμαλικό καθεστώς.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου ήταν το πρώτο από μια σειρά ιστορικών γεγονότων του προηγούμενου αιώνα που πληρώθηκαν με αίμα και σηματοδότησε την εκδίωξη των Ελλήνων από τις προαιώνιες εστίες τους.

Τιμούμε τη μνήμη του μαρτυρικού ποντιακού Ελληνισμού που κατάφερε να  ανασυγκροτήσει  τις δυνάμεις του, να κρατήσει τις ρίζες, τις αξίες, τη γλώσσα και  τον πολιτισμό  του  και να διατηρήσει τη μνήμη  των αλησμόνητων  πατρίδων.

Οι νεότερες  γενιές οφείλουμε να απαιτούμε το δικαίωμα στην ιστορική μνήμη, τη διεθνοποίηση της αναγνώρισης της γενοκτονίας σαν επισφράγισμα των αγώνων του τόσο βάναυσα καταπατημένου λαού, που επιβίωσε προχωρώντας στον δρόμο της προκοπής και της ανόδου δίνοντας στοιχεία αξίωσης και πολιτισμού.

Κώστας Αντωνιάδης
Αντιπεριφερειάρχης Καβάλας

“Συμπληρώνονται σήμερα 101 χρόνια από την ημέρα που οι δυνάμεις των Νεότουρκων και των εθνικιστών του Κεμάλ Ατατούρκ, έθεσαν σε εφαρμογή το σχέδιο εκτοπισμού των ελληνικών πληθυσμών του Πόντου.

Πρόκειται για ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα σε βάρος της ανθρωπότητας. Ο αφανισμός 353.000 Ελλήνων του Πόντου, με τη δημιουργία των Ταγμάτων Εργασίας (Αμελέ Ταμπουρού) και την πυρπόληση των πατρογονικών τους εστιών, αμαυρώνει την εικόνα της Τουρκίας και την εκθέτει στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης.

Η αναγνώριση της γενοκτονίας του ποντιακού Ελληνισμού τόσο από τους γείτονες μας, όσο και από την παγκόσμια κοινότητα, αποτελεί πάγιο και διαρκές αίτημα των απογόνων χιλιάδων οικογενειών που “έσβησαν στα αγιασμένα χώματα των χαμένων πατρίδων.

Πιθανές κινήσεις έμπρακτης μεταμέλειας και αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας εκ μέρους των κρατών που έβαλαν την υπογραφή τους για να συντελεστεί η τουρκική θηριωδία στον μαρτυρικό Πόντο, μπορούν αφενός μεν να αποτρέψουν την εμφάνιση παρόμοιων γεγονότων στο μέλλον και αφετέρου να επουλώσουν, ως ένα βαθμό, τις πληγές που προκάλεσε το Κεμαλικό καθεστώς.

Αιώνια η μνήμη όλων των θυμάτων της γενοκτονίας”.

Ο Δήμαρχος Θάσου κ. Ελευθέριος Κυριακίδης με αφορμή την ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων, δήλωσε:

«Η 19η Μαΐου είναι ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων και για τις αλησμόνητες πατρίδες του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Η εξόντωση του Ποντιακού Ελληνισμού από το τουρκικό καθεστώς ήταν μια απάνθρωπη εθνοκάθαρση. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια, η οποία δεν πρέπει να κρύβεται. Έχουμε χρέος και να θυμόμαστε και να παραδίδουμε την αλήθεια από γενιά σε γενιά. Η γνώση της ιστορίας μας βοηθά να κατανοήσουμε το παρόν και να προετοιμαστούμε για το μέλλον»

H τελευταία συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, αποτελεί ένα μνημείο ψέματος και ασέλγειας,  επάνω στην ιστορία και στους δημοκρατικούς θεσμούς που διέπουν την λειτουργία του ανωτάτου οργάνου του δήμου μας.

Αιτία αποτελούν όσα ψευδώς ειπώθηκαν και όσα επιμελώς προσπάθησε να αποκρύψει η σημερινή δημοτική αρχή , φιμώνοντας μάλιστα δημ. συμβούλους , σχετικά με το θέμα αφενός του TAP και αφετέρου των καταγγελιών , για «φωτογραφικό» διαγωνισμό της ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ.

Αρχικά και όσον αφορά το θέμα του ΤΑΠ , το οποίο όλως περιέργως  εισηγήθηκε εξωτερική συνεργάτης της ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ ,  υπήρξε αυταπόδεικτη προσπάθεια παραπλάνησης του δημοτικού συμβουλίου αφού:

Α) Αναφέρθηκε ψευδώς ότι μία φορά το θέμα απασχόλησε την προηγούμενη διοίκηση στην οποία ο ΤΑΠ έδινε 2787,44  ευρώ , ενώ στην πραγματικότητα ο ΤΑΠ αρχικά ζήτησε δωρεάν να του παραχωρηθεί δίοδος , πράγμα το οποίο δεν δέχθηκε με την από 17/8/2017 απόφαση του το Δ.Σ. της επιχείρησης , επανήλθε με πρόταση 2787,44 ευρώ, την οποία απέρριψε εκ νέου με την από 13/10/2017 απόφαση του το Δ.Σ και για τρίτη φορά έκανε  προσπάθεια συμβιβασμού  λίγο πριν την έκδοση της αποφάσεως του δικαστηρίου,  ανεβάζοντας το ποσό στις 22.500 ευρώ.

Β) Αναφέρθηκε ψευδέστατα και ανερυθρίαστα ότι η ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ «έχασε» την δικαστική διαμάχη με τον ΤΑΠ και ενώ  οι δημοτικοί σύμβουλοι άλλοι ρωτούσαν επίμονα και άλλοι διαμαρτυρόντουσαν , μόνο μετά την δική μου παρέμβαση, οπότε και επιδείχθηκε η απόφαση του δικαστηρίου της 22 Απριλίου του 2019, που δικαιώνει την ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ έναντι του ΤΑΠ, ανακάλεσαν λέγοντας ότι «έγινε λάθος» !!!

Γ) Αποκρύφτηκε ότι επί της διοίκησης μου και έπειτα από εξώδικο που απέστειλα την 18^η Μαρτίου 2019 , υποχρεώθηκε ο ΤΑΠ να αποστείλει τον Αύγουστο του 2019 έγγραφη προσφορά  35.000 Ευρώ για άλλη έκταση, από την οποία διήλθε ο αγωγός  και δεν αποζημίωνε την επιχείρηση, θεωρώντας αυθαίρετα την έκταση αυτή ως κοινόχρηστη, παρουσιάζοντας μάλιστα την εξέλιξη αυτή ως παραχώρηση του ΤΑΠ στην δική τους διοίκηση!!!

Στην πραγματικότητα λοιπόν η σημερινή δημοτική αρχή ,  το μόνο που θέλει να κάνει είναι να εισπράξει, χωρίς καμία άλλη διαπραγμάτευση , όσα ήδη  έδινε ο ΤΑΠ στη ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ.

Τέλος στην υπόθεση της καταγγελίας για φωτογραφικό διαγωνισμό, αφού επιχειρήθηκε η φίμωση μου (με κλειστά μικρόφωνα της τηλεδιάσκεψης,  τα οποία προκάλεσαν την ανθρώπινη  οργή μου) , αποκρύφτηκε τόσο την ημέρα εκείνη , όσο και την επομένη,  η αποστολή και δεύτερης επιστολής διαμαρτυρίας από άλλη εταιρία , η οποία είχε ως αποδέκτες τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου όπως και τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ και η οποία εάν δεν «ξέφευγε» από το στόμα του προέδρου της επιχείρησης θα την αγνοούσαμε, αφού μέχρι σήμερα δεν έχει κοινοποιηθεί σε κανέναν . Μάλιστα το γεγονός αυτό θέτει σε αμφισβήτηση το κύρος της διαγωνιστικής διαδικασίας, καθώς θα έπρεπε να συγκληθεί εκτάκτως το Δ.Σ. της επιχείρησης προκειμένου να λάβει σχετική απόφαση , πράγμα όμως που δεν έγινε, δίνοντας την δυνατότητα σήμερα σε οποιαδήποτε εταιρία να καταθέσει ένσταση στην αρμόδια επιτροπή .

Δυστυχώς για όλη αυτή την κατάσταση αποκλειστική ευθύνη φέρει η σημερινή διοίκηση και ιδιαίτερα ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου και ο πρόεδρος της Δημωφέλεια, ο οποίος επέτρεψε σε εξωτερική συνεργάτη της επιχείρησης να προβεί στις προαναφερόμενες πράξεις. Θέτω το θέμα σε γνώση των δημοτικών συμβούλων , το οποίο θα θέσω στην επόμενη συνεδρίαση ζητώντας την προστασία του σώματος, καθώς και την εφαρμογή όσων προβλέπει ο νόμος και ο κανονισμός του δημοτικού συμβουλίου.       

Αναστασία Ιωσηφίδου
Δημοτική Σύμβουλος